Βιβλίο Χαμένος 
Τίτλος πρωτοτύπου The lost man
Συγγραφέας Jane Harper
Μεταφραστής Χίλντα Παπαδημητρίου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πρόκειται για ένα δυνατό μυθιστόρημα αγωνίας που διαδραματίζεται σ’ έναν τόπο ακραίων συνθηκών, με τους ανθρώπους που ζουν εκεί να είναι εντελώς καλά ή εντελώς χάλια, εξ ου και το πτώμα βρέθηκε σχεδόν είκοσι τέσσερις ώρες μετά την εξαφάνιση και δυστυχώς 200 χιλιόμετρα μακριά από την κύρια περιοχή έρευνας. Γιατί όμως το θύμα εγκατέλειψε το αμάξι του δέκα χιλιόμετρα πιο πέρα, γεμάτο από εφόδια, εργαλεία και χωρίς μηχανολογικό πρόβλημα; Τα μυστικά της οικογένειας, οι ζήλιες, οι απιστίες βγαίνουν αργά αργά στη φόρα μέσα από πρωθύστερα που αποκαλύπτουν τις τραυματικές σχέσεις μεταξύ των μελών. Κακός και αδίστακτος πεθερός, γυναίκα που υποκύπτει στα θέλγητρα κάποιου όσο τη διεκδικεί κάποιος άλλος, εξορία από την πόλη για ένα παράπτωμα ζωής και θανάτου, σχέσεις μεταξύ των αδελφών αλλά και των παιδιών με τον πατέρα τους, η σκιά της μάνας, μια κακοποιημένη σύζυγος, μια απιστία είναι λιθαράκια που χτίζουν ένα οικοδόμημα σάπιο εκ θεμελίων, λες και ο θάνατος του Κάμερον άνοιξε τον ασκό του Αιόλου: «Τώρα που ο Καμ βρισκόταν με ασφάλεια κάτω απ’ το χώμα, όλοι ένιωθαν πιο άνετα να πουν αυτά που δεν τολμούσαν όσο εκείνος ήταν ανάμεσά τους» (σελ. 393).

Η Jane Harper ξεδιπλώνει μια ιστορία που με καθήλωσε κι ας εξελισσόταν σε περιορισμένο χώρο και με συγκεκριμένους υπόπτους. Αυτό φάνηκε εξαρχής, αφού η συγγραφέας ξέρει πώς να γράφει προλόγους, γνωρίζει δηλαδή πολύ καλά από ποιο σημείο να ξεκινήσει την ιστορία της και η οπτική της είναι πάντα πρωτότυπη και κλέβει τις εντυπώσεις. Έτσι κι εδώ, λοιπόν, το άνυδρο, ξερό τοπίο της αυστραλιανής ερήμου δεν είναι και οι καταλληλότερες συνθήκες επιβίωσης ενός ανθρώπου που βρέθηκε εκεί. Άμμος, ανελέητος ουρανός, άνεμοι και ήλιος κι ένα μνημείο με τον ευφημισμό «τάφος του κτηνοτρόφου»: «Η δύση σπανίως ήταν η πρώτη επιλογή οποιουδήποτε» (σελ. 9). Κατοικήσιμη περιοχή; Ένα υποστατικό στα βόρεια κι ένα στα νότια, «κοντινοί γείτονες τρεις ώρες απόσταση ο ένας από τον άλλον» (σελ. 10). Ασύρματη επικοινωνία; Στα δυτικά όρια του αγροκτήματος, τέσσερις ώρες από το σπίτι, υπάρχει μια κεραία αναμετάδοσης, έτσι και χαλάσει δεν υπάρχει επικοινωνία στην έκταση των Μπράιτ. Μια οικογένεια σε μια ερημιά, μ’ ένα τοπίο απαράλλαχτο, χωρίς κίνηση, χωρίς περαστικούς κι όλα αυτά παραμονές Χριστουγέννων (ο ήλιος καίει πάνω από  τα κεφάλια τους, η ζέστη και η σκόνη είναι ανυπόφορες κι όμως είναι Χριστούγεννα!) και παρ’ όλ’ αυτά δεν μπορούσα να σταματήσω να διαβάζω παρακάτω, αναρωτώμενος πώς καταφέρνει η συγγραφέας να με κρατάει δέσμιο της γραφής της. Δε μας νοιάζουν τα άλλοθι, δε ρωτάμε πού ήσουν και τι έκανες την ώρα του φόνου, μας νοιάζουν τα πετραδάκια του μακρινού ή κοντινού παρελθόντος που άρχισαν ξαφνικά να πετιούνται πάνω στον φόνο του Κάμερον. Φευγαλέες ιδέες, λεπτομέρειες που δεν ταιριάζουν με τη στιγμή της αφήγησης αλλά το διαπιστώνουμε όταν φωτίζονται σωστά, υποψίες και μια ανελέητη ύπαιθρος δημιούργησαν ένα σφιχτοδεμένο θρίλερ.

Η Λιζ Μπράιτ είναι η μητέρα των τριών παιδιών, χήρα μετά το ατύχημα του συζύγου της και προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες στην οικογένεια. Ο Νέιθαν και ο Μπαμπ έχουν τις διαφορές τους που εντείνονται μετά τον θάνατο του μεσαίου αδελφού τους. Ο Νέιθαν μάλιστα έχει στο πλάι του τον 16χρονο γιο του, Ζάντερ, που τον βλέπει μόνο μετά από φασαρίες και καβγάδες με την πρώην σύζυγό του, όταν τον εγκατέλειψαν και πήγαν στο Μπρίσμπεϊν. Ο Ζάντερ μάλιστα ίσως είναι και η μόνη φωνή της λογικής, μια πλήρης αντίθεση με τους γαιοκτήμονες συγγενείς του: «Οι γωνίες του είχαν λειανθεί απαλά από πολιτισμένες συζητήσεις, καφέδες εισαγωγής και τις πρωινές ειδήσεις. Δεν είχαν φαγωθεί με το σκαρπέλο και τριφτεί με γυαλόχαρτο για να μείνει από κάτω σκληρό πετσί» (σελ. 25). Η Ίλζε, που ζει κι αυτή στο κτήμα με τις κόρες της, διαπιστώνει πως πλέον νιώθει ελεύθερη, χωρίς την κακοποιητική σκιά του νεκρού Καμ κι αυτό ίσως ξυπνήσει κάτι από το παρελθόν που καλύτερα ήταν να μείνει κρυμμένο. Στο κτήμα υπάρχουν και ένα ζευγάρι εποχικών εργατών κι ένας οικογενειακός πλέον φίλος που ο καθένας τους έχει τα δικά του μυστικά.

