Βιβλίο Σημειώσεις για δολοφόνους
Τίτλος πρωτοτύπου The murder notebook
Συγγραφέας Jonathan Santlofer
Μεταφραστής Χριστίνα Σπυριδάκη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το δεύτερο βιβλίο με ήρωα τον Ροντρίγκεζ ήταν αρκετά κατώτερο από το πρώτο. Ίσως φταίει η κεντρική υπόθεση, που είχε πολλά κατ’ επίφασιν ασύνδετα κομμάτια μεταξύ τους, τα οποία σταδιακά ενώθηκαν σε ένα ανατριχιαστικό μυστικό. Γρήγορη και στακάτη δράση μεν, όμως ο ρόλος των σκίτσων πλέον του Ροντρίγκεζ ξέφτισε, γιατί εδώ έχουμε μεν σκίτσα κάποιων δολοφόνων, όμως από ένα σημείο και μετά δεν έχουν λόγο ύπαρξης, το πολύ πολύ για να οπτικοποιηθεί η ένταση και η αγωνία.

Στα θετικά είναι οι διαρκείς αιχμές του συγγραφέα για το σύστημα υγείας και δαπάνης του κρατικού προϋπολογισμού των Ηνωμένων Πολιτειών ενώ η κεντρική ιδέα, η τροποποίηση του εγκεφάλου ορισμένων εθελοντών, στρατιωτών του Στρατού των ΗΠΑ, κάτι που επιφέρει σοβαρές διαταραχές και δε θα αρέσει στο κοινό έτσι και μαθευτεί, είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να δώσει ο συγγραφέας στον αναγνώστη την ευκαιρία να μελετήσει και να βρει κι άλλα στοιχεία για τα πειράματα που συνεχίζουν ακόμη και στην εποχή μας να υφίστανται σε εθελοντές-φτωχούς ανθρώπους που θα πληρωθούν καλά, χωρίς να σκέφτονται ότι η ζωή τους και οι ζωές των δικών τους ανθρώπων θα αλλάξουν για πάντα.

Αν και καλοδεχούμενο, το κλείσιμο της ιστορίας της δολοφονίας του πατέρα του πρωταγωνιστή φάνηκε σα στραβά κολλημένο στην όλη πλοκή, μιας και ασχοληθήκαμε μαζί του μετά το κλείσιμο της υπόθεσης του μυθιστορήματος. Δίνεται μια εντελώς νέα οπτική στο θέμα, κάτι που ηρεμεί τις τύψεις του καλλιτέχνη. Κι εδώ έχουμε αγώνα δρόμου για το ποιος θα λύσει τον γρίφο, η Αστυνομία ή το FBI, κι εδώ έχουμε τον ερωτικό δεσμό Τέρι και Ροντρίγκεζ που δέχεται τους πρώτους τριγμούς ενώ η γιαγιά δεν εμφανίζεται τόσο πολύ όσο η μάνα, που αποφασίζει να προχωρήσει στη ζωή της, είκοσι χρόνια μετά τη δολοφονία του άντρα της, κάτι που θα αναστατώσει τον Ροντρίγκεζ. Κι όλα αυτά έξι μόλις μήνες μετά την πρώτη υπόθεση του Ροντρίγκεζ, στην οποία υπάρχουν αναφορές που δεν αλλοιώνουν όμως την αγωνία και την έκπληξη κάποιου που δεν έχει διαβάσει το 1^ο βιβλίο.

Βιβλίο 4η Ιουλίου
Τίτλος πρωτοτύπου 4th of July
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Χριστίνα Σπυριδάκη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μετά το αξεπέραστο προηγούμενο βιβλίο της σειράς, «Το 3ο χτύπημα», εδώ παρατήρησα μια κάθετη πτώση στην πρωτοτυπία και τις ανατροπές. Εκτός του ότι το μισό σχεδόν βιβλίο είναι τα πρακτικά μιας δίκης, γραμμένα μεν με συναρπαστικό τρόπο, νομικές ορολογίες που βοηθούν στο σασπένς κλπ. όμως έχουμε στατικές εικόνες και σκηνικά, το υπόλοιπο βιβλίο είναι η εξιχνίαση των δολοφονιών σε μια περιοχή εκτός δικαιοδοσίας της Μπόξερ, η οποία επιπλέον έχει προσωρινά παυθεί από την ενεργό δράση ως την απόφαση των ενόρκων. Η κεντρική ιδέα των δολοφονιών είναι αρκετά ανατριχιαστική και δείχνει πως σε κάποιες περιπτώσεις ο άνθρωπος οδηγείται να πάρει τον νόμο στα χέρια του, όσο κι αν αυτό είναι ηθικά και ανθρωπιστικά μεμπτό. Κατά τα άλλα, η Γυναικεία Λέσχη απλώς δείχνει τη συμπαράστασή της στην Μπόξερ ενώ η δικηγόρος της, Γιούκι Καστελάνο, εντάσσεται σταδιακά ως τέταρτο μέλος στην παρέα μετά τη δολοφονία της εισαγγελέως στο προηγούμενο βιβλίο και ο Τζο Μολινάρι μόλις βρίσκει χρόνο στέκεται στο πλάι της γυναίκας που αγαπάει.

