Βιβλίο Δεκαοκτώ σκαλιά 
Συγγραφέας Τατιάνα Τζινιώλη
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πηγή
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το κείμενο είναι αληθινό, άμεσο και ολοζώντανο. Κινηματογραφικό στυλ, έντονες και ρεαλιστικές σκηνές, καθημερινοί διάλογοι, αληθινοί χαρακτήρες, ό,τι αγαπάει κανείς δηλαδή στην Ελληνίδα Cecilia Ahern είναι εδώ. Αν και άρρεν αναγνώστης το βιβλίο το ρούφηξα ως το τέλος ακριβώς λόγω του υφολογικού στυλ της συγγραφέως που δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Με τον γνωστό κινηματογραφικό, ρεαλιστικό και βαθιά ανθρώπινο τρόπο γραφής της ετοίμασε δύο ερωτικές ιστορίες με τα σκαμπανεβάσματά τους, με τις αναποδιές τους και με τα εμπόδια που προκύπτουν στην πορεία. Ξεδιπλώνει και αναλύει όλες τις ψυχολογικές παραμέτρους σαν παραμύθι, εύληπτα και καταιγιστικά κι ενώ θα μπορούσε να ξεφύγει σε πολλά σημεία ή να μην καταφέρει να περιγράψει σωστά τον ψυχικό κόσμο των πρωταγωνιστών, έχει τη σύνεση, την εμπειρία και το γνώθι σαυτόν να παραμείνει πιστή στην κεντρική ιδέα της ιστορίας και να μην παρασυρθεί επ’ ουδενί. Δίνει φωνή σε κάθε είδους συναισθήματα που βιώνουμε όλοι σε μια σχέση και καταφέρνει να εκφράσει με λέξεις ό,τι μας τυραννάει και δεν μπορούμε να το κατονομάσουμε.

Η Ολίβια ζει στη Βοστώνη, σε διαμέρισμα-δώρο των γονιών της για την αποφοίτησή της, εργάζεται πολλές ώρες σε εστιατόριο και ως δεύτερη δουλειά απασχολείται ως γραφίστας. Γειτόνισσα και φίλη της είναι η Έμμα, που μένει στον από πάνω όροφο και μοιράζονται πολλά κοινά. Εδώ κι ένα χρόνο ο Τζούλιαν μετακόμισε δίπλα στην Ολίβια κι έχει ενεργή σεξουαλική ζωή και έντονα μουσικά ακούσματα, πράγματα δηλαδή που θα ενοχλήσουν σύντομα την κοπέλα. Ο Τζούλιαν επέστρεψε στη Βοστώνη γιατί η αγχωτική ζωή στο Μανχάταν δεν του ταίριαζε και τώρα εργάζεται σε εταιρεία δημοσίων σχέσεων. Τα Σαββατοκύριακα διασκεδάζει με γνωριμίες της μιας βραδιάς, έχει ελάχιστες φιλικές επαφές με συναδέλφους και μόνοι φίλοι είναι τα αδέλφια του, Σάρον και Κάρτερ. Η Ολίβια κι ο Τζούλιαν ερωτεύονται με την πρώτη ματιά και δέχονται να βρίσκονται μόνο τα Σαββατοκύριακα, κάτι που όμως σύντομα θα τους γεμίσει πόθο και λαχτάρα. Ποιο θα είναι το φιτίλι που ίσως τινάξει στον αέρα αυτήν την πρωτότυπη επαφή; Τι πραγματικά φοβούνται και οι δύο και πόσο εύκολα θα μπει ανάμεσά τους; Τι θα συμβεί στις ζωές τους αν τελικά ισχύσει ο εγωισμός και τα κομμάτια δεν κολλήσουν ποτέ ξανά; Άλλωστε, ο Τζούλιαν έχει τραυματιστεί ψυχολογικά από τη σχέση του με τη Χάρλοου και γι’ αυτό οχυρώθηκε πίσω από αυτόν τον τρόπο ζωής. Σύντομα όμως, έστω κι έτσι όπως θέλει η Ολίβια, μπαίνουν σε μια οικεία ρουτίνα που θυμίζει αυτό που θέλουν κι οι δύο να αποφύγουν ο καθένας για τους δικούς του λόγους.