«Το κόκκινο του χώματος και του ουρανού έσμιγαν και γίνονταν ένα, μέχρι που και τα δύο σκούραιναν και γίνονταν μαύρα» (σελ. 205). Ακριβώς έτσι είναι τα βήματα που οδηγούν στη λύση του μυστηρίου, σκόρπια και φωτεινά κι όσο ενώνονται σχηματίζουν ένα σκοτεινό φόντο μέσα από το οποίο ξεπηδούν τα αρχέγονα ένστικτα του ανθρώπου, με αποτέλεσμα η δράση να φέρνει αντίδραση, η βία εκδίκηση και οι αποφάσεις να ζυγίζονται στο δευτερόλεπτο χωρίς δεύτερες σκέψεις. Άγρια φύση, άγρια ζωή, άγρια ένστικτα, άγριοι άνθρωποι, ποιος θα επιβιώσει; Ανατριχιαστικό, εσωστρεφές, δίκαιο και καλογραμμένο μυθιστόρημα με πολλές σκέψεις και αισθήματα που με προβλημάτισαν και με ξενύχτησαν.

Βιβλίο Η Τζούλιετ γυμνή
Τίτλος πρωτοτύπου Juliet, naked
Συγγραφέας Nick Hornby
Μεταφραστής Χίλντα Παπαδημητρίου
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πατάκης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το βιβλίο ξεκινάει με τον Ντάνκαν και την Άννι να ταξιδεύουν στην Αμερική από το επαρχιακό Γκούλνες της Αγγλίας όπου μένουν για να περπατήσουν στους δρόμους, να δουν τα μέρη που ενέπνευσαν, να μυρίσουν το άρωμα του αγαπημένου τους σταρ της μουσικής Τάκερ Κρόου (ο τραγουδιστής είναι φανταστικό πρόσωπο). Ο Ντάνκαν, μετά από μια άσχημη εμπειρία στο σπίτι της τελευταίας πρώην συντρόφου του τραγουδιστή (ο οποίος έχει αποσυρθεί ξαφνικά και οριστικά από τη μουσική σκηνή εδώ και είκοσι χρόνια), επιστρέφει εσπευσμένα στην Αγγλία με την Άννι. Το πάθος του έχει ξεφουσκώσει, όμως ξαφνικά κυκλοφορεί ένα καινούργιο cd του τραγουδιστή με τις γνωστές του επιτυχίες ενορχηστρωμένες διαφορετικά. Ο Ντάνκαν είναι από τους πρώτους που το ακούει και ανεβάζει την εκθειαστική κριτική του στο διαδίκτυο. Η Άννι το θεωρεί υπερβολικό και ανεβάζει κι αυτή τη δική της, ουδέτερη και αντικειμενική, κριτική. Αυτό τραβάει το ενδιαφέρον του μεσήλικα πια Τάκερ Κρόου, με τον οποίο ξεκινάει ηλεκτρονική αλληλογραφία. Ο Ντάνκαν κάποια στιγμή παραδέχεται ότι απατά την Άννι, αυτή τον διώχνει κι όταν ο Τάκερ Κρόου έρχεται στην Αγγλία για οικογενειακούς λόγους το πεδίο είναι ανοιχτό για να ζήσει κι η Άννι κάτι ξεχωριστό. Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η ιστορία, που δε φαντάζεστε τι τέλος έχει και πού οδηγούνται τα συναισθήματα των ηρώων.

Η Άννι και ο Ντάνκαν είναι ένα ζευγάρι που ζει σε μια επαρχιακή πόλη βουτηγμένη στη μελαγχολία και την απραξία, οπότε αν ξεφουσκώσει η λατρεία για τον Τάκερ Κρόου που μοιράζονταν και που η Άννι νόμιζε ότι τους συντηρούσε ως ζευγάρι, τότε τι μένει; Η απροκάλυπτη αλήθεια ότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο να τους ενώνει. Η ερωτική ατασθαλία του Ντάνκαν απλώς τη βοηθάει να καταλάβει ότι πέταξε δεκαπέντε χρόνια από τη ζωή της κι αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Η συμπάθεια που αρχίζει να νιώθει για τον Τάκερ Κρόου απλώς έρχεται ως φυσική συνέπεια. Από την άλλη, ο Τάκερ Κρόου έχει πλέον τρεις (νομίζω) πρώην συζύγους και αντίστοιχα παιδιά. Τώρα είναι με την Κατ, μάνα του εξάχρονου και πανέξυπνου Τζάκσον, και βλέπει ότι όλα αυτά τα χρόνια που πέρασε στη σιωπή δεν τον ωφέλησαν σε τίποτε. Μέσα από τα γεγονότα που ζει στο βιβλίο και μετά από ένα καρδιακό επεισόδιο που ενώνει τις πρώην του όλες μαζί διαπιστώνει ότι το παρελθόν δεν επιστρέφει έτσι ξεκάρφωτο: ή φροντίζεις από την αρχή έναν άνθρωπο ή η διαρκής απουσία και η απόσταση σε αποξενώνουν τελείως. Θεωρώντας τα παιδιά του ουσιαστικά ξένους και τις πρώην του απλώς άγνωστες, επικεντρώνει τις σκέψεις του, τα αισθήματά του και το ενδιαφέρον του στον εξάχρονο Τζάκσον. Οι όμορφες στιγμές που μοιράζεται με την Άννι τον κάνουν να πιστέψει ειλικρινά σε αυτόν τον δεσμό.

Ίσως ακούγεται φλύαρο και σε κάποια σημεία πλατειάζει λίγο όμως είναι καλογραμμένο, άμεσο, φωτίζει με ωραίο τρόπο ανθρώπους, χαρακτήρες, αισθήματα, σκέψεις, αντιλήψεις, απόψεις κι όλα αυτά ντυμένα με τη μουσική και τα τραγούδια (τα οποία προσωπικά δεν έχω ακούσει ποτέ μου κι έτσι δε με άγγιξαν ιδιαίτερα). Τα σχόλια και οι παρατηρήσεις του συγγραφέα είναι αληθινά, καίρια, καθόλου επιφανειακά και ο αναγνώστης δεν παύει να υπογραμμίζει ή να σταματά για να σκεφτεί λίγο πριν προχωρήσει.

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Κανένας καλλιτέχνης δεν ξεχνιέται πια, ακόμα κι αν το επιθυμεί διακαώς. Εφτά θαυμαστές στην Αυστραλία συνασπίζονται με τρεις Καναδούς, εννιά Βρετανούς και καμιά δυο ντουζίνες Αμερικάνους και συζητούν καθημερινά για κάποιον που έχει να βγάλει δίσκο είκοσι χρόνια. Αυτό είναι η χρησιμότητα του ίντερνετ. Αυτό και η πορνογραφία» (σελ. 66).

«Τα βρίσκουμε με ανθρώπους που είναι ή ίδιοι ή τελείως διαφορετικοί από μας και στο τέλος τους χωρίζουμε για τους ίδιους ακριβώς λόγους» (σελ. 108).