Από την άλλη, η υπόθεση λύνεται με έναν περίεργο κατ’ εμέ τρόπο, σχεδόν εντελώς συμπτωματικά, έτσι που δείχνει πως ο πανούργος ως τότε δολοφόνος απλώς αφαιρείται! Επίσης, δεν κατάλαβα πώς γίνεται και γιατί ένας μικρός χαρακτήρας να οδηγεί την Μπόξερ ακριβώς την ώρα που διαπράττονται τα εγκλήματα. Και μάλιστα χωρίς αυτός ο χαρακτήρας να δείχνει ότι έχει ψυχολογικά προβλήματα και ότι όλα αυτά που ζούσε (;) τον επηρέασαν ψυχολογικά. Ένιωσα λες και διάβαζα το «Άσε το κακό να μπει» που εκεί δικαιολογημένα κάτι τέτοιο φάνηκε αληθινό. Για να μη θυμηθώ την έκφραση: «Η μέρα ξετυλίχτηκε σαν κίτρινη πετσέτα θαλάσσης» (σελ. 106). Περιμένω με μεγάλη αγωνία να διαβάσω το πέμπτο βιβλίο της σειράς και ευελπιστώ κάποια στιγμή να ζήσουμε μια περιπέτεια με πρωταγωνίστρια και κάποιες άλλες από τις κοπέλες.

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.

Βιβλίο Τελικός στόχος
Τίτλος πρωτοτύπου Cross fire
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Χριστίνα Σπυριδάκη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η 17η στα ελληνικά περιπέτεια του πασίγνωστου ντετέκτιβ που δημιούργησε ο James Patterson (η 15η, Alex Cross’s trial, δε μεταφράστηκε) έχει αρκετές παράλληλες ιστορίες δράσης και μια σχετική ένταση. Πρώτ’ απ’ όλα, οι ελεύθεροι σκοπευτές είναι ένα ντουέτο που αποκαλύπτεται σταδιακά η ταυτότητά του, αν και το μυστήριο γύρω από το αρχικό κίνητρο των δολοφονιών δε λύνεται (ήταν όργανα κάποιου ή εκτελούσαν βάσει δικών τους πεποιθήσεων; ). Η δράση τους, τα θύματα που επιλέγουν, ο τρόμος που σκορπάνε στην πόλη δίνουν παλμό στο βιβλίο και η ιστορία τους έχει κλιμακούμενη εξέλιξη. Κάποιες σκηνές που αφορούν την προσωπική ζωή του ενός είναι αρκετά συγκινητικές, αν σκεφτεί κανείς τι θα επακολουθήσει μετά, χωρίς δισταγμό και έλεος. Παράλληλα με αυτούς, δρα κι ένας ψυχοπαθής δολοφόνος που χαράζει στο δέρμα των θυμάτων του μαθηματικές εξισώσεις, αν και η περίπτωσή του δε μας απασχολεί και πολύ, μιας και είναι αναλώσιμο υλικό στα εγκληματικά σχέδια κάποιου που θέλει να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Άλεξ Κρος.

Έχουμε όμως και τον Κάιλ Κρεγκ, που παίρνει τη θέση ενός πράκτορα και θα επιστρέψει στην Ουάσιγκτον ώστε να συνεργαστεί με τον Κρος για την επίλυση της υπόθεσης των Πατριωτών σκοπευτών. Κάποιες φορές ο συγγραφέας στήνει καλές σκηνές ανάμεσα σε αυτούς τους δύο εχθρούς, παίζοντας σαν τη γάτα με το ποντίκι ως προς τη στάση που κρατά ο Κάιλ μεταμφιεσμένος και ταυτόχρονα ως κίνηση, αντίληψη και νοοτροπία του πράκτορα που πήρε τη θέση του. Ό,τι και να γίνει όμως, όσο καλό και φιλικό πρόσωπο κι αν δείχνει, ο «Εγκέφαλος» δεν ξεχνά το αρχικό του σχέδιο, που θα υλοποιηθεί σ’ ένα νησί κι εκεί έχουμε μια από τις θεαματικότερες σκηνές φινάλε σε βιβλίο με τον Άλεξ Κρος, κάτι που θα τον οδηγήσει στην απόφαση ν’ απομακρυνθεί για μεγάλο διάστημα από την αστυνομία, ώστε ν’ αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην οικογένειά του και ίσως να γράψει ένα βιβλίο για το ψυχολογικό υπόβαθρο της εξαπάτησης που έζησε με τον Κρεγκ από την αρχή της γνωριμίας τους, που ήταν καλοί φίλοι, ως το τέλος.

