Βιβλίο Το Χέρι του Νεκρού 
Συγγραφέας Λευτέρης Μπούρος 
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Drifter είναι στα αγγλικά ο άσκοπα περιφερόμενος αλλά και το όνομα του μπαρ που θ’ ανοίξει ο Φούσκας, ο φίλος του Μαύρου! Με αφήγηση που εναλλάσσεται μεταξύ πρώτου και τρίτου προσώπου, ξεδιπλώνεται μια ανατρεπτική, αποκαλυπτική, ρεαλιστική ιστορία γεμάτη τύπους του υποκόσμου, προδομένους έρωτες, παράνομες χαρτοπαικτικές λέσχες, λαθρεμπόριο και πορνεία, με κύριο τόπο δράσης την περιοχή του Ζωγράφου, με την καθημερινότητά της και τους κατοίκους της, τους φοιτητές και τα μαγαζιά, με τις ανηφόρες της που δεν αστειεύονται, με τα γνωστά της λεωφορεία που αγκομαχούν. Περίεργες συμφωνίες, κακόφημα στέκια, μυστικές αποθήκες, μπαράκια και μπιλιαρδάδικα, μπράβοι και προστασία συγκροτούν έναν σαγηνευτικό κόσμο της νύχτας που ξεδιπλώνεται σε όλη του την έκταση, δημιουργώντας μια υποβλητική και ρεαλιστική ατμόσφαιρα, ποτισμένη απ’ τη δυσοσμία από τα τσιγάρα και τους ιδρωμένους παίχτες που χάνουν περιουσίες ή κατεβάζουν μονοκοπανιά το ποτό τους. Τα γεγονότα διαδραματίζονται σε μια καυτή Αθήνα, μες στον Αύγουστο των υψηλών θερμοκρασιών («Η καλοκαιρινή νύχτα είχε βυθίσει την πόλη σ’ έναν ιδρωμένο ύπνο…», σελ. 244) ενώ η ιστορία ξεδιπλώνεται με ενδιαφέρουσα κλιμακωτή πλοκή και με πρωθύστερα που μπερδεύουν τις καταστάσεις από κεφάλαιο σε κεφάλαιο μέχρι την τελική αποκάλυψη.

Στα 25 του ο Στράτος Μαύρος, που μόλις απολύθηκε από φαντάρος, είναι άφραγκος και αδρανής, χρωστάει νοίκια και ΔΕΗ από την γκαρσονιέρα στου Ζωγράφου όπου μένει και περιμένει πώς και πώς να ξεκινήσει να δουλεύει στο μπαράκι του Φούσκα ή Σέργιου Ραφαηλίδη, πρώην νταλικέρη που κέρδισε πολλά χρήματα σε καζίνο της Βουλγαρίας και απέκτησε μυστηριωδώς τον χώρο του μπαρ, ένα μαγαζί περιβόητο για τα μπιλιάρδα του αλλά και για τις κρυφές παρτίδες πόκερ κάθε Τρίτη. Το μαγαζί άνηκε σ’ έναν καλά δικτυωμένο Ζωγραφιώτη, του οποίου τον θρύλο συνεχίζει ο γιος του, με βλέψεις για την τοπική πολιτική σκηνή, στην οποία ήδη δραστηριοποιείται, ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα του. Πώς λοιπόν αυτό το μέρος κατέληξε στα χέρια του Φούσκα; Ο Στράτος έχει κι έναν αδερφό, με τον οποίο απομακρύνθηκαν μετά τον θάνατο του πατέρα τους σε τροχαίο, γιατί κατ’ εκείνον δεν προσπάθησε όσο θα έπρεπε για να βρεθεί ο ένοχος αλλά ο αδερφός του είχε κάνει τα πάντα πριν παραιτηθεί οριστικά από αυτό το κυνήγι της χίμαιρας. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν εμφανίζεται η Ξένια Παπαγεωργίου, μια γυναίκα από το παρελθόν του Στράτου («Η γυναίκα που με είχε κάνει άντρα. Η μέγαιρα που με παράτησε», σελ. 33), πρώην στρίπερ, η οποία του άφησε τραυματικά κατάλοιπα από την τότε σχέση τους. Η Ξένια έχει μπλέξει άσχημα κι επανεμφανίζεται για να ζητήσει βοήθεια:  «Τα γραμμωμένα πόδια της λικνίζονταν σε κάθε βήμα, με μια αναίδεια που ισοπέδωνε ζωές» (σελ. 86). Ο Στράτος είναι αποφασισμένος να μην υποχωρήσει στην ομορφιά της και στα παρακάλια της μετά από όσα του είχε κάνει, όταν όμως μαθαίνει πως ο σκληροτράχηλος Μάνος Αντωνίου βρέθηκε νεκρός στην αποθήκη του, εκεί απ’ όπου απολύθηκε ο Στράτος μετά τη σχέση του με την Ξένια, κι ενώ όλοι ισχυρίζονται πως πρόκειται για αυτοκτονία εκείνη επιμένει πως δολοφονήθηκε, καταλαβαίνει πως ετοιμάζεται να μπλέξει σε κάτι πάρα πολύ ριψοκίνδυνο. Το κωδικοποιημένο μήνυμα που βρήκε η Ξένια στο αμάξι της θα τους οδηγήσει σ’ ένα κυνήγι με παράδοξο έπαθλο όσο στα χνάρια τους αρχίζουν να τρέχουν άνθρωποι αδίστακτοι και αποφασισμένοι.

Σε αυτό το άκρως ρεαλιστικό μυθιστόρημα συναντούμε κι άλλους χαρακτήρες που μπλέκουν ή προσπαθούν να επιλύσουν τις δυσχερείς καταστάσεις, όπως ο επιχειρηματίας Φραγκίσκος Φόκαρης, με μετοχές σε κατασκευαστικές κυρίως εταιρείες, που συνδέεται με ύποπτα κυκλώματα, η μπαργούμαν Ματίνα, ο ζόρικος δημοσιογράφος στην Αττική Φωνή Ορέστης Λάμπρου, μια ημίγυμνη γειτόνισσα, μια γριά που βασανίζει ένα βιολοντσέλο αλλά και αστυνομικοί της ΓΑΔΑ, όπως ο επικεφαλής της έρευνας αστυνομικός Στέφανος Ρήγας, ο βετεράνος αρχιφύλακας Γεωργίου, ο αστυνόμος Κώστας Πρίαμος που βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο με τον Λάμπρου λόγων των πύρινων και γεμάτων υπόνοιες άρθρων του κ. ά. Ανθρωποκυνηγητό, παιχνίδι γάτας και ποντικιού, δολοπλοκίες, ξεκαθαρίσματα λογαριασμών στήνουν μια πολύ καλά σχεδιασμένη ιστορία με απρόσμενες εξελίξεις, στην οποία κεντρικό ρόλο παίζει η παρτίδα του πόκερ κατά την οποία δολοφονήθηκε ο Μάνος Αντωνίου, ο οποίος κρατούσε στα χέρια του το Χέρι του Νεκρού. Έτσι αποκαλούνται στα σημερινά παιχνίδια τα συγκεκριμένα φύλλα που κρατούσε ο περιβόητος Άγριος Μπιλ όταν δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια μιας παρτίδας πόκερ στα τέλη του 18^ου αιώνα στην Άγρια Δύση.