«Ο Ντάνκαν δεν είχε νιώσει ποτέ λαχτάρα για αλλαγή, όπως τα δύο διπλανά κομμάτια ενός παζλ δε νιώθουν ποτέ λαχτάρα να αλλάξουν θέση -απ’ όσο μπορούμε να ξέρουμε, τουλάχιστον. Αν τώρα, έτσι για να κάνουμε κουβέντα, φανταζόμασταν ότι τα κομμάτια του παζλ έχουν σκέψεις και συναισθήματα, τότε ίσως τα ακούγαμε να μονολογούν: Εγώ θα μείνω εδώ, πού να τρέχω τώρα; Κι αν ένα άλλο κομματάκι ερχόταν και κουνούσε τις ακρούλες του και τις γωνίτσες του προκλητικά, προσπαθώντας να δελεάσει το ένα κομματάκι, εκείνο δε θα δυσκολευόταν να αντισταθεί στον πειρασμό. Κοίτα, θα έλεγε το κομματάκι που ήταν αντικείμενο του πόθου, εσύ είσαι ένα κομματάκι από τηλεφωνικό θάλαμο κι εγώ είμαι ένα κομματάκι από το πρόσωπο της Μαρίας, της βασίλισσας της Σκοτίας, δε θα κολλάγαμε. Και το πράγμα θα τέλειωνε εκεί. Τώρα όμως ο Ντάνκαν είχε αρχίσει να αναρωτιέται αν η παρομοίωση με το παζλ ταίριαζε στις σχέσεις ανδρών και γυναικών, τελικά. Δε λάμβανε υπόψη της την αναθεματισμένη ξεροκεφαλιά των ανθρωπίνων όντων, την αποφασιστικότητά τους να κολλήσουν στον άλλον ακόμα κι όταν δεν ταιριάζουν» (σελ. 120).

«Όταν επαναλαμβάνεις συχνά και με πειθώ ένα ψέμα, στο τέλος πιστεύεις ότι είναι αλήθεια, όπως ένα μονοπάτι γίνεται κανονικό μονοπάτι, κάποια στιγμή, αν περνάει από εκεί αρκετός κόσμος» (σελ. 217).

«Όταν σκοπός σου είναι να μπεις μέσα στο σπίτι των ανθρώπων, πώς μπορείς να τους απαγορεύσεις μετά να μπουν κι εκείνοι στο δικό σου» (σελ. 343); (για τους σταρ και τους διασήμους γενικότερα)

«Έτσι λοιπόν είναι τα προκαταρκτικά όταν γερνάς, μια γυναίκα η οποία είναι έτοιμη να συμβουλευτεί το ίντερνετ για τα προβλήματα υγείας που έχεις, πριν κοιμηθεί μαζί σου» (σελ. 368).

Βιβλίο Για μια χούφτα βινύλια
Συγγραφέας Χίλντα Παπαδημητρίου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

ΟΜΩΣ….είναι επιφανειακό, ρηχό, χωρίς βαθύτερα σιυναισθήματα και σκέψεις, τρελή επιμονή στην ώρα (από το γεγονός ότι οι επικεφαλίδες των επιμέρους κεφαλαίων αναγράφουν την ώρα και το μέρος των δρώμενων και η πρώτη παράγραφος ξεκινάει ακριβώς το ίδιο: η ώρα ήταν… ή κοίταξε το ρολόι της) μέχρι το γεγονός ότι οι ήρωες κοιτάνε ΣΥΝΕΧΕΙΑ την ώρα! ειδικά κάπου στη μέση μέσα σε 20 σελίδες περίπου κάθε τρίτη παράγραφο ο ήρωας έβλεπε το ρολόι του, έλεος!!!!!!!!). Δεν είχαν με τι να ασχοληθούν, με τι να περάσουν την ώρα τους για να κυλήσει η πλοκή, δεν με άγγιξαν, δεν τους συμπαραστάθηκα.

Επίσης έχω αντιρρήσεις σε δύο σημεία: τα έργα της Agatha Christie στα ελληνικά είναι περίπου 90 (γύρω στα 87 μάλλον, τα έχω όλα, θα τα μετρήσω), πώς είναι δυνατόν λοιπόν να θες εφτά χρόνια αν διαβάζεις ένα κάθε βδομάδα; (σελ. 37), το πολύ να θες 2 με 2.5 χρόνια. Πάμε παρακάτω. Στη σελίδα 277: «Χωρίς να το καταλάβει, το ποτήρι τής έφυγε από το χέρι κι έγινε χίλια κομμάτια. Είδε το χέρι της ματωμένο και τότε μόνο κατάλαβε ότι είχε κοπεί…» (πώς κόπηκε; έκανε γκελ το γυαλί; γιατί το ποτήρι δεν έσπασε στα χέρια της αλλά έπεσε από τα χέρια της!).

Επιφανειακό και ρηχό, χωρίς ατμόσφαιρα αλλά έκανα υπομονή για να το τελειώσω και το φινάλε κάπως με αντάμειψε.

Βιβλίο Άγρια φύση
Τίτλος πρωτοτύπου Force of nature
Συγγραφέας Jane Harper
Μεταφραστής Χίλντα Παπαδημητρίου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο δεύτερο μυθιστόρημα με πρωταγωνιστή τον ομοσπονδιακό πράκτορα Άρον Φαλκ, του Οικονομικού Εγκλήματος, έχουμε μια υπόθεση εξαφάνισης μιας γυναίκας που εργαζόταν σε εταιρεία με υποψίες για ξέπλυμα μαύρου χρήματος, κάτι που επιτρέπει την ανάμιξη του Φαλκ και της νέας συνεργού του, Κάρμεν Κούπερ. Η ιστορία ξετυλίγεται διττά, με την πορεία των ερευνών και τις ανακρίσεις των υπόπτων (κυρίως των γυναικών της ομάδας που έκανε την εκδρομή) στο σήμερα και την καθημερινότητα των συνεργάτιδων τις τρεις μέρες της μοιραίας εκδρομής.