Σε προσωπικό επίπεδο, η οικογένεια του ντετέκτιβ δεν έχει και πολλά να μας πει αυτήν τη φορά, με εξαίρεση το γεγονός πως η Μπρι και ο Άλεξ επιτέλους παντρεύονται. Κάπου ο συγγραφέας ξεκαθαρίζει πως, όσο βαθύ μίσος κι αν έχει ο Κρος, δε θα «πατήσει στη σκοτεινή μεριά του φεγγαριού» για να εξολοθρεύσει εν ψυχρώ κάποιον, τονίζοντας πως ακόμη υπάρχουν ψήγματα ηθικής και «καλοσύνης» μέσα του. Δύο χαρακτήρες επανεμφανίστηκαν, χωρίς όμως να επηρεάζουν ή να προωθούν τη δράση, κάτι σύνηθες στο στυλ του συγγραφέα: ο εντεκάχρονος ψυχοπαθής Μπρόνσον «Ποπ Ποπ» Τζέιμς», που γνωρίσαμε στη 14η περιπέτεια «Το κυνήγι του Τίγρη» και η Κριστίν Τζόνσον, μητέρα του Άλι. Ο πρώτος υπήρξε πιόνι του Κάιλ Κρεγκ και η δεύτερη επανεμφανίστηκε για να δει τον γιο της, εξοργίζοντας τον Κρος, ευτυχώς χωρίς κι εκείνη να φτάσει στα όρια, όπως έκανε στο 11ο βιβλίο, «Φόνοι στο Μπέβερλι Χιλς», όπου διεκδίκησε την κηδεμονία του παιδιού της.

Ο «Τελικός στόχος» είναι ένα οριστικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα στον Κάιλ Κρεγκ και τον Άλεξ Κρος, καθώς επίσης ένα ανθρωποκυνηγητό δύο εκτελεστών κι ενός κατά συρροήν δολοφόνου. Δράση, περιπέτεια και ανατροπές, όπως σε όλα της σειράς.

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.

Βιβλίο Τέσσερις τυφλοί ποντικοί
Τίτλος πρωτοτύπου Four blind mice
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Χριστίνα Σπυριδάκη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η κεντρική ιδέα του βιβλίου μου άρεσε γιατί αφορούσε τον πόλεμο του Βιετνάμ με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για το οποίο όλοι έχουμε δει σε ταινίες ή διαβάσει σε βιβλία. Μέσα από την πλοκή, τους δολοφόνους που παγιδεύουν αθώους αξιωματικούς και σκοτώνουν ανυπεράσπιστες βιετναμέζες πόρνες και την τυφλή υπακοή που πρεσβεύει ο στρατός ξεπηδούν ιστορίες φρίκης και μια αλήθεια που καλύτερο θα ήταν να ξεχαστεί κι ας άφησε πίσω της πολλούς αναίτια νεκρούς και ακόμη περισσότερους πολεμιστές με ψυχολογικά προβλήματα. Για άλλη μια φορά ο James Patterson προτιμά ν’ αποκαλύψει από την αρχή τους πραγματικούς δολοφόνους που καταφέρνουν να στήσουν αριστοτεχνικές παγίδες σε αξιωματικούς, οδηγώντας τους κατευθείαν στη θανατική ποινή όμως σελίδα τη σελίδα διαπίστωνα πως ο κινητήριος μοχλός, αυτός που χρηματοδοτούσε τους δολοφόνους, ο Τέταρτος Τυφλός Ποντικός, είναι κάποιος που μένει στο σκοτάδι ως την ώρα που θα επιλέξει ο ίδιος ο συγγραφέας να μας αποκαλύψει.

Αυτό το μυστήριο που περιβάλλει την ιστορία δίνει την αφορμή στον Άλεξ Κρος να συναναστραφεί τον Κάιλ Γκρεγκ, μια σατανική ιδιοφυία και πρώην πράκτορα του FBI, του οποίου ο ρόλος αποκαλύφθηκε στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς, «Οι δολοφόνοι της νύχτας», προκειμένου να διαπιστωθεί αν είναι αυτός πίσω από τους φόνους. Η λύση του μυστηρίου εντοπίζεται σε κάτι που εμφανίζεται σε λογική στιγμή και όχι από το πουθενά, υποκινημένο και υποβοηθούμενο από έναν άνθρωπο που θέλει να πάρει εκδίκηση για όσα συνέβησαν στην κοιλάδα Αν Λάο τότε. Αυτό που μου άρεσε ήταν το γεγονός πως φωτογραφίζονται και οι δύο πλευρές αυτού του αιματηρού πολέμου: επιτίθεντο και μάχονταν οι Αμερικανοί στρατιώτες στα χωριά του Βιετνάμ, κατά βάση όμως όλο αυτό ήταν ένας ανταρτοπόλεμος, με αποτέλεσμα κάποιοι να χάνουν το μέτρο και κάθε αίσθηση ανθρωπισμού (δε μιλάμε για παράβαση καθήκοντος ή κατάχρηση εξουσίας αλλά για κάτι πολύ βαθύτερο). Πάντως, μετά από σειρά ερευνών, ανακρίσεων, ανθρωποκυνηγητά και άλλες συναρπαστικές στιγμές, η υπόθεση αρχίζει να ξετυλίγεται και η αλήθεια να βγαίνει στο φως. Ναι, έχω κι εδώ κάποιες απορίες, όπως π. χ. πώς γίνεται ένας καλά εκπαιδευμένος ντετέκτιβ όπως ο Σάμπσον να βγαίνει εν μέσω πυροβολισμών από την κρυψώνα του απλώς για να δει αν ζει ένα θύμα (ναι, τον πετυχαίνουν αλλά δεν τον σκοτώνουν) ή πώς γίνεται όλη αυτή η σκευωρία να είναι τόσο καλά οργανωμένη μέσα από ένα μέρος που δύσκολα σου δίνει ελευθερία κινήσεων (σταματώ εδώ).

