Βιβλίο Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν τζογάρει
Τίτλος πρωτοτύπου Finlay Donovan rolls the dice
Συγγραφέας Elle Cosimano
Μεταφραστής Νοέλα Ελιασά
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Χιούμορ
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο τρίτο βιβλίο της σειράς με τη συγγραφέα-μάνα-αυτόκλητη ντετέκτιβ Φίνλεϊ Ντόνοβαν η ιστορία συνεχίζει από κει που την αφήσαμε στο προηγούμενο μυθιστόρημα: «Έχουμε ένα κλεμμένο αυτοκίνητο να βρούμε, έναν φίλο να σώσουμε, έναν αρχιμαφιόζο να αποφύγουμε και μια οδυνηρά μεγάλη διαδρομή για το Ατλάντικ Σίτι ακόμη μπροστά μας». Ο Χάβι, ο παιδικός έρωτας της Βέρο, πέφτει θύμα απαγωγής: «Έχεις εβδομήντα δύο ώρες να ξεπληρώσεις αυτά που χρωστάς», γράφει το μήνυμα που απευθύνεται στη Βέρο. Ο τοκογλύφος Μάρκο θέλει τον βοηθό του, Ίκε, χωρίς να ξέρει πως «ό,τι έχει απομείνει πιθανότατα θα χωρούσε σε ένα μπουκάλι κέτσαπ», όπως επίσης απαιτεί η Βέρο να ξεπληρώσει τα χρέη από τζόγο που δημιούργησε προς το πρόσωπό του, εκμεταλλευόμενη την καλή του διάθεση και την ευπιστία του. Το αμάξι όμως που έκλεψε από τις δυο γυναίκες με το όνομα της Φίνλεϊ στην άδεια είναι δώρο του αρχιμαφιόζου Φέλικς Ζιρόφ, με τον οποίο η Φίνλεϊ έχει ανοιχτούς λογαριασμούς κι επιπλέον διαπιστώνουν πως εκεί κάποιος έκρυψε κάτι πολύτιμο.

Η Φίνλεϊ και η Βέρο ξεκινάνε για το Ατλάντικ Σίτι ώστε να πείσουν τον Μάρκο ότι δεν έχουν σχέση με την εξαφάνιση του Ίκε και φυσικά παίρνουν μαζί τα παιδιά της Φιν, Ντίλιαν και Ζακ, μιας και ο πατέρας τους έχει μπει στο στόχαστρο του ΆσπροςΣίφουνας για κάτι βρομοδουλειές του παρελθόντος και δεν μπορούν να τ’ αφήσουν σε αυτόν. Ναι αλλά ο Στίβεν δεν τους δίνει την άδεια να πάρουν τα παιδιά σε άλλη πολιτεία κι έτσι θα έρθει μαζί τους, οπότε γιατί να μην έρθει και η μαμά της Φίνλεϊ που τους έψαχνε και διέκοψε τις διαπραγματεύσεις; Νάτη λοιπόν η ευχάριστη παρέα μας, ξεκινάει για το μεγαλύτερο ταξίδι της ζωής των δύο γυναικών, κατά τη διάρκεια του οποίου η Φίνλεϊ πρέπει να αναθεωρήσει και το κείμενο του μυθιστορήματος που έχει να παραδώσει σε λίγες μέρες. Όταν επιτέλους φτάνουν στον προορισμό τους, βρίσκουν απρόσκλητους και ανεπιθύμητους εχθρούς αλλά και αγαπημένους που νόμισαν πως θα μείνουν πίσω. Η αστυνομικός αδελφή της Φίνλεϊ, Τζόρτζια Ντόνοβαν, η κοπέλα της, ντετέκτιβ Σαμάρα Μπέκερ, ειδικός στο τμήμα ηλεκτρονικού εγκλήματος, ο καινούργιος έρωτας της συγγραφέως μας, ντετέκτιβ Νίκολας Άντι, με πληροφορίες πως ο Ζιρόφ έρχεται στην πόλη εξ ου και προσπαθεί να τον συνδέσει μ’ ένα έγκλημα που δείχνει τον τοκογλύφο της ιστορίας μας, ο διεφθαρμένος συνταξιούχος μπάτσος και κολλητός του Νικ, Τσάρλι Κοξ, που εκβιάζει τη Φίνλεϊ Ντόνοβαν και ο Καμ, ο δεκαεπτάχρονος μάγος των υπολογιστών που έκανε κάτι για να κρατάει στο χέρι τον Ζιρόφ και τώρα τον κυνηγάει! Εντάξει, να κλείσω τη λίστα;

Η Elle Cosimano εξακολουθεί να έχει τρελή έμπνευση και να ακροβατεί ανάμεσα στον σουρεαλισμό και στην πραγματικότητα, καταγράφοντας ένα σωρό ευφάνταστα περιστατικά και γκάφες που απογειώνουν την πλοκή, μόνο που εδώ ξεπερνάει τον εαυτό της και όλα τα ρεαλιστικά, λογικά πλαίσια μιας αστυνομικής ιστορίας. Η Φιν και η Βέρο καταστρέφουν τόπους εγκλήματος, στήνουν αστείες αλλά υπερβολικές σκηνές για να καλύψουν τα ίχνη τους ή να κερδίσουν άλλοθι ή να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα που θα τις φέρει πιο κοντά στην επιτυχία των σχεδίων τους (ποιων απ’ όλα, έχω χάσει και το μέτρημα πλέον), βρίσκουν διαρκώς πτώματα, ζουν στιγμές που θα τις θυμούνται για πάντα κι όλα αυτά με σκηνές που φέρνουν αβίαστα γέλιο. Μέγας ο αριθμός των υπερβολών και των σουρεαλιστικών σκηνών όμως, οπότε κάποια στιγμή κουράστηκα και η ισοπέδωση των πάντων μείωσε τον βαθμό απόλαυσης. Από την άλλη, δε γίνεται να μη θαυμάσεις τον τρόπο με τον οποίο η συγγραφέας ρίχνει τόσα ετερόκλητα πρόσωπα στην πλοκή και πώς τα συνδέει μεταξύ τους μέσα από απρόσμενες εκπλήξεις και γεγονότα χωρίς να χάνει τον έλεγχο της ιστορίας της!

«Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν τζογάρει» και χώνεται όλο και πιο βαθιά στα πλοκάμια της ρωσικής μαφίας, εξακολουθώντας να μην αφήνει τίποτα όρθιο γύρω της! Ύποπτοι και ένοχοι, αθώοι και θύματα απαγωγής, κίνδυνοι και απειλές, εκβιασμοί και εξαφανισμένα πτώματα, μυστικά και λάθη εμπλουτίζουν και αυτό το κείμενο. Ανατρεπτικό, έξυπνο, κωμικό, το τέταρτο μυθιστόρημα με τις περιπέτειες της Φίνλεϊ Ντόνοβαν κυλάει σα νερό και ολοκληρώνει τον κύκλο της ρώσικης μαφίας με τον καλύτερο τρόπο. Ελπίζω πραγματικά η ιστορία της γειτόνισσάς της με την οποία μας αποχαιρετά στο τέλος και η οποία θα ξεδιπλωθεί στο επόμενο βιβλίο να είναι φρέσκια, πρωτότυπη και απολαυστική ώστε να ξαναβρώ τον τρόπο γραφής της Elle Cosimano που αγάπησα χωρίς να κρατάω σημειώσεις για τις εξελίξεις.

Βιβλίο Το συμβόλαιο του Παγκανίνι 
Τίτλος πρωτοτύπου Paganinikontraktet
Συγγραφέας Lars Kepler
Μεταφραστής Μαριάννα Κουτάλου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πατάκης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το δεύτερο μυθιστόρημα της σειράς βιβλίων με ήρωα τον αστυνομικό επιθεωρητή Γιούνα Λίννα είναι πιο γρήγορο και πιο ανατρεπτικό από το πρώτο, με την ένταση να χτυπάει συχνά κόκκινο, με τις εκπλήξεις να διαδέχονται η μία την άλλη, με τα κομμάτια του παζλ να ενώνονται απρόσμενα και σε κρίσιμα σημεία, απογειώνοντας τις εξελίξεις. Οι δύο αρχικά δολοφονίες φαίνονται άσχετες μεταξύ τους, σύντομα όμως διαπιστώνουμε πως πρόκειται για τις δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος, αυτού που συνδέει το λαθρεμπόριο όπλων σε χώρες της Αφρικής με ανθρώπους που θα κάνουν τα πάντα για να κερδοσκοπήσουν από αυτό παρά την άσπιλη δημόσια εικόνα τους. Πώς δυσχέρανε την εξαγωγή όπλων από τη Σουηδία το ένταλμα σύλληψης εναντίον του προέδρου του Σουδάν Ομάρ ελ-Μπεσίρ και πώς συνδέονται οι δύο χώρες; Τι κρύβεται πίσω από την εταιρεία κατασκευής όπλων Silencia Defence AB; Τι είναι η Ταξιαρχία και πόσο ταιριάζει ιδεολογικά με τη Μοσάντ και τον Κόκκινο Στρατό; Έχουν σχέση η κλοπή εκρηκτικών από στρατιωτικές αποθήκες με την αύξηση δραστηριότητας στις εξτρεμιστικές ομάδες της αριστεράς;

Αυτά είναι τα ερωτήματα που αντιμετωπίζει στις έρευνές του ο πεισματάρης Γιούνα Λίννα, αστυνομικός επιθεωρητής της Δίωξης Εγκλήματος, το μοναδικό αστυνομικό σώμα της Σουηδίας με επιχειρησιακή δράση και με την ευθύνη για την καταπολέμηση της εγκληματικότητας. Είναι γιος αστυνομικού που σκοτώθηκε στο καθήκον κι έχει διαγράψει σημαντική πορεία ως τώρα, με αποτέλεσμα να ανεβαίνει στην ιεραρχία, χωρίς ωστόσο να είναι αυτός ο σκοπός του. Έχει μια αναλυτική σκέψη που τον οδηγεί σε συμπεράσματα βάσει των στοιχείων που κρατά στα χέρια του κάθε φορά, δεν ακολουθεί την πεπατημένη, ξεχωρίζει τα στοιχεία που γνωρίζει από αυτά που υποθέτει, θέλει ησυχία για να σκεφτεί, διαβλέπει κάτι που άλλα μάτια δεν παρατηρούν. Σε αυτό το βιβλίο μαθαίνουμε λίγα ακόμη πράγματα για το ερωτικό του παρελθόν, κάποιο ψυχολογικό φορτίο που τον ταλανίζει ακόμη και στο τέλος γίνεται μια μεγάλη προσωπική αποκάλυψη που εξηγεί πολλά. Ο Λίννα προσπαθεί να εξιχνιάσει την υπόθεση με τη βοήθεια της Σάγκα Μπάουερ, επικεφαλής επιθεωρήτριας της Αντιτρομοκρατικής, παρά τις αντιρρήσεις του διοικητή της Γενικής Διεύθυνσης Ασφάλειας Βέρνερ Ζαντίεν που νοιάζεται για κείνη. Ομολογώ πως βαρέθηκα να την ακούω να κλαίγεται «είναι δική μου η έρευνα» και «είναι δική μου η έρευνα» αλλά είναι μια πολύτιμη συνεργάτις και της το συγχωρώ. Την πορεία των ερευνών παρακολουθεί η Εθνική Επιτροπή Εγκληματολογικών Ερευνών, μια επιτροπή από έξι άντρες που συνεργάζονται σε υποθέσεις ανθρωποκτονιών σε όλη τη Σουηδία, με κολοσσιαίο έργο και περιζήτητα μέλη. Υπάρχει φυσικά η πρόταση στον Λίννα να προστεθεί στην ομάδα αλλά εκείνος θεωρεί τη μέθοδο που ακολουθούν για τη διερεύνηση δύσκαμπτη για κείνον και αρνείται. Οικεία πρόσωπα από το προηγούμενο βιβλίο εμφανίζονται κι εδώ, προσθέτοντας το λιθαράκι τους στις εξελίξεις: ο διοικητής Κάρλος Ελίασσον, ο επιθεωρητής και προϊστάμενος Πέττερ Νέσλουντ, η βοηθός του Γιούνα, Άννια Λάρσον, ο ιατροδικαστής Νιλς Ολέν κ. ά.