Το »Χέρι του Νεκρού» είναι το πρώτο βιβλίο της τριλογίας Drifter και καταγράφει τις περιπέτειες που ζει ένας μέσος άνθρωπος με αφορμή την επανεμφάνιση μιας κοπέλας από το παρελθόν του και τη δολοφονία ενός ανθρώπου της νύχτας. Απανωτές εξελίξεις τον φέρνουν αντιμέτωπο με γεγονότα που δεν περίμενε, γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης, αποδιοπομπαίος τράγος, φλογερός εραστής και αγωνίζεται να βρει την αλήθεια σ’ ένα καλά στημένο παιχνίδι. Όπως λέει και ο συγγραφέας, είναι: «Μια συναρπαστική ιστορία για έναν απερίσκεπτο οδηγό που προοριζόταν για αντιδήμαρχος, για έναν πατέρα που με τις διασυνδέσεις του έκανε τη δικαιοσύνη να σφυρίζει αδιάφορα, για έναν μεθυσμένο που ξεψύχησε σε μα κολόνα της ΔΕΗ και για έναν δημοσιογράφο που εκμεταλλεύτηκε την αλήθεια και πούλησε την ψυχή του στον διάβολο»! Με κομμένη ανάσα παρακολουθούσα τις εξελίξεις, περπατούσα στα στενά της σκοτεινής Αθήνας, γνώριζα ανθρώπους που καλύτερα να μην ερχόμουν σ’ επαφή μαζί τους και φτάνοντας στο τέλος διαπίστωσα πως ο πρωταγωνιστής έχει πια μεταμορφωθεί σε κάτι εντελώς διαφορετικό κι ετοιμάζει την εκδίκησή του, την οποία θα απολαύσουμε στο δεύτερο βιβλίο!

Βιβλίο Ο τυπογράφος
Συγγραφέας Τάκης Γεράρδης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Γραφή
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Τάκης Γεράρδης μέσα από μια συναρπαστική ιστορία μας γνωρίζει μια Αθήνα που μεταμορφώνεται με τα χρόνια κι από το 1982 φτάνουμε στο 1994 και στο 2006, έτη-σταθμούς στην εξέλιξη των χαρακτήρων του μυθιστορήματος, με τον κοινωνικό και πολιτικό ιστό γύρω τους να αλλάζει όχι πάντα προς το καλύτερο, με τις συνέπειες των πρώτων επιλογών να τους κυνηγούν κι όλα αυτά να προετοιμάζουν για μια μεγάλη ανατροπή. Το κείμενο είναι ένα αείροο ποτάμι που παρασύρει όνειρα, σχέδια και προγραμματισμούς, παρασύρει τους πάντες στο δικό του πέρασμα και τους φέρνει αντιμέτωπους με απρόβλεπτες καταστάσεις. Κάθε μέρος, κάθε σημείο, κάθε τομέας που απασχολεί τον συγγραφέα αναλύεται διεξοδικά μέσα από παραστατικούς διαλόγους και ενδιαφέρουσες σκηνές, συγκροτώντας έτσι μια ποικιλόμορφη βεντάλια γεγονότων που θα μπορούσαν να έχουν γίνει και στην πραγματικότητα, αν δεν έχουν ήδη γίνει, όπως ο πόλεμος συμμοριών για τη νυχτερινή Αθήνα, οι υψηλές διασυνδέσεις που προασπίζουν κυριολεκτικά με κάθε τρόπο τα συμφέροντα των πολυεθνικών και πολλά άλλα.

Ο νεαρός Χριστόφορος εργάζεται στη λαχαναγορά του Ρέντη, μια αεικίνητη κυψέλη, παλεύει για ένα μεροκάματο. Το βιβλίο ξεκινάει με προσεγμένη καταγραφή αυτού του χώρου, με τις διαδικασίες φορτώματος και ξεφορτώματος, ποια μαγαζιά υπάρχουν γύρω, με την άγρια ερημιά της περιοχής μες στη νύχτα, με τους μεγαλέμπορους με τα πολλά χρήματα, που κλείνουν τις σοδειές προκαταβολικά και στηρίζουν τους παρατημένους από το κράτος αγρότες, επωφελούνται όμως από τις τιμές που οι ίδιοι καθορίζουν, με τον σκληρό αγώνα για επιβίωση στον χώρο, χωρίς προοπτικές όμως όλα αυτά για τον Χριστόφορο, ο οποίος δε θεωρεί τον εαυτό του ικανό στον χώρο του εμπορίου, που θέλει κυνικότητα και σκληρότητα. Γι’ αυτό, με τη γυναίκα του, Λεμονιά, να εργάζεται σε φαρμακευτική εταιρία που χρειάζεται διαρκώς φυλλάδια και άλλο έντυπο υλικό, ο Χριστόφορος έχει την ιδέα να μαθητέψει δίπλα σ’ έναν τυπογράφο και σταδιακά να αποκτήσει το δικό του μαγαζί για να ξεφύγει από τη λαχαναγορά, αφού κατ’ εκείνον η τυπογραφία είναι τέχνη δύσκολη και απαιτητική, εξ ου και τον ελκύει περισσότερο.

Ο Χριστόφορος δεν είναι εύπιστος, αγαπάει όμως τη γυναίκα του και το παιδί του και προσπαθεί μεν να επιβιώσει, χωρίς να μπλέξει πουθενά και με κανέναν τρόπο δε. Σώζοντας τη ζωή του θηριώδους Αχιλλέα η ζωή του αλλάζει για πάντα, μόνο που έχει το σθένος και την προνοητικότητα να θέσει τη σχέση τους σε άλλα επίπεδα. Ο Αχιλλέας είναι μπράβος της νύχτας, μαδάει λέσχες, πουλάει προστασία σε νυχτερινά μαγαζιά, έχει και κοπέλες για πορνεία κι όλα αυτά την περίοδο που το Περιστέρι έχει ανοίξει πόλεμο με την Ηλιούπολη ενώ ο Πειραιάς ακουμπάει σε γερές πολιτικές πλάτες αλλά δε διστάζει να κάνει τον διαιτητή στις άλλες φαγωμάρες. Ο Αχιλλέας είναι το μαντρόσκυλο του Πειραιά και δεσμεύεται να βοηθήσει τον νεαρό όποτε του το ζητήσει. Το 1994 ο Χριστόφορος έχει πλέον μεγαλουργήσει με το τυπογραφείο κι ετοιμάζεται να κάνει ένα μεγάλο άνοιγμα, θέλοντας να βελτιώσει τη ζωή των παιδιών του, να μη μεγαλώσουν μες στη φτώχεια όπως αυτός, όπου η οικογένειά του μόνο τη στέρηση είχαν γνωρίσει. Αγοράζει λοιπόν ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο στη Μεταμόρφωση κι έρχεται η στιγμή που θα ζητήσει τη βοήθεια του Αχιλλέα.

