Βιβλίο Η Λέσχη των Άλλοθι 
Τίτλος πρωτοτύπου The Alibi Man
Συγγραφέας Tami Hoag
Μεταφραστής Παλμύρα Ισμυρίδου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η τριαντάχρονη Έλενα Έστες, κάποτε ντετέκτιβ της Δίωξης Ναρκωτικών με δώδεκα χρόνια καριέρα, παραλίγο να χάσει τη ζωή της όταν κατέστρεψε την ενέδρα που είχε στήσει το Τμήμα της σε μεγαλέμπορους ναρκωτικών. Το πρόσωπό της, πλέον ελαφρά στραβωμένο και παράξενα ανέκφραστο, και οι ανήσυχες βραδιές της με στέρηση ύπνου της θυμίζουν κάθε μέρα το συμβάν που παραλίγο να της στοιχίσει τη ζωή. Άνεργη, άστεγη, ανεπιθύμητη και εγκαταλειμμένη κατέφυγε σε μια φάρμα στη νότια Φλόριντα που ανήκει στον Σον Άβαντον, φίλο της από την εφηβεία. Η ίδια, παιδί δικηγόρου των πλουσιότερων απατεώνων της Πολιτείας, μεγάλωσε με περιφρόνηση προς τους γονείς της και η αγάπη προς τα άλογα ήταν ο τρόπος της για να αποβάλει το άγχος και να ξεφεύγει από τον οικογενειακό κλοιό. «Σ’ όλη μου τη ζωή προτιμούσα τη συντροφιά των αλόγων παρά των ανθρώπων. Τα άλογα είναι ειλικρινή, ντόμπρα πλάσματα, άδολα και ανυστερόβουλα. Με ένα άλογο ξέρεις πάντα πού βρίσκεσαι. Από την εμπειρία μου, δεν μπορώ να πω το ίδιο για τους ανθρώπους» (σελ. 13). Η ευαισθησία της απέναντι στα ζώα αυτά είναι χαρακτηριστική: «Αμοιβαιότητα χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς απώτερα κίνητρα… Η εμπειρία της γνήσιας αθωότητας και της εμπιστοσύνης στο τέλος εκείνης της μέρας είχε καθαρτήρια επίδραση πάνω μου. Αυτό το γλυκό ζώο δεν είχε υποστεί ποτέ κακομεταχείριση, σ’ όλη του τη ζωή είχε υπάρξει αντικείμενο λατρείας. Δεν είχε γνωρίσει τη βία, το μίσος, τη διαστροφή που δηλητηριάζει το μυαλό των ανθρώπων» (σελ. 66).

Η Έλενα είναι μια γυναίκα «…απελπιστική, απαιτητική, ανυπότακτη, εκνευριστική» (σελ. 39), την οποία η υπόθεση της Έριν Σίμπραϊτ επανέφερε σταδιακά στο προσκήνιο και τη βοήθησε να αποκτήσει μέρος της αυτοπεποίθησής της και της πυγμής της, καθώς και να μειώσει τον κυνισμό και την εριστικότητα που τη διακατείχαν. Το μυθιστόρημα είναι η συνέχεια του «Μαύρου αλόγου» και η υπόθεση διαδραματίζεται σχεδόν έναν χρόνο μετά την εξαφάνιση της Έριν Σίμπραϊτ και τη δολοφονία της Τζιλ Μορόουν. Υπάρχουν πολλές αναφορές στις εξελίξεις της αρχικής ιστορίας και το περιβάλλον ερευνών είναι ξανά το συναρπαστικό, λαμπερό πεδίο των ιπποδρομιών και των παιχνιδιών πόλο. Βραβεία, διακρίσεις, σεξ, ναρκωτικά και υψηλές διασυνδέσεις που δυσχεραίνουν μια έρευνα φόνου είναι τα συστατικά που μισεί η πρώην ντετέκτιβ και τώρα αναγκάζεται να έρθει ξανά αντιμέτωπη μαζί τους. Η Έλενα Έστες πεισμώνει γιατί η νεκρή είναι η Ιρίνα Μάρκοβα, φίλη της και συνάδελφος για πάνω από ένα χρόνο δίπλα της στα άλογα. Οι έρευνες οδηγούν την Έλενα και πάλι στο παρελθόν της που γνωρίσαμε τόσο καλά στο πρώτο βιβλίο, μόνο που τώρα έχει να αντιμετωπίσει τον Μπένετ Γουόκερ, γόνο μιας οικογένειας που κατέχει τη μισή νότια Φλόριντα και ετοιμαζόταν να τον παντρευτεί, πολύ καιρό πριν γίνει αστυνομικός.

Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση της Έλενα αποκαλύπτει τα πάντα για την προσωπικότητά της: τα λάθη της και τα θετικά της χαρακτηριστικά, τα ψυχολογικά της προβλήματα. Κρυμμένη στη φάρμα του Σον, ουσιαστικά χωμένη στο ιδιωτικό της κολαστήριο, ήταν η μοναδική λύση μέχρι ν’ αποφασίσει τι θα κάνει με τη ζωή της, να καταλάβει ποια είναι, να νιώσει ποιο είναι το επόμενο σωστό βήμα. Ο Μπένετ Γουόκερ εκπροσωπείται φυσικά από τον μεγαλύτερο απατεώνα δικηγόρο, τον πατέρα της, κι αυτό δίνει λαβές για νέα αποδόμηση της οικογενειακής ζωής της. Οι γονείς της την υιοθέτησαν από άσυλο, εφόσον ο πατέρας της ήταν στείρος ενώ η μητέρα της: «Η Έλεν, ένα ρηχό, επιπόλαιο, κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο, είχε διαπιστώσει ότι της έλειπε το εξάρτημα της μόδας που είχαν όλες οι φίλες της, ένα μωρό» (σελ. 59). Να όμως που αυτή η επιλογή δεν ήταν και η καλύτερη, μιας και η μητέρα της ήταν τυπική έως ανύπαρκτη και ο πατέρας της δεν έχανε ευκαιρία να τη λοιδωρεί για την αμφίβολη καταγωγή της! Γι’ αυτό η επαναστατικότητά της, γι’ αυτό και η επιλογή της να γίνει αστυνομικός, με αποτέλεσμα ο πατέρας της να την αποκληρώσει. Όλες αυτές οι ψυχοσυναισθηματικές διακυμάνσεις που κορυφώθηκαν στο προηγούμενο μυθιστόρημα επανέρχονται, με αποτέλεσμα η Έλενα να έρθει αντιμέτωπη με ό,τι άφησε οριστικά πίσω της στα είκοσί της χρόνια. Σε αυτό το βιβλίο δείχνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα, μιας και έχει να χειριστεί τον θυμό της για τον πρώην αρραβωνιαστικό της, τον οποίο είχε αρνηθεί να καλύψει σε μια επίθεση βιασμού και σχεδόν θανάσιμου ξυλοδαρμού (η εμμονή της δεν την αφήνει να δει, σκεφτεί ή κινηθεί καθαρά, δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα στην έρευνα) ενώ ταυτόχρονα η κατάσταση δυσκολεύει εφόσον μόλις έχει χωρίσει ερωτικά με τον ντετέκτιβ Λάντρις. Η μεταξύ τους αλληλεπίδραση είναι προσεκτικά σχεδιασμένη και αποφεύγει την παγίδα των κλισέ και του ρομάντσου. Δύσκολα εξομολογούνται ο ένας στον άλλον τα πραγματικά τους αισθήματα και επιθυμίες, εκείνος γιατί ζηλεύει που τη βλέπει να ανακατεύεται με τους γοητευτικούς αθλητές του πόλο, εκείνη γιατί δεν παραδέχεται πως τον ερωτεύτηκε κι επιμένει να κρύβεται πίσω από βολικές δικαιολογίες.

«Η Λέσχη των Άλλοθι» είναι η ανατρεπτική και συναρπαστική συνέχεια του «Μαύρου Αλόγου» και μας ξεναγεί για άλλη μια φορά στην ελίτ της Φλόριντα, δείχνοντάς μας πως το χρήμα, η δύναμη και οι κατάλληλες γνωριμίες μπορούν να κάνουν πολλά. Έχει το δικαίωμα ένα αθώο και πρωτόβγαλτο κορίτσι να μπει σε αυτόν τον κόσμο; Με τι τίμημα; Είναι πρόθυμη να κάνει τα πάντα; Η συγγραφέας στρέφει τις εξελίξεις προς συγκεκριμένη κατεύθυνση, δημιουργεί ολοκληρωμένους χαρακτήρες, χαρίζει άφθονο σασπένς και ανατρέπει τα πάντα με ευφάνταστο και ρεαλιστικό τρόπο όσο πλησιάζουμε προς το τέλος, βάζοντας την ιστορία στις πραγματικές της διαστάσεις και δημιουργώντας συγκίνηση και λύτρωση. Κρίμα που δεν υπήρξε συνέχεια των περιπετειών της Έλενα Έστες, είχε πολύ υλικό ακόμη να δώσει μέχρι να κουράσει (αν κούραζε και ποτέ, αφού η Tami Hoag ξέρει να κρατά τον αναγνώστη καθηλωμένο ως το τέλος).