Η ακτιβίστρια Πενέλοπε Φερνάντες, πρόεδρος της SFSF, της σουηδικής οργάνωσης για την ειρήνη και τη διαιτησία, διώκεται μαζί με τον σύντροφό της, Μπιορν Άλμσκογκ, από έναν επαγγελματία εκτελεστή που ήδη κατάφερε να σκοτώσει την αδελφή της, Βιόλα. Ο Καρλ Παλμκρόνα, γενικός διευθυντής της Επιθεώρησης Στρατηγικών Προϊόντων, που επικυρώνει τα συμβόλαια εξοπλισμών της Σουηδίας και είναι υπεύθυνος για τις εξαγωγές σουηδικού πολεμικού υλικού, βρίσκεται κρεμασμένος σ’ ένα άδειο δωμάτιο. Το πτώμα αιωρείται από το ταβάνι και δεν υπάρχουν άλλα έπιπλα στο δωμάτιο. Δολοφονία ή αυτοκτονία; Τι σημαίνουν τα τελευταία του λόγια σε μια γενική συνέλευση «το μόνο που μας μένει είναι να μιμηθούμε τον Άλγκερνον  για να μην έρθουμε αντιμέτωποι με τον εφιάλτη μας»; Ο Άξελ Ρίεσσεν, ύστερα από είκοσι χρόνια αδιάκοπης κατανάλωσης υπνωτικών χαπιών και αλκοόλ κατέστρεψε το ήπαρ του, τα πάντα απαγορεύτηκαν και κατάντησε να κοιμάται μια ώρα κάθε βράδυ. Διαλογισμός, ύπνωση και αυθυποβολή δεν έφεραν αποτελέσματα, ώσπου σε μια ψυχιατρική κλινική γνώρισε τη 14χρονη Μπέβερλι που πάσχει από οριακή διαταραχή προσωπικότητα και συνάπτει παρορμητικές σχέσεις, δεν ξέρει να βάζει όρια και δεν έχει φυσιολογικό ένστικτο αυτοσυντήρηση. Ο Άξελ προσπαθεί να κρύψει τη σχέση τους γιατί έχει ανάγκη να κοιμηθεί κι εκείνη τον χρειάζεται για να είναι ήρεμη κι ευτυχισμένη.

«Το συμβόλαιο του Παγκανίνι» είναι ένα ταξίδι στον σκοτεινό κόσμο του λαθρεμπορίου όπλων, όπου ο θάνατος δε χαρίζεται και η τρομοκρατία είναι αγκαλιά με τον εκβιασμό για να επιτευχθούν τα σκοτεινά συμφέροντα όσων κρύβονται πίσω από τον λαβύρινθο που προσπαθεί να φωτίσει ο Λίννα. Μυστικές προμήθειες, σιωπηρές συμφωνίες, συμβόλαια με τον διάβολο, εκμετάλλευση εμφύλιων καταστάσεων είναι μερικά μόνο από τα εμπόδια που θα συναντήσει στην προσπάθειά του να ενώσει τα κομμάτια ενός αταίριαστου φαινομενικά παζλ. Το κτήριο της Γενικής Διοίκησης της Αστυνομίας, το πανεπιστημιακό νοσοκομείο, τα εξοχικά σπίτια, οι αποθήκες, όλα περιγράφονται με ρεαλισμό και οι λέξεις χρησιμοποιούνται με τέτοιο τρόπο που δίνουν ατμοσφαιρικότητα στο κείμενο και μια γοητεία στην πόλη της Στοκχόλμης. Η υπόθεση προχωράει σχετικά γρήγορα, μέσα από ανακρίσεις και έρευνες, με την αγωνία για το ποιος σκότωσε τη Βιόλα και κυνηγάει την Πενέλοπε και τον Μπιορν να μεγαλώνει, ειδικά όταν βλέπουμε τι είναι ικανός να κάνει για να ξαναπάρει κάτι που έχουν. Σε αυτό το βιβλίο επιπλέον έχουμε πολλές σκηνές ανάλυσης και έρευνας των τόπων του εγκλήματος, με όρους και πρωτόκολλο που μου θύμισε πολύ τις σειρές CSI, έχουμε άφθονες πληροφορίες για τον τρόπο σύνθεσης του Παγκανίνι, για τις νότες και τη θεωρία της μουσικής, για το πώς εκμεταλλεύονται κάποιες χώρες τις εμφύλιες διαμάχες για να πλουτίσουν πουλώντας όπλα και πολλά άλλα. Ταυτόχρονα οι φλυαρίες και οι υπερβολικές περιγραφές μειώθηκαν αρκετά, δεν εξαλείφθηκαν όμως. Για παράδειγμα, υπάρχουν πολλά και εκτενή κεφάλαια γύρω από τις περιπέτειες της Πενέλοπε και του Μπιορν που τους κυνηγάει ένας εκτελεστής και κρύβονται σ’ ένα νησί. Σε γενικές γραμμές, ένα μυθιστόρημα με λίγη περισσότερη δράση από τον «Υπνωτιστή», με άσχετες με την κεντρική πλοκή εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες, με σκηνές και κεφάλαια που θα μπορούσαν να κοπούν ή και να περιοριστούν, με κλιμακωτή δράση από ύποπτο σε ένοχο, οπότε εξακολουθώ να μην έχω αποφασίσει αν μου αρέσει ή όχι αυτή η σειρά βιβλίων. Ας πάμε και στο επόμενο.

Βιβλίο Γένεσις
Συγγραφέας Βαγγέλης Μπέκας
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Βαγγέλης Μπέκας έγραψε ένα ανατρεπτικό και με κλιμακούμενη πλοκή αστυνομικό μυθιστόρημα που δε με άφησε να πάρω ανάσα, μιας και δημιουργούσε συνεχώς νέα ερωτήματα, δίνοντας μεν απαντήσεις αλλά δημιουργώντας καινούργια. Οι χαρακτήρες μάς συστήνονται σταδιακά και αλληλοεπιδρούν με τέτοιο τρόπο που δημιουργούν ένα συναρπαστικό μα και σκοτεινό παζλ, όπου τα πάντα είναι αλληλένδετα και ο κάθε κρίκος επηρεάζει τον επόμενο και τον προηγούμενο σε μια αλυσίδα απανωτών εκπλήξεων. Η πλοκή είναι προσεκτικά σχεδιασμένη και η αγωνία κορυφώνεται από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, μιας και βγαίνουν στο φως καλά κρυμμένα μυστικά, ανίερες συμμαχίες, απαγορευμένες σχέσεις και ο εγκέφαλος που κρύβεται πίσω απ’ όλα αυτά. Μια Βαβυλωνία που διαδραματίζονται σ’ ένα από τα μεγαλύτερα νησιά της Ελλάδας, γεμάτο βουνά, χωριά, αμμουδιές, ραστώνη και μια παλιά πόλη-κομψοτέχνημα, φτιαγμένη από τους Ενετούς.

Η αντιεισαγγελέας Δήμητρα Λαζάρου είναι το άλφα και το ωμέγα της ιστορίας. Παντρεμένη με έναν άνθρωπο που βλέπει ελάχιστα, μιας και ταξιδεύει συνέχεια, έχει πληγωθεί από μια πρόσφατη αποβολή, προσπαθεί να καταλάβει τι θέλει, τι μπορεί να καταφέρει στη ζωή της, κοντεύει τα σαράντα κι ακόμη δεν έγινε μητέρα, κάτι για το οποίο νιώθει επικριτική τη ματιά της μητέρας της. Η Δήμητρα γνωρίζει κι ερωτεύεται τον γιατρό Νίκο Μακρή, χάρη στον οποίο ο κόσμος της πλέον απέκτησε μαγεία. Είναι αμοιβαίος έρωτας αλλά με εμπόδια, μιας και όταν ξανασυναντιούνται διαπιστώνει πως ο άντρας που αγαπά συνδέεται με τη μία από τις δύο οικογένειες που διαφεντεύουν τον κόσμο της νύχτας. Μέσα σ’ όλ’ αυτά προσπαθεί να βρει τον ένοχο για το ατύχημα του Μιχάλη Στεργίου πριν ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα στις αντιμαχόμενες οικογένειες Καρρά και Στεργίου. Η μητέρα της Δήμητρας είναι δικαστής, φιλόδοξη και αυτάρεσκη, εμμονική με τους τύπους, σκληρή και πληγωμένη από το παρελθόν της, τελευταία κάνει απερίσκεπτες και αταίριαστες με τον χαρακτήρα της κινήσεις, που προβληματίζουν την κόρη της. Από την άλλη, ο πατέρας της, πρώην εισαγγελέας, ζει πικραμένος μακριά από την οικογένειά του μετά το σκάνδαλο που τον διέσυρε και τον έκανε να παραιτηθεί. Ξέρει πολλά για το παρελθόν και ίσως γίνει ο λυτρωτής της κόρης του, αλλάζοντάς της τελείως την εικόνα που έχει γι’ αυτόν, πότε θα παρέμβει όμως και τι γνωρίζει; Ο παππούς της Δήμητρας, πρώην δικαστικός, από αρχοντική οικογένεια, με πολλά λεφτά, μισεί τις εποχές που άλλαξαν κι ο τόπος αλώθηκε από τους τουρίστες, έκφυλους και αποβράσματα, είναι ο πατριάρχης της δυναστείας, τα λόγια του νόμος. Ετοιμάζει ένα μουσείο-κόσμημα για την ιστορία της πόλης αλλά δεν είναι αμέτοχος στα γεγονότα του μυθιστορήματος.

Από την άλλη πλευρά του νόμου, έχουμε τις αντίπαλες οικογένειες Καρρά και Στεργίου που λυμαίνονται με τις παρανομίες τους τον τουρισμό του νησιού και τρέφουν αντιπαλότητα για τα συμφέροντα της νύχτας, για την προστασία σε μαγαζιά, για νοθευμένα ποτά κ. ά. Ο πατέρας Καρράς, φόβος και τρόμος, βρίσκει κάτι πολύτιμο που θα τον συνδέσει με το παρελθόν ενός σημαντικού προσώπου της πόλης. Έκανε φυλακή για φόνο κι έχει βάλει στο μάτι τη γυναίκα που τον καταδίκασε. Το ατύχημα του Μιχάλη Στεργίου ρίχνει τις υποψίες στην οικογένειά του κι έτσι τα πράγματα σύντομα θα ξεφύγουν από τον έλεγχο και τον νόμο. Πώς συνδέεται όμως με όλα αυτά ο Νίκος Μακρής, γιατρός που έχει επισκεφθεί δοκιμαζόμενες χώρες όπως η Σομαλία, που βίωσε από κοντά τα ελλιπή υγειονομικά μέτρα, τον φόβο και την αγωνία ανθρώπων χωρίς αύριο και πλέον αμφισβητεί την πορεία της ζωής του; Όλα αυτά είναι ένα αξεδιάλυτο κουβάρι και μια ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να εκραγεί στα χέρια του διευθυντή Ασφάλειας Στέλιου Αντύπα. Ο αστυνόμος είναι ένας άντρας που εντυπωσιάζει, έχει πάθος με την τεχνητή νοημοσύνη και πώς αυτή θα αλλάξει τον κόσμο και μελετά τα μοντέλα πρόβλεψης που οδηγούν εξαιτίας πολλών κοινωνικών, οικονομικών και γεωπολιτικών παραγόντων στην αύξηση της εγκληματικότητας.