Όσο προχωράμε στα χρόνια, όσο αυξάνονται οι δραματικές εξελίξεις, τόσο περισσότερα πρόσωπα προστίθενται, χωρίς όμως να με μπερδέψουν στιγμή ούτε να χαθώ μες στην αφήγηση, αφού ο καθένας έχει συγκεκριμένο ρόλο και επηρεάζει εμ τον δικό του τρόπο τις εξελίξεις ενώ αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους χωρίς υπερβολές και περιττές σκηνές. Για παράδειγμα ο Περικλής Τσιότρας θα βοηθήσει τον εκπρόσωπο μεγάλης φαρμακευτικής εταιρείας να αυξηθεί η αποδοχή του αγοραστικού κοινού στα σκευάσματα που παράγει, εξαλείφοντας το εμπόδιο που ονομάζεται καρδιολόγος Γιώργος Λουκέζης. Καχυποψία («σύμπτωμα μιας υποβαθμισμένης αγοράς όπως η ελληνική») και συμφέροντα άλλων εταιρειών δυσχεραίνουν τη διάδοση των φαρμάκων, οπότε η εταιρεία υπόσχεται στον Τσιότρα οποιαδήποτε βοήθεια χρειαστεί σε τυχόν επιχειρηματικές του ιδέες. Ο Φάνης Μπαλασόπουλος, σημαντικό και αμετακίνητο γρανάζι στο Υπουργείο Υγείας, ο Ιάσονας, χορευτής του μπαλέτου, ο Τζίμης που παίζει τζαζ τα βράδια στα μπαράκια των Εξαρχείων, η κομμώτρια Ντίνα που δεν αντέχει τον ανύπαρκτο ναυτικό σύζυγό της, η μηχανή του σεξ Κατερίνα, ο Σπύρος με τις παράνομες ιδέες, ο Νώντας με το καθαρό κούτελο και άλλοι δημιουργούν έναν μικρόκοσμο που κινείται δίπλα και κοντά στους ανθρώπους που τρέχουν για τον καθημερινό τους επιούσιο και συγκροτούν ένα άρτιο, αντιπροσωπευτικό της εποχής σύνολο καλών και κακών ανθρώπων. Φυσικά δε γίνεται ο συγγραφέας να μην κλείσει το μάτι στον αναγνώστη χώνοντας και τον εαυτό του ως Τάκη Βερνάρδο, εκδότη του περιοδικού «Καφές» (χμ….). Μυθιστόρημα πάντως για την τυπογραφία χωρίς ποιητή που εκδίδει τα έργα του για να τα μοιράζει σε φίλους και κριτικούς δε γίνεται, έτσι, ο Πέρης Αρχάγγελος, με τη φιλοσοφία του και τη στάση ζωής του κερδίζει ένα μεγάλο κομμάτι της αγάπης μου για τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος. «Ζούσε για μια καλή κριτική και μόνο. Μια καλή κριτική και μια όμορφη συντροφιά. Οι γυναίκες ήταν το άλλο του πάθος» (σελ. 144). Μαρούσι, Κολωνός, Εξάρχεια, Δραπετσώνα είναι οι κύριοι τόποι δράσης που συνάδουν απόλυτα με το «λαϊκό» περιεχόμενο του κειμένου και στους οποίους δρουν άνθρωποι μεσαίου επιπέδου, απόλυτα αληθινοί, ευθείς ή αδίστακτοι, οικογενειάρχες ή μοναχικοί λύκοι.

Πρόκειται για ένα ντρέτο και ευθύ μυθιστόρημα, γεμάτο αλήθειες που πονάνε, τιμή και φιλότιμο, που ασχολείται με τις δυσκολίες και την καθημερινή ζωή ανθρώπων απλών, αγωνιστών, που τα όνειρά τους δεν αγγίζουν τα μεγαλεία και τα πλούτη αλλά το καλύτερο μέλλον των παιδιών τους. Ο κόσμος της νύχτας γυρίζει γύρω από τη ζωή του Χριστόφορου κι απλώνει τα δίχτυα του όσο τον αφήνει ο Αχιλλέας. Μια παράδοξη φιλία καταγράφεται στο μυθιστόρημα μ’ έναν συγκινητικό και απλό τρόπο, χωρίς υπερβολές και ακρότητες. Η ιστορία προχωράει στρωτά, με κάποιες εκπλήξεις, ο συγγραφέας σε κάποια σημεία δείχνει τις δικές του αντιλήψεις για τη ζωή, για τις φιλίες, για τις ηθικές αξίες, απόλυτα ενστερνισμένες όμως με τους χαρακτήρες κι έτσι το κείμενο κυλάει σα νερό, καθαρό και διαυγές, γεμάτο διαχρονικές αλήθειες. Με κράτησε και ήθελα να δω τι θα γίνει παρακάτω, μιας και η πλοκή δεν είναι προδιαγεγραμμένη κι έβλεπα τους χαρακτήρες να εξελίσσονται, να έρχονται αντιμέτωποι με γεγονότα και καταστάσεις που πήγαιναν κόντρα στις αντιλήψεις τους, επομένως τι θα κάνουν και πώς θα αντιδράσουν; Όλοι αλλάζουν, άλλοι προς το καλύτερο κι άλλοι προς το χειρότερο αλλά με μέτρο και χωρίς υπερβολές.

Στο κείμενο που διαδραματίζεται κυρίως τη δεκαετία του 1990 αποτυπώνονται ανάγλυφα τα συμφέροντα και ο έλεγχος που ασκούν οι φαρμακευτικές εταιρείες, πολλές φορές με κρατικές «πλάτες» («Όπου λειτουργεί το κράτος, παράγεται κι ένας μεγάλος τζίρος», σελ. 87), ο τρόπος οργάνωσης και λειτουργίας των μασονικών στοών, τα μηχανήματα και οι διαδικασίες εκτύπωσης και τυπώματος, οι αλλαγές στην ποίηση που ίσως να έχουν να κάνουν και με τη γενικότερη άνοδο της πνευματικής στάθμης του κόσμου που διαβάζει ή και από αδιέξοδο και άλλα κομμάτια που συνδέουν αναπόσπαστα το σήμερα με τη δεκαετία του 1980, που ξεκίνησε ευνοϊκά αλλά τυχοδιώκτες και καριερίστες οδήγησαν σ’ ένα ντόμινο εξελίξεων που μοίρασαν εκατομμύρια σε ημέτερους και νέα τζάκια εκτόπισαν τα παλιά με έπαρση και ταχύτητα. Ενδιαφέρουσες απόψεις όπως η ακόλουθη μου έδωσαν μια διαφορετική απάντηση στο ερώτημα πώς φτάσαμε ως εδώ σε κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο: «Οι εργάτες παρ’ όλες τις ατέλειες και το άγχος τους είναι αυθεντικοί και κατά κανόνα ντόμπροι. Έχουν μικρό ορίζοντα αλλά έχουν ορίζοντα, προορισμό και στόχους συγκεκριμένους. Οι αστοί δεν βιάζονται, δεν τρέχουν πίσω από τα πράγματα, γιατί έχουν τη βεβαιότητα πως τα πράγματα θα έρθουν στα πόδια τους κάποτε… Οι μικροαστοί είναι άστα να πάνε… δεν έχουν μια σταθερή ταυτότητα, παρά συνεχώς αναζητούν κάποια άλλη που δεν τους ανήκει» (σελ. 98). Εκτός απ’ την τυπογραφία και τα μυστικά της (ποιότητες χαρτιού, μέθοδοι εκτύπωσης, γραμματοσειρές, μελάνι, στοιχειοθεσία), το μυθιστόρημα αγγίζει πεδία της παλαιογραφίας, των παλαιών εκδόσεων, ακόμη και της παραχάραξης παλαίτυπων για διψασμένους συλλέκτες που ξεγελιούνται όμως εύκολα. Λεπτομέρειες και ιστορικό φόντο που ελάχιστοι γνωρίζουν, περιορισμένες και εύληπτες εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες, ενταγμένες ομαλά στη ροή του κειμένου και όχι εις βάρος της πλοκής συγκροτούν το κατάλληλο πραγματολογικό υπόβαθρο.