Ο Φαλκ ανακαλύπτει διάφορες μικρολεπτομέρειες που τον οδηγούν σε πολλά και ποικίλα συμπεράσματα ενώ κατά τη διάρκειατης εκδρομής έχουμε μια κλιμάκωση των σχέσεων μεταξύ των γυναικών, σε συνδυασμό με τις δύσκολες καιρικές και κλιματικές συνθήκες που έχουν να αντιμετωπίσουν πέντε άνθρωποι, όχι και τόσο δεμένοι μεταξύ τους. Δε φτάνουμε σε ακρότητες επιβίωσης, άλλωστε μιλάμε για τρεις μέρες μόνο, αλλά μια σπίθα είναι αρκετή για να ανάψει μια φωτιά που υπέβοσκε πολύ καιρό τώρα στον εργασιακό τους και όχι μόνο περίγυρο. «Απομονωμένες εκτάσεις όπου η βλάστηση φύτρωνε πυκνή και άγρια σε μια γη απρόθυμη ν’ αφήσει οτιδήποτε να της ξεφύγει» (σελ. 27), αυτό είναι το περιβάλλον στο οποίο μπαίνουν πέντε γυναίκες με ελάχιστη εμπειρία κατασκήνωσης και με βασικά εφόδια επιβίωσης, που έτσι και χαθείς λιγοστεύουν επικίνδυνα. Η Άλις Ράσελ, η Μπριάνα ΜακΚένζι, η αδελφή της, Μπέθανι, η Λόρεν Σο και η Τζιλ Μπέιλι καλούνται να δαμάσουν την άγρια φύση γύρω τους αλλά κυρίως μέσα τους. Θα τα καταφέρουν;

Ο Άρον Φαλκ μεταβαίνει σ’ ένα μέρος γεμάτο παγίδες και κινδύνους έχοντας μαζί του τους χάρτες πεζοπορίας που χρησιμοποιούσε ο πατέρας του στα διαλείμματά του από την καθημερινότητα, γεμάτους σημειώσεις και παρατηρήσεις. Πρόκειται για μια τρυφερή ανάμνηση που ακόμη πονάει και σταδιακά την αποκαλύπτει στη συνεργάτιδά του, οπότε καταγράφονται με τρυφερό και γλυκό τρόπο οι στιγμές με τον άνθρωπο που τον έφερε στη ζωή και η σταδιακή απομάκρυνσή τους. Ο Φαλκ παρουσιάζει τον πατέρα του με όλα τα χρώματα, δεν κρύβει τίποτα (τουλάχιστον στον εαυτό του) και η αγάπη του γεννήτορά του για τα μονοπάτια είναι μια ευκαιρία να ακολουθήσει τα χνάρια του σε διαδρομές της φύσης, εφόσον δεν κατάφερε να τα ακολουθήσει στη ζωή.

Η «Άγρια Φύση» είναι ένα απλό σχετικά στην πλοκή του μυθιστόρημα, με δυο παράλληλες πορείες που οδηγούν στη λύση του μυστηρίου, με λιτές αλλά δυνατές περιγραφές της αυστραλιανής φύσης, με ωραίο ψυχογράφημα του Άρον Φαλκ, μόνο που μου έλειπαν πολλά από τα θετικά γνωρίσματα που αγάπησα στο πρώτο βιβλίο της σειράς, την «Ξηρασία».

Βιβλίο Τα βατράχια
Συγγραφέας Δημήτρης Σίμος
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Τα «Βατράχια» είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς «Σκοτεινά νερά» και καλωσορίζει τον αναγνώστη στα ύδατα της Χαλκίδας και ευρύτερα του νησιού της Εύβοιας. Ο κύριος Δημήτρης Σίμος απομακρύνθηκε από τις κορεσμένες μυθιστορηματικά μεγαλουπόλεις της Ελλάδας και στράφηκε σε μια ήρεμη, γραφική πόλη, γύρω από την οποία έστησε έναν ευρηματικά επεξεργασμένο μικρόκοσμο. Προαγωγοί, βαποράκια, εκβιαστές, πολιτικά πρόσωπα, λαδωμένοι υψηλά ιστάμενοι σε νευραλγικά σημεία συγκροτούν ένα πολυεπίπεδο παζλ και ξετυλίγουν μια ιστορία γεμάτη ανατροπές και εκπλήξεις!

Ο αστυνόμος Χρήστος Καπετάνος πριν από έξι μήνες είχε παυθεί από την υπηρεσία του ύστερα από ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών που προσπάθησε να καλύψει ο διευθυντής του, Κωνσταντίνος Μαράκης, και στο οποίο ήταν αναμεμιγμένος ο κουνιάδος του Καπετάνου, κάτι που επέφερε και το τέλος του γάμου του! Τώρα, με την εύρεση του πτώματος της Ραφτοπούλου, ο διευθυντής κάλεσε τον αστυνόμο να αναλάβει την υπόθεση, την «ασπίδα του σε μια τυχόν αποτυχία» (σελ. 52). Με τον Καπετάνο συνεργάζεται ο παλιός του υφιστάμενος, Γιώργος Βαμβακάς και η νεοπροσληφθείσα ανιψιά του διευθυντή, Ευαγγελία Μαρκένα.

Η πλοκή είναι ευρηματική. Ο συγγραφέας καθ’ όλη τη διάρκεια του μυθιστορήματος, χειρίζεται με υποδειγματικό τρόπο την ιστορία, την οποία εμπλουτίζει και φωτίζει όπως εκείνος θέλει. Πρόσωπα εμφανίζονται το ένα πίσω από το άλλο, ένοχοι αθωώνονται και μάρτυρες ομολογούν. Τα κίνητρα πολλά, οι ύποπτοι περισσότεροι. Σελίδα τη σελίδα η υπόθεση ακολουθεί και άλλη διαδρομή ενώ η αγωνία κορυφώνεται. Σύντομες, κοφτές προτάσεις και κινηματογραφικοί διάλογοι, ελάχιστα περιττοί, δίνουν ζωντάνια και παραστατικότητα. Το μυθιστόρημα τράβηξε αδιάλειπτα την προσοχή μου από την αρχή ως το τέλος και μου κέντρισε το ενδιαφέρον με τις συνεχείς εναλλαγές, την ποικιλία των κινήτρων, τις ιστορίες μέσα στην ιστορία και τον εξαίρετο τρόπο με τον οποίο συνδέονται όλα μεταξύ τους. Άλλο ένα σημαντικό πλεονέκτημα είναι και η παρατηρητικότητα απέναντι στα δρώμενα μιας καθημερινής μέρας στις ζωές των ανθρώπων, εκεί δηλαδή που ο Καπετάνος μεταβαίνει σε κάποια σημεία για τις ανακρίσεις ή για άλλους λόγους, ο κύριος Σίμος ρίχνει και μια ματιά γύρω από τον πρωταγωνιστή, αποτυπώνοντας με ολιγόλογες εναργέστατες όμως περιγραφές την κίνηση στον δρόμο ή στην προβλήτα κλπ.