Βιβλίο Το μαύρο άλογο
Τίτλος πρωτοτύπου Dark horse
Συγγραφέας Tami Hoag
Μεταφραστής Στέλλα Μίμη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η τριαντάχρονη Έλενα Έστες, κάποτε ντετέκτιβ της Δίωξης Ναρκωτικών με δώδεκα χρόνια καριέρα, πριν δύο χρόνια παραλίγο να χάσει τη ζωή της όταν κατέστρεψε την ενέδρα που είχε στήσει το Τμήμα της σε μεγαλέμπορους ναρκωτικών. Το πρόσωπό της, πλέον ελαφρά στραβωμένο και παράξενα ανέκφραστο, και οι ανήσυχες βραδιές της με στέρηση ύπνου της θυμίζουν κάθε μέρα το συμβάν που παραλίγο να της στοιχίσει τη ζωή. Άνεργη, άστεγη, ανεπιθύμητη και εγκαταλειμμένη κατέφυγε σε μια φάρμα στη νότια Φλόριντα που ανήκει στον Σον Άβαντον, φίλο της από την εφηβεία. Η ίδια, παιδί δικηγόρου των πλουσιότερων απατεώνων της Πολιτείας, μεγάλωσε με περιφρόνηση προς τους γονείς της και η αγάπη προς τα άλογα ήταν ο τρόπος της για να αποβάλει το άγχος και να ξεφεύγει από τον οικογενειακό κλοιό. Μια μέρα, η έφηβη Μόλι Σίμπραϊτ τη βρίσκει τυχαία και της ζητά να βρει την εξαφανισμένη αδελφή της, Έριν, που εργαζόταν ως ιπποκόμος του Ντον Τζέιντ. Η Έλενα, που ήδη έχει πολύπλοκα ψυχολογικά και σωματικά προβλήματα να αντιμετωπίσει, αρχικά είναι αρνητική, σύντομα όμως διαπιστώνει πως ο Τζέιντ είναι ανακατεμένος σε βρωμοδουλειές, με πολλές υποψίες να βαραίνουν τη λαμπερή πορεία του.

Εκτός από τη συναρπαστική, ανατρεπτική υπόθεση, υπάρχουν ενδιαφέρουσες ψυχογραφίες και μια διεισδυτική ματιά στον κόσμο της ιππασίας και του πρωταθλητισμού αλόγων, με την ίδια τη συγγραφέα, στο προλογικό της σημείωμα, να εξηγεί τα δικά της ερεθίσματα που την οδήγησαν να γράψει αυτό το βιβλίο. Αγωνίσματα, εμπόδια, άλματα, περιποίηση και φροντίδα, ο δεσμός που είναι απαραίτητος ανάμεσα σε άλογα και αναβάτη, η τρυφερότητα και η ανιδιοτέλεια του αλόγου αλλά και η εκμετάλλευση, η απληστία, όλα συγκροτούν το ιδανικό φόντο για μια ιστορία αγωνίας, σασπένς και ανατροπών που διαδραματίζεται στον κόσμο της ιππασίας. «Στον κόσμο των αλόγων συναντάς δύο είδη ανθρώπων: αυτούς που αγαπούν τα άλογα και αυτούς που εκμεταλλεύονται τα άλογα και τους ανθρώπους που τα αγαπούν» (σελ. 34). Η ίδια η Έλενα μάλιστα κάνει τα πάντα για να στρέψει την προσοχή του ντετέκτιβ Τζέιμς Λάντρι από το Γραφείο του Σερίφη στην υπόθεση, να τη θεωρήσει απαγωγή και να αρχίσουν να κινούνται τα επίσημα νήματα. Μόνο που μια δολοφονία στους στάβλους κάνει τα πράγματα χειρότερα!

Σε δεύτερο επίπεδο, η συγγραφέας «διαλύει» και την οικογένεια της εξαφανισμένης κοπέλας, που ζούσε με τον πατριό της και τον γιο του, με τη μητέρα και την αδελφή της. Οι οικογενειακοί δεσμοί έχουν τιναχτεί στον αέρα σχεδόν από το πρώτο κεφάλαιο και μένουν η θλίψη και η στενοχώρια για τη στάση των γονέων απέναντι στα παιδιά, για τις ψυχρές και υποτακτικές σχέσεις πατριού και μητέρας, για την επαναστατικότητα της μεγάλης κόρης και για την ωριμότητα της μικρής. Κι όλα αυτά σε μια υπέροχη, ακριβή γειτονιά: «Εύποροι, πετυχημένοι, νευρωτικοί, επιθετικοί, με κρυφές πίκρες να κοχλάζουν μέσα τους. Το είδωλο του αμερικάνικου ονείρου στον παραμορφωτικό καθρέφτη του λούνα παρκ» (σελ. 115). Η Μόλι που της ανέθεσε με γοητευτικά παράδοξο τρόπο την υπόθεση; «…είχε γίνει αυτό που ήταν ή από τύχη ή από ανάγκη αυτοσυντήρησης ή επειδή παρακολουθούσε το Νόμος και Τάξη» (σελ. 116). Με αυτόν τον τρόπο αποδομείται και η οικογενειακή ζωή της Έστες, μιας και οι γονείς της την υιοθέτησαν από άσυλο, εφόσον ο πατέρας της ήταν στείρος. Να όμως που αυτή η επιλογή δεν ήταν και η καλύτερη, μιας και η μητέρα της ήταν τυπική έως ανύπαρκτη («ήμουν ένα αξεσουάρ στη ζωή της») και ο πατέρας της δεν έχανε ευκαιρία να τη λοιδωρεί για την αμφίβολη καταγωγή της! Γι’ αυτό η επαναστατικότητά της, γι’ αυτό και η επιλογή της να γίνει αστυνομικός, με αποτέλεσμα ο πατέρας της να την αποκληρώσει. Όλες αυτές οι ψυχοσυναισθηματικές διακυμάνσεις κορυφώνονται όσο προχωράει το μυθιστόρημα και πλησιάζουμε στη λύση του μυστηρίου, με αποτέλεσμα ο καθένας να πληρώνει και το αντίστοιχο τίμημα.

Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση της Έλενα αποκαλύπτει τα πάντα για την προσωπικότητά της: τα λάθη της και τα θετικά της χαρακτηριστικά, τα ψυχολογικά της προβλήματα και την αμφιβολία της ότι τώρα κάποιος τη χρειάζεται. Ο ίδιος της ο χαρακτήρας είναι σύνθετος, με αντιφατικά χαρακτηριστικά: «Νόμιζα ότι ήμουν δυνατή ενώ ήμουν κακομαθημένη, νόμιζα ότι ήμουν ανεξάρτητη ενώ ήμουν ανυπάκουη, νόμιζα ότι ήμουν γενναία ενώ ήμουν παράτολμη» (σελ. 49). Κρυμμένη στη φάρμα του Σον, ουσιαστικά χωμένη στο ιδιωτικό της κολαστήριο, ήταν η μοναδική λύση μέχρι ν’ αποφασίσει τι θα κάνει με τη ζωή της, να καταλάβει ποια είναι, να νιώσει ποιο είναι το επόμενο σωστό βήμα: «Το να παραμένω ζωντανή μου άφηνε τουλάχιστον το περιθώριο κάποιας βελτίωσης» (σελ. 49).

Από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, η Έλενα βυθίζεται όλο και περισσότερο σε αυτήν τη σκοτεινή υπόθεση, όπου πολλές φορές το κέρδος είναι μεγάλο δέλεαρ, ακόμη κι αν αφαιρούνται ανθρώπινες ζωές ή καταστρέφονται καριέρες ή εξοντώνονται αθώα ζώα. Η αγάπη και η προσοχή της συγγραφέως στα άλογα, που πηγάζει κι από τα δικά της βιώματα, είναι συγκινητική: «Η ανταπόκριση ενός ζώου στην άθληση είναι κάτι αγνό και απλό. Τα ανθρώπινα συναισθήματα, όμως, οι ανθρώπινες ανάγκες, η απληστία, περιπλέκουν τα πράγματα κι έτσι δεν υπάρχει τίποτα αγνό ή απλό στο άθλημα στο οποίο βάζουμε τα άλογα να αγωνίζονται» (σελ. 40). Αρχίζει να συμπαθεί τη Μόλι και σύντομα διαπιστώνει πως έχει μάθει από τα λάθη του παρελθόντος, έχει αρχίσει να κερδίζει ξανά την αυτοεκτίμησή της και, γιατί όχι, να ετοιμάζεται για να υποδεχτεί ένα ξεχασμένο συναίσθημα: τον έρωτα.

Οι χαρακτήρες του βιβλίου μπλέκονται σταδιακά σ’ ένα φαινομενικά αξεδιάλυτο κουβάρι και όσο πλησίαζα προς το τέλος τόσο αγωνιούσα για πολλά πράγματα: είναι ζωντανή η Έριν και ποιος την κρατάει; Ποιος έχει δολοφονικές τάσεις μέσα στον ευρύτατο κύκλο ιππέων, ιπποκόμων, εμπόρων, οικονομικών παραγόντων, ασφαλιστών; Πώς θα επηρεάσει η εξαφάνιση της έφηβης κοπέλας το μέλλον της οικογένειάς της; Πώς θα είναι η Έλενα Έστες μετά από όλη αυτήν την περιπέτεια; Θα χωρέσει επιτέλους στη ζωή της ο έρωτας; Ποιος κρύβεται πίσω από την πολύκροτη υπόθεση και ποιος κινεί τα νήματα των πανάκριβων δοσοληψιών στους ιππικούς αγώνες; Και τελικά το μυθιστόρημα τίναξε στον αέρα κάθε υποψία μου, αποκαλύπτοντας μια πολύπλοκη, ευρηματική, συναρπαστική πλοκή που δεν μπόρεσα να υποψιαστώ ούτε για μια στιγμή, αφήνοντάς με άφωνο και ταυτόχρονα φέρνοντας ένα δίκαιο, λυτρωτικό, ρεαλιστικό τέλος για όλους.