«Ο τυπογράφος» είναι ένα μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται «σε μια Ελλάδα που τα τελευταία χρόνια κατεδαφίζεται χωρίς πλάνο, χωρίς σκοπό. Απλώς κατεδαφίζεται» (σελ. 336) και καταγράφει τις εξελίξεις και τις αλλαγές σε ανθρώπους καθημερινούς, συνηθισμένους, οι οποίοι όμως έρχονται αντιμέτωποι με σημαντικές προκλήσεις και πρέπει να ανταποκριθούν. Ποιοι θα υπερβούν τα εσκαμμένα; Ποιοι θα παραμείνουν πιστοί στις αρχές και στα ιδεώδη τους; Πότε σταματάς να ζεις για ένα καλύτερο αύριο και γίνεσαι άπληστος; Πόσο σκοτεινός είναι ο κόσμος της νύχτας; Αυτά και άλλα πολλά καταγράφονται με οξυδέρκεια, ενάργεια και αντικειμενικότητα σ’ ένα μυθιστόρημα γεμάτο εκπλήξεις που, παρά το κάπως περίεργο, λίγο απότομο και ίσως όχι ταιριαστό με την υπόλοιπη ροή του κειμένου τέλος, με κέρδισε και μου σύστησε ανθρώπους αληθινούς και ολοκληρωμένους.

Βιβλίο Ο Φρουρός 
Συγγραφέας Νίκος Καλπάκης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πηγή
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το πρώτο μυθιστόρημα του Νίκου Καλπάκη είναι ένα δυνατό ψυχογράφημα και ταυτόχρονα ένα συναρπαστικό κείμενο γεμάτο σασπένς, ανατροπές και αγωνία, με πλοκή που ξεφεύγει αρκετά από την πεπατημένη. Είμαστε στη χιονισμένη Θεσσαλονίκη του 2011, στην οποία περπατάμε μαζί με τους ήρωες του βιβλίου από τα πιο γνωστά ως τα πιο κακόφημα στενά και σοκάκια της. Μπαρ, καζίνο και μαγαζιά με «βρώμικο» φαγητό, δρόμοι αδιέξοδοι και σκοτεινοί, θάλασσα ακύμαντη, ουρανός συννεφιασμένος και βαρύς είναι το ολοζώντανο σκηνικό όπου διαδραματίζονται κρυφές συμφωνίες, εξαπατήσεις, μίζες, παράνομες συναλλαγές, με την τράπουλα, τα ναρκωτικά και το αλκοόλ να έχουν τον πρώτο λόγο. Μια «συνηθισμένη» εξαπάτηση στον τζόγο οδηγεί σε λύση απελπισίας κι αυτή μετατρέπεται σε απαγωγή μικρού παιδιού και οι απανωτές εξελίξεις φέρνουν όλους ανεξαιρέτως τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος αντιμέτωπους με παρακινδυνευμένες αποφάσεις, με πρωτοβουλίες που ίσως δεν οδηγήσουν στα επιθυμητά αποτελέσματα, με τον ίδιο τους τον εαυτό.

Ο Αχιλλέας Σκαραμαγκάς είναι ειδικός φρουρός της αστυνομίας, πρώην βατραχάνθρωπος και φυλάει πολιτικούς και επιχειρηματίες (η πιο εύκολη δουλειά που είχε αναλάβει ποτέ, όπως υποστηρίζει). Είναι διαζευγμένος, με ένα μωρό περίπου δύο ετών σχεδόν παρατημένο από τη μάνα του, μια γυναίκα που νιώθει κατεστραμμένη από τη γνωριμία της με τον Αχιλλέα, πιέζει, εκβιάζει, απαιτεί απ’ αυτόν οτιδήποτε αφορά το αβάφτιστο ακόμη πλάσμα. Ο Σκαραμαγκάς κάνει όνειρα και σχέδια για ένα καλύτερο μέλλον, όμως μπλέκει με τον τζόγο περισσότερο απ’ ό,τι φανταζόταν. Η τελευταία του δουλειά είναι να βρίσκεται στο πλάι του υφυπουργού επί των εσωτερικών υποθέσεων στο Μακεδονίας-Θράκης Στράτου Αγγελίδη, ιδιοκτήτη τράπεζας και πάμπλουτου επιχειρηματία, που ετοιμάζεται να κατέβει στις επερχόμενες εκλογές, στήνοντας μια σκληρή εκστρατεία και κάνοντας τα πάντα για να ενισχύσει την επιρροή του (μέχρι και ετοιμοθάνατη εφημερίδα εξαγοράζει). Πολλοί είναι αντίθετοι με αυτά που θέλει να κάνει και νιώθουν πως με τη δύναμη που αποκτά δεν μπορούν να τον ελέγξουν.

Στον κοινωνικό, επαγγελματικό και οικογενειακό κύκλο των δύο αντρών προστίθεται ο Χριστόφορος Ζαμπέτης, πρώην αθλητής της ελληνορωμαϊκής πάλης και ιδιοκτήτης παράνομου καζίνο: «…σε τέτοια μέρη δεν χρειάζεται να κλέψεις ούτε να εξαπατήσεις κανέναν. Οι άνθρωποι που έρχονταν κάθε μέρα εδώ ήταν άρρωστοι. Και οι άρρωστοι δεν έχουν άλλη επιλογή. Μόνοι τους, με το χαμόγελο στα χείλη θα σου δώσουν τα λεφτά τους. Ό,τι και να γίνει, βρέξει χιονίσει, θα χάσουν» (σελ. 51). Αδίστακτος τοκογλύφος και πανίσχυρος νονός της νύχτας θα ηγηθεί της απαγωγής του μικρού Αγγελίδη ενώ στο κατόπι του θα είναι ο επιθεωρητής Αλεξίου από το Εγκλημάτων Κατά Ζωής, ένας κοντόχοντρος και ανίκανος άντρας, παντρεμένος και πατέρας μιας έφηβης κόρης, που μπήκε στην αστυνομία με μέσο, όμως αγωνίζεται έκτοτε να αποδείξει πως έχει τις ικανότητες και τις δεξιότητες να επιλύει υποθέσεις, κάτι που φυσικά δεν υλοποιείται ποτέ. Ακόμη και ο Κωστάκης Αγγελίδης δίνεται σωστά και με τον αντίκτυπο της απαγωγής στην παιδική ψυχούλα του να αποδίδεται αριστοτεχνικά.