Σε προσωπικό επίπεδο, η γιαγιά του Άλεξ Κρος, η δυναμική ογδοντάχρονη Νάνα Μάμα αρχίζει να δείχνει σημάδια κούρασης και υφίσταται μια σειρά ιατρικών εξετάσεων ρουτίνας για το καλό της, ο Τζον Σάμπσον γνωρίζει και παντρεύεται την Μπίλι Χιούστον, χήρα ενός θύματος της πλεκτάνης των «Τριών Τυφλών Ποντικών» ενώ ο Άλεξ Κρος, εντελώς απογοητευμένος από το μακελειό και τα απάνθρωπα μυαλά που έχει συναντήσει ως τώρα, παρ’ όλο που θέλει να παραιτηθεί από την αστυνομία, αρχίζει να σκέφτεται την πρόταση του διευθυντή του FBI, Ρον Μπερνς, να γίνει πράκτοράς τους και ταυτόχρονα περνάει ουσιαστικό χρόνο με την πράκτορα από το Σαν Φρανσίσκο Τζαμίλα Χιουζ που γνωρίσαμε στο προηγούμενο βιβλίο. Θα καταφέρει να ορθοποδήσει αυτός ο έρωτας, άραγε; Τι αισθήματα έχουν δημιουργηθεί στον Άλεξ Κρος και πώς θα καταφέρει να χειριστεί την πολύπλοκη και επικίνδυνη ζωή του;

Οι «Τέσσερις Τυφλοί Ποντικοί» είναι το 8ο βιβλίο της σειράς με τον Άλεξ Κρος και είναι μια καλή ιστορία γύρω από τη διαλεύκανση κάποιων φόνων αντεκδίκησης και ενός μυστικού που ο Στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών θέλει να μείνει καλά κρυμμένο.

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.

Βιβλίο Οι δολοφόνοι της νύχτας
Τίτλος πρωτοτύπου Violets are blue
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Χριστίνα Σπυριδάκη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μετά τον τραγικό θάνατο της Μπέτσι Καβαλιέρε και τη δύσκολη υπόθεση του προηγούμενου βιβλίου, «Το μεγάλο κόλπο», ο Άλεξ Κρος θέλει πλέον οριστικά να αποσυρθεί από την Αστυνομία και το FBI, να ιδιωτεύσει και να ζήσει με την οικογένειά του: τα τρία του παιδιά (την οχτάχρονη τώρα Τζάνι -εξάχρονη στο «Μεγάλο κόλπο», χμ…-, τον δεκάχρονο Ντέιμον -ίδιας ηλικίας στο «Μεγάλο κόλπο», ξαναχμ…- και τον μόλις ενός έτους Άλεξ Τζούνιορ -αυτός έμεινε ακέραιος) και τη γιαγιά του, Νάνα. Ταυτόχρονα το γεγονός πως έχασε τη ζωή της άλλη μια γυναίκα ίσως εξαιτίας του ή εξαιτίας της δικής του δουλειάς τον έχει κάνει πιο απόμακρο και εσωστρεφή. Κι όμως ο πράκτορας του FBI Κάιλ Γκρεγκ του αναθέτει άλλη μια υπόθεση που θα τον οδηγήσει ως το Λος Άντζελες, τη Σάρλοτ, το Λας Βέγκας, μακριά από την οικογένειά του και τις σημαντικές στιγμές των παιδιών του.