Παράλληλα η ιστορία του Δημήτρη από το Αλιβέρι, πίσω στη δεκαετία του 1980, είναι μια τραγική απεικόνιση των δύσκολων συνθηκών μιας οικογένειας που αναγκάζεται από τη μια στιγμή στην άλλη να αλλάξει ριζικά τη ζωή της ενώ οι μη συγγενικοί δεσμοί μεταξύ των περισσότερων μελών δείχνουν πόσο αδύναμοι είναι οι κρίκοι της συνοχής και πόσο εύκολα σπάνε. Η ιστορία αυτή μου άρεσε περισσότερο γιατί κούμπωσε με έναν ανατρεπτικό τρόπο στον κορμό της βασικής υπόθεσης και μου έδωσε να καταλάβω πως ο κύριος Σίμος έχει το μυαλό και τις δυνατότητες να χαράζει δικά του μονοπάτια στην αστυνομική πλοκή. Τι θα συμβεί λοιπόν ανάμεσα σε αυτά τα δυο παιδιά που βρίσκονται σε εντελώς διαφορετικές θέσεις ισχύος όμως πρέπει να συμβιώσουν και να μεγαλώσουν μαζί; Τι αποφάσεις θα πάρει η μάνα για την προσωπική της ζωή και πώς αυτές θα επηρεάσουν την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του «μπάσταρδου» και του παιδιού της;

«Τα βατράχια» είναι επίσης ένα διακριτικό σχόλιο πάνω στη διαφορετικότητα και στο πώς πρέπει να την αποδεχόμαστε στο σχολικό, φιλικό και οικογενειακό μας περιβάλλον. Μια επαναστάτρια κοπέλα, αφοσιωμένη στο death metal, που κυκλοφορεί σα βαμπίρ και με προκλητική διαφορετικότητα εύκολα γίνεται στόχος των νταήδων ενός σχολείου, πώς θα εξελιχθούν τα γεγονότα όμως αν το κορίτσι αυτό δείρει τους διώκτες της; Από κει πηγάζει και ο τίτλος, μιας που βατράχια θέλουν να αποκαλούνται ορισμένοι ταπεινοί άνθρωποι που προτιμούν να περνούν απαρατήρητοι από τη ζωή, χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς να τους ενοχλούν και να ενοχλούνται. Πώς λοιπόν αλλιώς, πιο ταιριαστά, θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει έναν έφηβο που ξεφεύγει από τη γνωστή ρότα της επαναστατικότητας, μιας και σε αυτήν την ηλικία ο κόσμος δε σου αρέσει και θες να τον αλλάξεις και νομίζεις πως έχεις τη δυνατότητα; Ταυτόχρονα, υπάρχουν και εκείνοι οι έφηβοι που κάνουν εσωτερικές επαναστάσεις και χρειάζονται την κατάλληλη καθοδήγηση, πριν κάνουν κακό στον εαυτό τους. Αυτό το μυθιστόρημα λοιπόν είναι αφιερωμένο στα βατράχια που πηδούν από νούφαρο σε νούφαρο στο τελματωμένο έλος της ζωής τους. Σύμφωνα με τον συγγραφέα: «Οι γονείς της [Ευθυμίας Ραφτοπούλου] μαλώνουν για τον τρόπο που ντύνεται, για τη μουσική που ακούει, για όλα. Θέλουν να τη μεταμορφώσουν σε πρίγκιπα. Εκείνη δε θέλει το φιλί. Της αρέσει που είναι βάτραχος» (σελ. 194).

Το συναρπαστικό αυτό μυθιστόρημα ξανακυκλοφορεί φροντισμένο και επιμελημένο, εγκαινιάζοντας το νέο μέγεθος των αγαπημένων βιβλίων τσέπης Best Seller από τις εκδόσεις Bell, μιας από τις μακροβιότερες σειρές στην Ελλάδα. Λίγο μεγαλύτερο από το γνωστό σχήμα των εκδόσεων τσέπης Bell-Best seller, χωρίς όμως και να έχει το μέγεθος ενός κανονικού βιβλίου, με καλύτερη γραμματοσειρά και ποιοτικότερο χαρτί, με σωστό δέσιμο, χωρίς τσακίσματα ή ανύπαρκτη κόλλα, «ειδικά μελετημένο για την ευκολία του αναγνώστη» όπως αναγράφεται και στο δελτίο Τύπου του βιβλίου, εγκαινιάζει τη νέα ματιά στο βιβλίο τσέπης.

Στο βιβλίο υπάρχουν ακόμη τρία αστυνομικά διηγήματα, των Χίλντας Παπαδημητρίου, Δημήτρη Μαμαλούκα και Βαγγέλη Γιαννίση. Η κυρία Παπαδημητρίου με τα «Μικρά εγκλήματα της οδού Δράκου» έγραψε με έναν συγκινητικό και γλυκόπικρο τρόπο για την καθημερινότητα ενός ανθρώπου που δε βγαίνει από το διαμέρισμά του στην οδό Δράκου στο Κουκάκι (λεπτοδουλεμένες οι αναφορές στον περιβάλλοντα χώρο του περίφημου αυτού πεζόδρομου). Ο κύριος Μαμαλούκας με το «Καντίνα Ο Σάββας» με έκανε να δακρύσω με μια τρυφερή και ανατρεπτική ιστορία αγάπης και εξαπάτησης, αποδεικνύοντάς μου για άλλη μια φορά πόσο καλά ξέρει την ανθρώπινη ψυχολογία και ταυτόχρονα πόσο επιδέξια την αποτυπώνει στο χαρτί («Τα μαλλιά της είχαν ένα ξανθό χρώμα που αργοπέθαινε κάτω απ’ τη βραδινή υγρασία και τη ζέστη. Όλο της το πρόσωπο ακτινοβολούσε βασανισμένα ξενύχτια», σελ. 318). Τέλος, ο κύριος Γιαννίσης με τη «Δεξαμενή» καταγράφει επιδέξια ένα έξυπνο παιχνίδι γάτας και ποντικού.

Βιβλίο Το πέτρινο φέρετρο
Τίτλος πρωτοτύπου While the light lasts
Συγγραφέας Agatha Christie
Μεταφραστής Χίλντα Παπαδημητρίου
Κατηγορία Συλλογή διηγημάτων / Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λυχνάρι
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Θα ξεκινήσω με το «Χρυσάφι του Μαν», μιας και χρησιμοποιήθηκε το 1930 κατά παραγγελία από τον τότε αντιδήμαρχο της νήσου Μαν Άρθουρ Β. Κρούκολ, για να έρθουν περισσότεροι τουρίστες στο νησί! Η Άγκαθα Κρίστι κλήθηκε να γράψει μια ιστορία-κυνήγι θησαυρού, που αντιστοιχούσε σε πραγματικούς θησαυρούς κρυμμένους στο νησί! Η ιστορία τυπώθηκε σε τουριστικά φυλλάδια και διετίθετο στα τουριστικά καταλύματα! Τα ξαδέρφια Φένελα Μάιλκαραν και Χουάν Φάρακερ λοιπόν, μετά τον θάνατο του θείου τους Μάιλς, αποκτούν την περιουσία του και μια επιστολή, στην οποία ο θείος τούς ανακοινώνει πως έκρυψε τέσσερα σεντούκια χρυσάφι σε αντίστοιχα σημεία του νησιού Μαν. Ταυτόχρονα με κείνους κάλεσε να ψάξουν και τον ανιψιό του, Γιούαν Κόρζεαγκ, και τον ξάδερφό του, δόκτορα Ρίτσαρντ Φέιλ, επομένως «την κούρσα την κερδίζει ο πιο ταχύς –και συχνά ο πιο ασυνείδητος» (σελ. 110). Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι θυμίζει πολύ τους Τόμυ και Τάπενς Μπέρεσφορντ και ζουν κι αυτοί κάποιους κινδύνους, μιας και μερικοί άνθρωποι είναι αδίστακτοι!