Το μυθιστόρημα είναι γεμάτο ανατροπές και εκπλήξεις, έχει σωστό χειρισμό της πλοκής και ενδιαφέροντες χαρακτήρες, άκρως αληθινούς, μιας και κάνουν λάθη, παρασύρονται, είναι ξεροκέφαλοι και πείσμονες, αγαπούν, εξαπατούν… Η ερωτική νότα μεταξύ της Δήμητρας και του Νίκου είναι διακριτική και γεμάτη εμπόδια, το ατύχημα του Μιχάλη Στεργίου είναι μόνο η αρχή για μια σειρά γεγονότων που θα φέρουν τα πάνω κάτω στη ζωή των κατοίκων του νησιού και των ηρώων του βιβλίου, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν διεισδυτικά ψυχογραφήματα και προσεγμένες επιρροές μεταξύ των χαρακτήρων. Περισσότερο μου άρεσε η προσωπικότητα της Δήμητρας, μιας γυναίκας με ψυχοσωματικά και συναισθηματικά προβλήματα, μετέωρη σε μια ζωή που δεν ξέρει τι να την κάνει και με μια επικριτική μάνα πάνω από το κεφάλι της. Οι αντιλήψεις τους και η στάση ζωής τους βαθαίνουν το ρήγμα στη σχέση τους: «Το μωρό δεν ήταν προτεραιότητα για εκείνη. Η γέννα πονάει. Η ανατροφή κουράζει. Το μεγάλωμα ενός παιδιού ήταν αχινός για τη μητέρα. Όπως για τη Δήμητρα ήταν αχινός η έλλειψή της. Η ζωή είναι αχινός» (σελ. 253).

Ο συγγραφέας, παρ’ όλο που έχει μια καλά δομημένη ιστορία με θετικά γνωρίσματα, το πάει κι ένα βήμα πιο πέρα, μιας και όλα αυτά τα αφηγείται ένα μυστηριώδες πρόσωπο που δείχνει να ξέρει τα πάντα για όλους και απευθύνεται σ’ έναν μυστηριώδη «ανακριτή». Δε φτάνει λοιπόν το σασπένς από τις απανωτές εξελίξεις, έχουμε και την αγωνία για την ταυτότητα του αφηγητή, που αφήνει ξεκάθαρα αιχμές για τα μειονεκτήματα της σημερινής ψηφιακής εποχής, όπου τα πάντα παρακολουθούνται κι αυτό μπορεί να γίνει ισχυρό όπλο αν πέσει σε λάθος χέρια. «Παρόν και παρελθόν είναι απλώς δεδομένα και με ένα κλικ η αλήθεια στο πιάτο σου» (σελ. 270). «Η ελευθερία των ανθρώπων είναι σχετική» (σελ. 173), τονίζει ο συγγραφέας με αφορμή τα όσα διαδραματίζονται. Στην αφήγηση υπεισέρχεται η υποκειμενική ματιά, δεν έχουμε έναν απλό παρατηρητή, ο οποίος μάλιστα έχει συγκεντρώσει πολλά στοιχεία για τους εμπλεκόμενους αλλά πώς απέκτησε πρόσβαση σε αυτά; Κάπου κάπου παρατήρησα και μια προφορικότητα στον λόγο, κάποιες επαναλήψεις φράσεων που όμως δικαιολογούνται εφόσον έχει επιλεγεί αυτή η μέθοδος εξιστόρησης.

«Είναι σπουδαία η αλήθεια. Καθαρτική. Τι θα ήταν όμως χωρίς εκείνους που την κρύβουν, εκείνους που έχουν μυστικά» (σελ. 173); Το «Γένεσις» δίνει απαντήσεις σε αυτό και σε άλλα ερωτήματα και παρουσιάζει ένα ενδιαφέρον και πολυπρισματικό παζλ γεμάτο αναπάντεχα γεγονότα, ολοκληρωμένους χαρακτήρες και μια οργουελική ματιά στο σημερινό αύριο που με έκανε να ανατριχιάσω.

Βιβλίο Πορφυρό πέλαγος 
Συγγραφέας Γεωργία Κακαλοπούλου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Γεωργία Κακαλοπούλου, βασισμένη σε αληθινά γεγονότα και μαρτυρίες, έγραψε μια ιστορία επιβίωσης από το πύρινο μέτωπο και τον όλεθρο του 1922 με τρόπο που μου κράτησε το ενδιαφέρον, παρ’ όλο που έχω διαβάσει πάρα πολλά βιβλία με αυτό το θέμα. Δύο είναι ίσως οι λόγοι: η κινηματογραφική αφήγηση με πολλές σκηνές γεμάτες πόνο μα και αισιοδοξία και το χάρισμα της Ρόδης να προαισθάνεται τα μελλούμενα και να βλέπει οράματα, οπότε αναμιγνύονται σωστά το φαντασιακό με τον ρεαλισμό. Το υπερφυσικό στοιχείο μαλιστα είναι διακριτικό και συμβάλλει στην ατμοσφαιρικότητα, οπότε δεν έχουμε από μηχανής θεούς που να τραβάνε την πλοκή από τα μαλλιά. Αντίθετα, σε κρίσιμες στιγμές υπάρχει μια διακριτική, φωτεινή και λαμπερή παρουσία, ένα προαίσθημα με γλυκιά μορφή, που δείχνει κάτι ή κάπως τραβάει την απαιτούμενη προσοχή. Μάλιστα, κάποιες απώλειες ζωντανεύουν με συγκινητικό τρόπο έτσι όπως καλωσορίζουν τους νεκρούς στα ουράνια και δημιουργούν μια αισιόδοξη ανάπαυλα στη ροή της αφήγησης. Όλα αυτά λοιπόν δε με ενόχλησαν καθόλου γιατί ήταν απαραίτητο κομμάτι της αφήγησης και ένας γλυκόπικρος τρόπος παρουσίας.

Το μυθιστόρημα ξεκινάει στα Σφακιά στα τέλη 19^ου αιώνα, όπου την ημέρα του γάμου του Λεωνίδα ο Τούρκος διοικητής της περιοχής, Σελίμ, θέλει να κάνει δύσκολη τη ζωή των σκλάβων μα ατίθασων Ελλήνων, με αποτέλεσμα ένα  απρόσμενο γεγονός να αναγκάσει τον Λεωνίδα να το σκάσει για τον Κιρκιντζέ με τη γυναίκα του. Έτσι φτάνουμε στον Αύγουστο του 1922, όπου οι καιροί έχουν αλλάξει και Τούρκοι αντάρτες επιδράμουν κάθε τρεις και λίγο στο χωριό. Η δωδεκάχρονη Ρόδη μεγαλώνει με την άρρωστη μητέρα της, Σοφία, τη γιαγιά της και τη μικρότερη αδελφή της, μιας και ο πατέρας της, Νικόλας, γιος του Λεωνίδα, έχει εξαφανιστεί και ο θείος της έχει καταφύγει στα βουνά αντάρτης. Η Ρόδη ακούει φωνές και βλέπει σε οράματα διάφορα σκηνικά να διαδραματίζονται σα να είναι μπροστά της. Ο κόσμος την αποκαλεί αλαφροΐσκιωτη και την αποφεύγει αλλά το γειτονόπουλο, ο Μανώλης, την έχει στον νου του για να την προστατεύει. Στον λαιμό της είναι κρεμασμένο το «αθάμι», ένα μαχαίρι μινιατούρα από καθαρό ασήμι, που λένε πως κουβαλάει μαγικές ιδιότητες και πηγαίνει από γενιά σε γενιά.

Ο Τουρκοκρητικός Ιμπραήμ δημιουργεί μπελάδες από τότε που ήρθε στην περιοχή και βάζει στο μάτι τη Ρόδη. Η κατάσταση είναι άγρια, τα δυο παιδιά πρέπει να φύγουν αλλά με ποιον τρόπο και με τη βοήθεια ποιανού; Πώς θα φτάσουν στη Σμύρνη; Ταυτόχρονα, παρακολουθούμε τις περιπέτειες του Νικόλα που δραπέτευσε από την τουρκική αιχμαλωσία και προσπαθεί να γυρίσει στον Κιρκιντζέ μέσα στον γενικό χαλασμό και τον ξεσηκωμό των Τούρκων. Θα τα καταφέρει; Έτσι η αφήγηση σπάει σε τρία σημεία, μιας και τελικά ο Κιρκιντζές μπαίνει στο στόχαστρο των Τούρκων και δέχεται επίθεση, με αποτέλεσμα η Ρόδη να χωριστεί από την οικογένειά της και να ζήσει πολλές δυσκολίες μαζί με τον Μανώλη στον δρόμο της για τα παράλια και τη σωτηρία, κάτι που βιώνουν και οι συγγενείς της ενώ παρακολουθούμε τον Νικόλα να ακολουθεί την αντίστροφη πορεία. Μια οικογένεια διαλυμένη, χωρισμένη, ζει τα δεινά των καταδιωκόμενων Ελλήνων, με το μυθιστόρημα να καταγράφει σκηνές αίματος και χαλασμού. Άνθρωποι που παλεύουν να επιβιώσουν, να κρυφτούν, να γλυτώσουν και να βρουν έναν τρόπο να φύγουν από τη μεριά της θάλασσας για απέναντι καταθέτουν τις ποικίλες και ανατριχιαστικές ιστορίες τους.

Ταυτόχρονα, στο σήμερα, η Έμμα είναι μια γυναίκα που προσπαθεί να βρει τη χαμένη της μνήμη. Απόγονος της Ρόδης, έχει το ίδιο χάρισμα μ’ εκείνη: ξέρει πράγματα πριν τα δει ή τα μάθει, ακούει φωνές που τη νουθετούν και την παροτρύνουν για πράξεις παράξενες και αταίριαστες με τα όσα βιώνει. Ζουν πλέον στα ριζά του Ολύμπου, όπου άνοιξε ο Παύλος το πανδοχείο του. Ένας γλυκός και όμορφος άντρας που όμως την πιέζει να παντρευτούν. Η Έμμα διστάζει να προχωρήσει σ’ ένα τόσο σοβαρό βήμα μ’ έναν άντρα που δεν αγαπάει. Ή μήπως τον αγαπά και το έχει ξεχάσει; Ο Παύλος στάθηκε δίπλα της από την πρώτη στιγμή που άνοιξε τα μάτια της σ’ έναν κόσμο όπου πολλές από τις μνήμες της έχουν χαθεί, κάτι αόριστο όμως σα να τη σταματά από το να τον δεχτεί ως σύντροφο. Υπνοβατεί, ακούει φωνές που τη συμβουλεύουν και της ψιθυρίζουν, ψάχνει το παρελθόν της, μήπως όμως αν βρει την αλήθεια κινδυνεύει περισσότερο; Ποιος είναι ο μυστηριώδης Ροδιανός, ο μεγαλύτερος εγγονός του Ανδρόνικου Δράκου, που τον αποκαλούσαν «χαμένο» ή «τουρκάκι»; Έχει κάτι το αρχοντικά αρχέγονο και μοιάζει με σκοτεινό αερικό, εργάζεται ως γιατρός και εντολοδόχος του παππού του σε σκοτεινές δουλειές, τις οποίες όμως απεχθάνεται και τσακώνονται συχνά γι’ αυτό. Τι ρόλο παίζει η Έμμα στη ζωή του και πόσο συνέβαλε αυτός στην απώλεια της μνήμης της; Τι λάθος θα κάνει που θα πυροδοτήσει θανατηφόρες εξελίξεις; Πώς θα εκμεταλλευτούν την κατάσταση η Αθηνά και Αλκιβιάδης, δυο ξαδέρφια που εποφθαλμιούν την περιουσία του παππού και ανυπομονούν να αναλάβουν τη φατρία του για να εξοντώσουν τον Ροδιανό; Γιατί δεν πρέπει να μάθουν για την ύπαρξη της Ροδής;

