Τεργέστη – Πανος Τουρλης https://www.vivliokritikes.com Βιβλιοκριτικές Sun, 09 Jan 2022 11:04:10 +0000 en hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.4.4 https://www.vivliokritikes.com/wp-content/uploads/2019/12/cropped-black-white-computer-icons-book-png-book-icon-32x32.jpg Τεργέστη – Πανος Τουρλης https://www.vivliokritikes.com 32 32 «Άγια Λευτεριά», του Θοδωρή Παπαθεοδώρου, εκδ. Ψυχογιός (Η τριλογία της Επανάστασης #3) https://www.vivliokritikes.com/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ac-%ce%b8%ce%bf%ce%b4%cf%89%cf%81%ce%ae%cf%82-%cf%80%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%b8%ce%b5%ce%bf%ce%b4%cf%8e%cf%81%ce%bf%cf%85/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25ac%25ce%25b3%25ce%25b9%25ce%25b1-%25ce%25bb%25ce%25b5%25cf%2585%25cf%2584%25ce%25b5%25cf%2581%25ce%25b9%25ce%25ac-%25ce%25b8%25ce%25bf%25ce%25b4%25cf%2589%25cf%2581%25ce%25ae%25cf%2582-%25cf%2580%25ce%25b1%25cf%2580%25ce%25b1%25ce%25b8%25ce%25b5%25ce%25bf%25ce%25b4%25cf%258e%25cf%2581%25ce%25bf%25cf%2585 https://www.vivliokritikes.com/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ac-%ce%b8%ce%bf%ce%b4%cf%89%cf%81%ce%ae%cf%82-%cf%80%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%b8%ce%b5%ce%bf%ce%b4%cf%8e%cf%81%ce%bf%cf%85/#respond Sun, 09 Jan 2022 11:02:26 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=12606 Ποια ήταν τα γεγονότα που οδήγησαν στους δύο αιματηρούς εμφυλίους του 1824-1825; Πώς έπεσε το Μεσολόγγι και τι συνέβη κατά την Έξοδο; Πώς κατέστρεψε ο Ιμπραήμ την Ελλάδα που σπαρασσόταν στο εσωτερικό της μεταξύ πολιτικών και στρατιωτικών και πώς έσωσαν τη χώρα από την ολοσχερή καταστροφή οι όροι του αγγλικού δανείου; Γιατί φυλακίστηκε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης; Ποια ήταν η πορεία των σημαντικών ηρώων του Αγώνα μας κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων της Επανάστασης; Αυτά και άλλα ερωτήματα απαντώνται στο τελευταίο μυθιστόρημα της νέας τριλογίας του Θοδωρή Παπαθεοδώρου.

Βιβλίο Άγια Λευτεριά 
Συγγραφέας Θοδωρής Παπαθεοδώρου
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Ιστορικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το βιβλίο εστιάζει σε συγκεκριμένα πρόσωπα, γύρω από τα οποία στήνεται ένα αριστοτεχνικό ιστορικό και κοινωνικό υπόβαθρο που αντικατοπτρίζει τα σημαντικότερα γεγονότα του 1821 και στολίζεται μ’ έναν άφθαστο λυρισμό. Βρισκόμαστε πια στο 1824, μετά τη Β΄ Εθνοσυνέλευση στο Άστρος, με το υποψήφιο κράτος να έχει χωριστεί στα δύο, μια μυστηριώδη Αδελφότητα να κερδίζει συνεχώς έδαφος στρατολογώντας νέα μέλη και έχοντας ως στόχο τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη ενώ τα δάνεια που αποδόθηκαν στον Αγώνα θεωρούνται πολύτιμο απόκτημα για προσωπικές ορέξεις. «Η πυρετώδης έξαψη και ο ξέφρενος ενθουσιασμός του πρώτου καιρού είχαν διά παντός χαθεί. Τα πρόσωπα συννεφιασμένα έστεκαν, τα περισσότερα μαγκωμένα από δυσοίωνες σκέψεις, κάποια φλογισμένα από οργή… επικρατούσε βαρυθυμιά και σκυθρώπιασμα, κάποιους τους δυνάστευε η αγωνία κι ο φόβος για τα μελλούμενα, άλλους τους δηλητηρίαζαν την ψυχή έχθρητες κι εμπάθειες»» (σελ. 