Στη συνέχεια διάβασα τα διηγήματα με τον Ηρακλή Πουαρώ. Στη «Χριστουγεννιάτικη περιπέτεια», η συγγραφέας σχολιάζει τη διαφορετική συμπεριφορά της νεολαίας από εποχή σε εποχή («Οι νέοι δεν είναι όπως ήταν κάποτε», σελ. 68), ο αναγνώστης μαθαίνει για το έθιμο της πουτίγκας ενώ αναφέρεται ξεκάθαρα η νοσταλγία που νιώθει ο ντετέκτιβ για την παρέα του Χέιστινγκς που την περίοδο αυτήν είχε μεταβεί στη Νότια Αμερική. Μια πολυμελής οικογένεια λοιπόν γιορτάζει τα Χριστούγεννα παρουσία του Πουαρώ και όταν τα παιδιά της οικογένειας σκαρώνουν έναν φόνο-φάρσα για τον διάσημο ντετέκτιβ, τρομοκρατημένα διαπιστώνουν πως το πτώμα είναι αληθινό! Εξαίρετες περιπλοκές, ωραίοι χαρακτήρες και μια αλήθεια στην οποία δεν πήγε ο νους μου!

Στο «Μυστήριο του μπαούλου από τη Βαγδάτη», που μας αφηγείται ο Χέιστινγκς, ένα πτώμα ανακαλύπτεται σ’ ένα πλούσιο σαλόνι και ένα πρόσωπο που εμπλέκεται έμμεσα καλεί τον Πουαρώ να αποδείξει την αθωότητα του κατ’ επίφασιν ενόχου. Εδώ γέλασα πολύ με τη φράση: «Αλλά υπάρχουν τρεις άνθρωποι, μαντάμ, στους οποίους μια γυναίκα πρέπει να λέει την αλήθεια. Στον εξομολογητή της, στον κομμωτή της και στον ιδιωτικό ντετέκτιβ της… αν τον εμπιστεύεται, φυσικά» (σελ. 165). Ο επιθεωρητής Τζαπ και ο Χέιστινγκς λοιπόν παρακολουθούν τις συναρπαστικές ανακριτικές μεθόδους του ντετέκτιβ και η αποκάλυψη της αλήθειας είναι μια μεγάλη ανατροπή!

«Το σπίτι των ονείρων» είναι ένα ανατριχιαστικό μεταφυσικό διήγημα, στο οποίο ο Τζων Σέγκρεϊβ βλέπει ένα πανέμορφο σπίτι στον ύπνο του κι αυτό συνδέεται μυστηριωδώς με την πανέμορφη Αλέγκρα Κερ, μέλος φρενοβλαβούς οικογένειας που φοβάται να παντρευτεί λόγω της κληρονομικότητας. Θα ολοκληρωθεί αυτός ο έρωτας; Πώς συνδέεται η ευτυχία του Τζων με το πεντακάθαρο και περιποιημένο σπίτι; Μια ιστορία εφάμιλλη με πολλές που είχαν ως θέμα την εδουαρδιανή ατμόσφαιρα και τα φαντάσματα! «Η ηθοποιός» είναι ένα πανέξυπνο διήγημα που περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο απαλλάχτηκε μια γυναίκα από έναν εκβιαστή! Στη σύντομη μορφή του διαβλέπει κανείς τα βασικά μοτίβα της Αγκάθα Κρίστι: κινηματογραφική γραφή, ανατροπή των πάντων, παιχνίδι με την οπτική γωνία της αφήγησης, λύση στην τελευταία κυριολεκτικά σελίδα.

Στο «Χείλος του γκρεμού» στάθηκα στο τι έβρισκε κανείς ενδιαφέρον τη δεκαετία του 1920 σε ένα χωριό για να περνάει την ώρα του: «Δεν έδειχνε το παραμικρό ενδιαφέρον για τα ενοριακά θέματα, βαριόταν αφόρητα το κυνήγι και απεχθανόταν την εξοχή και τα υπαίθρια σπορ» (σελ. 46). Πέρα από αυτό είναι μια συναρπαστική ιστορία ανάμεσα σε δύο γυναίκες-αντιζήλους. Η Κλαιρ Χάλιγουελ, μια θρησκευόμενη και ηθική γυναίκα, ήθελε να παντρευτεί τον Τζέραλντ Λη, μόνο που εκείνος ξετρελάθηκε με τη νεότερή του, Βίβιαν. Τυχαία η Κλαιρ ανακαλύπτει πως η Βίβιαν έχει παράνομο δεσμό και το διήγημα αφορά την ένταση και την κορύφωση της σχέσης μεταξύ των δύο γυναικών με αφορμή αυτό το μυστικό. Δυνατό κείμενο, με ωραίες σκηνές και απόλυτη αληθοφάνεια στις αντιδράσεις των χαρακτήρων.

Ο «Μοναχικός θεός» είναι μια άκρως ρομαντική ιστορία ανάμεσα σε έναν απόστρατο αξιωματικό που επέστρεψε από τη Βιρμανία και σε μια νταντά. Αυτοί οι δύο άνθρωποι συναντήθηκαν στο Βρετανικό Μουσείο ατενίζοντας το έκθεμα ενός μικρού θεού. Η ιστορία τους έχει ωραία σκαμπανεβάσματα και αποπνέει όλη εκείνη την ατμόσφαιρα του μεσοπολέμου μέσα στην οποία θα μπορούσε να ξεδιπλωθεί μια ιστορία αγάπης ανάμεσα σε δυο αγνώστους (μήπως το διήγημα είναι ένας πρόδρομος για τα ρομαντικά έργα που έγραψε η Αγκάθα Κρίστι με το ψευδώνυμο Μαίρη Γουέστμακοτ; ). Πάντως η ίδια χαρακτηρίζει τον «Θεό» ως μια ιστορία «θλιβερά συναισθηματική» (σελ. 103). Εδώ βλέπουμε κάποιες πρώτες ενδείξεις για την αγάπη της συγγραφέως για την αρχαιολογία, χάρη στην οποία θα γνωρίσει και θα παντρευτεί τον δεύτερο σύζυγό της, Μαξ Μαλόουαν.

Στο «Μέσα σ’ ένα τείχος» διαδραματίζεται η ιστορία ενός ερωτικού τριγώνου, γραμμένο εντελώς διφορούμενα και γεμάτο υπόνοιες ως προς το πραγματικό φινάλε. Είναι ένα από τα πρώτα κείμενα της Άγκαθα Κρίστι και οι σκηνές που ζωντανεύουν, οι σχέσεις που χτίζονται, το ασαφές τέλος σχηματίζουν ένα εντελώς διαφορετικό διήγημα που μου έδειξε το μέγεθος και την ποικιλία της γραπτής δύναμης της συγγραφέως. Τέλος, στο ομότιτλο της συλλογής διήγημα, «Όσο διαρκεί το φως», μια γυναίκα ζει μια πρωτόγνωρη περιπέτεια με τον προηγούμενο σύζυγό της, που τον θεωρούσε νεκρό.