Πόσο γέλασα με τις πρώτες τους επαφές, τους τόσο αντίθετους χαρακτήρες, τις διαφορετικές σκέψεις που έκανε ο ένας για τον άλλον, πόσο αληθινοί είναι οι διάλογοι, πόσο ρεαλιστικές και φυσιολογικές οι καταστάσεις! Εκείνος διασκεδάζει με τη συμπεριφορά της, προσέχει τα ιδιαίτερα μάτια της, χαμογελάει στη σκέψη της κι εκείνη του φέρεται απότομα, ακατάδεκτα. Μετά το πρώτο ραντεβού, μια λέξη που εκείνος δεν χρησιμοποίησε ποτέ, η Ολίβια από φόβο για τα αισθήματά της τον αποφεύγει κι ο Τζούλιαν νιώθει ανόητος που περιμένει πάνω από το τηλέφωνό του για μια της κλήση ή έστω ένα μήνυμα. «Εκνευρίζομαι με εκείνη που έχει εξαφανιστεί και με εμένα που με νοιάζει» (σελ. 70). Ναι, φυσικά και προχωράμε παρακάτω, δεν είναι όμως αυτό το ζητούμενο αλλά η συμφωνία τους: κάνουν ό,τι θέλουν τις καθημερινές αλλά τα Σαββατοκύριακα θα είναι δικά τους. Είναι όμως αυτό το πράσινο φως για ελεύθερη σχέση; «Αν ο κανόνας του Σαββατοκύριακου μας βοηθήσει να έχουμε μια τέλεια σεξουαλική ζωή χωρίς τα προβλήματα και τις απαιτήσεις που φέρνει μια σχέση, τότε ας είναι» (σελ. 95).

Στο δεύτερο μέρος, γνωρίζουμε τον Κάρτερ, που δέχεται να πάνε εκδρομή στο Λας Βέγκας όλοι μαζί τ’ αδέλφια με τις σχέσεις τους, οπότε η Σάρον καλεί και την Έμμα, την κολλητή της Ολίβια, μπας και πιέσει λίγο τα πράγματα και τους ψήσει να τα φτιάξουν. Με το ίδιο αφηγηματικό μοτίβο με τις εναλλάξ πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις παρακολουθούμε και τις δικές τους ψυχολογικές διακυμάνσεις, αισθήματα, σκέψεις κλπ. στην προσπάθειά τους να γνωριστούν καλύτερα και να δουν αν ταιριάζουν. Μόνο που μετά από ένα άγριο βράδυ μεθυσιού παντρεύονται, χωρίς να θυμούνται τίποτα την επόμενη μέρα! Γάμος σε μια πολιτεία διάσημη σε όλο τον κόσμο για τις λάθος αποφάσεις! Τελικά πώς θα εξελιχθεί η σχέση τους; Γιατί η Έμμα αποφεύγει τον Κάρτερ; Πόσο δύσκολο είναι να γκρεμίσουμε τα τείχη γύρω από τις φοβίες μας και να κάνουμε «ένα άλμα πίστης»; «Δεν πρέπει να αφήνουμε τον φόβο για το τέλος να ορίζει το παρόν» (σελ. 245).

Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στη Βοστώνη με τα δύο μεγάλα πάρκα της, τον Δημόσιο Κήπο και τον Boston Common, με τους δρόμους της, με το αξεπέραστο αρχιτεκτονικό της στυλ που συνδυάζει τους ουρανοξύστες της αμερικανικής μεγαλούπολης και την ευρωπαϊκή τεχνοτροπία, αφού είναι από τις πρώτες πόλεις που δημιουργήθηκαν και άρα είναι πιο κοντά στο στυλ της Νέας Αγγλίας αλλά και στο διαμετρικά αντίθετο Λας Βέγκας, στο οποίο μας ταξιδεύει στη συνέχεια η συγγραφέας: «Εκεί που το χρήμα ρέει άφθονο όλη μέρα και τα πάντα έχουν ως στόχο τον εντυπωσιασμό» (σελ. 205), καμία σχέση δηλαδή με την κλασική και διαχρονική ομορφιά της Βοστώνης. Έτσι το κείμενο βρίθει ρεαλισμού και προσεγμένων λεπτομερειών που κάνουν απόλυτα αληθινούς όλους τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος, οι οποίοι αντιδρούν, φέρονται και σκέφτονται μέσα σε μια σχέση όπως όλοι μας, με τις ανασφάλειές τους, με τις φοβίες τους, με την αγωνία τους, με όλα όσα γεμίζει μια ευτυχισμένη ζωή τις καρδιές όλων μας. «18 σκαλιά» χωρίζουν τον κάθε όροφο της πολυκατοικίας όπου μένουν οι ήρωες του βιβλίου, το μόνο εμπόδιο ανάμεσά τους, μιας και περνάνε όμορφες αλλά και δύσκολες στιγμές, ευτυχισμένες μέρες και αξημέρωτες νύχτες, γεμίζουν φιλιά και πάθος τις σελίδες αλλά σκέφτονται και το αύριο, ακόμη και με πεισματική εμμονή που απεκδύει τον έρωτα από τη μαγεία του. Είναι ένα δυνατό, τρυφερό και ρομαντικό μυθιστόρημα με διαχρονικές αλήθειες και χαρακτήρες που αγαπάς από την αρχή.