32-33). Σε ένα ανύπαρκτο ακόμη κράτος υπάρχουν ουσιαστικά δύο κυβερνήσεις, που η καθεμιά διεκδικεί τη νομιμότητα, εχθρεύεται, καταγγέλλει κι απειλεί την άλλη. «Πλήρης ασυνεννοησία, ιδιοτέλειες, φιλοδοξίες, τοπικισμοί και διαμάχες με το βλέμμα στραμμένο στα χρήματα από τη συλλογή των φόρων και στις λίρες των επικείμενων δανείων» (σελ. 33). Αυτή καθαυτή η έριδα φταίει για τα δεινά μας; Ο συγγραφέας είναι κατηγορηματικός: «Μα η διχόνοια δε φυτρώνει μονάχη της σαν αγριόχορτο. Θέλει λίπασμα και πότισμα και σε τούτο είμαστε οι καλύτεροι περιβολάρηδες» (σελ. 39). Το μυθιστόρημα περιγράφει ακριβοδίκαια τα γεγονότα των δύο εμφύλιων πολέμων (1824 και 1824-1825), με τον δεύτερο να είναι ο πιο φριχτός και αιματηρός, κάτι που εκμεταλλεύτηκε η Υψηλή Πύλη, συνασπίζοντας δυνάμεις με τον αιγυπτιακό στρατό. Κι ο απλός λαός; «…θύματα του αγώνα που κανείς δε φρόντιζε, είχαν γλυτώσει από το τούρκικο χαντζάρι και θα πήγαιναν στον άλλο κόσμο από ρωμαίικη αδιαφορία» (σελ. 300). Η καταστροφή των Ψαρών τον Ιούνιο του 1824 («απελπισία, αλάφιασμα κι οδυρμός»), η Έξοδος του Μεσολογγίου τον Απρίλιο του 1826, η οποία και κλείνει τη συγκλονιστική τριλογία, με πρωθύστερη γραφή ακόμη και η σφαγή της Χίου το 1822, είναι οι πιο σκληρές και ταυτόχρονα οι πιο ηρωικές σελίδες του Αγώνα που ζωντανεύουν παραστατικότατα.

Η Αργυρώ («δυο φορές είχα γίνει μάνα, δίχως να ‘χω γίνει γυναίκα πρώτα») με τη Μαλαμή, η Δέσπω, ο Νικόλας και ο Στέφανος συμμετέχουν ξανά σε κρίσιμες φάσεις της Ιστορίας και πλησιάζουν στην υλοποίηση των στόχων, των ονείρων και των φιλοδοξιών τους, θα τα καταφέρουν όμως; Η ένοπλη και αιματηρή ανταρσία της Τριπολιτσάς την άνοιξη του 1824, το προοίμιο της ασύλληπτης βαρβαρότητας που θα ακολουθούσε, μαζί με την απόπειρα δολοφονίας του Κολοκοτρώνη είναι οι πρώτες μαύρες σελίδες του εμφύλιου σπαραγμού που με βάλανε σε δίλημμα: να σταματήσω το διάβασμα κλαίγοντας για τα χάλια μας ή να συνεχίσω παρακάτω θαυμάζοντας το κουράγιο του συγγραφέα να τα ζωντανέψει με τον γνωστό του αντικειμενικό και ισοβαρή τρόπο; Άλλωστε κι ο ίδιος ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου το παραδέχεται: «…είχε φτάσει ο καιρός που ακόμη και τα ηρωικά, πολεμικά αναστήματα, όπως αυτά του Κολοκοτρώνη και του Παπαφλέσσα, θα βούλιαζαν στον βούρκο της πολιτικής, θα κόνταιναν, θα φθείρονταν, θα λέκιαζαν» (σελ. 593). Πάντως, δεν πιστεύω πως θα υπάρξει αναγνώστης άδακρυς στις σελίδες που καταγράφουν τη δημόσια διαπόμπευση του Κολοκοτρώνη στο Ανάπλι αμέσως μετά την παράδοσή του για να δικαστεί, όχι λόγω της συγγραφικής δεινότητας αλλά εξαιτίας της πίκρας που αναδίδεται από την όλη συμπεριφορά του «επίσημου κράτους» της εποχής. Επίσης, πώς μπορείς να μείνεις αμέτοχος όταν στη Σύρο οι καθολικοί κάτοικοι, που αποτελούσαν και την πλειοψηφία, εκτός του ότι χτύπαγαν καμπάνες από τη χαρά όσο κρατούσε η σφαγή της Χίου εξύβριζαν, χτυπούσαν και δίωκαν απηνώς κάθε πρόσφυγα της καταστροφής αυτής; Από την άλλη, το Μεσολόγγι το 1824 είναι μια πόλη που αρχίζει να γεμίζει από ενδιαφέρουσες προσωπικότητες που κάνουν ό,τι μπορούν για τον Αγώνα: λόρδος Βύρων, Ιάκωβος Μάγερ, οι φιλέλληνες Έλστερ και Μίλιγκεν κ. ά. Και πώς αλλάζουν όλα αυτά όταν τον Απρίλιο του 1825 ο Κιουταχής ξεκινάει τον αποκλεισμό…