Βιβλίο Middlesex
Τίτλος πρωτοτύπου Middlesex
Συγγραφέας Jeffrey Eugenides
Μεταφραστής Άννα Παπασταύρου
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πατάκης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Προσοχή SPOILERS:

Ξεκινάμε λοιπόν με την ιστορία του παππού και της γιαγιάς στην Προύσα του 1919. Σε ένα έρημο χωριό, χωρίς άλλα νέα παιδιά που θα μπορούσαν να αγαπήσουν αυτό το ζευγάρι, ο αδερφός και η αδερφή καταπνίγουν τα αισθήματά τους ο ένας για τον άλλον (εν τω μεταξύ πριν από αυτό διάβασα καπάκι το «Θείο Τάκη» του Ξανθούλη και το «Πεθαμένο λικέρ» του ιδίου, όπου πάλι υπάρχουν έντονο το αιμομικτικό στοιχείο μεταξύ αδελφών και παραλίγο να ουρλιάξω όχι άλλο κάρβουνο). Τελικά τα αδέρφια πειθαναγκάζονται να ερωτευτούν, να αγγίξουν το ένα το άλλο ολίγο διαφορετικά από το πρέπον, παρ’ όλες τις προκαταλήψεις και τους φόβους για την αιμομιξία. Παράλληλα με αυτούς ζούμε τις τελευταίες στιγμές του ελληνικού απελευθερωτικού στρατού στη Σμύρνη με τα μάτια του Πλαστήρα. Συγκλονιστικότατες οι εικόνες της καταστροφής της Σμύρνης που μου έφεραν δάκρυα στα μάτια, μυθιστορηματικός ο τρόπος που δραπέτευσε το ζευγάρι, το οποίο επιπλέον εκμεταλλεύτηκε τον πόνο και τη θηριωδία για να ζήσει τον έρωτα του, κάνοντας μια νέα, «νόμιμη» αρχή.

Λεπτομερειακή παρουσίαση της σηροτροφίας της εποχής και των συνηθειών των μεταξοσκωλήκων. Γλυτώνουν λοιπόν τα παιδιά χάρη στην ευφυία και την προνοητικότητα του συζύγου-αδελφού και καταφεύγουν Πειραιά, με σκοπό να πάνε Αμερική. Έτσι όπως περιγράφει τις καταστάσεις ο συγγραφέας, πραγματικά θα πάθαινα κι εγώ πολιτισμικό σοκ. Ξέρεις τι είναι να ζεις στην Προύσα της δεκαετίας του 1920, να ζεις στο αίμα σου τη σφαγή και τη φρίκη της τουρκικής θηριωδίας και μετά από 1 μήνα ταξίδι να εμφανίζεσαι στην Αμερική με τους ουρανοξύστες, σε έναν τόπο τόσο μακρινό που τίποτα δεν τον αγγίζει; Σοκ πραγματικά. Και πάλι καλά που το χειρίστηκαν έτσι οι πρώτοι ήρωες του μυθιστορήματος. Εγώ θα έμενα άφωνος. Σκαρώνουν λοιπόν ένα παραμύθι στο κρουαζιερόπλοιο και κάνουν ότι γνωρίζονται πρώτη φορά μπροστά στον κόσμο. Φλερτάρουν, ερωτεύονται από την αρχή και τελικά παντρεύονται με τις ευλογίες των επιβατών και του πληρώματος. Είναι ελεύθεροι επιτέλους να ζήσουν τον έρωτά τους. Πραγματικά ταξιδεύεις μαζί τους στα υπερπόντια ταξίδια των μεταναστών και είναι τόσο δυνατή και αθώα η αγάπη τους που τους συγχωρείς την αιμομιξία. Φτάνουμε Νέα Υόρκη όπου περνάμε έλεγχο υγείας και ικανότητας και καταλήγουμε Ντιτρόιτ, όπου ζούσε η ξαδέλφη της γυναίκας και τους κάλεσε να ζήσουν μαζί της.