Το »Πορφυρό πέλαγος» είναι μια ενδιαφέρουσα ιστορία που ξετυλίγεται σε δύο διαφορετικά χωροχρονικά σημεία και μας φέρνει από τη μια κοντά στη μικρασιατική καταστροφή του 1922 μέσα από τις κακουχίες και τον αγώνα επιβίωσης μίας από τις χιλιάδες ελληνικές οικογένειες που βλέπει τη ζωή της να αλλάζει για πάντα μέσα σε μια στιγμή κι από την άλλη στην υποβλητική ατμόσφαιρα της περιοχής του Ολύμπου, απόλυτα ταιριαστή με την ομίχλη στο μυαλό της δεύτερης ηρωίδας του βιβλίου. Ένταση, σασπένς και αγωνία εναλλάσσονται με ρομαντισμό, τρυφερότητα και ελπίδα δημιουργώντας συγκινητικές και τρυφερές σκηνές. Οι εναλλαγές από το σήμερα στο χτες που σταματούν την εκάστοτε ροή σε κρίσιμο σημείο και οι διαρκείς ανατροπές κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον. Ένα «Πορφυρό πέλαγος» γεμάτο μυστικά χωρίζει δυο διαφορετικές γυναίκες που καλούνται να αγωνιστούν και να επιβιώσουν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους με τα πράγματα γύρω τους να χειροτερεύουν και να δυσκολεύουν από κεφάλαιο σε κεφάλαιο. Κινηματογραφικές εικόνες και έξυπνος χειρισμός της πλοκής με κράτησαν ως το τέλος.

Βιβλίο Ήμουν ένας bully 
Τίτλος πρωτοτύπου Ero un bullo
Συγγραφέας Andrea Franzoso
Μεταφραστής Φοίβος Μπότσης
Κατηγορία Εφηβικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Andrea Franzoso έγραψε ένα ενδιαφέρον μυθιστόρημα που απευθύνεται κυρίως σε εφήβους αλλά και σε ενήλικες. Με γρήγορες εξελίξεις και πολλές αλλαγές στη ζωή του πρωταγωνιστή, καταγράφει το πώς και το γιατί ενός έφηβου επαναστάτη και ενήλικου μικροκακοποιού που προσπαθεί να καταλάβει ποια είναι η θέση του στην κοινωνία και κυρίως ποιος φταίει και έχει συγκεντρώσει τόσο θυμό μέσα του. Παρ’ όλο που στην περίληψη του οπισθόφυλλου αναγράφεται ένας ιερέας ως σημαντικό πρόσωπο, δεν είναι μόνο ο Ντον Κλαούντιο που επηρεάζει τον Ντάνιελ αλλά πολλά πρόσωπα σε διαφορετικές φάσεις της ζωής του: συμμαθητές, κολλητοί, οι κοπέλες του, συγκρατούμενοι, ψυχολόγοι, όλοι τους τον βοηθάνε να χωθεί βαθύτερα στα λάθη ή τον κρατούν στην επιφάνεια. Ο συγγραφέας δεν είναι επικριτικός ούτε υποκειμενικός, αντίθετα, παρακολουθεί από κοντά τον ήρωα του βιβλίου του και καταγράφει με ακρίβεια τα περιστατικά και τις συνθήκες που θα τον οδηγήσουν στον κακό ή / και στον έντιμο δρόμο, με τις εξελίξεις πότε να πηγαίνουν προς τη μια μεριά και πότε προς την άλλη, με αποτέλεσμα να μη γνωρίζει ο αναγνώστης πού θα καταλήξει όλη αυτή η περιπέτεια.

Η δράση εκτυλίσσεται κυρίως  στην υποβαθμισμένη περιοχή του Κουάρτο Οτζάρο στο Μιλάνο όπου έφτασαν οι γονείς του Ντάνιελ για να ξεκινήσουν να επιβιώνουν με δουλειές του ποδαριού και μαθαίνουμε για την άσχημη μεταξύ τους σχέση που συχνά κατέληγε σε ξύλο κι από τις δυο μεριές, με καβγάδες για ασήμαντο λόγο, με τη μνησικακία και την περιφρόνηση να τους κατακλύζει, οπότε δε συγκρατούνταν ούτε μπροστά στα παιδιά, στον Ντάνιελ και στη μεγαλύτερή του αδελφή, Λουτσία. Ο πατέρας ποτέ δε συμπαραστάθηκε στον γιο του, αντίθετα, τον τσάκιζε λεκτικά χωρίς έλεος ενώ και οι δυο γονείς έκαναν λάθος χειρισμούς στην ανατροφή των παιδιών τους: ο Ντάνιελ είναι το χαϊδεμένο και τη μεγαλύτερή του αδελφή τη βάζουν να υποχωρεί στις απαιτήσεις του αλλά αν παραπονιόταν της ζητούσαν να δείξει ωριμότητα! Ο πατέρας φέρεται απαξιωτικά στον γιο του και τον προσβάλλει, διαλέγει με ακρίβεια τις πιο αιχμηρές λέξεις και δε διστάζει να σηκώσει χέρι όχι μόνο στη γυναίκα του μα και στην κόρη του. Αυτό το οικογενειακό περιβάλλον κάνει τον Ντάνιελ να μαζεύει θυμό, σιωπηλό, παγερό θυμό έτοιμο να εκραγεί.

Με αυτό το βάρος, ο μικρός ήρωας του βιβλίου πηγαίνει στο γυμνάσιο: «Το καλό παιδί έψαχνε τον δικό του χώρο, που του τον είχαν αρνηθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ήταν θυμωμένος…Με όποιον του είχε κλέψει τα παιδικά του χρόνια. Με όσους ήταν πιο τυχεροί από εκείνον. Με όποιον ήταν ευτυχισμένος» (σελ. 29). Ζαβολιές, αποβολές, τιμωρίες, βίαια περιστατικά, εκφοβισμός αδύναμων μαθητών, έρωτας με διάφορες κοπέλες, ακόμα και παράλληλες σχέσεις. Στο πλάι του, ο κολλητός του, ο Μαξίμ, επίσης από διαλυμένη οικογένεια, με τον οποίο δημιουργούν συμμορίες, κλέβουν, χτυπούν, προκαλούν. «Στο Κουάρτο Οτζάρο η αξία ενός προσώπου μετριόταν με βάση τα εγκλήματά του, την ικανότητά του να μπαίνει φυλακή…Τον σεβασμό τον κέρδιζε ο πιο δυνατός, ο πιο παραβατικός, ο πιο εγκληματίας» (σελ. 77). Η φιλία τους, χωρίς να το καταλαβαίνουν, είναι σημαντική για τα δυο παιδιά, μιας και υποσυνείδητα αντιπροσωπεύει ένα προστατευμένο μέρος, έναν χώρο όπου εκφράζουν ανάγκες και φιλοδοξίες χωρίς προσχήματα και μυστικά. Η ραπ είναι το αποκούμπι του Ντάνιελ, περιγράφει τέλεια την πραγματικότητά του, βυθίζεται στη μουσική και στους στίχους της.

Από κει και πέρα τα πάντα είναι μονόδρομος: ληστείες τραπεζών που η επιτυχία τους τονώνει το ηθικό του παιδιού και κάνει τρελές σπατάλες αλλά και λάθη και φυσικά αναμορφωτήρια και φυλακές. Παραδόξως, όταν τον συλλαμβάνουν νιώθει αγωνία και ανυπομονησία από τη μια, υπερηφάνεια και επαναστατικότητα από την άλλη, δεν έχει συνειδητοποιήσει τι έχει κάνει και πόσο πλήγωσε την οικογένειά του και κυρίως τον εαυτό του. Μια σειρά από περιστατικά που τονίζουν την αξία της εμπιστοσύνης και ταυτόχρονα ο εγωισμός του Ντάνιελ, η αχαριστία του, η κακή του πλευρά είναι οι δύο πόλοι στους οποίους στηρίζεται το μυθιστόρημα ως το λυτρωτικό τέλος και η ρεαλιστική γραφή με έκανε να νιώσω πως ζούσα από κοντά όλα αυτά τα γεγονότα, τις επιπλήξεις, τις αποδράσεις, τις τιμωρίες. Το «Ήμουν ένας bully» είναι η συναρπαστική ιστορία ενός θυμωμένου παιδιού που άργησε να καταλάβει τι πραγματικά του φταίει, που γύρισε την πλάτη του στις ευκαιρίες και έζησε σκληρά περιστατικά που τον έφτασαν στα όρια της αντοχής του. Δυνατό, ρεαλιστικό και ανατρεπτικό κείμενο με απανωτές ανατροπές που με κράτησε ως το τέλος.

Βιβλίο Το εγχειρίδιο του καλού απατεώνα 
Συγγραφέας Θωμάς Σιταράς
Κατηγορία Non fiction
Εκδότης iWrite
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο κιμπάρης Θωμάς Σιταράς είναι και πάλι εδώ, αυτήν τη φορά με μια ανθολογία σκίτσων, χρονογραφημάτων, γελοιογραφιών και άλλων μορφών αποτύπωσης των κλεφτών και των απατεώνων του χτες (1832-1940) στην πολύβουη Αθήνα, τη «λωποδυτο-επαιτο-κλεφτούπολη», έναν χαρακτηρισμό που συναντάμε στον «Νέο Αριστοφάνη» του 1892. Με χιούμορ και σεβασμό στην αυθεντικότητα, ο συγγραφέας καταγράφει μέσα από δημοσιεύματα και τραγικωμικά περιστατικά τους απατεώνες, τους κλέφτες και όσους εκμεταλλεύονταν την ανθρώπινη αδυναμία. Πρόκειται για μια διαφορετική εξερεύνηση στον χώρο της παρανομίας, μια τεκμηριωμένη και πρωτότυπη παρουσίαση μεθόδων απάτης και κλεψιάς που αποτυπώνουν μια κοινωνία τόσο μακρινή και τόσο κοντινή ταυτόχρονα! Ο συγγραφέας άφησε πίσω του τη θετική και ευχάριστη ματιά γύρω από την καθημερινότητα της Αθήνας που τόσο παραστατικά ζωντάνεψαν τα προηγούμενά του βιβλία και τώρα μας ταξιδεύει στη σκοτεινή πλευρά της πόλης, στα καμώματα των πάσης φύσεως κακοποιών.