Στο μυθιστόρημα έχουμε, όπως έγραψα ανωτέρω, τεκμηριωμένες παρουσιάσεις των προσώπων του 1821, όπως τον Παπαφλέσσα: «Ο δαιμόνιος αυτός ιερωμένος, που είχε ήδη αφήσει τα τσαπράζια και τα άρματα του πρώτου ένδοξου καιρού και είχε βουτηχτεί στην ίντριγκα της πολιτικής» (σελ. 575). Και μετά τη φυλάκιση του Κολοκοτρώνη και την επιτυχημένη αντεπίθεση του Ιμπραήμ: «Οι μέρες του πολιτικάντικου τυχοδιωκτισμού και της καιροσκοπικής δολοπλοκίας, στις οποίες είχε βυθιστεί μέχρι τον λαιμό, ήταν πλέον παρελθόν, γιατί πρώτα και πάνω απ’ όλα ήταν ένθερμος πατριώτης» (σελ. 601). Έτσι οδηγήθηκε στον ηρωικό του θάνατο στο Μανιάκι. Γνωρίζουμε επίσης τον αθυρόστομο Γεώργιο Καραϊσκάκη και τη δίκη του το 1824, που ήταν παρακινημένη από τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο τάχα μου για προδοσία και μυστικές συμφωνίες με τον Ομέρ Βρυώνη για παράδοση του Μεσολογγίου, τον Πάνο Κολοκοτρώνη και την άνανδρη δολοφονία του που λύγισε τον πατέρα του και τον ανάγκασε να παραδοθεί εν μέσω του δεύτερου εμφύλιου σπαραγμού που καταρήμαξε τον αγωνιζόμενο τόπο. Σαν άλλος Αχιλλέας έχασε κάθε δύναμη και σκοπό και παραδόθηκε στη μοίρα του. Μέχρι που…

Η γραφή του Θοδωρή Παπαθεοδώρου είναι υπέροχη, ιδιαίτερη, γεμάτη ιδιωματισμούς και πλούσιο λεξιλόγιο που ζωντανεύουν τα γεγονότα, γραμμένη σε κάποια σημεία μ’ ένα γλυκά ιδιόμορφο ποιητικής μορφής συντακτικό, λαμπρυμένη από καλολογικά στοιχεία, παρομοιώσεις («…σαν ραδίκι στο αλώνι θα ξεχώριζε», σελ. 74) και μεταφορές («Η θυγατέρα ένα με τη μάνα, μια φέτα ψωμί οι δυο τους, η μάνα κόρα κι η θυγατέρα ψίχα», σελ. 423). Η φύση, τ’ απάτητα βουνά, τα αχάρακτα μονοπάτια, τα οροπέδια και τα δάση, τα ποτάμια και οι γκρεμοί καταγράφονται εξίσου καλά με τις μεγάλες πόλεις, τους δρόμους τους, τον ετερόκλητο πληθυσμό τους, τα μαγαζιά. Με πόση ανατριχίλα επίσης περπατάμε με σέβας «στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη» και στην ποτισμένη με αίμα Χίο, με πόση αγωνία διαβάζουμε τα στάδια εξαθλίωσης των Ελεύθερων Πολιορκημένων… Τέλος, οι Σημειώσεις είναι πιο εκτεταμένες από τα προηγούμενα βιβλία, μιας και περνάμε στα δύσκολα χρόνια του Αγώνα, καταφέρνει όμως ο συγγραφέας να παραθέσει και πάλι τα πάντα ακριβοδίκαια κι ας ασχολείται με την επονείδιστη περίοδο που εκμεταλλεύτηκε ο Τούρκος κερδίζοντας πολύτιμο χρόνο και έδαφος για όσα έχασε τον πρώτο καιρό, απειλώντας έτσι σοβαρά την επιτυχία της Επανάστασης.

Η «Άγια Λευτεριά» είναι ένα μυθιστόρημα βουτηγμένο στον ηρωισμό και το αίμα και μας ταξιδεύει στην πιο σκοτεινή περίοδο της ελληνικής Παλιγγενεσίας. Σκοτεινές και λαμπρές σελίδες, χαρακτήρες που περιδινίζονται γύρω από τα ιστορικά γεγονότα προσπαθώντας να φτιάξουν τη δική τους ζωή κι όλα αυτά ολοκληρώνονται με την ηρωική Έξοδο, ένα κοσμοϊστορικής σημασίας γεγονός που επιτέλους κλόνισε την Ευρώπη. Λύτρωση, συγκίνηση, σεβασμός με διακατείχαν όταν έφτασα στο τέλος και κατάλαβα ότι: «Ακόμη κι αν μας πονάει η αλήθεια, δεν πρέπει να την παραχώνουμε λες κι είναι αποσαρίδι και να βρίσκουμε για κάθε καλπουζανιά μας μια δικαιολογία» (σελ. 82).