Το μυθιστόρημα, παρά την ελλιπή επιμέλεια, είναι καλοδουλεμένο και ευρηματικό, με έξυπνες ανατροπές και πολύ καλά σχεδιασμένους πολυεπίπεδους, ρεαλιστικούς και ολοκληρωμένους χαρακτήρες. Ο Ζαμπέτης, ο Σκαραμαγκάς, ο Αγγελίδης είναι ήρωες που κινούνται μπρος πίσω ανάμεσα στις αποχρώσεις του άσπρου και του μαύρου. Δεν είναι απόλυτα κακοί ή καλοί, έχουν και θετικά και αρνητικά χαρακτηριστικά, ο ένας μάλιστα πέφτει στην ίδια του την παγίδα, κάτι που τον φέρνει σε σχεδόν ίδια θέση με αυτήν του πατέρα του απαχθέντος παιδιού. Οι αναγνωστικές εκπλήξεις δεν αφορούν μόνο τις εξελίξεις της ιστορίας αλλά και τις αντιδράσεις των ηρώων σε αυτές, με αποτέλεσμα φτάνοντας στο τέλος να μην ξέρω ποιον να αγαπήσω και ποιον να μισήσω. Απανθρωπιά και αγάπη, μοναξιά και απελπισία, τύψεις και αποφασιστικότητα, τα πάντα μεταβάλλονται μέσα σε λίγα κεφάλαια ξανά και ξανά, χωρίς αυτό να με κουράζει, αντίθετα περίμενα να φτάσω στο τέλος για να δω πώς θα κλείσει η ευρηματική αυτή περιπέτεια. Ο αδίστακτος Ζαμπέτης κρύβει ένα καλά κρυμμένο μυστικό, ο αδιάφορος και τυπικός Σκαραμαγκάς διαπιστώνει πως κάπου βαθιά μέσα του υπάρχει ακόμη το αίσθημα της τιμής και της δικαιοσύνης, ο Αγγελίδης που δε διστάζει να πατήσει επί πτωμάτων για να ανέλθει ιεραρχικά αγνοώντας το ίδιο του το παιδί και τις ανάγκες του έρχεται η ώρα που πληρώνει αυτές τις επιλογές με τον πιο δύσκολο τρόπο.

Σκληρό, ωμό, γρήγορο, με κινηματογραφικές εναλλαγές και άκρως ρεαλιστικό. Μόνο; Όχι, παραδόξως είναι και τρυφερό, αφού δάκρυσα μπροστά σε κάποιες εξελίξεις, σε ορισμένες αποφάσεις και τις συνέπειές τους. Πιστολίδι και ανθρωποκυνηγητό απλά και μόνο για το ξεφύλλισμα και την ευχαρίστηση της ανάγνωσης; Όχι, ο συγγραφέας καταφέρνει επιδέξια και με σωστό τρόπο να τονίσει μέσα από το κείμενό του σημαντικές ηθικές αρχές και αξίες που είναι απαραίτητες για την επιβίωση στον δύσκολο υπόκοσμο αλλά και για βελτίωση και ωριμότητα. Ένα άλλο χαρακτηριστικό που διαφαίνεται είναι το χρέος και η τιμή. Ο Σκαραμαγκάς είναι μπλεγμένος αλλά δε διστάζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του κι ας καταστρέψει τη ζωή του γι’ αυτό, αρκεί να σωθεί ένα παιδί κι ας μην ξαναδεί το δικό του. Τιμή, μπέσα και αντρίκια στάση που σπάνια συναντάει κανείς, μαζί με τον ρόλο, την αξία και τη σημασία του να είναι κανείς γονιός και συγκεκριμένα πατέρας, είναι μερικά στοιχεία που φαίνεται πως καλό θα είναι να υπερτερούν των πολιτικών και οικονομικών σκοπιμοτήτων.

«Ο φρουρός» είναι ένα καλογραμμένο και άκρως αληθινό αστυνομικό μυθιστόρημα, γεμάτο αγάπη για τον άνθρωπο, ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις και έξυπνη πλοκή. Τονίζει την ηθική ακεραιότητα, την τιμή και την αξιοπρέπεια με ρεαλισμό και παραστατικότητα. Υπέροχες και συναρπαστικές βόλτες σε γνωστά και άγνωστα σημεία της χιονισμένης Θεσσαλονίκης, σε νυχτερινά στέκια, που οδηγούν σε γνωριμία με τον υπόκοσμο και τον άγραφο κώδικα τιμής του, ενδιαφέροντες και καλοδουλεμένοι χαρακτήρες, εκπλήξεις (ναι, θα το ξαναγράψω) είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά ενός μυθιστορήματος που με κέρδισε σε πολλά σημεία.

Βιβλίο Ο κύριος Χι 
Συγγραφέας Άγγελος Χαριάτης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης 24 Γράμματα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Άγγελος Χαριάτης έγραψε ένα ικανοποιητικό αστυνομικό μυθιστόρημα γεμάτο ανατροπές, ατμόσφαιρα, ένταση και εντελώς προσωπικό στυλ αφήγησης. Κύριος χώρος δράσης είναι ο Πειραιάς και η Τρούμπα, χωρίς να μένει απ’ έξω το Ρουφ, το Γκάζι, η Ομόνοια και η υπόλοιπη, «καθώς πρέπει» Αθήνα. Έμαθα πολλά για τον χώρο του ποδοσφαίρου, όχι τόσο για το παιχνίδι καθαυτό αλλά κυρίως για όλα όσα το συνοδεύουν, δηλαδή πώς παίζουν οι αθλητές, τι προπονήσεις κάνουν, πώς τους επηρεάζει ο προπονητής ψυχολογικά και σωματικά κ. ά., είδα από τι αποτελείται μια ομάδα (παίχτες, φροντιστές, φυσιοθεραπευτές, μεταφραστές, υπεύθυνοι επικοινωνίας, φυσικά ο πρόεδρος κ. ά.), και διάβασα για τον τρόπο δημοσιογραφικής κάλυψης, πότε και γιατί παραθέτουν συνέντευξη Τύπου ή γεύμα για όσους καλύπτουν με ρεπορτάζ την ομάδα, πώς λειτουργεί μια αθλητική εφημερίδα, πώς διασταυρώνεται μια είδηση, πότε αποκαλύπτουμε κάτι και πώς κ. ά. Οι περιγραφές των αγώνων είναι σύντομες, με ελάχιστη σχετική ορολογία, κάτι που βοηθάει να παρακολουθήσει κανείς τις εξελίξεις ακόμη κι αν είναι αδαής περί του ποδοσφαίρου, όπως εγώ. Έζησα από κοντά το πόση σημασία έχει μια ομάδα για κάποιον που την ακολουθεί τυφλά και περιμένει Τετάρτες και Κυριακές να τη δει να θριαμβεύει, πόσο μάλλον όταν αυτά συμβαίνουν στις φτωχογειτονιές του Πειραιά, πάνω απ’ όλα όμως μου άρεσε η συναρπαστική βόλτα στον κόσμο των στοιχημάτων, παράνομων και μη, με τους αντίστοιχους ανθρώπους σε θέσεις-κλειδιά, με τις αποδόσεις, το τζογάρισμα και φυσικά τη χασούρα που συνεπάγεται η ενασχόληση με ένα τέτοιο κύκλωμα.