Βιβλίο Μεθυσμένες αλήθειες 
Συγγραφέας Τατιάνα Τζινιώλη
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πηγή
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το κείμενο είναι αληθινό, άμεσο και ολοζώντανο. Κινηματογραφικό στυλ, έντονες και ρεαλιστικές σκηνές, καθημερινοί διάλογοι, αληθινοί χαρακτήρες, ό,τι αγαπάει κανείς δηλαδή στην Ελληνίδα Cecilia Ahern είναι εδώ. Αν και άρρεν αναγνώστης το βιβλίο το ρούφηξα ως το τέλος ακριβώς λόγω του υφολογικού στυλ της συγγραφέως που δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Με τον γνωστό, κινηματογραφικό, ρεαλιστικό και βαθιά ανθρώπινο τρόπο γραφής της ετοίμασε μια ερωτική ιστορία με τα σκαμπανεβάσματά της, με τις αναποδιές της και με τα εμπόδια που προκύπτουν στην πορεία. Ξεδιπλώνει και αναλύει όλες τις ψυχολογικές παραμέτρους σαν παραμύθι, εύληπτα και καταιγιστικά κι ενώ θα μπορούσε να ξεφύγει σε πολλά σημεία ή να μην καταφέρει να περιγράψει σωστά τον ψυχικό κόσμο των δύο πρωταγωνιστών, έχει τη σύνεση, την εμπειρία και το γνώθι σαυτόν να παραμείνει πιστή στην κεντρική ιδέα της ιστορίας και να μην παρασυρθεί επ’ ουδενί.

Ο τριαντάρης Κόνορ ασφυκτιά στην εδώ και τρεις μήνες σχέση του με τη Χόλυ, η οποία επιπλέον είχε την ιδέα να του χαρίσει για τα γενέθλιά του μια επταήμερη κρουαζιέρα στις Μπαχάμες ενώ ο ίδιος θα προτιμούσε να περάσει τη δική του μέρα με τους κολλητούς του πίνοντας μπίρες. Έχει καταλάβει πως δεν ταιριάζουν ενώ η Χόλυ θέλει να προχωρήσουν παρακάτω. Οι κουβέντες τους δείχνουν το χάσμα που υπάρχει ανάμεσά τους, μ’ εκείνον να το έχει αντιληφθεί κι εκείνη να γεμίζει το κενό με ανούσιες φλυαρίες και σχέδια για τον Κόνορ χωρίς τη γνώμη του! Τι να κάνει όμως που έχουν επτά μέρες μπροστά τους για να τσακωθούν από την αρχή; Στο ίδιο καράβι επιβιβάζεται και η Χέιζελ με την εξηνταπεντάχρονη γιαγιά της, Μπέτι, η οποία της κάνει δώρο την κρουαζιέρα για την αποφοίτησή της κι η κοπέλα ανυπομονεί να περάσει τον χρόνο αυτόν με έναν από τους πιο αγαπημένους της ανθρώπους. Η Μπέτι δεν είναι παλαιών αρχών, αφού μεταξύ άλλων παροτρύνει την εγγονή της να κάνει Tinder, τη συμβουλεύει να γνωρίσει κόσμο για να ξέρει τι θέλει και να μη συμβιβαστεί. Η εικοσάχρονη Χέιζελ μεγάλωσε με τους παππούδες της όσο η δεκαεφτάχρονη μητέρα της έκανε δυο δουλειές για να ζήσουν από τη στιγμή που ο πατέρας προτίμησε τις σπουδές στην Καλιφόρνια και δε γύρισε ποτέ πίσω. Η κοπέλα ευελπιστεί να έχει βρει δουλειά ως τον Οκτώβριο, έχοντας σπουδάσει μάρκετινγκ σε μια δαπανηρή πόλη όπως η Νέα Υόρκη και τότε συναντάει τον Κόνορ.