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ac-%ce%b8%ce%bf%ce%b4%cf%89%cf%81%ce%ae%cf%82-%cf%80%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%b8%ce%b5%ce%bf%ce%b4%cf%8e%cf%81%ce%bf%cf%85/feed/ 0 «Μαντώ Μαυρογένους», της Ειρήνης Νικολάκη-Καλαμάρη, εκδ. Κέδρος https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%cf%8e-%ce%bc%ce%b1%cf%85%cf%81%ce%bf%ce%b3%ce%ad%ce%bd%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bb%ce%ac%ce%ba%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bc%ce%ac%cf%81%ce%b7/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25bc%25ce%25b1%25ce%25bd%25cf%2584%25cf%258e-%25ce%25bc%25ce%25b1%25cf%2585%25cf%2581%25ce%25bf%25ce%25b3%25ce%25ad%25ce%25bd%25ce%25bf%25cf%2585%25cf%2582-%25ce%25bd%25ce%25b9%25ce%25ba%25ce%25bf%25ce%25bb%25ce%25ac%25ce%25ba%25ce%25b7-%25ce%25ba%25ce%25b1%25ce%25bb%25ce%25b1%25ce%25bc%25ce%25ac%25cf%2581%25ce%25b7 https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%cf%8e-%ce%bc%ce%b1%cf%85%cf%81%ce%bf%ce%b3%ce%ad%ce%bd%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bb%ce%ac%ce%ba%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bc%ce%ac%cf%81%ce%b7/#respond Sat, 30 Jan 2021 19:37:57 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=11178 Η Μαντώ Μαυρογένους (1796 ή 1797-1848), ηρωίδα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, με όνομα που απαντάται ακόμη και στη γενιά των Μοροζίνι (από παραφθορά του ονόματος), ήταν μια γυναίκα που παθιάστηκε με την απελευθέρωση της πατρίδας της σε τέτοιο σημείο που ξεπούλησε όλη της την περιουσία γι’ αυτόν τον σκοπό και αρνιόταν κάθε ερωτική επαφή αν δεν ελευθερωθεί η Ελλάδα από τον ζυγό των Τούρκων. Αυτή η πολυθρύλητη γυναίκα εμπιστεύεται τα όνειρα, τα σχέδια και τη ζωή της στην παραμάνα της, την Περεζιά, και η συγγραφέας με αυτό το εύρημα ξεδιπλώνει χωρίς να κρύψει τίποτα τη ζωή της δεύτερης Μπουμπουλίνας του γένους μας.

Βιβλίο Μαντώ Μαυρογένους 
Συγγραφέας Ειρήνη Νικολάκη-Καλαμάρη
Κατηγορία Ιστορικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Από τη ζωή στην Τεργέστη κι από κει στην Τήνο και στη Μύκονο, με μια μάνα να αρνείται επίμονα να διαθέσει περιουσία για τον ιερό αγώνα, με μια Μαντώ να είναι γεμάτη όνειρα και αυταπάρνηση για το καλό της Ελλάδας, ξεδιπλώνονται συγκινητικές και τρυφερές στιγμές της ζωής της αγωνίστριας. Ιερός Λόχος, Φιλική Εταιρεία, Γάλλοι φιλέλληνες, Εθνοσυνέλευση, Δράμαλης, Ιμπραήμ, Επανάσταση και διχασμός, φιλοδοξίες και εγωισμοί, διχόνοια και ενότητα, όλη η ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης και όλη η κυβερνητική περίοδος του Καποδίστρια περιέχονται σε αυτό το συγκινητικό ιστορικό μυθιστόρημα. Λέξεις τρυφερές με τον έρωτα της Μαντώς για τον Δημήτρη Υψηλάντη και σκληρές για τον κοτζαμπασισμό πολλών προκρίτων και προυχόντων, μεστό, μελετημένο και καλογραμμένο έργο.