Η συλλογή λοιπόν αυτών των διηγημάτων είναι μια απαραίτητη προσθήκη στην εργογραφία της συγγραφέως και ένα πολύ σημαντικό απόκτημα για τους φανατικούς αναγνώστες της. Εκτός από την ποικιλία ύφους και θεματολογίας, σε αυτά τα κείμενα εμφανίζονται οι πειραματισμοί πάνω στους οποίους θα δοκιμαστεί και θα βελτιωθεί η μεγάλη αυτή συγγραφέας. Οι κεντρικές ιδέες, τα διαφορετικά στυλ γραφής, η ποικιλία των συναισθημάτων (από την ένταση και την αγωνία ως την τρυφερότητα ή ακόμη και την ασάφεια) έδειξαν από νωρίς πως η επιτυχία δεν ήρθε τυχαία. Η δεκαετία του μεσοπολέμου, οι κοινωνικές τάξεις, η νοοτροπία και οι αντιλήψεις είναι χαρακτηριστικά μιας κοινωνίας που η Αγκάθα Κρίστι παρατήρησε και πέρασε στα έργα της πότε υποδόρια και πότε ξεκάθαρα, δίνοντας μια αληθοφάνεια σε όλα της τα κείμενα. Μάλιστα, δεν πρόκειται για ανούσιες ονειροπολήσεις καλύτερων εποχών από μια γυναίκα που βλέπει το παρελθόν να περνά ανεπιστρεπτί και γκρινιάζει γι’ αυτό, αντίθετα, είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα που ένα εξασκημένο βλέμμα και ένα κοφτερό μυαλό τα παρακολουθούν από κοντά, τα πλάθουν σε ένα φαντασιακό σκηνικό και υποδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο τις συνέπειες από τέτοιες αντιλήψεις. Το «Όσο διαρκεί το φως» είναι εννιά διηγήματα-πρώτα δείγματα μιας λαμπρής γραφής από μια διεισδυτική και οξυδερκή συγγραφέα.

Βιβλίο Ξηρασία
Τίτλος πρωτοτύπου The dry
Συγγραφέας Jane Harper
Μεταφραστής Χίλντα Παπαδημητρίου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το μυθιστόρημα είναι ένα εξαίρετο ψυχογράφημα και ένα αρμονικό σύνολο επιμέρους ιστοριών που μπλέκουν όλες μαζί και συγκροτούν ένα κουβάρι φαινομενικά χωρίς άκρη. Την ξηρασία, τη δίψα, τη στείρα γη την ένιωσα στο πετσί μου σχεδόν από την αρχή και κατάλαβα πόσο πολύ μπορεί να επηρεάσει αυτή η ατμόσφαιρα τον ανθρώπινο παράγοντα. Οι περιγραφές της φύσης γύρω και μέσα στην Κιβάρα είναι ρεαλιστικές και γεμάτες ίχνη μιας παραιτημένης ζωής που εδώ και δύο χρόνια δεν έχει πιει σταγόνα νερό. Ο ποταμός φυσικά έχει στερέψει, στις όχθες του έχουν αναπτυχθεί ξεραμένα δείγματα πρώην ζωής, «η σκιά ήταν φευγαλέα πολυτέλεια» (σελ. 12) και «Μερικά κακόμοιρα πρόβατα σήκωσαν το κεφάλι με ελπίδα όταν πέρασε από δίπλα τους» (σελ. 327). Επομένως, με τη σειρά τους, οι αγρότες αρχίζουν να παραιτούνται και ο τόπος να ερημώνει: «Τα καταστήματα στις δυο πλευρές του δρόμου είχαν κλείσει οριστικά, οι βιτρίνες τους άδειες. Η ίδια ιστορία και πιο πέρα… -Αυτό είναι το ζήτημα με τα οικονομικά προβλήματα. Είναι μεταδοτικά. Οι αγρότες δεν έχουν λεφτά να ξοδέψουν στα μαγαζιά, τα μαγαζιά χρεοκοπούν και μετά έχεις ακόμα περισσότερους ανθρώπους χωρίς λεφτά για ξόδεμα» (σελ. 121).

Η συγγραφέας φροντίζει να διαλύσει μια για πάντα τη ροζ τσιχλόφουσκα της γαλήνιας ζωής σ’ ένα χωριό, μακριά από την κίνηση και τον θόρυβο της πόλης: «Η ιδέα μιας υγιεινής και ήσυχης ζωής έμοιαζε θελκτική, όταν τη ζύγιζες κολλημένος στην κίνηση ή στριμωγμένος σ’ ένα διαμέρισμα χωρίς κήπο. Όλοι είχαν το ίδιο όραμα, να ανασαίνουν φρέσκο καθαρό αέρα και να γνωρίζουν τους γείτονές τους… Φτάνοντας, κι ενώ το φορτηγό της μετακόμισης χανόταν από τα μάτια τους, κοιτούσαν τριγύρω και πάντοτε αιφνιδιάζονταν από το πόσο απελπιστικά αχανής ήταν η ύπαιθρος. Ο χώρος ήταν το πρώτο πράγμα που τους τρόμαζε. Τόσο πολύς χώρος. Αυτό από μόνο του ήταν αρκετό για να τους τσακίσει. Να κοιτάς και να μη βλέπεις ψυχή ανάμεσα σε σένα και στον ορίζοντα… Μπορεί να μην ήσουν κολλημένος καθημερινά στην κίνηση αλλά δεν είχες και πουθενά να πας» (σελ. 237).

Έτσι λοιπόν το βιβλίο έχει πολλά φρέσκα και διαφορετικά πραγματολογικά στοιχεία για να βυθιστεί κανείς σε μια συναρπαστική ιστορία δολοφονιών, μόνο και μόνο για να διαπιστώσει σύντομα πως και η ιστορία καθαυτή είναι ξεχωριστή και δημιουργεί δικά της μονοπάτια στον χώρο της αστυνομικής λογοτεχνίας, ειδικά όταν φτάνουμε στο τέλος και τα πράγματα μπαίνουν επιτέλους στη θέση τους. Πρώτα απ’ όλα, ο Πρόλογος είναι από τις πιο πρωτότυπες αρχικές επαφές με το κείμενο, μιας και ο τόπος δολοφονίας και τα πτώματα μας συστήνονται μέσα από τα μάτια ενός σμήνους από κρεατόμυγες που βρήκαν άφθονο αίμα για να χορτάσουν! Προσεγμένες λέξεις και σωστός ανθρωπομορφισμός βοηθάνε να ξεκινήσουν οι πρώτες ανατριχίλες! Ποτέ δεν περίμενα πως ένα έντομο θα είχε τέτοιες προσδοκίες!