Την υπόθεση αναλαμβάνουν ταυτόχρονα και για διαφορετικούς λόγους ο καθένας ο Σωτήρης Παπατριανταφύλλου, δημοσιογράφος αθλητικής εφημερίδας προσκείμενης στον Ολυμπιακό και ο Άλκης Μπαμπαλής, ξεπεσμένος ντετέκτιβ στα όρια του αλκοολισμού, που τον εκδίωξαν από το Σώμα, με όνομα στον κόσμο της νύχτας αλλά δεν έχει κόψει επαφές με την Αστυνομία για πολλούς λόγους. Τα πρωτόγνωρα λάθη στα παιχνίδια κινητοποιούν το προαίσθημα του Παπατριανταφύλλου ότι κάτι κρύβεται από πίσω. Φανατικός Παναθηναϊκός, μισεί τη μοίρα που τον έφερε στον δρόμο του αντίπαλου δέους, αποφασίζει να ψάξει περαιτέρω, βλέποντάς το ως μοναδική ευκαιρία για να αλλάξει την πορεία της καριέρας του. Από την άλλη, ο Μπαμπαλής, «πρώην μπάτσος που προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε έναν κόσμο που κάποτε τον είχε για να τον διατάζει» (σελ. 166), προσλαμβάνεται από τον ίδιο τον πρόεδρο του Ολυμπιακού κι αρχίζει τις έρευνες.

Όπως έγραψα και πιο πάνω, το στυλ είναι καθαρά προσωπικό, με επαναλήψεις λέξεων για δημιουργία εντονότερων εικόνων και όχι για πλατειασμό, με ενδιαφέρουσα κλιμάκωση της πλοκής, με μια ματιά που ακροβατεί ανάμεσα στην ειρωνεία για τη χαμηλή υποστάθμη του κόσμου που περιγράφεται (όταν η δράση μεταφέρεται στα καταγώγια της Τρούμπας και της Ομόνοιας) και για τον ξεπεσμό συγκριτικά με τις καλύτερες μέρες του παρελθόντος από τη μια και στο αντικειμενικό ενδιαφέρον του τι θα γίνει παρακάτω και πώς θα λυθεί η βρώμικη αυτή ιστορία από την άλλη. Έχουμε δύο χαρακτήρες με διαφορετικό παρελθόν και τρόπο σκέψης, όμως έτοιμος για αλκοολισμό ο ένας και μόνος και μοναχικός, μετανιωμένος που δε δημιούργησε οικογένεια ο άλλος, και γύρω τους κινούνται εξίσου ενδιαφέροντες συμπρωταγωνιστές, όπως ο Τέλης από την Ασφάλεια που σπάει πλάκα με τις πόρνες και τους αλλοδαπούς ζητιάνους ή μεροκαματιάρηδες, με αποτέλεσμα το μυθιστόρημα να βρίθει από αντιήρωες. Κι όμως, η συμπάθεια έρχεται αυθόρμητα, ήθελα κάτι καλύτερο για τους περισσότερους, ήθελα να πάρουν μια ανάσα κοινωνικής ευπρέπειας κι ας μην έλυναν ποτέ την υπόθεση, τόση αγάπη κι ενδιαφέρον πηγάζει από μεριάς του συγγραφέα για τους χαρακτήρες που δημιούργησε.

Οι αστυνομικοί, οι προστάτες, οι λαθρέμποροι, οι έμποροι όπλων και οι ναρκοβαρώνοι είναι τα σημαίνοντα πρόσωπα του υποκόσμου. Κύκλωμα παράνομων στοιχημάτων, σαμποτάζ για να χαθεί το πρωτάθλημα, ακόμη και κάτι εντελώς προσωπικό που κινεί τα νήματα όλης αυτής της ιστορίας συγκροτούν ένα αξιοπρεπές ατμοσφαιρικό αστυνομικό μυθιστόρημα, στο οποίο όμως εμφιλοχωρούν με φειδώ απρόσμενες παρομοιώσεις και καλολογικά στοιχεία, δηλαδή μια ματιά πιο «λογοτεχνική», που θα μπορούσε να αναπτυχθεί εξίσου καλά σε ένα άλλο είδος μυθιστορήματος στο οποίο θα περιμένω με χαρά να δοκιμαστεί ο συγγραφέας. Προσέξτε και το βιτριολικό χιούμορ, όπως εδώ: «Αυτή η διαφωνία ενστίκτων έληξε με νικητή το ένστικτο του κυρίου Γάμα. Ο κύριος Βήτα και το ένστικτό του βρέθηκαν πρώτα στο πορτ-μπαγκάζ κλεμμένου αυτοκινήτου και, ύστερα, αυτοκίνητο, κύριος Βήτα και ένστικτο βρέθηκαν στον πάτο του λιμανιού…» (σελ. 84) και εδώ: «…[το] φόραγε κάτω από οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, από μείον δέκα μέχρι σαράντα βαθμούς, από τη χαρά του Εσκιμώου μέχρι το δάκρυ του δηλαδή» (σελ. 192).

Επίσης, ο συγγραφέας κατάφερε με έξυπνο τρόπο να αφηγηθεί μια ιστορία με ένταση και ανατροπές και αποπροσανατολίζοντάς με εντελώς από τον συνδετικό κρίκο που θα με οδηγούσε στα ίχνη του Κυρίου Χι, ξαναφέρνοντάς τον μπροστά στα μάτια μου σε μια κρίσιμη καμπή της πλοκής, λίγες γραμμές αφότου μου χάρισε τη διερευνητική του ματιά στην ατμόσφαιρα της νυχτερινής Πειραιώς με τα ελαιουργεία και τα φορτηγά ψυγεία. «Πέρασαν τη Ρετσίνα. Στη Ρετσίνα το μόνο που μπορούσες να δεις ήταν τις κλειστές πόρτες των μηχανουργείων και τις λεύκες. Τις λεύκες που δεν είχαν τίποτε άλλο να κάνουν από το να περιμένουν το επόμενο πρωί» (σελ. 252). Τέτοιου είδους εναλλαγές στην αφήγηση δείχνουν καλό χειρισμό της ιστορίας και φυσικά καλή πένα. Εξίσου ενδιαφέρον βρήκα το γεγονός πως οι συνεργάτες του κυρίου Χι που προωθούν τη δράση και τα σατανικά του σχέδια διαδέχονται ο ένας τον άλλον, τα ονόματά τους είναι ένα γράμμα μόνο, ο Άλφα, ο Βήτα, ο Γάμα κλπ. κι επιπλέον ο καθένας τους έχει κι ένα διαφορετικό ελάττωμα: ναρκομανείς, ψυχασθενείς, ίσα για να πραγματοποιήσουν τον σκοπό για τον οποίο προσελήφθησαν. Το τέλος είναι μια καλή ιδέα, ίσως λίγο τραβηγμένη, έκλεισε σωστά όμως την ιστορία, αν και ομολογώ πως δε με άφησε ικανοποιημένο, περίμενα κάτι διαφορετικό.

«Ο κύριος Χι» είναι μια βόλτα στα σκοτεινά στενά του υποκόσμου της Τρούμπας και της Ομόνοιας, μια περιδιάβαση στον κόσμο του ποδοσφαίρου και των χρημάτων που διακυβεύονται σε κάθε αγώνα και με κάθε απόδοση παιχτών και ομάδων και μια ενδιαφέρουσα γνωριμία με δύο διαφορετικούς αντιήρωες που αναλαμβάνουν να λύσουν το αίνιγμα του κυρίου Χι που κρύβεται πίσω απ’ ολ’ αυτά, ο καθένας για τους προσωπικούς του λόγους.