Μέσα από τα μάτια της Περετζιάς, η Μαντώ Μαυρογένους, γεννιέται, μεγαλώνει, εμπιστεύεται, αγαπάει, δανείζεται, χαρίζει, ξεπουλάει, ξεμπροστιάζει, επιτίθεται, ελπίζει, ονειροπολεί, σχεδιάζει, καταστρώνει, προδίδεται, πτωχεύει, ξεχνιέται. Άνοδος και πτώση ενός θρύλου, που οι Έλληνες περιφρόνησαν στα στερνά της και οι Ευρωπαίοι τη θαύμασαν και την τίμησαν από την αρχή ως το άδικο τέλος. Χωρίς εξάρσεις και κορόνες, χωρίς υπερβολικό συναισθηματισμό, είναι ένα ανάγνωσμα που εξοικειώνει τον αναγνώστη με τη φιγούρα της γενναίας Ελληνίδας χωρίς να κουράζει και να πλατειάζει. Αρμονική εξισορρόπηση μεταξύ αλήθειας και μύθου, μελανά και φωτεινά χρώματα κι όλα αυτά για ένα υψηλό ιδανικό: την ελευθερία του έθνους.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%cf%8e-%ce%bc%ce%b1%cf%85%cf%81%ce%bf%ce%b3%ce%ad%ce%bd%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bb%ce%ac%ce%ba%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bc%ce%ac%cf%81%ce%b7/feed/ 0 «Παλάτια του Βοσπόρου», των Γιάννη και Μαρίνας Αλεξάνδρου, εκδ. Λιβάνη https://www.vivliokritikes.com/%cf%80%ce%b1%ce%bb%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b2%ce%bf%cf%83%cf%80%cf%8c%cf%81%ce%bf%cf%85-%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%be%ce%ac%ce%bd%ce%b4%cf%81%ce%bf%cf%85/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2580%25ce%25b1%25ce%25bb%25ce%25ac%25cf%2584%25ce%25b9%25ce%25b1-%25cf%2584%25ce%25bf%25cf%2585-%25ce%25b2%25ce%25bf%25cf%2583%25cf%2580%25cf%258c%25cf%2581%25ce%25bf%25cf%2585-%25ce%25b1%25ce%25bb%25ce%25b5%25ce%25be%25ce%25ac%25ce%25bd%25ce%25b4%25cf%2581%25ce%25bf%25cf%2585 https://www.vivliokritikes.com/%cf%80%ce%b1%ce%bb%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b2%ce%bf%cf%83%cf%80%cf%8c%cf%81%ce%bf%cf%85-%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%be%ce%ac%ce%bd%ce%b4%cf%81%ce%bf%cf%85/#respond Sat, 05 Dec 2020 09:22:24 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=8944 Mόνο ένα λεπτό νήμα χωρίζει την Iστορία από το μύθο. Kρυβόμαστε στους λάγνους οντάδες των χαρεμιών, ταξιδεύουμε στους καταυλισμούς των τσιγγάνων του Δούναβη, ζούμε στον παλμό της αυτοκρατορικής Bιένης. Mπροστά από τα μάτια μας περνούν τα βενετσιάνικα παλάτια και τα φαναριώτικα αρχοντικά. Γίνονται δικά μας τα ναυτιλιακά και εμπορικά συμφέροντα των Eλλήνων της Tεργέστης, μας συναρπάζουν οι κουρσάροι και οι μπουρλοτιέρηδες του Aιγαίου.
Tο κεντρικό πρόσωπο του χθες είναι μια γνήσια Eλληνίδα, γοητευτική γυναίκα και αξεπέραστη κυρία. Mας μαγεύει, μας συναρπάζει και συχνά μας διασκεδάζει. Oι αγώνες, οι θυσίες, οι έρωτές της γίνονται και δικοί μας. Mπορεί να μαθαίνουμε τα ερωτικά της μυστικά, αλλά παράλληλα τα γεγονότα συνιστούν σταγόνες ανθρωπιάς και δύναμης μέσα στον ωκεανό της Iστορίας. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Παλάτια του Βοσπόρου
Συγγραφείς Γιάννης και Μαρίνα Αλεξάνδρου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Διαβάστε υπόθεση για να καταλάβετε: Η Μαρία Ζάλκα δίνεται πεσκέσι από τον πατέρα της στον Αλέξανδρο Μακρίδη για να τη βγάλει από την αγκαλιά της μάνας της και ταυτόχρονα για να δώσει χρήματα στον Αλέξανδρο να τελειώσει το καράβι που θέλει να φτιάξει για να συμμετάσχει στον Αγώνα του 21. Η Μαρία τσινά αλλά υποκύπτει. Και πηγαίνοντας στην Πέστη για να επισκεφθούν κάτι συγγενείς μαθαίνει ότι ο πατέρας και ο αδερφός φυλακίστηκαν στην Πόλη. Ο Αλέξανδρος ξεκινά τον ναυτικό του αγώνα και η Μαρία, μην έχοντας άλλη λύση, πλευρίζει τον Ρούντολφ φον Στάιμπεργκερ, πρίγκηπα της Βαυαρίας για να μιλήσει ευνοϊκά στον Σουλτάνο! Ο Αλέξανδρος διαπρέπει στον ναυτικό αγώνα του 21 και όταν η γυναίκα του του φέρνει το παιδί τους για το οποίο δεν γνώριζε τίποτα αποφασίζει να αναπαυθεί και να μαζέψει δυνάμεις. Για λίγο. Από κει και πέρα μαζί με τον άντρα της προσπαθούν να συμμετάσχουν όσο και όπως μπορούν στον Αγώνα του 21. Ζουν μεταξύ Τεργέστης, Βενετίας, Βουδαπέστης, Ναυπλίου, Αθήνας. Μετά ερχόμαστε στο σήμερα! Ο Δημήτρης και η Ελένη Μακρίδη, που έχουν ανακαλύψει το ημερολόγιο της μακρινής προγόνου Μαρίας Μακρίδη, ξαναδοκιμάζουν τον γάμο τους, που ήταν έτοιμος να διαλυθεί από τις μπερμπαντιές του συζύγου, όταν μια σκιά από το παρελθόν τους χωρίζει για πάντα: κακοποιά στοιχεία εκβιάζοντας τον νεκρό πατέρα της, απέσπασαν την υπογραφή του σε ένα χρέος και για να ξεπληρωθεί αυτό το χρέος πρέπει η ίδια να συνοδεύσει ένα φορτίο λαθραία στη Γιουγκοσλαβία. Τέλος πάντων μετά από περιπέτειες και ανατροπές η αλήθεια αποκαλύπτεται.