Οι δύο νέοι θα γνωριστούν στο μπαρ του καραβιού και η χημεία μεταξύ τους θα πάρει τα ηνία. Η οικειότητα και η επικοινωνία είναι το κάτι άλλο αλλά καταλαβαίνουν πως τα βήματά τους (πρέπει να) είναι μετρημένα. Μέσα σε λίγες μέρες γνωρίστηκαν και σε λίγες μέρες όλο αυτό θα τελειώσει. «…ήδη το δωμάτιο είναι ασφυκτικά μικρό και μόνο οι δυο μας είμαστε εδώ. Ή μόνο οι δυο μας έχουμε σημασία» (σελ. 32). Τι πρέπει να γίνει όμως όταν υπάρχει τρελή χημεία στην πιο ακατάλληλη στιγμή; Περιμένεις ή, όσο το αφήνεις, τόσο πιο εύκολο είναι να μη συμβεί τίποτα; Ναι, υπάρχει μια άκρως ερωτική ατμόσφαιρα που συνδυάζεται άψογα με το ρομαντικό ταξίδι στις εξωτικές Σεϋχέλλες και πάλι χωρίς γλυκανάλατες κα περιττές λεπτομέρειες, μόνο που αυτό αφορά τις πρώτες 80 σελίδες, αφού κάποιες λάθος αποφάσεις και σκέψεις πυροδοτούν μια σειρά από εξελίξεις όσο εκείνος κι εκείνη επιστρέφουν στις ζωές τους κι έτσι υπάρχει διάχυτη η αγωνία αν θα ξαναβρεθούν, αν θα συγχωρέσει ο ένας τον άλλον για όσα έγιναν ή δεν έγιναν πάνω στο πλοίο, αν θα ακολουθήσουν τα όνειρά τους, αν θα πάρουν τις ευκαιρίες που θα τους παρουσιαστούν ακόμη και εις βάρος της σύντομης σχέσης που είχαν και πολλά άλλα. Τι καριέρα έκαναν, ποιοι είναι οι ανταγωνιστές, ποια τα προβλήματα, ποιες οι αναποδιές, ποιες οι απόπειρες νέων σχέσεων με τον καθένα τους να είναι ακόμη εκεί, στην καρδιά και στον νου του άλλου. Ως πότε; Το κείμενο είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο και την ιστορία την αφηγούνται εναλλάξ η Χέιζελ και ο Κόνορ. Δεν ξαναβλέπουμε την ίδια ιστορία από άλλη οπτική, αντίθετα ο ένας συνεχίζει από κει που σταμάτησε ο άλλος. Εκείνος σκιαγραφείται ελαφρόμυαλος και ίσως λίγο δειλός κι εκείνη εγωίστρια, να όμως που ο έρωτας, οι περιστάσεις και τα λάθη αρχίζουν να λειάνουν τις γωνίες τους και να σχηματίζονται αληθινοί χαρακτήρες! Η χρήση ενεστώτα διαρκείας δίνει ζωντάνια και βοηθάει την ιστορία να κυλήσει γρήγορα, χωρίς ανάσα. Αληθινές, ατόφιες, ανθρώπινες παρεξηγήσεις απομακρύνουν το ζευγάρι και όμορφες στιγμές τους ενώνουν ξανά. Προς τιμήν της, η Τατιάνα Τζινιώλη, ξέροντας πως ακροβατεί ανάμεσα σε αγκάθια, κρατά σφιχτά στο χέρι της την ιστορία και την ξεδιπλώνει όσο πρέπει. Οι παρεξηγήσεις ήταν φυσιολογικές, δοσμένες με εκπληκτικό συναισθηματικό περιεχόμενο, οι ανατροπές έρχονταν εκεί που δεν τις περίμενες αλλά δεν έπνιγαν τη ροή της εξέλιξης και γενικά το κείμενο είναι από αυτά που αγαπάς να διαβάζεις ξανά και ξανά.

Στις «Μεθυσμένες αλήθειες» η Τατιάνα Τζινιώλη δίνει και πάλι τη δική της πνοή και μια νέα μορφή σε ιστορίες με κλισέ, καταρρίπτοντάς τα χωρίς δισταγμό και δημιουργώντας μια ιστορία αγάπης που με έπεισε πως θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα από μας. Και μάλιστα στη Νέα Υόρκη, η οποία μεταμορφώνεται από χειμώνα σε καλοκαίρι, τίποτα δε μένει ίδιο στα χρώματα, στο φως και στις μυρωδιές της κι είναι γεμάτη αντιθέσεις, με τις συνοικίες της, τη ζωή που ποτέ δεν κοιμάται, τα τοπόσημά της, τις δραστηριότητές της, τις κοινωνικές διαφορές μεταξύ των περιοχών της, την καθημερινότητα των κατοίκων της το πρωί και το βράδυ, με τις συνήθειές τους, τις προσδοκίες τους και τον εξαντλητικό ρυθμό δουλειάς. Απόλαυσα κάθε λέξη, παρακολούθησα κάθε σκηνή, κατέγραψα κάθε συναίσθημα, όπως κάνω σε κάθε μυθιστόρημα της συγγραφέως, γεμάτος αγωνία για τη συνέχεια και για το πολυπόθητο τέλος. «-Λένε πως το ποτό σε κάνει να λες αλήθειες. Απλά δεν φανταζόμουν πως τις έλεγα φωναχτά. -Οι μεθυσμένες αλήθειες είναι κάτι που ισχύει» (σελ. 35).