Ο Λιουκ φέρεται να δολοφόνησε τη σύζυγό του, Κάρεν και τον γιο τους, Μπίλι Χάντλερ και ν’ αυτοκτόνησε, αφήνοντας ζωντανή τη δεκατριών μηνών κόρη του, Σάρλοτ: «Ο Λιουκ Χάντλερ ίσως να είχε ένα φως να τον περιμένει όταν γύριζε σπίτι, αλλά κάτι απ’ αυτήν την άθλια, απελπισμένη κοινότητα είχε εισχωρήσει μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Κάτι σάπιο, πηχτό και μαύρο, ώστε να σβήσει εκείνο το φως για πάντα» (σελ. 190). Ο Άρον Φαλκ, ομοσπονδιακός αστυνομικός στη Μελβούρνη, που δουλεύει στη Δίωξη Οικονομικού Εγκλήματος, επιστρέφει μετά από είκοσι χρόνια στην Κιβάρα κατόπιν αυστηρής εντολής του πατέρα του Λιουκ, Τζέρι κι έρχεται αντιμέτωπος με τις αλλαγές σε κτήρια κι ανθρώπους. Η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη γιατί η δική του ιστορία δεν έχει ξεχαστεί: η Έλι Ντίκον είχε βρεθεί πνιγμένη στο ποτάμι κι όλοι κατηγόρησαν αυτόν, αναγκάζοντας τον πατέρα του να τα μαζέψει και να φύγουν άρον άρον, αφήνοντας πίσω τους τις ρίζες τους, τα χωράφια των προγόνων τους, το σπίτι τους. Αυτό το γεγονός, παρά τις επίμονες διαβεβαιώσεις του Λιουκ ότι δεν το έκανε αυτός, έφερε και την τελευταία ρήξη στη σχέση του με τον πατέρα του. Τι απέγινε λοιπόν σε αυτό το μεσοδιάστημα η Γκρέτσεν Σόνερ και πώς έφτασε ο Λιουκ να κάνει αυτό το έγκλημα; Ο θάνατος της Έλι ήταν δολοφονία ή αυτοκτονία και γιατί; Τι μπορεί να κατέστρεψε μια παρέα και μια φιλία; Ποιες ήταν οι συνέπειες για όσους διάλεξαν να μείνουν και για όσους αναγκάστηκαν να φύγουν;

Ο Φαλκ είναι ανεπιθύμητος στην πόλη, άλλωστε κι ο ίδιος θέλει να φύγει, σταδιακά όμως αρχίζει να μπλέκεται όλο και περισσότερο στην υπόθεση, προσπαθώντας να τη διαλευκάνει με τη βοήθεια του Αρχιφύλακα Ράκο, ώστε να βεβαιωθεί πως ο δολοφόνος είναι όντως ο παλιός του φίλος. Ταυτόχρονα, η εχθρικότητα του πατέρα και του ξαδέλφου της Έλι βάζει σε κίνδυνο τη ζωή του, ακριβώς όπως είχε γίνει και στο παρελθόν. Έχουμε λοιπόν έναν αγώνα ενάντια στον χρόνο, να λυθεί η υπόθεση πριν κινδυνέψει θανάσιμα ο ίδιος, έχουμε μια βουτιά σε σκοτεινές αναμνήσεις που καλύτερα να είχαν μείνει θαμμένες και να μην είχαν ξαναβγεί στην επιφάνεια και γενικότερα η κάθε σελίδα μυρίζει από χιλιόμετρα μπαρούτι. Αυτή η κορύφωση της αγωνίας και της έντασης επιτείνεται με την παράθεση των γεγονότων του χτες όχι σε δικά τους κεφάλαια αλλά σε κοφτές, παρένθετες παραγράφους που προχωράνε την ιστορία όλο και περισσότερο. Γεγονότα, μυρωδιές, οικείες εικόνες, κουβέντες ξυπνάνε την αντίστοιχη ανάμνηση στον Φαλκ και διάβαζα με λαχτάρα για όσα συνέβησαν και διέλυσαν τη χαρούμενη και ανέμελη παρέα των τεσσάρων παιδιών, του Φαλκ, του Λιουκ, της Έλι και της Γκρέτσεν, μόνο και μόνο για να γυρίσουμε στο σήμερα, πάντα στο πιο κρίσιμο σημείο της εξιστόρησης.

Η αλήθεια πίσω από όλα αυτά ήταν πανέξυπνη και ευρηματική, μιας και χρησιμοποίησε όλες τις μικρολεπτομέρειες που άφησε σκόρπιες η συγγραφέας μπροστά στα μάτια μου για να τις ενώσει στο λυτρωτικό τέλος, χωρίς υπερβολές και ανακρίβειες. Πολλές φορές, κάποιες λέξεις είχαν διττό ρόλο, στρέφοντας τις υποψίες μου κάπου αλλού ενώ διάφορα μικροπράγματα ήταν εκεί και μου έκλειναν το μάτι, περιμένοντας να λύσω την υπόθεση πριν το τέλος! Μαγεμένος και συνεπαρμένος από την ατμόσφαιρα και τους ενδιαφέροντες χαρακτήρες, διάβασα με ανακούφιση και λυτρωμένος τη λύση του μυστηρίου, μόνο και μόνο για να διαπιστώσω πως αμέσως μετά έκλειναν και οι υπόλοιπες ιστορίες, βάζοντας τα πράγματα σε μια αναπάντεχη θέση, θίγοντας θέματα όπως ο αλκοολισμός, η ενδοοικογενειακή βία και η μελαγχολία της εφηβείας. Δε φτάνει δηλαδή που έκλεισε η κεντρική υπόθεση, με τις αναπάντεχες ανατροπές της, έχουμε και τα επιμέρους γεγονότα που έμπλεξαν περισσότερο την ιστορία να τοποθετούνται σε εντελώς διαφορετικές βάσεις, αφήνοντάς με και πάλι άφωνο και σ’ ένα σημείο δακρυσμένο.

«Ξηρασία» λοιπόν, ρωγμές στο έδαφος, ρωγμές και στην επιφάνεια των σχέσεων, ρωγμές και στο μυαλό που ξεπροβάλλει αθέλητες αναμνήσεις. Μίσος, υποκειμενικότητα, κρυφοί ρόλοι και πολλές τραγικές αλήθειες περιμένουν τον ανυποψίαστο αναγνώστη να του αφηγηθούν τα καθέκαστα. Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, εντεταγμένο σε ακραίες καιρικές συνθήκες, που καταγράφει πρόσωπα και καταστάσεις ακριβοδίκαια και κατορθώνει ν’ ανεβάσει την αδρεναλίνη στα ύψη.