Δυστυχώς δε μου άρεσε καθόλου. Επαναλήψεις λέξεων ακόμη και στην ίδια πρόταση, κενότητα αισθημάτων, ασυνετότητα παρελθόντος με παρόν, οι πρώτες «εικόνες» πριν το κείμενο δεν κατάλαβα γιατί γράφτηκαν. Κουραστικό, ανούσιο, επιφανειακό, ασύνδετο, με κακογραμμένες σκηνές ερωτικού πάθους, χωρίς νόημα. Τα ιστορικά γεγονότα δίνονται ξεχωριστά με πλάγια γραμματοσειρά και η πλοκή σε άλλη γραμματοσειρά (μα εδώ είναι η μαγκιά όταν γράφεις ιστορικό μυθιστόρημα, δεν τα ξεχωρίζεις, ενσωματώνεις την ιστορία στην Ιστορία, δεν τα ανακατεύεις χαρμάνι κι ό,τι βγει, ούτε εκβιάζεις τα ιστορικά πρόσωπα να βγουν από τους τάφους τους και να μπλέξουν με τους χαρακτήρες του έργου σου με το ζόρι).

ΥΓ. Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο captainbook το 2011.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%cf%80%ce%b1%ce%bb%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b2%ce%bf%cf%83%cf%80%cf%8c%cf%81%ce%bf%cf%85-%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%be%ce%ac%ce%bd%ce%b4%cf%81%ce%bf%cf%85/feed/ 0 «Εμείς έχουμε εμάς», της Ισμήνης Καπάνταη, εκδ. Καστανιώτη (Η Φλώρια των νερών #2) https://www.vivliokritikes.com/%ce%b5%ce%bc%ce%b5%ce%af%cf%82-%ce%ad%cf%87%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%ce%b5%ce%bc%ce%ac%cf%82-%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%ae%ce%bd%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b7/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25b5%25ce%25bc%25ce%25b5%25ce%25af%25cf%2582-%25ce%25ad%25cf%2587%25ce%25bf%25cf%2585%25ce%25bc%25ce%25b5-%25ce%25b5%25ce%25bc%25ce%25ac%25cf%2582-%25ce%25b9%25cf%2583%25ce%25bc%25ce%25ae%25ce%25bd%25ce%25b7-%25ce%25ba%25ce%25b1%25cf%2580%25ce%25ac%25ce%25bd%25cf%2584%25ce%25b1%25ce%25b7 https://www.vivliokritikes.com/%ce%b5%ce%bc%ce%b5%ce%af%cf%82-%ce%ad%cf%87%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%ce%b5%ce%bc%ce%ac%cf%82-%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%ae%ce%bd%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b7/#respond Mon, 17 Feb 2020 18:30:40 +0000 http://www.vivliokritikes.com/?p=3440 Τις μεγάλες ανακατατάξεις στο χάρτη ύστερα από πολέμους τις ακολουθούν περίοδοι καταπιεσμένης ηρεμίας και ελάσσονες συγκρούσεις, που έχουν ωστόσο σαν επακόλουθο να χάνεται εντελώς όποιο αίσθημα ασφάλειας υπήρχε στην κοινωνία. Έρχεται τότε η ώρα των αρπακτικών, των τσακαλόλυκων, η ώρα όπου το μόνο που μετράει είναι το “έχω”. Δέκατος έκτος αιώνας. Βαλκάνια. Ήπειρος. Η Αγνή, στα δεκαπέντε της, παντρεύεται έναν Φράγκο ευγενή από τα Επτάνησα και ξεκινά την πορεία της στη ζωή με τις καλύτερες προθέσεις αποφασισμένη να πετύχει. Κινείται με θαυμαστή μαεστρία μέσα σε μια κοινωνία πολύ πιο σύνθετη απ’ ό,τι είχε ως τότε γνωρίσει, διαφεντεύει επάξια το φέουδο του άντρα της σαν άντρας, ταξιδεύει στην Ιταλία αψηφώντας κουρσάρους και φουρτουνιασμένες θάλασσες, συναλλάσσεται με τραπεζίτες προκειμένου να σώσει την οικογενειακή περιουσία, γυρεύει να εξασφαλιστεί και είναι σίγουρη, κάθε φορά, πως οι αποφάσεις που παίρνει είναι οι σωστές.