Η καθαυτή υπόθεση έχει όλα τα γνωστά συστατικά του συγγραφέα: κατονομάζεται από την αρχή ο δολοφόνος, τον οποίο παρακολουθούμε να διαπράττει εγκλήματα όσο ο Κρος και άλλοι πράκτορες είναι στο κατόπι του, συνεχή ταξίδια στις Πολιτείες, μια νέα γυναικεία γνωριμία, την Τζαμίλα Χιουζ, πράκτορα της Αστυνομίας του Σαν Φρανσίσκο, με την οποία ερωτεύεται, γνωρίζουμε τα θύματα και τις ιστορίες τους κλπ. Το μόνο διαφορετικό είναι η κεντρική ιδέα, μιας και η τάση κάποιων να φέρονται και να μοιάζουν με βρικόλακες είναι κάτι πρωτόγνωρο απ’ ό,τι έχω διαβάσει ως τώρα. Περιγράφονται λοιπόν παραστάσεις με μάγους, μπαρ και άλλα μέρη όπου συχνάζουν τύποι με φυτεμένους ισχυρούς κυνόδοντες, ντυμένους με λάτεξ και άλλα περίεργα ρούχα, με κόκκινους φακούς επαφής, γενικώς μια κλειστή κοινωνία γεμάτη θιασώτες που δε θα ήθελα να γνωρίσω!

Στο άτυπο δεύτερο μέρος του βιβλίου, επιλύεται η υπόθεση του Εγκέφαλου, του άντρα που μας απασχόλησε στο προηγούμενο μυθιστόρημα, «Το μεγάλο κόλπο». Η πραγματική του ταυτότητα είναι κάτι που με ξάφνιασε πριν και προσπάθησε να δικαιολογηθεί τώρα. Ναι, είναι ένα πρόσωπο πέραν πάσης υποψίας, τρομερά ευφυές όμως όλο αυτό το παρελθόν του, το οικογενειακό υπόβαθρο κλπ. δεν ήταν κάτι που θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα άτομο ακατάλληλο για πράκτορας του FBI; Ή όντως ήταν τόσο σατανικός που να καλύψει τα ίχνη του; Τέλος πάντων, δε θα το αναλύσω πολύ, γιατί εν συνόλω πρόκειται για έναν χαρακτήρα-κλειδί, χάρη στον οποίο ξαναδιάβασα αναφορές σε όλα τα προηγούμενα βιβλία του Κρος, αποκαλύφθηκε πόσο καλά γνώριζε τον Καζανόβα από προηγούμενη υπόθεση της σειράς αλλά πάνω απ’ όλα κατάλαβα πολύ καλά γιατί υπήρχε μια τόσο έντονη εμμονή μεταξύ Εγκέφαλου και Κρος. Ο James Patterson κλείνει έναν μεγάλο κύκλο ιστοριών του διάσημου έγχρωμου ντετέκτιβ, γράφει για το πώς εξελίχθηκαν όσοι γνωρίσαμε στα προηγούμενα βιβλία κι έμειναν ζωντανοί ως το τέλος των περιπετειών (Κέιτ Μακτίρναν, Ναόμι Κρος, ακόμη και η Κριστίν που διαπιστώνει πως τίποτε δεν άλλαξε στην καθημερινότητα του πρώην συζύγου της) ενώ ταυτόχρονα όλη αυτή η δοκιμασία οδήγησε τον ντετέκτιβ-ψυχίατρο στην οριστική απόφασή του να παραιτηθεί από την αστυνομία.

«Οι δολοφόνοι της νύχτας» είναι ένα ανατριχιαστικό στις περιγραφές των φόνων αστυνομικό μυθιστόρημα και ταυτόχρονα ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ του Άλεξ Κρος και του παρελθόντος του. Ο συγγραφέας εξακολουθεί να μ’ έχει μια στο καρφί και μια στο πέταλο ενώ ως σύνολο οι περιπέτειές του μέχρι τώρα μ’ έχουν κρατήσει σε αγωνία ως προς την εξέλιξη του χαρακτήρα του και των οικογενειακών και επαγγελματικών του σχέσεων. Για να προχωρήσουμε και στο επόμενο, τους «Τέσσερις τυφλούς ποντικούς»!

Βιβλίο Το μεγάλο κόλπο
Τίτλος πρωτοτύπου Roses are red
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Χριστίνα Σπυριδάκη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η έκτη περιπέτεια του Άλεξ Κρος μου άφησε ανάμικτα συναισθήματα. Από τη μια μου φάνηκε σχεδόν επίπεδη, με τον Κρος να πηγαίνει από ύποπτο σε ύποπτο, οπότε γνωρίζουμε τους χαρακτήρες τους και αρκετά στοιχεία που δικαιολογούν μια πιθανή ανάμιξη σε αυτές τις ληστείες κι από την άλλη με το εκκρεμές φινάλε και τη μεγάλη αποκάλυψη στην τελευταία κυριολεκτικά σελίδα με άφησε με το στόμα ανοιχτό. Η αλήθεια με χτύπησε σα γροθιά στο στομάχι όμως το βιβλίο σταματάει εκεί και η συνέχειά του διαδραματίζεται στο επόμενο της σειράς «Οι δολοφόνοι της νύχτας». Για τον λόγο αυτόν και τα δύο αυτά βιβλία έχουν ως πρωτότυπο τίτλο τον στίχο από ένα παιδικό τραγουδάκι: «Roses are red» και «Violets are blue». Για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δε συμπάθησα τα cliffhangers (=εκκρεμές τέλος σε κρίσιμο σημείο, οπότε η ιστορία συνεχίζεται σε επόμενο βιβλίο), γιατί ελάχιστα είναι πραγματικά απαραίτητα, πόσο μάλλον εδώ!