Ως προς το Ντιτρόιτ έχουμε αναλυτικότατη χαρτογράφηση και ιστορική καταγραφή της πόλης, με τα στενά, τους κατοίκους, τα μέσα μεταφοράς και τις μεγάλες βιομηχανίες αυτοκινήτων. Το ζευγάρι ξεκινά να ζει τη ζωή του και παρατηρούμε παράλληλα με τις κοινωνικές εξελίξεις της πόλης, την άνοδο και την πτώση των αυτοκινητοβιομηχανιών, τις συνθήκες εργασίας της εποχής κτλ. Σύντομα ο άντρας αναγκάζεται να κάνει κι άλλες δουλειές παράνομες για να θρέψει την οικογένειά του και παρακολουθούμε και την περίοδο της ποτοαπαγόρευσης. Τέσπα, μεγαλώνουν, κάνουν παιδιά (μετά φόβου Θεού, γιατί η γυναίκα δεν ξεχνάει ότι ο Θεός τιμωρεί τις αιμομιξίες), ζούμε τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, ζούμε όλη την ιστορία της Αμερικής, το κίνημα των χίπηδων, τον πόλεμο του Βιετνάμ, την εισβολή στην Κύπρο κλπ. κλπ. Κι όλα αυτά αφηγείται η Καλλιόπη ή Καλ, την οποία γνωρίζουμε επίσης αναλυτικότατα και παρακολουθούμε την αγωνία της να γνωρίσει τον εαυτό της και το γύρω περιβάλλον. Μαθαίνουμε για τη ζωή των παιδιών στα σχολεία, για το χασίς και τα ναρκωτικά, για την ιστορία των Κάντιλακ κι ένα σωρό άλλα. Ώσπου φτάνει η ώρα της αλήθειας για την Καλ: στην εφηβεία, τα σημάδια της δε συμβαδίζουν με την εφηβεία των άλλων κοριτσιών. Άσε που ερωτεύεται και μια συμμαθήτριά της και έρχονται τα πάνω κάτω. Αφού λοιπόν πληροφορούμεθα και για τα κινήματα της ομοφυλοφυλίας στην Αμερική, και για τις γενετικές διαταραχές των γονιδίων και όλα τα βιολογικά στοιχεία που απαιτούνται για να κατανοήσουμε την ταυτότητα του κοριτσιού (ή αγοριού) όταν έρχεται η ώρα μαθαίνει με άσχημο τρόπο την πραγματική της ταυτότητα και το σκάει. Κάνει ωτο-στοπ, γνωρίζεται με την παρακμή της αμερικανικής κοινωνίας και καταλήγει σε ένα προχωρημένης μορφής peep show στο Σαν Φρανσίσκο (το οποίο επίσης εξηγεί πώς και γιατί κατάντησε κατεξοχήν τόπος γκέι και λεσβιών), το οποίο κλείνει με τη βία η Αστυνομία και την μπαγλαρώνουνε κι αυτήν μαζί με τους άλλους κι αναγκάζεται να γυρίσει στο σπίτι, όπου γίνεται αποδεκτή με τη νέα της ταυτότητα. Κι ο κύκλος κλείνει με τη συγχώρεση που ζητά η γιαγιά γιατί ένιωθε ότι κάποια στιγμή θα τιμωρηθεί η αιμομιξία της. Φανταστείτε πόσες άλλες περιπέτειες και ιστορίες παρελαύνουν ανάμεσα σε αυτές τις γραμμές μέσω των οποίων εξελίσσεται όχι μόνο η οικογενειακή ιστορία αλλά και η ιστορία της Αμερικής (και σε κάποια σημεία και της Ελλάδας). Δεν παύει να σε κερδίζει όμως επαναλαμβάνω, ακριβώς χάρη σε αυτές τις λεπτομέρειες. Κι εκεί που λες ότι δεν χρειάζονταν τόσα χρόνια αφήγησης, το τέλος κλείνει αυτόν ακριβώς τον κύκλο.

Τα γεγονότα τα αφηγείται ο Καλ που πλέον έχει διαπρέψει στο διπλωματικό σώμα και καταφέρνει στη Φρανκφούρτη να βρει μια γυναίκα που θα τον αγαπήσει γι’ αυτό που πραγματικά είναι. Η περιγραφή της ερμαφρόδιτης Καλλιόπης ίσως ξενίσει και θυμώσει κάποιους και το θέμα που διαπραγματεύεται το βιβλίο ίσως φανεί αναρχικό σε πολλούς. Πράγματι είναι ένα διαφορετικό βιβλίο, με πολλά βιολογικά χαρακτηριστικά κι επεξηγήσεις (μεγάλη επιμονή να δοθεί επιστημονική εξήγηση σε αυτήν την ανατομία της) αλλά δεν παύει να σε ταξιδεύει σε έναν κόσμο ολότελα διαφορετικό από το συνηθισμένο. Φοβόμουν ότι θα είναι ένα βιβλίο οικτιρμού και αυτολύπησης (είναι λάθος το σώμα μου αυτό, εγώ είμαι άντρας, και τι θα κάνω, κι ερωτεύτηκα γυναίκα κλπ. κλπ.). Καμία σχέση. Έχουμε ένα πρόβλημα (πρόβλημα;), θα το αντιμετωπίσουμε και θα σταθούμε στα πόδια μας. Στην αρχή με δυσκολία αλλά θα υπάρξει υποστήριξη από το γύρω μας περιβάλλον και κυρίως από τον ίδιο μας τον εαυτό. Ουφ, το τελείωσα….