Είναι σίγουρη… (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Εμείς έχουμε εμάς
Συγγραφέας Ισμήνη Καπάνταη
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Ιστορικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πολύ καλύτερο από το Με θέα τη ζωή. Η Αγνή, κόρη τσιγγάνας και του τοπικού άρχοντα, με μεγάλο και σεβαστό όνομα, η μάνα της μια από τις αμορόσες του, παντρεύεται με πλούσια προίκα έναν άρχοντα των Επτανήσων. Και φεύγει από το σπίτι. Με νουθεσίες της μητριάς της, Ισαβέλλας, που την έστερξε σαν δικό της παιδί όταν η μάνα της δεν άντεξε κι επέστρεψε στην ελεύθερη ζωή του καταυλισμού κρυφά, με ατσάλινο και αλύγιστο χαρακτήρα, ξεκινάει να διαφεντεύει τη ζωή του άντρα της και την περιουσία του. Στην αρχή οι απαραίτητες αψιμαχίες (λεκτικές και σωματικές) για να γνωρίσει ο ένας τα όρια και την αντοχή του άλλου και στη συνέχεια, η Αγνή, κυρά κι αφέντρα, έρχεται αντιμέτωπη με τις καθημερινές έννοιες του νοικοκυριού και του φέουδου. Δεν έχει ξεχάσει όμως τον έρωτα που νιώθει για τον “ελεύθερο σκλάβο”, τον Νικόλα, που τη συνοδεύει με εντολή του πατέρα της για να τη βοηθήσει σε ό,τι χρειαστεί στη νέα της ζωή. Χωρίς να έχουμε πολλά κλάματα και ενοχές και πισωγυρίσματα, διαβάζουμε για έναν έρωτα που φούντωσε και ξεφούσκωσε, για βαθιά και αληθινά ανθρώπινα αισθήματα. Η Αγνή έρχεται αντιμέτωπη με τον ίδιο της τον εαυτό, ακόμη κι όταν φέρνει στον κόσμο δύο θυγατέρες με έναν άντρα που ουσιαστικά δεν αγάπησε, όπως παραδέχεται. Κι όλα αυτά μας τα αφηγείται με αφορμή την επίσκεψη ενός ζωγράφου από το πατρικό της παλάτι, μέντορά της και εξομολογητή της.

Ατμοσφαιρικότατο, πολύ ωραίες περιγραφές, αξέχαστες θα μείνουν οι σκηνές που η Αγνή έχει να αντιμετωπίσει τη Σοφία, αδερφή του άντρα της και αφέντρα στο σπιτικό του πριν τη νύφη, πώς την αντιμετωπίζει και πώς αντιπαρέρχεται τις κακίες και τις σκευωρίες της (μη φανταστείτε τραγικά, φωσκόλεια πράγματα, απλά καθημερινά περιστατικά, με έντονες λογομαχίες και κάποιες κακιούλες….). Το ταξίδι στην Τεργέστη για να σώσει την περιουσία του άντρα της από την πτώχευση ρεαλιστικότατο, ήθη, έθιμα, συμπεριφορές, λόγια, σκέψεις και νουθεσίες όλα αντίστοιχα της εποχής και του χώρου. Πολύ καλοδουλεμένο, με ωραία λόγια και γραφή, καθαρή γυναικεία ψυχολογία και δυστυχώς πολύ σύντομο (από την άλλη ίσως αυτό ακριβώς να βοηθά στη μαγεία του και στο άρωμά του, η περιεκτικότητά του). Ξεκινήστε να γνωρίσετε τη συγγραφέα με αυτό το βιβλίο.

ΥΓ. Προηγείται το βιβλίο “Η Φλώρια των νερών“, αν και τα δύο βιβλία διαβάζονται ανεξάρτητα.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%b5%ce%bc%ce%b5%ce%af%cf%82-%ce%ad%cf%87%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%ce%b5%ce%bc%ce%ac%cf%82-%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%ae%ce%bd%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b7/feed/ 0 «Εις το όνομα της μητρός», της Φιλομήλας Λαπατά, εκδ. Ψυχογιός (Η τριλογία της Διασποράς #3) https://www.vivliokritikes.com/%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%84%ce%bf-%cf%8c%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%82-%ce%bb%ce%b1%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%ac/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25b5%25ce%25b9%25cf%2582-%25cf%2584%25ce%25bf-%25cf%258c%25ce%25bd%25ce%25bf%25ce%25bc%25ce%25b1-%25cf%2584%25ce%25b7%25cf%2582-%25ce%25bc%25ce%25b7%25cf%2584%25cf%2581%25cf%258c%25cf%2582-%25ce%25bb%25ce%25b1%25cf%2580%25ce%25b1%25cf%2584%25ce%25ac