Στην εισαγωγή του βιβλίου, με τίτλο «Τα περί της τέχνης του αλητεύειν και λωποδυτεύειν», καταγράφονται με ενδιαφέρουσες πληροφορίες τα πρώτα βήματα του φαινομένου στην Ελλάδα και ζωντανεύουν οι ελαφροί κλάδοι της λωποδυτικής τέχνης με πλήρη αναφορά σε ήπιες μορφές παραβατικότητας. Στην αρχή λοιπόν έχουμε να κάνουμε με απλές περιπτώσεις και όχι με οργανωμένες συμμορίες. Στα τέλη του 19^ο αιώνα έχουμε φαυλόβιους που «ψείριζαν» πορτοφόλια ή έκλεβαν ασπρόρουχα αλλά την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου έχουμε ειδικευμένους λωποδύτες: πορτοφολάδες, παντουφλάδες (κλέβουν πορτ-μονέ), λαχανάδες (κλέβουν τα αδέσποτα χαρτονομίσματα, αυτά που δεν τα ρίχνουν σε πορτοφόλι τα θύματα). Αυτά ως προς τα πορτοφόλια, γιατί πέραν τούτων έχουμε ολόκληρη κουστωδία γύρω από τις ιερόδουλες, έχουμε παπατζήδες, μουστερήδες (κλέφτες παντοπωλείων), καρσιλαματζήδες (πανέξυπνος τρόπος κλοπής περαστικών), μπουκαδόρους (που ξαλαφρώνουν ό,τι βρουν πρόχειρο στα σπίτια), ψυχικάρηδες (που μπαίνουν σε ξένα σπίτια με πένθος κι εκμεταλλεύονται την αναστάτωση της κηδείας), καλοθελητές, τυφλούς που βλέπουν και κουφούς που ακούνε, τοκογλύφους, σωματέμπορους και λαθρέμπορους.

Να ‘ταν μόνο αυτοί; Κλέφτες και απατεώνες, επαίτες και καφετζούδες κάνουν τη ζωή δύσκολη όχι μόνο στους κατοίκους της Αθήνας αλλά και στους επαρχιώτες επισκέπτες, τα ιδανικά θύματα. Συγκεκριμένες οι πιάτσες τους: ουρές στα τραμ, συνωστισμοί σε αγορές και πανηγύρια, ακόμη και συνεργασία μετ’ αμοιβής με χωροφύλακες! Τόλμη, φαντασία, εξυπνάδα και χιούμορ πρωτοστατούν στα εγκλήματα αυτά με τέτοιο τρόπο που οι τότε αναγνώστες των εφημερίδων όπου αναφέρονταν αυτά πιο πολύ διασκέδαζαν με την ευρηματικότητα παρά έδιναν σημασία στην παραβατικότητα και τη ζημιά που προκαλούσαν στα θύματα. Σταδιακά όμως το κακό έχει παραγίνει μεταξύ 1928 και 1935, όπου αναφέρονται τουλάχιστον 4.000 κλέφτες ενώ καινούργιες λέξεις εμφανίζονται η μία πίσω από την άλλη: μπαζαδόροι, ραπανάκηδες, μανιταρτζήδες, κουκουλέξηδες κ. ά. Μετά τον πόλεμο τα πράγματα αλλάζουν ξανά: έχουμε το οργανωμένο έγκλημα, απαιτούνται δεξιότητες, μυαλό, εμφάνιση!

Καίριες κοινωνικές και κοινωνιολογικές παρατηρήσεις και γενεσιουργοί αιτίες των εκάστοτε φαινομένων παραβατικότητας ξεδιπλώνονται σ’ ένα κείμενο που ρέει σα νεράκι και παρά τον όγκο των πληροφοριών δεν κουράζει στιγμή. Αίτια και αιτιατά των κοινωνικών φαινομένων της εκάστοτε εποχής, πλήρης καταγραφή των τρόπων λειτουργίας των απατεώνων (πώς ξαφρίζουν τα πορτοφόλια, πώς κλέβουν τα ασπρόρουχα, πώς αρπάζουν τις κότες κλπ.), πώς δρούσαν οι προικοθήρες με τη μέθοδο «στρίβειν διά του αρραβώνος» και τι σχέση έχουν με τη φράση «μην είδατε τον Παναή» και χιλιάδες άλλες πληροφορίες αποθησαυρισμένες από εφημερίδες δημιουργούν με παραστατικό τρόπο μια προσεγμένη τοιχογραφία του χτες. Ναι αλλά μήπως τελικά τα θύματα ήταν θεόχαζα και καλά τα πάθαιναν όλα αυτά; Ο συγγραφέας είναι αντικειμενικός και υποστηρίζει ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ήταν μια εποχή πολύ διαφορετική από τη δική μας, με ελάχιστα μέσα επικοινωνίας, ελλιπή πληροφόρηση, δυσκολίες στη μετακίνηση και διάφορα άλλα προβλήματα που για τους κακοποιούς ήταν πλεονέκτημα και διευκόλυνση, μιας και ήξεραν πολύ καλά την ανθρώπινη συμπεριφορά, εξ ου και εκμεταλλεύονταν κάθε αδυναμία των θυμάτων τους. Επίσης, αν πιστεύατε πως οι απατεώνες είναι άνθρωποι με αντίληψη και μυαλό «σπίρτο», σε αυτό το βιβλίο θα διαπιστώσετε πως τον κυριότερο ρόλο στην επιτυχία τους έχουν παίξει το θράσος και η κακοήθεια, αν και τη φυλακή ελάχιστοι την απέφυγαν.

Το κείμενο συνοδεύουν δημοσιεύματα από εφημερίδες της εποχής με ακόμη πιο γαργαλιστικές ή ξεκαρδιστικές λεπτομέρειες, με γλώσσα που μπορεί να διαβαστεί ακόμη και σήμερα, φωτογραφίες απατεώνων και κλεφτών του τότε και χαρακτηριστικές γελοιογραφίες των σημαντικότερων καλλιτεχνών της εποχής που σκορπούν άφθονο γέλιο! Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει το λεξιλόγιο των κακοποιών, οι οποίοι δεν ανέχονταν άλλον τρόπο συνεννόησης εξ ου και τους νεοφερμένους στα κόλπα που δεν ήξεραν τους όρους τους αποκαλούσαν «τσόφληδες», καθώς και λεξικό χρήσης λέξεων-αργκό από λουλούδια και επεξηγήσεις των «μασόνικων» λέξεων! Από τους μόρτηδες στους μεγαλοαπατεώνες λοιπόν κι από τους κλεφτοκοτάδες και τους παπατζήδες στο οργανωμένο έγκλημα καταγράφεται μια εποχή και μια νοοτροπία που ελάχιστα μοιάζει με τη δική μας, η βάση της όμως και ο τρόπος λειτουργίας της δε διαφέρει σε τίποτα από τα καθ’ ημάς. Ο Θωμάς Σιταράς έψαξε, κορφολόγησε, κατέγραψε, σχολίασε και παρέδωσε ένα άρτιο βιβλίο για μελέτη, σχολιασμό μα πάνω απ’ όλα για απόλαυση!

Βιβλίο Χρυσός ναός
Συγγραφέας Χρήστος Αζαριάδης 
Κατηγορία Περιπέτεια
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Χρήστος Αζαριάδης δοκιμάζεται σ’ ένα είδος που μπορεί εύκολα να γίνει κουραστικό ή κλισέ, την περιπέτεια, αλλά τα καταφέρνει πολύ καλά, μιας και ξέρει να χειρίζεται την πλοκή του και να ξεφεύγει από τα τετριμμένα και τα αναμενόμενα, δημιουργώντας σωστά ψυχογραφήματα και ολοκληρωμένους χαρακτήρες. Μπορεί η κεντρική ιδέα και το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας να αφορούν κινδύνους, δυσάρεστες εκπλήξεις, περιγραφές της επικίνδυνης χλωρίδας και πανίδας της απάτητης ζούγκλας του Αμαζονίου, τα αμύθητα πλούτη που έχουν κρύψει καλά οι Ίνκας και τις παγίδες που έβαλαν για να τα σώσουν από επίδοξους κλέφτες, ο αστάθμητος ανθρώπινος παράγοντας όμως παρεμβαίνει σε αρκετά σημεία δημιουργώντας αναπάντεχες εξελίξεις ενώ ταυτόχρονα τα καθαυτά γεγονότα επηρεάζουν τις αρχικές σκέψεις, τους σκοπούς και την ψυχοσύνθεση των μελών της ετερόκλητης ομάδας. Έτσι έχουμε ένα καλό μυθιστόρημα αγωνίας και σασπένς όπου κανείς δεν είναι αυτό που φαίνεται και κανείς δε μένει ανεπηρέαστος ως το τέλος.

Ο Χριστόφορος είναι ο ευφυέστερος Έλληνας, έχει λύσεις για όλα και υπερφυσικά οξυμένη ακοή. Η Νίνα είναι ταλαντούχα χάκερ αλλά απολύεται από την πρώτη της δουλειά γιατί δε δουλεύει ομαδικά και εκθέτει συναδέλφους χωρίς να το σκεφτεί. Είναι μια ανώριμη, νέα κοπέλα και δεν έχει φίλους, μιας και είναι αφοσιωμένη στους υπολογιστές, όπου τα πάντα «είναι μετρημένα κουκιά» και την έχει ανάγκη αυτήν τη θεμελιώδη σταθερά, ένα στοιχείο που δεν έχει βρει στους ανθρώπους. Ο 4Κ είναι ο καλύτερος πληρωμένος δολοφόνος της πιάτσας. Είχε σχέση με μια αλκοολική κοπέλα και πέρασε δύσκολα μαζί της, αγάπησε όμως τον γιο της κι αυτό του στοίχισε συναισθηματικά όταν συνέβη κάτι αναπάντεχο. Είναι ένας άντρας που από φόνο σε φόνο βελτιώνεται, γίνεται πιο προσεκτικός και επιμελής, «δε συμπαθεί τους ανθρώπους και οι άνθρωποι δε συμπαθούν εκείνον». Ο Λάζαρος και η Άννα είναι κλέφτες πολυτελών σπιτιών, εκείνος μεγαλόσωμος και μυώδης, εκείνη «πετίτ», ζουν όμορφες στιγμές μαζί και θα μπορούσαν να είναι φυσιολογικό ζευγάρι αν δεν έκαναν το έγκλημα κανόνα ζωής τους. Τέλος, ο Ισπανός αποφυλακίζεται μετά από οχτώ χρόνια και σχεδόν αμέσως μπλέκεται με αυτήν την ιστορία. Τι συνέβη στη ληστεία όπου συμμετείχε και η οποία ήταν τόσο καλοσχεδιασμένη; Τι πήγε στραβά και ποιον προστατεύει; Ποιος ήταν τελικά ο ρόλος του διευθυντή της τράπεζας Χρήστου Γιαννάκενα (κλείσιμο ματιού στον αναγνώστη);

Ο Έψιλον είναι ένας άγνωστος άντρας, ένας αστικός μύθος, ο φόβος και ο τρόμος για τον υπόκοσμο και, με τη βοήθεια της Βάιολετ, τους φέρνει σ’ ένα κοινό ραντεβού. Διαπιστώνουμε έτσι πως με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο όλοι τους χρωστάνε μια χάρη στον Έψιλον, οπότε ήρθε η ώρα να το ξεπληρώσουν. Τους στέλνει στον Αμαζόνιο για να βρουν τον θησαυρό, μαζί με την αδίστακτη Βάιολετ, η οποία έχει στόχο να πραγματοποιήσει τα κρυφά σχέδια του Έψιλον ενώ ένας από αυτούς είναι πιόνι του αρχιμαφιόζου. Έτσι ξεκινάει μια συναρπαστική περιπέτεια γεμάτη κινδύνους, ανατροπές, εκπλήξεις και ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τον πολιτισμό των Ίνκας και για την κρυμμένη πόλη Παϊτίτι, κυρίως την περίοδο της σύντομης βασιλείας του Αταουάλπα και της εισβολής του Φρανθίσκο Πιθάρο γύρω στον 16^ο αιώνα. Αρχικά γνωρίζουμε τους χαρακτήρες έναν προς έναν και σχεδόν αμέσως διαπιστώνουμε πως οι ζωές μερικών από αυτούς έχουν ήδη μπλεχτεί κάπως η μία με την άλλη κι έτσι πηγαινοερχόμαστε στο χτες και στο σήμερα για να δούμε τα πρώτα χνάρια μιας ενδιαφέρουσας και περίπλοκης ιστορίας.