Βιβλίο Κουβανέζικη ραψωδία
Τίτλος πρωτοτύπου Rhapsodie cubaine
Συγγραφέας Eduardo Manet
Μεταφραστής Δημήτρης Δημακόπουλος
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μοντέρνοι Καιροί
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η ζωή του Χουλιάν και της οικογένειάς του από το 1960 που φεύγουν από την Κούβα ως τουλάχιστον το 1995 που εξακολουθεί να βλέπει την πατρίδα του από απόσταση. Φιλίες, έρωτες και ψεύτικες ελπίδες αλλά κι επιμονή κι υπομονή για έναν δύσκολο αγώνα. «Ψυχολογικό», «εσωτερικό» μυθιστόρημα κι ειδικά στις σχέσεις μεταξύ του Χουλιάν και της μετέπειτα γυναίκας του. Γιατί, παρόλο που αγαπιούνται, δεν παντρεύονται, γιατί δεν μπορούν να κάνουν παιδιά και κατά πόσο αυτό συνέβαλε στο διαζύγιο. Προσωπικά παρασύρθηκα από τις περιγραφές και τη νοοτροπία Κούβας και Φλόριντα (στο Μαϊάμι ταξίδεψα πρόσφατα κι έναν τέτοιο παλμό κάπου κάπου τον ένιωθα) κι έτσι μπήκα για τα καλά στο στόρι πριν το καταλάβω. Αν όμως κάποιος δεν ενδιαφέρεται για τη συγκεκριμένη περίοδο, ιστορία ή πολιτισμό θα δυσκολευτεί να το παρακολουθήσει. Παρόλο που δεν είναι αργό ούτε κουραστικό κάπου κολλάει, κάπου ξενίζει.

Κάποια σημεία που τονίζουν τις ελπίδες και την αγωνία των μεταναστών ήταν ατόφια και αληθινά («δεν έφυγα από τη σκλαβωμένη χώρα μου για να έρθω στη γη της ελευθερίας για να με φωνάζει κάποιος σκυλάραπα», λέει ένας μετανάστης). Ιστορίες ανθρώπινου πόνου και εικόνες που ζούμε καθημερινά και από άλλες χώρες, από άλλους προσφυγικούς καταυλισμούς. Και η κουλτούρα της Αβάνας με τα ντάκιρι και τα μοχίτο να ποτίζει κάθε σελίδα.

Βιβλίο Η νύχτα του ιαγουάρου
Τίτλος πρωτοτύπου Night of the jaguar
Συγγραφέας Michael Gruber
Μεταφραστής Μαρία-Ρόζα Τραϊκόγλου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η κεντρική ιδέα μου άρεσε και με κράτησε. Ένας ιθαγενής από την Κολομβία, μυημένος στα μυστικά της μαγείας και του υπερφυσικού, φτάνει στο Μαϊάμι κι αρχίζει να σκοτώνει τους μεγαλομετόχους της εταιρίας που αποψιλώνει το δάσος όπου ζει η οικογένειά του, μεταμορφωμένος σε ιαγουάρο. Ο Παζ, ο πρωταγωνιστής (ήρωας και στα άλλα βιβλία του συγγραφέα Στον τροπικό της νύχτας και Η κοιλάδα των οστών) μυείται στα μυστικά της μαγείας για να τον αντιμετωπίσει. Αυτό το κεντρικό στόρι είναι διανθισμένο με δεισιδαιμονίες, προλήψεις, μαγεία, απόπειρες επιστημονικής εξήγησης μεταμόρφωσης ανθρώπου σε ζώου κλπ. κλπ. και απίστευτες φλυαρίες επιστημοσύνης. Τα καλά σημεία είναι τα καθαρά αστυνομικά: οι επιθέσεις του ιαγουάρου, το μπλέξιμο της αστυνομίας, η αγωνία του Παζ να συγκρατήσει την οικογένειά του μακριά από το κακό. Όλα τα άλλα ήταν εκνευριστικά και θα το πρότεινα μόνο σε όποιον αγαπάει την ανθρωπολογία και την επιστήμη, αλλιώς τα επιμέρους σημεία του βιβλίου δε θα τον κρατήσουν. Καλή η έκπληξη. Ανταμείφθηκα.

ΥΓ. Η φωτογραφία είναι του χρήστη Athanasios Ziogas και τη βρήκα στην αρχειοθετημένη ομάδα Bell Books Lovers.

Βιβλίο Το μεγάλο κόλπο
Τίτλος πρωτοτύπου Roses are red
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Χριστίνα Σπυριδάκη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η έκτη περιπέτεια του Άλεξ Κρος μου άφησε ανάμικτα συναισθήματα. Από τη μια μου φάνηκε σχεδόν επίπεδη, με τον Κρος να πηγαίνει από ύποπτο σε ύποπτο, οπότε γνωρίζουμε τους χαρακτήρες τους και αρκετά στοιχεία που δικαιολογούν μια πιθανή ανάμιξη σε αυτές τις ληστείες κι από την άλλη με το εκκρεμές φινάλε και τη μεγάλη αποκάλυψη στην τελευταία κυριολεκτικά σελίδα με άφησε με το στόμα ανοιχτό. Η αλήθεια με χτύπησε σα γροθιά στο στομάχι όμως το βιβλίο σταματάει εκεί και η συνέχειά του διαδραματίζεται στο επόμενο της σειράς «Οι δολοφόνοι της νύχτας». Για τον λόγο αυτόν και τα δύο αυτά βιβλία έχουν ως πρωτότυπο τίτλο τον στίχο από ένα παιδικό τραγουδάκι: «Roses are red» και «Violets are blue». Για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δε συμπάθησα τα cliffhangers (=εκκρεμές τέλος σε κρίσιμο σημείο, οπότε η ιστορία συνεχίζεται σε επόμενο βιβλίο), γιατί ελάχιστα είναι πραγματικά απαραίτητα, πόσο μάλλον εδώ!