Για το βιβλίο αυτό είχα αντιφατικές απόψεις, γιατί ένιωσα πως χάσαμε πολύτιμες σελίδες αφήγησης περιγράφοντας κάποιες καταστάσεις που αποδείχθηκαν αδιέξοδες (με το μοτίβο «Έπιασες λάθος άνθρωπο» να επαναλαμβάνεται σε βαθμό κορεσμού) και ταυτόχρονα μου φάνηκε εντελώς αψυχολόγητο να κρύβεται πίσω από τις αιματηρές ληστείες, τις αδίστακτες δολοφονίες και τη σαδιστική μανία βασανισμού ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Εύχομαι πραγματικά να υπάρχει μια σωστή αιτιολογία, γιατί πρόκειται για μια ανατροπή που βάζει ολόκληρη τη σειρά των βιβλίων με τον Άλεξ Κρος σε εντελώς άλλο επίπεδο!

Το βιβλίο επομένως μου φάνηκε ανισοβαρές, μιας και στα πρώτα κεφάλαια έχουμε το συναρπαστικό ανθρωποκυνηγητό των ληστών, τις διαφορετικές περιπτώσεις ληστειών σε πολλά υποκαταστήματα τραπεζών, μέχρι και μια απαγωγή και κατάθεση λύτρων και ξαφνικά λες και δίνεται μια αόρατη διαταγή η υπόθεση επικεντρώνεται στην έρευνα του Κρος και της Καβαλιέρε, με ψάξιμο, εξέταση μαρτύρων και πληροφοριοδοτών και μια βήμα προς βήμα διαλεύκανση της υπόθεσης, οπότε οι τόνοι έπεσαν σχεδόν κατακόρυφα. Ένταση, αγωνία, σασπένς, κινηματογραφική αφήγηση στην αρχή αλλά στατική σχεδόν, σταδιακή εξέλιξη της πλοκής στη συνέχεια.

Σε προσωπικό επίπεδο, ο δεκάχρονος γιος του ντετέκτιβ, Ντέιμον, και η εξάχρονη κόρη του, Τζάνι, υποδέχονται με χαρά το νέο μέλος της οικογένειας, τον Άλεξ τζούνιορ, γιο του Κρος με την Κριστίν, η οποία όμως, εξαιτίας της απαγωγής της στο προηγούμενο βιβλίο, αποφασίζει να φύγει από την Ουάσιγκτον μόλις λήξει το σχολικό έτος. Δεν κοιμάται πια τα βράδια, φοβάται όλη την ώρα για τη ζωή της κι εφόσον ο άνθρωπος που αγαπά δεν αλλάζει επάγγελμα και συνεχίζει να ζει με τον κίνδυνο, δεν της αφήνει άλλα περιθώρια. Μέχρι να προσαρμοστεί στη νέα της ζωή, αφήνει το μωρό της στην οικογένεια του Κρος. Ταυτόχρονα, ο ντετέκτιβ δείχνει συναισθηματικά ασταθής μιας και υπάρχει ένα όμορφο φλερτ με την Μπέτσι Καβαλιέρε, θα καταφέρει όμως να ζήσει κάτι όμορφο; Θα είναι ποτέ ξανά ευτυχισμένος με μια γυναίκα στο πλάι του; Τέλος, η Τζάνι περνά μια περιπέτεια υγείας με όγκο στον εγκέφαλο όμως σαν ιστορία δεν επηρεάζει τις εξελίξεις ενώ η όλη στάση, συμπεριφορά και συναισθηματισμός, κυρίως των παιδιών, δηλαδή πώς αντιμετωπίζουν όλον αυτόν τον αγώνα, δε με έπεισε καθόλου.

«Το μεγάλο κόλπο» είναι μια νέα περιπέτεια του Άλεξ Κρος, με ανθρωποκυνηγητό, αποκαλύψεις, περιπέτειες σε Ουάσιγκτον, Βιρτζίνια και Φλόριντα, σαδιστικές δολοφονίες κι έναν άνθρωπο πανέξυπνο, αδίστακτο και αιμοσταγή που κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο «Εγκέφαλος» κι έχει βάλει στόχο την εξόντωση του Άλεξ Κρος.

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.