Βιβλίο The King
Τίτλος πρωτοτύπου The King
Συγγραφέας-Σχέδιο  Rich Koslowski
Μεταφραστής Γαβριήλ Τομπαλίδης
Κατηγορία Graphic novel
Εκδότης Μικρός Ήρως
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο δημοσιογράφος Πολ Έρφουρτ φτάνει στο Λας Βέγκας το 2005 για να πάρει συνέντευξη από τον Βασιλιά, έναν άντρα που ξεσηκώνει ήδη το κοινό επί έξι μήνες αλλά χωρίς να έχει μιλήσει δημόσια σε κανένα έντυπο ή ραδιοτηλεοπτικό μέσο. Γιατί λοιπόν έσπασε τη σιωπή του τώρα και γιατί κάλεσε το συγκεκριμένο άτομο, που κάποτε έγραφε φανατικά για τον βασιλιά του rock n’ roll αλλά κάποια στιγμή σταμάτησε; Πώς ο θάνατος του Έλβις και η αγάπη του κόσμου ενέπνευσαν τον Βασιλιά να ξεκινήσει μια νέα καριέρα και να γίνει ο θεός του τραγουδιού; Μήπως δεν είναι μιμητής αλλά ο ίδιος ο Έλβις; Έγινε θεός τελικά; Και πώς εξηγείται αυτό; Γιατί ο Πολ σταμάτησε να πουλάει κείμενά του; Γιατί στέρεψε από έμπνευση;

«Όταν δεν πιστεύουν πια σε σένα δεν υπάρχεις», αυτό είναι το κυρίαρχο μότο του graphic novel και η κεντρική ιδέα της όλης ιστορίας. Υπάρχει αγωνία για την αληθινή ταυτότητα του πρωταγωνιστή αλλά στην πορεία της ανάγνωσης ξεπετάγονται και ενδιαφέρουσες ιδέες που με έβαλαν σε σκέψη και δείχνουν πως ο δημιουργός Rich Koslowski δούλεψε πολύ πάνω στο κείμενο. Είναι τελικά ο Βασιλιάς ο αληθινός Έλβις ή όχι; Χρειαζόμαστε όμως απόδειξη γι’ αυτό; Όπως και στη θρησκεία, όχι: «Η θρησκεία δεν είναι γεγονότα και αποδείξεις, είναι πίστη. Και με την πίστη πρέπει να υπάρχει και η αμφιβολία… Αν αποδείξω ποιος είμαι, τέρμα το μυστήριο. Μετατρέπεται σε γεγονός. Επιστήμη. Η επιστήμη δεν είναι θρησκεία» (σελ. 154-155). Επομένως, ο δημοσιογράφος θα πιστέψει «όταν και εάν θα είναι έτοιμος»! «Όταν είσαι έτοιμος ν’ ανοίξεις τα μάτια σου τότε επιτέλους θα δεις», όπως του λέει ο Βασιλιάς λίγες σελίδες πριν.

Εκτός από τον Βασιλιά, έχουμε και τη Μαφία του Μέμφις, μια παρέα ετερόκλητων ατόμων που περιτριγυρίζουν τον τραγουδιστή και εκτελούν τις εντολές του. Έχουμε έναν θρησκόληπτο, έναν ταχυδρόμο, μια πρώην εξαρτημένη στριπτιζέζ, έναν πρώην εθισμένο στον τζόγο με ναπολεόντειο σύνδρομο, δύο χαζούληδες, έναν ευέξαπτο παλαβό και όλοι τους κινούνται γύρω από έναν τρελάρα που πιστεύει πως είναι Θεός. Ή μήπως είναι; Γιατί αποκαλούνται έτσι; Ποιες είναι οι ιστορίες τους, τι έκαναν πριν, τι ρόλο έχουν τώρα; Επιπλέον, έχουμε κι έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ, τη βοήθεια του οποίου ζητάει ο δημοσιογράφος για να ξεκαθαρίσει τα πράγματα, μόνο που κι αυτός έχει τα δικά του μυστικά.

Η ιστορία κλείνει με απρόσμενο τρόπο, φεύγοντας από τη διένεξη αν είναι ο Βασιλιάς ο αληθινός Έλβις ή όχι, και δείχνοντας την επιρροή που ακόμη ασκεί στους θαυμαστές του, το πώς αλλάζει τις ζωές τους ή ακόμη και τον τρόπο σκέψης τους. Βρήκα συγκινητικό το φινάλε και γενικά η ιστορία με προβλημάτισε για τον ευρύτερο ρόλο των ειδώλων στη ζωή μας: «Το γεγονός είναι πως όλοι μας έχουμε ανάγκη έναν Θεό, είτε είναι ο Βούδας ή ο Ιησούς ή ο Μωάμεθ ή κάποιος ντυμένος με ρούχα, με πούλιες που φορά μια χρυσή περικεφαλαία. Όλοι μας έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε σε κάποιον, σε κάτι. Σε κάτι που μας δίνει ώθηση, που μας ολοκληρώνει, που μας γεμίζει με ελπίδα, με τραγούδι» (σελ. 234).

Το σχέδιο κινείται σε σκούρους τόνους (χρωματισμένο από τον Adam Wallenta), με έμφαση στο μπλε, οι οπτικές γωνίες ποικίλλουν, τα χαρακτηριστικά των προσώπων έχουν τις απαραίτητες λεπτομέρειες που δίνουν τις απαιτούμενες εκφράσεις των γεγονότων που βιώνουν οι ήρωες, τα καρέ είναι μικρά, μεγάλα και ολοσέλιδα, τα φόντα αφαιρετικά ή με τις απολύτως απαραίτητες πινελιές και η όλη ατμόσφαιρα ταιριάζει απόλυτα με το μυστήριο που περιβάλλει τον Βασιλιά, την κουστωδία του και την έρευνα που κάνει ο δημοσιογράφος. Στο βιβλίο επίσης υπάρχει κατατοπιστικό εισαγωγικό σημείωμα του Γαβριήλ Τομπαλίδη (που έκανε και τη μετάφραση) ενώ το ίδιο το κόμικ διαχωρίζεται σε ενότητες με διάφορες κουβέντες για τον Έλβις από ανθρώπους όπως ο Μπομπ Ντίλαν, ο Μπρους Σπρίνγκστιν και ο Τζον Λένον.

Το «The King» είναι ένα ενδιαφέρον graphic novel που φωτίζει την ιδεολογία που παρακινεί την ύπαρξη μιμητών του Έλβις Πρίσλεϋ και τονίζει με σωστές δόσεις σασπένς και σκεπτικισμού την ανάγκη που έχουμε όλοι μας για ένα ίνδαλμα, για το οποίο δε χρειάζεται να ρωτήσουμε πολλά, αρκεί να το ακολουθούμε. Μόνο που κάποιοι παθιάζονται επικίνδυνα με αυτό. Γρήγορο, καλογραμμένο και ανατρεπτικό, με κράτησε ως το τέλος και μου χάρισε γέλιο, ένταση και σκέψεις.