Για το βιβλίο αυτό είχα αντιφατικές απόψεις, γιατί ένιωσα πως χάσαμε πολύτιμες σελίδες αφήγησης περιγράφοντας κάποιες καταστάσεις που αποδείχθηκαν αδιέξοδες (με το μοτίβο «Έπιασες λάθος άνθρωπο» να επαναλαμβάνεται σε βαθμό κορεσμού) και ταυτόχρονα μου φάνηκε εντελώς αψυχολόγητο να κρύβεται πίσω από τις αιματηρές ληστείες, τις αδίστακτες δολοφονίες και τη σαδιστική μανία βασανισμού ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Εύχομαι πραγματικά να υπάρχει μια σωστή αιτιολογία, γιατί πρόκειται για μια ανατροπή που βάζει ολόκληρη τη σειρά των βιβλίων με τον Άλεξ Κρος σε εντελώς άλλο επίπεδο!

Το βιβλίο επομένως μου φάνηκε ανισοβαρές, μιας και στα πρώτα κεφάλαια έχουμε το συναρπαστικό ανθρωποκυνηγητό των ληστών, τις διαφορετικές περιπτώσεις ληστειών σε πολλά υποκαταστήματα τραπεζών, μέχρι και μια απαγωγή και κατάθεση λύτρων και ξαφνικά λες και δίνεται μια αόρατη διαταγή η υπόθεση επικεντρώνεται στην έρευνα του Κρος και της Καβαλιέρε, με ψάξιμο, εξέταση μαρτύρων και πληροφοριοδοτών και μια βήμα προς βήμα διαλεύκανση της υπόθεσης, οπότε οι τόνοι έπεσαν σχεδόν κατακόρυφα. Ένταση, αγωνία, σασπένς, κινηματογραφική αφήγηση στην αρχή αλλά στατική σχεδόν, σταδιακή εξέλιξη της πλοκής στη συνέχεια.

Σε προσωπικό επίπεδο, ο δεκάχρονος γιος του ντετέκτιβ, Ντέιμον, και η εξάχρονη κόρη του, Τζάνι, υποδέχονται με χαρά το νέο μέλος της οικογένειας, τον Άλεξ τζούνιορ, γιο του Κρος με την Κριστίν, η οποία όμως, εξαιτίας της απαγωγής της στο προηγούμενο βιβλίο, αποφασίζει να φύγει από την Ουάσιγκτον μόλις λήξει το σχολικό έτος. Δεν κοιμάται πια τα βράδια, φοβάται όλη την ώρα για τη ζωή της κι εφόσον ο άνθρωπος που αγαπά δεν αλλάζει επάγγελμα και συνεχίζει να ζει με τον κίνδυνο, δεν της αφήνει άλλα περιθώρια. Μέχρι να προσαρμοστεί στη νέα της ζωή, αφήνει το μωρό της στην οικογένεια του Κρος. Ταυτόχρονα, ο ντετέκτιβ δείχνει συναισθηματικά ασταθής μιας και υπάρχει ένα όμορφο φλερτ με την Μπέτσι Καβαλιέρε, θα καταφέρει όμως να ζήσει κάτι όμορφο; Θα είναι ποτέ ξανά ευτυχισμένος με μια γυναίκα στο πλάι του; Τέλος, η Τζάνι περνά μια περιπέτεια υγείας με όγκο στον εγκέφαλο όμως σαν ιστορία δεν επηρεάζει τις εξελίξεις ενώ η όλη στάση, συμπεριφορά και συναισθηματισμός, κυρίως των παιδιών, δηλαδή πώς αντιμετωπίζουν όλον αυτόν τον αγώνα, δε με έπεισε καθόλου.

«Το μεγάλο κόλπο» είναι μια νέα περιπέτεια του Άλεξ Κρος, με ανθρωποκυνηγητό, αποκαλύψεις, περιπέτειες σε Ουάσιγκτον, Βιρτζίνια και Φλόριντα, σαδιστικές δολοφονίες κι έναν άνθρωπο πανέξυπνο, αδίστακτο και αιμοσταγή που κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο «Εγκέφαλος» κι έχει βάλει στόχο την εξόντωση του Άλεξ Κρος.

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.