https://www.vivliokritikes.com/%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%84%ce%bf-%cf%8c%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%82-%ce%bb%ce%b1%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%ac/#respond Mon, 17 Feb 2020 17:12:58 +0000 http://www.vivliokritikes.com/?p=3414 Μυθιστορηματική αναπαράσταση μιας άγνωστης πραγματικότητας του Ελληνισμού της Διασποράς από τη συγγραφέα των βιβλίων Οι κόρες του νερού και Lacryma Christi – Το δάκρυ του Χριστού, το τρίτο και τελευταίο μέρος της τριλογίας, με ηρωίδα την Αμαλία Κορωναίου, η οποία ξεκινάει ένα ταξίδι στη Νάπολη της Ιταλίας σε αναζήτηση της μητέρας της για να καταλήξει στην αυτογνωσία. Ένας μεγάλος έρωτας, ένα αβάσταχτο μίσος, ένα τραγικό έγκλημα. Mια ιστορία γεμάτη πάθος, όπου μπερδεύονται πραγματικότητα και φαντασία, μνήμη και μύθος, πόθοι και έχθρες, έγκλημα και τιμωρία. Ένα καλειδοσκόπιο χαρακτήρων, ένα μυθιστόρημα που προσεγγίζει τα θέματα της δυσκολίας των σχέσεων, της αναζήτησης ταυτότητας, της νοσταλγίας, του έρωτα, της αλληλεγγύης και του αλτρουισμού μέσα στο χάος των ανθρωπίνων παθών. Πού τελειώνει η ζωή και πού αρχίζει το παραμύθι; Πού τελειώνει το παραμύθι και πού αρχίζει η πραγματικότητα; Τι είναι ο αληθινός έρωτας; Είναι παντοτινός ή έχει ημερομηνία λήξης;

Βιβλίο Εις το όνομα της μητρός
Συγγραφέας Φιλομήλα Λαπατά
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Ιστορικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Με τα μάτια της συγγραφέως ζούμε την Τεργέστη του 1800, τη Νάπολη και την Αθήνα του 1850 περίπου και την Αθήνα των αρχών του 20ού αιώνα. Έρωτες, πάθη και μυστικά που καλύπτουν τρεις γενιές μιας οικογένειας μεταναστών κι επιτυχημένων στον εκάστοτε τόπο τους Ελλήνων. Από τις πιο απολαυστικές σκηνές η εισβολή της πόρνης-ερωμένης στην κηδεία του πρώην εραστή της, ντυμένη στα κόκκινα, κι ύστερα φτύνει κατάμουτρα το νεκρό μπροστά στα μάτια της οικογένειάς του και της καλής κοινωνίας της Νάπολης! Σκηνάρα, όχι αστεία! Από κει και πέρα έχουμε συναισθήματα, χαρές, λύπες, αγώνα ενάντια στην αδικία και τα σχέδια της ζωής, ελπίδες για μια νέα αρχή κι έναν άτυπο ατρειδικό κύκλο.

Ο Έκτωρ Κορωναίος και η Αλκυόνη Παΐζη παντρεύονται το 1800 στην Τεργέστη. Εκείνος επιφανής κοσμηματοπώλης και προμηθευτής βασιλικών οίκων. Από τα παιδιά τους η Εκάβη και ο Ιδομενέας ζουν τραγικές στιγμές που θα στιγματίσουν την οικογένεια κι έτσι παίρνουν το τρίτο παιδί και φεύγουν για Νάπολη να ξεκινήσουν από την αρχή. Ο Λαέρτης λοιπόν πέφτει στα δίχτυα Ναπολιτάνας κοινής γυναίκας (όχι ακριβώς πόρνης) και ξετρελαίνεται μαζί της. Κι εκείνη μαζί του. Αλλά η κοινωνική ηθική και οι επιταγές της οικογενείας του τους χωρίζουν αλλά εκείνη μένει έγκυος. Κι εκείνος νιώθει παγιδευμένος σε έναν γάμο για τον οποίο αγωνίζεται η γυναίκα του κι εκείνη γεμίζει μίσος που την αρρωσταίνει θανάσιμα. Έτσι ολοκληρώνεται μια από τις τραγικότερες ιστορίες που έχει να μας αφηγηθεί η κυρία Λαπατά, μέσω μιας απογόνου της οικογενείας. Το βιβλίο κλείνει με τη φράση: “Ό,τι έγινε, έγινε για λόγους που μονάχα η ζωή τους γνωρίζει. Δεν μπορώ να αλλάξω το παρελθόν. Μπορώ όμως να διαλέξω τον τρόπο που θα το θυμάμαι και θα το τιμάω”. Στρωτή αφήγηση, ιδιωματισμοί, η ιστορία της Τεργέστης, της Νάπολης και της Αθήνας ταιριάζουν όπως πάντα μια χαρά με τα γεγονότα του μυθιστορήματος και στις τελευταίες σελίδες υπάρχουν οπτικές αναπαραστάσεις της Νάπολης που συμπληρώνουν την εικόνα για την εποχή και τον τόπο. Καλογραμμένο και συναισθηματικό.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%84%ce%bf-%cf%8c%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%82-%ce%bb%ce%b1%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%ac/feed/ 0