Βιβλίο Ο Τέταρτος Ιππέας
Τίτλος πρωτοτύπου Pop goes the weasel
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Χριστίνα Σπυριδάκη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ας ξεκινήσουμε με τα βασικά. Ο πρωτότυπος τίτλος του μυθιστορήματος είναι «Pop goes the weasel» και πρόκειται για ένα παιδικό τραγουδάκι που στα ελληνικά αποδίδεται περίπου ως «πάει, έσκασε η νυφίτσα», γι’ αυτό οι ντετέκτιβ αποκαλούν τον δολοφόνο «Νυφίτσα». Η μετάφραση του τίτλου και η κεντρική ιδέα του βιβλίου αφορά ένα παιχνίδι φαντασίας που έστησαν τέσσερις άντρες που αυτοχαρακτηρίζονται ως οι Τέσσερις Ιππείς. Ο Κατακτητής (Ιππέας με λευκό άλογο), ο Πόλεμος (Ιππέας με πυρρό άλογο), ο Λιμός (Ιππέας με μαύρο άλογο) και ο Θάνατος (Ιππέας με χλωρό άλογο) είναι τέσσερις άντρες που ζουν στις τέσσερις άκρες του πλανήτη (νοτιοανατολική Ασία, Αγγλία, Τζαμάικα και Ουάσιγκτον) και κάθε βδομάδα εδώ και εφτά χρόνια συγκεντρώνονται ηλεκτρονικά για να «παίξουν το παιχνίδι» τους. «Αντικειμενικός του σκοπός ήταν η δημιουργία της πιο υπέροχης και ασυνήθιστης φαντασίωσης ή περιπέτειας. Η βία αποτελούσε μόνιμο σχεδόν χαρακτηριστικό του παιχνιδιού, χωρίς όμως να φτάνει υποχρεωτικά και στον φόνο… Σκοπός ήταν να δημιουργήσει κανείς τη συνταρακτικότερη φαντασίωση της βραδιάς, να καταφέρει να πετύχει το θαυμασμό των άλλων παικτών» (σελ. 63). Τι γίνεται λοιπόν όταν ο Τζέφρι Σέιφερ, ο Θάνατος, με τη βοήθεια διεγερτικών και όχι μόνο χαπιών, σταδιακά χάνει τον έλεγχο και ο φόνος αρχίζει να γίνεται εξάρτηση; Πόσο κινδυνεύει το παιχνίδι να τιναχτεί στον αέρα; Μήπως όμως και οι άλλοι παίχτες έχουν δολοφονήσει; Και πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα από δω και πέρα;

Ο Τζέφρι Σέιφερ είναι ένας πραγματικά πολύ ενδιαφέρων χαρακτήρας και η πλοκή του βιβλίου είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, παίζει διαρκώς με το μυαλό του αναγνώστη και φτιάχνει μια υπόθεση που δεν ξέρεις αν θα λειτουργήσει υπέρ ή κατά του όποιου ήρωα τον αφορά. Έτσι κι εδώ, ο Σέιφερ ή «Νυφίτσα» ή «Θάνατος», χάρη και στη διπλωματική ασυλία που του παρέχει η θέση του ως υπαλλήλου της βρετανικής πρεσβείας, είναι ένας άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του άτρωτο, δυνατό, Θεό! Το σχέδιο που καταστρώνει, η στάση του απέναντι στους ανθρώπους και κυρίως απέναντι στην ανυποψίαστη οικογένειά του, είναι χαρακτηριστικά μιας πραγματικά επικίνδυνης προσωπικότητας και ένιωθα τον κίνδυνο σε κάθε σελίδα. Όπως είναι αναμενόμενο όμως κάποια στιγμή γίνονται και λάθη, οπότε ο Κρος μπαίνει στα ίχνη του, μόνο που η εξέλιξη αυτή δίνει στον Σέιφερ την ιδέα να δεχτεί να υποβληθεί σε δίκη για να καθαρίσει το όνομά του και να ρίξει το βάρος της ευθύνης στον ίδιο τον Κρος. Αν αυτό το σχέδιο δούλεψε ή όχι, το αφήνω στον αναγνώστη να το ανακαλύψει όμως ο αντίκτυπος της δίκης ανατρέπει για πάντα τη ζωή του, με την οικογένειά του να τον εγκαταλείπει και την Πρεσβεία να τον έχει βάλει στο στόχαστρο! Επομένως, τι απομένει; Ο Σέιφερ χάνει εντελώς τον έλεγχο κι έτσι αναλαμβάνουν δράση οι υπόλοιποι Ιππείς!