Ο Αμαζόνιος είναι ένα κομμάτι ανεξερεύνητης γης σαράντα δύο φορές όσο η Ελλάδα, ένας τόπος χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση και ζωντανεύει με γλαφυρότητα και ενάργεια στο μυθιστόρημα. Βρήκα ρεαλιστικές και ικανοποιητικές τις περιγραφές του τοπίου, όπου νυχτερίδες, μύγες, κροκόδειλοι και άλλα πλάσματα άγνωστα στις ανέσεις της Ευρώπης, δέντρα, φυτά, θάμνοι, ιθαγενείς, καουτσουκόδεντρα και ανακόντα δυσκολεύουν απίστευτα τους χαρακτήρες του βιβλίου στην αποστολή που ανέλαβαν. Αφιλόξενες συνθήκες, παγίδες και αμυντικοί μηχανισμοί, ο ίδιος ο ανθρώπινος παράγοντας είναι τα εμπόδια ως τον θησαυρό. Σταδιακά ξεδιπλώνονται οι διαπροσωπικές τους σχέσεις και η εκάστοτε νοοτροπία τους ενώ ταυτόχρονα βλέπουμε πώς αντιδρούν στις επερχόμενες δυσκολίες της αποστολής που αναγκάστηκαν να δεχτούν. Φυσικά, υπάρχουν κρυμμένοι άσοι που βγαίνουν στο φως την κατάλληλη στιγμή εντείνοντας την αγωνία και απογειώνοντας τις εξελίξεις.

«Ο χρυσός ναός» είναι ένα μυθιστόρημα περιπέτειας και αγωνίας που όμως ξεφεύγει αρκετά από τα αντίστοιχα του είδους (π. χ. Clive Cussler, στα βιβλία του οποίου με ευχαρίστηση πηδούσα σελίδες) χάρη στα θετικά γνωρίσματα της γραφής του Χρήστου Αζαριάδη. Ο συγγραφέας, εκτός από τη μελετημένη ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων και τις εκπλήξεις που χαρίζει στον αναγνώστη την κατάλληλη στιγμή, δίνει και ένα αρκετά προσωπικό ύφος αφήγησης, παρεμβαίνοντας πολλές φορές στο κείμενο («αν θυμάστε», «τι νομίζατε, άνθρωποι είναι κι αυτοί, όπως εσείς» κλπ.). Επίσης, το κείμενο έχει ένα διακριτικό χιούμορ του πολλές φορές αντικαθίσταται από σαρκασμό απέναντι στους ήρωές του αλλά δεν τους κοροϊδεύει ούτε τους προσβάλλει: «Αλλά και βαμμένα να είναι, το οπτικό αποτέλεσμα είναι τόσο φυσικό, που ο κομμωτής του θα λέγαμε ότι ήταν ο Μικελάντζελο, αν ζούσε και τον είχε κερδίσει η κομμωτική τέχνη» (σελ. 44). Η νύχτα στη ζούγκλα του Αμαζονίου είναι δύσκολη αλλά ο ρεαλισμός αναμιγνύεται με αυτό το χιούμορ: «…αραχνοειδή βγαλμένα από εφιάλτες και αιλουροειδή που περιμένουν πώς και πώς να επιδείξουν στους γονείς τους τις θηρευτικές τους ικανότητες» (σελ. 136). Όλα αυτά είναι θετικά γνωρίσματα που με κράτησαν ως την τελευταία σελίδα και με ταξίδεψαν σε μια περιοχή που πολύ ευχαρίστως να αποφύγω στη ζωή μου!

Βιβλίο Η λέσχη του κακού 
Συγγραφέας Πάνος Αμυράς
Κατηγορία Ιστορικό μυθιστόρημα /  Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μπορεί να είναι εκδοτικά το τέταρτο μυθιστόρημα με ήρωα τον αγαπημένο μου Νίκο Αγραφιώτη, πρόκειται όμως για την πρώτη του υπόθεση, η οποία διαδραματίζεται τον Αύγουστο του 1939, έναν μήνα πριν την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία και έναν χρόνο πριν την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου. Είναι η περίοδος εορτασμών της τρίτης επετείου της δικτατορίας της 4^ης Αυγούστου και ταυτόχρονα το δυσοίωνο πρελούδιο για την Ευρώπη, μιας και σύννεφα πολέμου μαζεύονται στα σύνορα της Πολωνίας. Η κοσμική Αθήνα έχει μετατραπεί σε κέντρο διεθνούς κατασκοπείας και όσο προχωράει η υπόθεση παρακολουθούμε τα διπλωματικά γεγονότα που θα οδηγήσουν στο ξέσπασμα του πολέμου: σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, άμεση ανάγκη για επιστροφή του βασιλιά από την Κέρκυρα, Συμφωνία του Μονάχου («δεν ήταν ο θρίαμβος της ειρήνης αλλά το τρόπαιο που αποθράσυνε το Βερολίνο») και πολλά άλλα, καταστάσεις που δημιουργούν έναν ασφυκτικό κλοιό όσο ο Νίκος Αγραφιώτης προσπαθεί να λύσει την υπόθεση.

Ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος είναι ένας νεαρός αξιωματικός της Αστυνομίας που δουλεύει στο ΙΗ΄ Τμήμα στα Σφαγεία, έναν προορισμό δυσμενούς μετάθεσης για τους μη αρεστούς της Διοίκησης Πρωτευούσης, μιας και μεθύστακες, χαρτοκλέφτες και κλεφτρόνια αποτελούν τη μικρή αλλά σταθερή πελατεία του. Ο Αγραφιώτης μόλις έναν χρόνο πριν κέρδισε μια θέση για μετεκπαίδευση στην Εγκληματολογική Υπηρεσία του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης, που τον βοήθησε πολύ, προτιμά όμως να μείνει προσγειωμένος και σιωπηλός παρά να αγχωθεί για την ανέλιξή του στο Σώμα. Είναι ένας άνθρωπος που δε διαφέρει και πολύ από αυτόν που εξελίχθηκε στα επόμενα βιβλία: «…απέφευγε όσο μπορούσε τη θάλασσα και τους ολοκληρωτισμούς, και τα δύο του προκαλούσαν ναυτία» (σελ. 136). Προχωρώντας στις έρευνές του, διαπιστώνει πόσο δύσκολη είναι η υπόθεση και, ακόμη χειρότερα, πόσο αναλώσιμη είναι η θέση του, πως πρόκειται ουσιαστικά για ένα αναπόσπαστο κομμάτι μιας καλοστημένης παγίδας. Πώς θα αντιδράσει λοιπόν σε αυτήν τη διαπίστωση, πώς θα αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού; Τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν οι ανώτεροί του, ο αστυνομικός διευθυντής Λουκάς Πουρνάρας και ο Υποδιοικητής Γενικής Ασφάλειας Σπύρος Παξινός, ορίζουν τον Θανάση Τσουγκανέα ως βοηθό του! Πρόκειται για άσπονδο φίλο του, δεν τα πάνε καλά, είναι εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες, ίσως όμως είναι μια καλή επιλογή για την υπόθεση, αφού γνωρίζει καλά την πιάτσα. Θα καταφέρουν να συνεργαστούν αρμονικά;

Ο Κώστας Κρίσπης ήταν πολύ καλός πυγμάχος, φαβορί για τους επερχόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1940 και αθλούνταν στον Πυγμαχικό Σύλλογο Πετραλώνων, όντας το καλύτερο παιδί του. Ποιος θα ήθελε λοιπόν το κακό του; Πώς γίνεται ο θάνατός του να συνδέεται με τα πλοκάμια που έχει εξαπλώσει η Γερμανία ανά την Ευρώπη; Τα βήματα των ερευνών οδηγούν τον Αγραφιώτη στην τραγουδίστρια Μίρα, που φαίνεται να είχε ιδιαίτερους δεσμούς με τον πυγμάχο, ποιος είναι όμως ο πραγματικός ρόλος της στην ιστορία; Θα βοηθήσει ή θα προδώσει τον Αγραφιώτη; Στον κύκλο της συναντάμε τον Θωμά Χατζηλάμπρου, από τους βασικούς προμηθευτές καπνών στη Γερμανία και αντιπρόσωπο γερμανικών εταιρειών, τον Ηλία Δραγάτση, ανώτατο διευθυντικό στέλεχος της Ανώνυμης Ελληνικής Τηλεφωνικής Εταιρείας που πηγαινοέρχεται στη Γερμανία και τη γυναίκα του, Θάλεια, η οποία έρχεται σε επαφές με σημαίνοντα πρόσωπα της ιταλικής αριστοκρατίας, τον φιλοβρετανό γιατρό Γιάννη Βασιλείου, τον βασιλιά των καμπαρέ Μηνά Κελμπή, που πλουτίζει από το εμπόριο γυναικών και μαδά κορόιδα στις χαρτοπαικτικές λέσχες και πολλούς άλλους.

Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο με τον γνωστό τρόπο που αγάπησα και στα υπόλοιπα της σειράς: γρήγορη αφήγηση, λιτοί διάλογοι, κλιμάκωση της πλοκής κι ένα άψογα στημένο πραγματολογικό φόντο με άφθονες ιστορικές και άλλες πληροφορίες που όμως δε με κούρασαν στιγμή. Κακόφημα στέκια και πολυτελείς επαύλεις, τζογαδόροι και πράκτορες, μυστηριώδεις γυναίκες και ντίβες της τζαζ, αγώνες πυγμαχίας και προετοιμασίες για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αυξημένες εμπορικές σχέσεις Ελλάδας-Γερμανίας ώστε να περιοριστεί ο οικονομικός ρόλος της Μεγάλης Βρετανίας στη χώρα και σταδιακά να προωθηθούν όπλα στην Ελλάδα για στρατιωτική εξάρτηση της χώρας και μέσω αυτού πιο εύκολη πρόσδεση στο άρμα του Χίτλερ κ. π. ά., όλα σε αυτό το συναρπαστικό μυθιστόρημα. Η ζωντάνια και η απεικόνιση της τοπογραφίας της Αθήνας εκείνης της εποχής, που στηρίχτηκε σε κοπιώδη και προσεγμένη μελέτη των σχετικών πηγών και της βιβλιογραφίας, είναι παρούσα και εδώ. Οδοί και λεωφόροι, συνοικίες και νοσοκομεία, καφενεία και ζαχαροπλαστεία, εμβληματικά κτήρια και πολυκατοικίες αποκαλύπτουν τα μυστικά τους, κάνοντάς με και πάλι να τρέχω σε αναζήτηση περαιτέρω πληροφοριών, συνεπαρμένος από το αναπάντεχο κυνήγι γνώσης στο οποίο με έριξε το βιβλίο.

