Βιβλίο Ο Οιδίποδας στην Τήνο 
Συγγραφέας Τάκης Γεράρδης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Φιλιππότης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ένα πτώμα στα βράχια του Βώλακα είναι η αφορμή για τον Σεραφείμ Αλαμάνο να δείξει τις δυνατότητές του ως εγκληματολόγος (υπήρξε άριστος ερευνητής της ΓΑΔΑ πριν ταράξει νερά που δεν έπρεπε), αν και αναθέτουν στην ανθυπαστυνόμο Θάλεια Μανωλοπούλου τις έρευνες και χρίζουν αυτόν βοηθό της. Η υπόθεση έχει τα πάντα, από ναρκωτικά μέχρι υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος μέσω του ταμείου της Ευαγγελίστριας και οι αστυνομικοί πρέπει να προσέξουν πολύ καλά με τις ανακρίσεις των υψηλά ιστάμενων προσώπων, γιατί επιπλέον το θύμα ήταν κόρη τραπεζικού. Ο συγγραφέας καταγράφει τα στάδια και τις μεθόδους επίλυσης ενός φόνου, πώς προχωράνε όσοι εμπλέκονται, τι πρέπει να παρατηρούν κλπ. Ενδιαφέροντες χαρακτήρες, όπως ο κλεπτομανής Σταύρος Ξενόπουλος, ο πρώην μάγειρας στα καράβια Μάριος που έχει όνειρο να ανοίξει δικό του εστιατόριο στο νησί, ο υπεύθυνος για πολλά ζητήματα της εκκλησίας Παύλος Αντώναρος, ο μυστηριώδης Σεφ, ο διοικητής Τριπολιτσιώτης που είναι περιορισμένων δυνατοτήτων και μεγαλοπιάνεται αλλά ξέρει να κρατάει ισορροπίες, ο Διαμαντής που δουλεύει σε κατάστημα με αντίκες στο Μοναστηράκι και φτάνει στην Τήνο για να κάνει μια έρευνα για κομπολόγια και άλλοι πλαισιώνουν την ανθυπαστυνόμο Θάλεια Μανωλοπούλου, μια γυναίκα εσωστρεφή που ζητάει ασφάλεια και σταθερότητα και τον υπαστυνόμο Σεραφείμ Αλαμάνο, που έχει πάρει δυσμενή μετάθεση στην Τήνο εδώ κι ένα χρόνο ώστε να ηρεμήσουν τα πνεύματα πίσω στην Αθήνα. Αναπάντεχες συναναστροφές, κρυμμένα μυστικά, εχθροί που ξεπηδούν από κει που δεν το περιμένεις ζωντανεύουν ένα καλοσχεδιασμένο μυθιστόρημα.

Ταυτόχρονα, έχουμε διεισδυτική ματιά και στην Τήνο, πώς μεταμορφώνεται το νησί το καλοκαίρι και τι κυριαρχεί τον χειμώνα, ποια είναι η καθημερινότητα στους φωτεινούς δρόμους και στη σκοτεινή πλευρά του νόμου, τι αλλαγές γίνονται στο νησί λόγω του τουρισμού που αφήνει την παράδοση να χάνεται στο πέρασμα του χρόνου, ποια είναι η συμβολή της Παναγίας στην ανάπτυξη της λατρείας και του Γιαννούλη Χαλεπά στην Τέχνη, πώς εξισορροπούν τις μεταξύ τους σχέσεις οι καθολικοί και οι χριστιανοί του τόπου, τι τελετουργίες κάνουν, στοιχεία που δίνουν βάθος στο κείμενο ενώ αναφορές στις τεράστιες πέτρες του Βώλακα, στην Ξινάρα, στη Στενή, στην ίδια την πρωτεύουσα του νησιού εμπλέκονται σωστά με κείμενο και προσδίδουν τον απαραίτητο ρεαλισμό. Η έμπειρη γραφή του Τάκη Γεράρδη αποφεύγει να κάνει το βιβλίο τουριστικό οδηγό, αντίθετα, τα γεγονότα, οι εγκυκλοπαιδικές και εμπειρικές πληροφορίες, οι λεπτομέρειες εντάσσονται αρμονικά στο φυσικό περιβάλλον του νησιού προσδίδοντας αληθοφάνεια στους τόπους όπου εκτυλίσσεται η δράση. Με τον ίδιο τρόπο ο Τάκης Γεράρδης, χωρίς να γίνεται κατηχητικός, υποστηρίζει και την αναγκαιότητα της θρησκείας στη ζωή μας ενώ εξίσου κατατοπιστικές είναι οι πληροφορίες και για τα κομπολόγια, ποια είναι η ιστορία τους, η εξέλιξή τους, η χρήση τους κ. π. ά.