Όσα περιγράφονται στην προηγούμενη παράγραφο είναι ελάχιστα συγκριτικά με τη χιονοστιβάδα γεγονότων και εξελίξεων που επιφυλάσσει το μυθιστόρημα, δίνοντας έτσι την εικόνα ενός καλοδουλεμένου και σωστά φροντισμένου αστυνομικού μυθιστορήματος, που δείχνει πολύ καλά τι μπορεί να καταφέρει ο James Patterson αν θέλει να ασχοληθεί απόλυτα με τους χαρακτήρες του. Δεν έχουμε παράλληλη ιστορία προς εξιχνίαση κι έτσι το ενδιαφέρον επικεντρώνεται σε ένα παιχνίδι ουσιαστικά χωρίς κανόνες και ένα μεγάλο κι εντυπωσιακό φινάλε. Στα θετικά, συγκαταλέγεται το γεγονός πως δεν ασχολούμαστε με την καθημερινότητα ή τους φόνους των άλλων Ιππέων, οι οποίοι εμφανίζονται μόνο όταν τα πράγματα βγαίνουν εκτός πορείας και παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους. Ο τρόπος που μπαίνει ο Κρος στα ίχνη του Σέιφερ, τα πρακτικά της δίκης, ο φρενήρης ρυθμός που με έφερε στο τέλος είναι συστατικά ενός συναρπαστικού θρίλερ που θα ικανοποιήσει τους αναγνώστες του είδους.

Από την άλλη, ο Άλεξ Κρος ουσιαστικά τίθεται σχεδόν σε διαθεσιμότητα όταν ο Πίτμαν ανακαλύπτει πως ο υφιστάμενός του εργάζεται κρυφά προς επίλυση υποθέσεων, αρκετές από τις οποίες έχουν κλείσει εδώ και καιρό. Η Πάτσι Χάμπτον, ανώτερη ντετέκτιβ του Τμήματος Ανθρωποκτονιών, αναγκάζεται κατ’ εντολήν του Πίτμαν να γίνει η σκιά του Κρος ώστε να τον πετύχει να διαπράττει ένα λάθος που θα τον αποπέμψει από το Σώμα, μόνο που χωρίς να το καταλάβει μπλέκεται στα πόδια του Σέιφερ και η συνέχεια της ιστορίας είναι εντελώς απρόβλεπτη. Μου άρεσε όμως σα χαρακτήρας γιατί έδειξε από την αρχή ακεραιότητα, ωριμότητα και σύνεση ενώ μαζί με τον Κρος αποτέλεσαν ένα καλό ντουέτο, όταν η Χάμπτον κατάλαβε ποιο είναι το σωστό.

Σε προσωπικό επίπεδο, ο Κρος κάνει πρόταση γάμου στην Κριστίν, κάτι που χαροποιεί όλη την οικογένειά του, μόνο που όταν πηγαίνουν διακοπές στις Βερμούδες πέφτει θύμα απαγωγής και ένα σημείωμα υποδεικνύει πως την απήγαγαν οι αντίπαλοι που αγωνίζεται να εξολοθρεύσει. «Είναι ασφαλής. Την κρατάμε», γράφουν οι απαγωγείς και ο Κρος χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του. Η εξαφάνισή της όμως δεν εξιχνιάζεται σύντομα, περνάει μάλιστα πάνω από ένας χρόνος, στη διάρκεια του οποίου ο Κρος έχει να αντιμετωπίσει τη δίκη του Σέιφερ και τις αποχρώσες ενδείξεις εις βάρος του για τη δολοφονία μιας κοπέλας! Η απαγωγή της Κριστίν είναι ακριβώς ο μυστηριώδης Επίλογος του προηγούμενου βιβλίου «Η γάτα και το ποντίκι», κάτι με το οποίο διαφωνώ, μιας και «επίλογος» είναι η ολοκλήρωση μιας ιστορίας και όχι το ξεκάρφωτο δόλωμα για να αγοράσει ο έμπλεος αγωνίας αναγνώστης το επόμενο βιβλίο, μόνο και μόνο για να ανακαλύψει πως αυτό το απόσπασμα είναι τμήμα της επόμενης ιστορίας.

Ο «Τέταρτος Ιππέας» είναι μια συναρπαστική, καλογραμμένη και ανατρεπτική ιστορία, γεμάτη εκπλήξεις και κρυμμένα μυστικά. Με αφορμή τη σειρά δολοφονιών γυναικών κυρίως από τις υποβαθμισμένες περιοχές της Ουάσιγκτον, αποκαλύπτεται η ύπαρξη ενός νοσηρού on-line παιχνιδιού, στοχοποιείται μια ψυχασθενής προσωπικότητα που δεν ορρωδεί προ ουδενός για να σκοτώσει ενώ ταυτόχρονα η προσωπική ευτυχία του ντετέκτιβ κομματιάζεται με την απαγωγή της μέλλουσας συζύγου του. Κι όμως κάτι ακόμη κρύβεται πίσω από όλα αυτά, κάτι που θα δημιουργήσει τεράστιο σκάνδαλο στους κόλπους των μυστικών υπηρεσιών και ίσως τινάξει στον αέρα τις διπλωματικές σχέσεις Αγγλίας και Αμερικής. Πρόκειται για μια φρενήρη περιπέτεια με πολυεπίπεδη εξέλιξη που με άφησε άφωνο μέχρι κυριολεκτικά την τελευταία σελίδα!

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.