Το κτήριο της Γενικής Ασφάλειας επί της οδού Στουρνάρη, με το ενδιαφέρον Εγκληματολογικό Μουσείο στον τρίτο όροφο, η κοντινή και όμορφη λουτρόπολη της Γλυφάδας, με την έντονη κοσμική ζωή για τους πλούσιους και τα σκιερά δασάκια για την Κυριακή της φτωχολογιάς, ο Ιππόδρομος στο Φάληρο με τους αγώνες, τα στοιχήματα, τα άλογα να παίρνουν φωτιά (τίποτα δεν κατάλαβα απ’ όσα παρέθεσε ο συγγραφέας, γκανιάν, πλασέ, ποσοστά, κέρδη κλπ. ένας αχταρμάς στο μυαλό μου, τριτοδεσμίτης γαρ), τα προσφυγικά παραπήγματα στη Νέα Κοκκινιά και στην Καλλιθέα, με τη δεύτερη να χαρακτηρίζεται ως «η Μονμάρτη της Αθήνας» χάρη στη σύνδεση των νεοφερμένων προσφύγων με τους κατοίκους της περιοχής και με τον Σωτήρη Σκίπη και τον Ιωάννη Γρυπάρη να προσφέρουν λίγο φως στη σκοτεινιά των καιρών. Είμαστε στην περίοδο όπου μόλις γκρεμίστηκε το Υπουργείο Οικονομικών στην πλατεία Κλαυθμώνος, ο ξεπεσμένος Αρμάνδος Δελαπατρίδης ζητιανεύει, η ατμόσφαιρα και το κλίμα της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά με τα λόγια του αρχηγού της κυβέρνησης, με την προπαγάνδα, με τα έργα στην πόλη, με το κυνήγι των κομμουνιστών, με τις παράτες της Εθνικής Οργάνωσης Νεολαίας να δίνουν ένα ενδιαφέρον και άκρως ρεαλιστικό φόντο για την εξέλιξη της ιστορίας. Οι πολεμικές προετοιμασίες κρύβουν μεγάλα κέρδη και άρα τίποτα δεν είναι ικανό να τις σταματήσει, αλλά πώς συνδέονται όλα αυτά με τον χώρο της πυγμαχίας;

«Η λέσχη του κακού» είναι μια συναρπαστική περιπέτεια κατασκοπείας, γεμάτη μισές αλήθειες και ατόφια ψέματα, που διαδραματίζεται λίγες μέρες πριν το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Ο νεαρός αξιωματικός της αστυνομίας Νίκος Αγραφιώτης έχει να επιλύσει μια δύσκολη υπόθεση που μπλέκεται από σελίδα σε σελίδα όλο και περισσότερο, με τον συγγραφέα να παρεμβαίνει για καλύτερη κατανόηση των γεγονότων με συναρπαστικές πληροφορίες και σημαντικές εξελίξεις. Ιωάννης Μεταξάς, Εμμανουέλε Γκράτσι (ανατρίχιασα με τη συζήτηση που είχε με τον Μεταξά, με τα διπλωματικά του λόγια και με τα ξεκάθαρα του Μεταξά ως προς τα ζωτικά συμφέροντα και την ακεραιότητα της Ελλάδας, όλα αυτά έναν χρόνο πριν ξαναμιλήσουν και οδηγηθούμε στην κήρυξη του πολέμου), Αρθούρος Ζάιτς, Κώστας Κοτζιάς, Αριστοτέλης Κουτσουμάρης και άλλοι αναμιγνύονται με τους φανταστικούς ήρωες του βιβλίου και όλοι μαζί συγκροτούν μια συναρπαστική και μελετημένη εικόνα μιας πόλης και μιας εποχής, ένα ικανοποιητικό ρεαλιστικό παζλ. Ο συγγραφέας μάλιστα φρόντισε να υπάρχει ένα παράρτημα στις τελευταίες σελίδες με όλα τα απαραίτητα στοιχεία για τα ιστορικά πρόσωπα που σκιαγραφούνται στο έργο του. Η γραφή παραμένει κοφτή και γρήγορη, οι ρυθμοί αφήγησης κινηματογραφικοί, παντού υποδόριο σαρκαστικό χιούμορ. Και πάλι δεν υπάρχουν ψυχογραφήματα, όμως το ιδιαίτερο στυλ και η ξεκάθαρη ταυτότητα στη γραφή είναι από μόνα τους αρκετά για να συνεχίσουν να μου αρέσουν τα βιβλία του συγγραφέα με πρωταγωνιστή αυτόν τον ιδιαίτερο αστυνομικό. «Η λέσχη του κακού» είναι μια άκρως ρεαλιστική τοιχογραφία της Αθήνας του 1939 και ταυτόχρονα μια καλογραμμένη περιπέτεια με συνεχείς ανατροπές και μια άρτια σφιχτοδεμένη πλοκή γεμάτη αγωνία και σασπένς.

Βιβλίο Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν ερωτεύεται
Τίτλος πρωτοτύπου Finlay Donovan jumps the gun
Συγγραφέας Elle Cosimano
Μεταφραστής Νοέλα Ελιασά
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Χιούμορ
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο τρίτο βιβλίο της σειράς με τη συγγραφέα-μάνα-αυτόκλητη ντετέκτιβ Φίνλεϊ Ντόνοβαν η ιστορία συνεχίζει από κει που την αφήσαμε στο προηγούμενο μυθιστόρημα και μάλιστα ξεκινάει με μια ξεκαρδιστική σκηνή όπου ο μπέμπης Ζακ κρύβεται στην τουαλέτα ενός εμπορικού κέντρου με έναν κύριο που τη χρησιμοποιεί ήδη και τρέμει στη θέα και στην παρουσία μικρών παιδιών. Από την άλλη, ο Στίβεν Ντόνοβαν θεωρεί ασφαλές να επιστρέψει και να δει επιτέλους τα παιδιά του μόνο που, δυστυχώς για τη Φιν, μετά τη βραδιά με την απόπειρα κατά της ζωής του ο Στίβεν αρχίζει να σκέφτεται την επανασύνδεση, να δουν μαζί σύμβουλους γάμου και τέτοια. Αντίθετα, αυτό το σημείο καμπής για τη σχέση τους η Φίνλεϊ πιστεύει πως μπορούν να το εκμεταλλευτούν σωστά κι ευελπιστεί πλέον να μεγαλώσουν τα παιδιά τους αρμονικά σαν πολιτισμένοι ενήλικες. Άλλωστε, έχει να σκεφτεί πώς θα εντοπίσει τον παραλίγο δολοφόνο του Στίβεν, πώς θα χειριστεί την αποκάλυψη του μυστικού της Βέρο, πώς θα προχωρήσει το νέο της μυθιστόρημα, πώς θα γλυτώσει από τα νύχια του Ζιρόφ και πώς θα χειριστεί τα αισθήματά της για τον Νικ.

Στη νέα πίστα του φρενήρους παιχνιδιού στο οποίο συμμετέχει άθελά της η Φίνλεϊ Ντόνοβαν έρχεται αντιμέτωπη με διεφθαρμένους αστυνομικούς και σοβαρά ηθικά διλήμματα, μιας και ο Φέλικς Ζιρόφ, θυμωμένος που αναγκάστηκε να κατεβάσει ολόκληρη ιστοσελίδα-βιτρίνα της ρωσικής μαφίας και που εξαιτίας του ο ΆσπροςΣίφουνας έχασε τη δουλειά του και τώρα τον εκβιάζει, στρατολογεί τη Φίνλεϊ για να τον βγάλει από τη μέση. Στις έρευνές της τη βοηθάει η κατασκήνωση αστυνομίας πολιτών, την οποία οργάνωσε ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων της τοπικής μονάδας, με στόχο να κερδίσουν όσο χαμένο έδαφος τους στοίχισαν κάποια κρούσματα διαφθοράς στο τμήμα. Το πακέτο εκπαίδευσης είναι πολύ ελκυστικό και, με τον γοητευτικό ντετέκτιβ Νικ Άντονι επικεφαλής, εγγράφεται μεγάλος αριθμός γυναικών! Ο Νικ είναι ακόμη στη σκέψη της Φιν, μόνο που εκείνη έχει πολλά μυστικά που δεν πρέπει να μάθει και γι’ αυτό εξακολουθεί να τον κρατάει σε απόσταση, όσο κι αν της κοστίζει αυτό. Κάποια στιγμή όμως, δε γίνεται, «πρέπει να δοκιμάσει τα μπισκότα του»! Άθελά της σε αυτό πιέζει η ατζέντισσα Σίλβια Μπαρ, η οποία μεταφέρει τις επεμβατικές απόψεις της εκδότριας στη Φιν και της εξηγεί πως δε θα πληρωθεί αν δε διορθωθεί το κείμενο! Μάλιστα, η μεν Φίνλεϊ έγραψε ένα μυθιστόρημα που αντικατοπτρίζει κάποια από τα γεγονότα της ζωής της, η εκδότρια όμως την πιέζει η ηρωίδα της να κάνει αυτά που η συγγραφέας σκέφτεται ως προς το ερωτικό κομμάτι! «-Πάρε μερικά ρίσκα», της προτείνει! Μπάχαλο!

Η κατασκήνωση λοιπόν ξεκινάει, με μια σειρά από τραγικωμικά περιστατικά να ξεδιπλώνονται όσο η Φιν και η Βέρο προσπαθούν να βρουν την ταυτότητα του εκτελεστή, ο εφηβικός έρωτας της Βέρο κλείνει deal να διαλύσει ένα πανάκριβο αμάξι του Ζιρόφ σε ανταλλακτικά για να τα πουλήσει ώστε να μπορέσει η Βέρο να ξεχρεώσει με τους τοκογλύφους που την κυνηγάνε, η κουτσομπόλα γειτόνισσα κυρία Χάγκαρντι με τον ανιψιό της προσπαθούν να μαζέψουν πόντους κλπ. Μια βδομάδα σε αστυνομική κατασκήνωση με διάφορες ασκήσεις, πρακτικές, προσομοιώσεις δικών και σκηνών εγκλήματος θα ήταν μια βαρετή και μονότονη αφήγηση στα χέρια άλλου συγγραφέα αλλά η Elle Cosimano εξακολουθεί να έχει τρελή έμπνευση και να ακροβατεί σωστά ανάμεσα στον σουρεαλισμό και στην πραγματικότητα, καταγράφοντας ένα σωρό ευφάνταστα περιστατικά και γκάφες που απογειώνουν την πλοκή! Κάποια στιγμή, η Φιν φτάνει να σκεφτεί: «Είχαμε εμπλακεί στους φόνους και την εξαφάνιση τεσσάρων αντρών αλλά θα πηγαίναμε φυλακή για ένα στρινγκ της Βέρο»! Μα τι ξεκαρδιστική ανακεφαλαίωση! Φυσικά στο βιβλίο υπάρχουν και πάλι η αδελφή της Φίνλεϊ και αστυνομικός Τζόρτζια, η οποία εξακολουθεί να μην το έχει με την ανατροφή των παιδιών κι επιτέλους κάτι ερωτικό αχνοφαίνεται στη ζωή της, ο Καμ, που έγινε μυστικός πληροφοριοδότης της αστυνομίας για να γλυτώσει το αναμορφωτήριο και βοήθησε τη Φίνλεϊ στην προηγούμενη υπόθεση, τραβώντας την προσοχή του Φέλικς Ζιρόφ που θέλει να τον στρατολογήσει, ο συνεργάτης ντετέκτιβ του Νικ Άντονι Τζόι Μπελαφόντε, που μπήκε στους υπόπτους για την προηγούμενη υπόθεση και η Φίνλεϊ ακόμη δεν έχει αποφασίσει τι ρόλο παίζει στις ζωές τους, μέχρι και ο φοιτητής της νομικής και μπάρμαν Τζούλιαν Μπέικερ με τον οποίο χώρισαν σε έναν ρόλο-έκπληξη!

«Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν ερωτεύεται» επιτέλους και χώνεται όλο και πιο βαθιά στα πλοκάμια της ρωσικής μαφίας, εξακολουθώντας να μην αφήνει τίποτα όρθιο γύρω της! Ύποπτοι και ένοχοι, αθώοι και θύματα απαγωγής, κίνδυνοι και απειλές, εκβιασμοί και εξαφανισμένα πτώματα, μυστικά και λάθη εμπλουτίζουν και αυτό το βιβλίο και πραγματικά θαυμάζω τη συγγραφέα που ούτε τον έλεγχο της πλοκής χάνει ούτε παρασύρεται από εύκολες και κλισέ λύσεις για να δώσει βεβιασμένα φινάλε. «Είμαστε όλοι ψεύτες. Απλώς κάποιοι το κρύβουμε καλύτερα»! και «Πάντα οι καλοί είναι αυτοί που έχουν κάτι να κρύψουν» είναι τα βασικά μότο που δυσχεραίνουν την υπόθεση. Ανατρεπτικό, έξυπνο, κωμικό, το τρίτο βιβλίο με τις περιπέτειες της Φίνλεϊ Ντόνοβαν κυλάει σα νερό και σταματάει ξανά σε κρίσιμο σημείο, κάνοντάς με να περιμένω με αγωνία το επόμενο.

Βιβλίο Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν ξαναχτυπά 
Τίτλος πρωτοτύπου Finlay Donovan knocks ’em dead
Συγγραφέας Elle Cosimano
Μεταφραστής Νοέλα Ελιασά
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Χιούμορ
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το δεύτερο βιβλίο της σειράς με τη συγγραφέα-μάνα-αυτόκλητη ντετέκτιβ συνεχίζει την ιστορία από κει που την αφήσαμε, με τους ήρωες να μπλέκουν σε ακόμη μεγαλύτερες περιπέτειες με εξαφανίσεις, dark web, τεμαχισμένα πτώματα, ακριβά αυτοκίνητα, ανθρωποκυνηγητό, διεφθαρμένους αστυνομικούς, απελπισμένες γυναίκες και πολλά άλλα. Βρισκόμαστε έναν μήνα μετά την υπόθεση στο πρώτο βιβλίο της σειράς, με σαφείς αναφορές σε αυτό, και η Φίνλεϊ Ντόνοβαν ανακαλύπτει πως ο πρώην σύζυγός της γίνεται στόχος ενός ανώνυμου εντολέα που θέλει τον θάνατό του και μάλιστα βρέθηκε και εκτελεστής που θα το αναλάβει! Έτσι ξεκινάει νέος γύρος μυστικών, ψεμάτων και λανθασμένων χειρισμών που φέρνει το χάος στις ζωές όλων και χαρίζει άφθονο γέλιο και σασπένς. Η Φίνλεϊ πλέον βρίσκεται ανάμεσα σε δύο άντρες, τον ντετέκτιβ Νικ Άντονι που είναι ερωτευμένος με τη Φίνλεϊ αλλά τσακώθηκαν με αφορμή την υπόθεση του πρώτου βιβλίου και των ψεμάτων που του έχει αραδιάσει και τον φοιτητή της νομικής, Τζούλιαν, που γνώρισε στο προηγούμενο βιβλίο και τη στήριξε στις αποφάσεις της. Και οι δύο άντρες με τις πράξεις τους τραβούν το ενδιαφέρον της και τη διχάζουν. Στο σπίτι της Φίνλεϊ και των παιδιών της, Ντίλια και Ζακ, μένει και η νταντά Βέρο -Βερόνικα- Ρουίζ, με την οποία έχουν δεθεί ως συνεργάτες (στο έγκλημα) και φίλες. Αυτήν τη φορά όμως ανακαλύπτουμε πως έχει ένα σκοτεινό παρελθόν που ίσως μπει ανάμεσα στις δύο γυναίκες. Γιατί δεν έχει επαφές με τη μητέρα της και γιατί αποφεύγει να πηγαίνει σε οικογενειακά τραπέζια με τον ξάδελφό της, Ραμόν; Τι ακριβώς έκανε την Ημέρα των Ευχαριστιών και για ποιο λόγο;

Κεντρικό πρόσωπο είναι ο πρώην της Φίνλεϊ, Στίβεν Ντόνοβαν, που πλέον χώρισε με την Τερέζα λόγω των όσων έκανε κι έχει βάλει σκοπό της ζωής του να αποδείξει την ανικανότητα της Φίνλεϊ να φροντίζει τα παιδιά τους. Τα πράγματα με τη φάρμα δεν πάνε πλέον και τόσο καλά και τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν στο σκοτεινό διαδίκτυο αναρτάται μια αγγελία για δολοφονία του μετ’ αμοιβής! Η Φίνλεϊ αρχίζει να ψάχνει ποιος θέλει να τον βγάλει από τη μέση, ποια είναι η Αγανακτισμένη στο φόρουμ όπου αναρτήθηκε η αγγελία με κωδικοποιημένο τρόπο και η ΆσπροςΣίφουνας που ανέλαβε να το τακτοποιήσει! Έτσι αρχίζει ένας αγώνας δρόμου που θα οδηγήσει σε χάκερς, σε λερωμένες καταψύξεις, σε κοντέινερ που παίρνουν φωτιά, ακόμη και βαθιά στη μαφία που διαχειρίζεται ο Φέλικς Ζιρόφ! Η Φίνλεϊ καταφεύγει σε ανορθόδοξες μεθόδους για εντοπίσει τον δράστη, οι οποίες θα τη φέρουν αντιμέτωπη με ανθρώπους που αγαπά και εμπιστεύεται αλλά στους οποίους δεν μπορεί να μιλήσει. κι αρχίζει να καταγράφει ποιες γυναίκες εκνεύρισε στη ζωή του ο πρώην της, ποιες κορόιδεψε, ποιες ταπείνωσε κλπ. Μέσα από αυτήν την περιπέτεια όμως η Φίνλεϊ θα διαπιστώσει πως όλο αυτό το διάστημα ο ανασφαλής και με χαμηλή αυτοπεποίθηση Στίβεν εξακολουθεί να είναι ερωτευμένος μαζί της και πως ό,τι κάνει εναντίον της κρύβει από πίσω την ανάγκη του να την έχει στη ζωή του. Ναι, την ταπεινώνει, της φέρεται άσχημα, την προσβάλει, την υποτιμά αλλά εξακολουθεί να την αγαπά κι αυτό δεν πρέπει να της το δείξει ποτέ! Επίσης μαθαίνουμε πως υπήρχαν προβλήματα στη φάρμα του πριν μπλέξουνε με τον υπόκοσμο, πως δεχόταν απειλητικά τηλεφωνήματα μήνες πριν, από ποιον όμως και τι του έλεγε; Γιατί τον απέφευγε γεμάτος θυμό;

Μέσα σε όλα αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η Φίνλεϊ Ντόνοβαν είναι και συγγραφέας, οπότε έχουμε την ατζέντισσα Σίλβια Μπαρ να αναμένει νέο μυθιστόρημα για να το υποβάλει στην εκδότριά της οπότε η Φιν προσπαθεί να ξεφύγει με διάφορες δικαιολογίες και ταυτόχρονα να βρει χρόνο να το ξεκινήσει. Είναι άκρως συναρπαστική η πλοκή που καταφέρνει επιτέλους να βγάλει από το μυαλό της μόνο και μόνο για να διώξει τον βραχνά της προθεσμίας από πάνω της, θα καταφέρει όμως να φτιάξει ένα πραγματικά καλό κείμενο; Επίσης, η Τερέζα είναι σε κατ’ οίκον περιορισμό μέχρι τη δίκη ώσπου η αποκάλυψη του μυστικού της θα την αναγκάσει να καταφύγει σε ακρότητες, θα έχει όμως αυτήν τη φορά στο πλευρό της την κολλητή της, Έιμυ, η οποία πλέον έχει χάσει τη γη κάτω από τα πόδια της με όσα έμαθε για την Τερέζα; Η ηλικιωμένη γειτόνισσα κυρία Χάγκαρντι εξακολουθεί να κρατάει σημειώσεις, η αδελφή της Φίνλεϊ και αστυνομικός Τζόρτζια εξακολουθεί να παραμένει εργένισσα και να μην το έχει με την ανατροφή των παιδιών ενώ η Μπρένα Φούλερ, η γραμματέας του Στίβεν, την οποία απέλυσε μετά τα γεγονότα του προηγούμενου βιβλίου, έχει έναν άσο κρυμμένο στο μανίκι της που περιπλέκει τα γεγονότα.

Έχω την αίσθηση πως το δεύτερο μυθιστόρημα βγάζει λιγότερο γέλιο, κάτι που αφήνει όμως περιθώριο να συγκεντρωθούμε καλύτερα στις νέες περιπέτειες της Φιν, χωρίς αυτό να σημαίνει πως «σοβάρεψαν τα πράγματα». Δε θα ξεχάσω για παράδειγμα τη σκηνή όπου η μεν Φίνλεϊ νομίζει ότι τα παιδιά της έπεσαν θύματα απαγωγής αλλά απλώς η αδελφή της μαθαίνει στο μικρότερο να χρησιμοποιεί το γιογιό! Διάβαζα με αγωνία τα λόγια της Τζόρτζια πιστεύοντας πως διαπραγματεύεται με απαγωγέα αλλά στο τέλος γέλασα δυνατά ανακαλύπτοντας την αλήθεια της διττής αυτής φράσης: «-Ξέρω ότι φοβάσαι μήπως χάσεις τον έλεγχο και το καταλαβαίνω. Αλήθεια. Αλλά πρέπει να τα αφήσεις να βγουν. Ας ξεκινήσουμε με ένα. Μόνο ένα. Άσε ένα να βγει και θα σου δώσω αυτό που θες» (σελ. 207). Ναι, για κακάκια μιλάει! Όσο εξελίσσονται ασύλληπτα γεγονότα και οι ανατροπές έρχονται η μία πίσω από την άλλη, η συγγραφέας παίζει με το μυαλό του αναγνώστη μπλέκοντάς τον σ’ ένα παιχνίδι γάτας και ποντικιού, όπου προσπαθούμε να καταλάβουμε ποιοι είναι πραγματικά οι ανώνυμοι χρήστες που ζήτησαν τον θάνατο του Στίβεν ο ένας και ανέλαβε επί πληρωμή τη δολοφονία του ο άλλος, να διαπιστώσουμε πώς συνδέονται κάποια πρόσωπα με τις νέες εξελίξεις και πώς θα βγουν στο φως καλά κρυμμένα μυστικά και συνωμοσίες.

«Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν ξαναχτυπά» και δεν αφήνει τίποτα όρθιο, όχι ότι άφησε και πολλά στην προηγούμενη περιπέτειά της. Η γραφή παραμένει με την οικεία ελαφρότητα που γνωρίσαμε στο πρώτο βιβλίο, οι ανατροπές είναι ευρηματικές, η ιστορία ισορροπεί ανάμεσα στο ρομαντικό και στο κωμικό σε ισόποσες δόσεις ενώ το μυστήριο είναι πολύ καλά στημένο και λύνεται μέσα από μια σειρά περιστατικών που δεν περίμενα. Νομίζω πως το μυθιστόρημα είναι ακόμη καλύτερο από το «Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν σαρώνει», γιατί καταφέρνει να διεισδύσει περισσότερο στους χαρακτήρες, να μας βοηθήσει να τους γνωρίσουμε πιο ολοκληρωμένα και να μάθουμε κομμάτια από ένα παρελθόν που δεν μπήκε ξεκάρφωτα για να εκβιάσει εξελίξεις αλλά είναι καλά σχεδιασμένο από την αρχή της σειράς των βιβλίων και ξεδιπλώνεται τόσο όσο καθώς και όπου δει! Η συγγραφέας αγαπά τους ήρωές της, δεν τους εκμεταλλεύεται ούτε τους καταντάει μαριονέτες και παραμένει στις κεντρικές γραμμές της πλοκής και των μηνυμάτων που θέλει να περάσει, απογειώνοντας την πλοκή και δημιουργώντας αξέχαστες τραγικωμικές καταστάσεις. Έχω ήδη ξεκινήσει το επόμενο!