«Ο Οιδίποδας στην Τήνο» είναι ένα ανατρεπτικό και πολυεπίπεδο αστυνομικό μυθιστόρημα με απανωτές εκπλήξεις και καλοσχεδιασμένη πλοκή. Παρά τα τυπογραφικά λάθη και την έλλειψη γενικότερης επιμέλειας που θα μπορούσε να το κάνει ακόμη καλύτερο, το μυθιστόρημα μου κράτησε το ενδιαφέρον ως το τέλος ακριβώς γιατί υπάρχουν πλήθος γεγονότα που δε φαντάζουν υπερβολικά ή παρατραβηγμένα κι η παράθεσή τους με κρατούσε σε αγωνία, με παρακινούσαν να θέλω να μάθω για τον δολοφόνο, να δω ποιος κρύβεται πίσω από το δίκτυο των ναρκωτικών και πώς αυτό συνδέεται με την υπόθεση, χωρίς τίποτε από αυτά να με προετοιμάζει για το απρόσμενο, κυριολεκτικά στην τελευταία σελίδα, φινάλε.

Βιβλίο Η ζωή δεν είναι πρόβα
Συγγραφέας Σίσσυ Κόσσυβα
Κατηγορία Συλλογή διηγημάτων
Εκδότης Φιλιππότης (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η νοσοκόμα συγγραφέας, μάλλον με αφορμή κάποιες συναντήσεις με τροφίμους γηροκομείων (“τα σπίτια των αντίο”), έχει γράψει μια λυρικότατη συλλογή διηγημάτων, που όσο ωραία και καλογραμμένα είναι άλλο τόσο πόνο κρύβουν βαθιά μέσα τους. Ηλικιωμένοι άνθρωποι και οι ιστορίες τους, άλλες μικρές, άλλες μεγάλες, άλλες αστείες, άλλες γλυκόπικρες, σε όλες όμως εκπροσωπείται η ανθρώπινη μοναξιά και η απαξίωση ενός ανθρώπου που σε έφερε στη ζωή και τώρα δεν προλαβαίνεις να τον κοιτάξεις, τάχα μου η πίεση της δουλειάς, τα παιδιά σου, ένα σωρό δικαιολογίες για να μην ακούσεις τη λέξη “φταις”.

Άνθρωποι με τις παραξενιές και τις ιδιοτροπίες τους, τον προσωπικό τους αγώνα να αναστήσουν μια οικογένεια, δυο γονείς που αντί για νερό, στα γεράματα τούς έδωσαν χολή. Λυρικό ύφος, εκπληκτική γλώσσα, καλολογικά στοιχεία παντού. Μα πολύ όμορφα και τρυφερά κείμενα παρά το πικρό τους περιεχόμενο. Η εισαγωγή της Μάρως Βαμβουνάκη σου δίνει ένα γερό πρώτο χαστούκι κι όμως μην διστάσετε να διαβάσετε αυτές τις ιστορίες. Εξαιρετική η φωτογραφία στο εξώφυλλο, ανεμελιά, αθωότητα, ομορφιά, μόδα της εποχής (από φωτογραφία του 1866).

Τι να πρωτοξεχωρίσω; Την ιστορία του Ιάκωβου και της Ήβης, που γιόρτασαν εξήντα χρόνια παντρεμένοι και έναν χρόνο μετά θα αλλάξει η ζωή τους; Την ιστορία του αγνού έρωτα του Κωνσταντή και της Αρετής, την οποία οι γονείς της πάντρεψαν με το ζόρι με τον Φώτη; Και πολλές άλλες ιστορίες. Έρωτες, αδικίες, πόλεμοι, μοναχική ζωή, ασκητισμός, ιστορίες ανθρώπων που ενοχλούσαν με την παρουσία τους το σήμερα και παραπετάχτηκαν στην άκρη του κόσμου.

Τι να πρωτοδιαλέξω από αποσπάσματα:

“Αλλά η μοναξιά είναι σαν τη θάλασσα. Σου αρέσει, τη συνηθίζεις, την αγαπάς, σε συντροφεύει κάποιες φορές, ίσως να τη χαίρεσαι ή να την αποζητάς. Αλλά όταν ανακαλύπτεις την απεραντοσύνη της, κουράζεσαι, βυθίζεσαι…” (σελ. 43).

“Ο βουδισμός διδάσκει να συμπονάς τον συνάνθρωπο, ο χριστιανισμός να τον αγαπάς. Η συμπόνια είναι απλή, είναι στη φύση μας. Η αγάπη είναι άσκηση. Ο χριστιανισμός έχει κόπο. Θέλει θυσίες” (σελ. 62).

“-Όμως κάνατε καλές οικογένειες. Δεν είχατε προβλήματα με διαζύγια όπως η γενιά μας. -Δεν υπήρχαν τέτοια, κυρά μου. Παρακάλαγες μόνο να σου βγει καλός. Αλλά και στραβόξυλο να ήταν, τι θα έκαμες; Υπομονή! Άνδρας σου ήτανε. Ε! Με τα χρόνια και τα παιδιά τον πόναγες, όσο να ‘ναι!’ (σελ. 84)(ακούγονται παρωχημένα αλλά τόσο γνήσια και αληθινά, ακόμη κλαίω γι’ αυτήν την αλλαγή νοοτροπίας!)