Βιβλίο Περηφάνια
Τίτλος πρωτοτύπου Honour
Συγγραφέας Elif Shafak
Μεταφραστής Άννα Παπασταύρου
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Παπαδόπουλος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το μυθιστόρημα εκτυλίσσεται κυρίως στη δεκαετία του 1970 στο Λονδίνο (κάπου προς το τέλος της δεκαετίας αχνοφαίνονται και οι αλλαγές της Θάτσερ), όμως μας φωτίζει και τις ζωές της Πεμπέ και του Αντέμ τη δεκαετία του 1960. Όλα αυτά όμως, αν και αναπόσπαστα και άρρηκτα δεμένα, δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που συνέβη και διέλυσε τις ζωές όλων, τις συνέπειες του οποίου διαβάζουμε τη δεκαετία του 1990. Υπέροχη, στρωτή αφήγηση, άψογη μετάφραση, άριστη γνώση της ιστορίας και των χαρακτήρων, σφιχτοδεμένη πλοκή, σημαντικές κοινωνιολογικές, ηθικές και ψυχολογικές παρατηρήσεις, μια δολοφονία….

Έζησα λες κι ήμουν εκεί την καθημερινή ζωή στο φτωχοχώρι του Ευφράτη, τις τελετές περιτομής στην Κωνσταντινούπολη, τα χαμαιτυπεία του Λονδίνου, τη δύσκολη ζωή των μεταναστών, που έχουν να αντιμετωπίσουν την ανέχεια, την αγωνία, τη φτώχεια, την απέλαση και τον ρατσισμό. Ο Γιούνους μπλέκει με μια παρέα αναρχικών πανκ που καταλαμβάνουν ένα εγκατελειμμένο κτήριο, κρυφά ερωτευμένος με μία από αυτούς. Ο μεγαλύτερος, ο Ισκεντέρ, μπλέκει με ανθρώπους που εκμεταλλεύονται τις ευθύνες του ως πάτερ φαμίλιας στην οικογένεια και του πιπιλίζουν το μυαλό με ηθικές και θρησκευτικές απαιτήσεις του Κορανιού, σε έναν κόσμο όπου οι γυναίκες γδύνονται όλο και περισσότερο ψυχικά και αισθηματικά.

Για μένα, η πιο τραγική ιστορία είναι αυτή του Αντέμ και της Πεμπέ. Εκείνος, οικογενειάρχης αλλά εθισμένος στον τζόγο, μεταφερμένος από την ήσυχη, οικογενειακή, τυπική ζωή της Τουρκίας στην πλουσιοπάροχη από πειρασμούς και λεφτά κοινωνία του Λονδίνου, δε διστάζει να γυρίσει την πλάτη του στην οικογένεια. Η Πεμπέ, μια γυναίκα που δεν παντρεύτηκε από έρωτα, με τρία ανήλικα παιδιά σε μια άγνωστη, ξένη, αφιλόξενη ουσιαστικά χώρα, βρίσκει το θάρρος (θράσος κατ’ άλλους) να δομήσει απελπιστικά αργά ένα φλερτ, να ενδώσει στο ενδιαφέρον κάποιου άντρα. Από τις πιο σεβαστές και όμορφες ερωτικές ιστορίες. Ναι, αλλά είναι Τουρκάλα. Δεν έχει σημασία που προδόθηκε, σύμφωνα με κάποιους δεν έχει δικαίωμα να ξεμυτίσει από το σπίτι. Κι αυτή η αθωότητά της προκαλεί. Κάτι πρέπει να γίνει. Και γίνεται, με τον πιο τραγικό τρόπο. Μήπως όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι;

Ένα έντονο συναισθηματικά μυθιστόρημα, μια κραυγή αγωνίας για όλες τις γυναίκες που αναγκάζονται να υπακούσουν τυφλά σε ανεδαφικές απαιτήσεις αντίθετες στο οικουμενικό πνεύμα της ελευθερίας της προσωπικότητας, μια απροσδόκητη τροπή της εξέλιξης, χιλιάδες διαχρονικά μηνύματα και ένα κείμενο που ρέει είμαι σίγουρος ότι θα σας κερδίσουν από την αρχή σχεδόν.

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Ένας άντρας ο οποίος απατήθηκε κι έχασε την τιμή που δικαιωματικά του ανήκε, ήταν ένας πεθαμένος άντρας. Δεν μπορούσες πια να περπατάς στο δρόμο, εκτός κι αν μάθαινες να κοιτάς μοναχά το πεζοδρόμιο…ο λόγος σου δεν είχε περισσότερη αξία από την ξεραμένη κοπριά… Δε σε καλούσαν πια σε γάμους, σε περιτομές ή σε αρραβώνες, από φόβο μήπως φέρεις τη γρουσουζιά μαζί σου». (σελ. 199).

«Ενώ οι γυναίκες στη Δύση ξερνάνε κέικ σοκολάτας με μπράντι στα πολυτελή εστιατόρια, οι άνθρωποι στον Τρίτο Κόσμο λιμοκτονούν. Δεν είναι σύμπτωση ότι οι δύο μεγαλύτερες βιομηχανίες στη Δύση είναι η μηχανή του πολέμου και η μηχανή της ομορφιάς» (σελ. 275).

Βιβλίο Ο άσος στο μανίκι
Συγγραφέας Γιάννης Πλιάγκος
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Παύλος, κρουπιέρης στη λέσχη του Ξανθού, είναι ερωτευμένος με τη Ρουμάνα Ναταλία, η οποία έχει σχέση με τον κολλητό του, Μάριο. Οι ελπίδες και τα όνειρά του τελικά πραγματοποιούνται όταν η Ναταλία χωρίζει τον Μάριο κι αρχίζει να του δείχνει το ενδιαφέρον της. Ένα πολύ καλά κλεισμένο καβούκι, το οποίο ο Παύλος αγωνίζεται ν’ ανοίξει, να γνωρίσει, να ερωτευτεί, να αγαπήσει. Τα πράγματα δυσκολεύουν όταν η Ναταλία του εξομολογείται ότι είναι θύμα τοκογλύφων που την εκβιάζουν και απαιτούν υπέρογκα ποσά.

Αυτό είναι μέρος μόνο της ιστορίας που ξετυλίγεται στις σελίδες του νέου βιβλίου του Γιάννη Πλιάγκου και η πλοκή δεν πηγαίνει εκεί που ίσως φαντάζεται ο αναγνώστης. Υπάρχουν εκατομμύρια άλλες ψηφίδες που συμπληρώνουν το παζλ και ο συγγραφέας ενδιαφέρεται περισσότερο να σκιαγραφήσει αληθοφανείς χαρακτήρες, να μιλήσει για τις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες μέσα στις οποίες κινούνται οι ήρωες και εξαιτίας των οποίων κάνουν τις επιλογές τους παρά να δώσει μια τετριμμένη ιστορία με αρχή, μέση και προδιαγεγραμμένο τέλος. Η ολοκλήρωση του μυθιστορήματος και η τελική αποκάλυψη με άφησε άφωνο!

Διαλυμένες φιλίες, απελπισμένα όνειρα, κακοί και καλοί, το αβέβαιο μέλλον των οικονομικών μεταναστριών που εκπορνεύονται χωρίς τη θέλησή τους, ξεγελασμένες για ένα καλύτερο αύριο, ο Τσαουσέσκου και ο σοσιαλισμός του, «Το παραπέτασμα και άλλες ιστορίες» του Μιχαήλ Λαζαρέσκου, ρουλέτες, πόκερ και παράνομος τζόγος…Τελικά, χάνεις ή κερδίζεις; «Αναλόγως για ποιο παιχνίδι μιλάμε», όπως γράφει και ο συγγραφέας.