“Η θλίψη μ’ έχει ποτίσει ως τα κόκαλά μου. Όταν παραπονιέμαι για πόνους στα κόκαλα, είναι η θλίψη. Σαν τον καρκίνο, που όταν φτάνει στα κόκαλα, σε πεθαίνει. Δεν την αισθάνομαι πια. Έγινε φύση μου” (σελ. 94).

“Διαβάζω μυθιστορήματα για να ζω εκεί. Αν κάποιο μ\’ αρέσει, τρέμω μην τελειώσει και επανέρθω στη ζωή μου. Και ξέρεις γιατί; Γιατί δεν έχω πια ζωή” (σελ. 94).

“-Ο έρωτας έχει πολύ πόνο, φοβάμαι την έντασή του. – Και προτιμάς την ουδετερότητα, το τίποτα, από το να ζεις; Και εντέλει να πονέσεις! Γιατί όχι; Ο έρωτας είναι μόνο καλός, γιατί, αν δουλευτεί, γίνεται αγάπη. Το πάθος δημιουργεί τα προβλήματα. Μα είναι θεϊκό δώρο ο έρωτας. Αν δεν ερωτευθείς, δεν μπορείς να καταλάβεις και να ζήσεις το Ευαγγέλιο. Ο έρωτας σου δίνει μαθήματα ταπείνωσης. Έτσι ώστε, όταν βρεθείς σε μάχη με τον εαυτό σου, για να ασκήσεις ταπείνωση, θυμάσαι πόσο απλή ήταν αυτή η αρετή με τον άνθρωπο που ήσουν ξετρελαμένη. Η χημεία με τον άλλον είναι δόλωμα. Δόλωμα για να τον προσεγγίσεις, να τον ερωτευθείς, να τον ζήσεις και, μέσα από αυτόν τον άλλον, να γνωρίσεις και να καλλιεργήσεις τον εαυτό σου. Να πορευθείς προς τον Θεό. Ο έρωτας έχει διαστάσεις αιωνιότητας και θεώσεως. Δεν είναι μόνο σώμα. Ίσως να μην είναι καν σώμα. Ξέρεις πόσο μίζερη, άδεια και συμβατική ζωή έζησαν όσοι δεν αφέθηκαν ή δεν ξέρανε να ερωτευθούν; Ταλέντο είναι και ο έρωτας. Δεν το έχουν όλοι. Τι θα άξιζε η ζωή σου αν δεν είχες στιγμές χημείας, αγάπης, ερωτισμού;; Στιγμές που για χίλιους δύο λόγους μπορεί να μείνανε μόνο στιγμές. Όμως πόσα σου δώσανε και πόσα θα είχες στερηθεί, ακόμα και από αυτόν τον πόνο που λες, που μόνο δημιουργικός είναι κι ας φθάνεις σε αδιέξοδο!…Λοιπόν επιμένω να σε καταριέμαι να ερωτευθείς πολύ” (σελ. 106-107).

“Υπάρχουν ηθοποιοί συναισθημάτων στην ίδια τους τη ζωή; Μπορείς να υποκριθείς πετυχημένα συναίσθημα δυνατό και αληθινό; Μα τότε οι μεγαλύτεροι ηθοποιοί δεν είναι οι βραβευμένοι και οι αναγνωρισμένοι αλλά όσοι παίζουν στη ζωή τους. Θέλει πολύ ταλέντο να υποκρίνεσαι μέσα στην αλήθεια σου, σκοτώνοντας έτσι τον εαυτό σου και τον άλλον” (σελ. 110). (γενικά οι σελίδες 109-111 είναι εικόνισμα για τη ζωή μας!)

κι ένα κολπάκι για πλεκτά!

“Έβραζε λοιπόν ρύζι σε μια μεγάλη κατσαρόλα και στο ζουμί του, όταν άρχιζε να κρυώνει, βουτούσε όλο το πλεκτό μέσα. Κατόπιν σιγά σιγά το σιδέρωνε και, πραγματικά, το αποτέλεσμα ήταν πάνω από κάθε προσδοκία…-Τα κοπανέλια, Σίσσυ μου, είναι πιο δύσκολα. Στο πλύσιμο ζαρώνουν λόγω της κλωστής τους και γίνονται σαν κόμπος. Τα κοπανέλια δεν θέλουν ρυζόζουμο, έχουν άλλο τρόπο. Σε ζεστό νερό διαλύεις ζάχαρη και, όταν αυτό κρυώσει, βουτάς μέσα το κοπανέλι. Ξέρω πως εσείς οι μοντέρνες νοικοκυρές δεν θα τα κάνετε αυτά. Σήμερα έχετε τόσες ευκολίες αλλά εγώ στα λέω για να μαθαίνεις τους παλιούς, δικούς μας τρόπους” (σελ. 28-29).