Βιβλίο Μετά τα μεσάνυχτα
Συγγραφέας Τατιάνα Τζινιώλη
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πηγή
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Τατιάνα Τζινιώλη επέστρεψε με το δεύτερο αυτοτελές βιβλίο της τριλογίας Manhattan, αφηγούμενη αυτήν τη φορά την ιστορία του Σεμπάστιαν και της Λέξι, με τον γνωστό, κινηματογραφικό, ρεαλιστικό και βαθιά ανθρώπινο τρόπο γραφής της. Μια ερωτική ιστορία με τα σκαμπανεβάσματά της, τις αναποδιές και τα εμπόδια που προκύπτουν στην πορεία. Και δεν είναι εμπόδια που τους βάζουν άλλοι αλλά ο ίδιος τους ο εαυτός. Ο Σεμπάστιαν είναι ένας άντρας με την εξής ρουτίνα: «…θέλω να μένω στο σπίτι όσο το δυνατόν λιγότερο, ίσως αύριο το βράδυ να βγω χωρίς άλλους μαζί ώστε να καταλήξω μέσα σε κάποια για αν μη νιώθω τόσο μόνος. Μία γυναίκα χωρίς πρόσωπο και χαρακτηριστικά, μία που δεν θα μου θυμίζει όλα αυτά που έχασα, αλλά θα μου θυμίζει γιατί θέλω να ζήσω» (σελ. 28). Σε όλο το βιβλίο ξεδιπλώνεται μια προσωπικότητα κολλημένη σε μια γυναίκα που έχει φύγει από τη ζωή. Αρνείται να την αφήσει να φύγει από τη ματιά του και να ξεκουραστεί στη μνήμη του κι όταν γνωρίζει καλύτερα τη Λέξι αγωνίζεται να ισορροπήσει αρμονικά ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, κάνοντάς τα, ως γνήσιος άντρας, μαντάρα. Δοκιμάζει και δοκιμάζεται, θέλει τη Λέξι αλλά νιώθει χειρότερες τύψεις αν αφήσει τον εαυτό του να ξεχάσει τον έρωτα της ζωής του. Ένα συναισθηματικό κουβάρι που τον οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην αύξηση του αλκοόλ στο αίμα του.

Η Λέξι είναι μια νέα κοπέλα με ένα αβέβαιο στην Ελλάδα επάγγελμα, έξυπνη και απόλυτα συναισθηματική. Η εξέλιξη μιας σχέσης στην Αγγλία θα την οδηγήσει ουσιαστικά να το σκάσει πίσω στην οικογένειά της για να νιώσει ασφάλεια και να ανασυντάξει τις δυνάμεις της. Τα αισθήματά της για τον Σεμπάστιαν ξυπνούν και είναι αμείλικτα. Είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει τα φαντάσματά του και να σταθεί στο πλάι του, όμως τα δικά της κολλήματα είναι άλλα: είναι κολλητός του αδελφού της. Και δώστου σκέψεις και δώστου πισωγυρίσματα και να οι τύψεις και να τα νεύρα κλπ.

Το κείμενο είναι αληθινό, άμεσο και ολοζώντανο. Κινηματογραφικό στυλ, έντονες και ρεαλιστικές σκηνές, καθημερινοί διάλογοι, αληθινοί χαρακτήρες, ό,τι αγάπησε κανείς δηλαδή στην Ελληνίδα Cecilia Ahern είναι εδώ. Αν και άρρεν αναγνώστης το βιβλίο το ρούφηξα ως το τέλος ακριβώς λόγω του υφολογικού στυλ της συγγραφέως που δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Ξεδιπλώνει και αναλύει όλες τις ψυχολογικές παραμέτρους σαν παραμύθι, εύληπτα και καταιγιστικά, οπότε παρασύρθηκα. Και όσο διάβαζα σημείωνα σε ποιον να πρωτοδώσω σφαλιάρες γιατί η πρωτοκαθεδρία άλλαζε σχεδόν ασκαρδαμυκτί. Ήθελα να μπουφλίσω τον Σεμπάστιαν για τις τόσο πολλές και έντονες τύψεις που ένιωθε γιατί προχωράει στη ζωή του, ήθελα να πλακώσω τη Λέξι με τις δικές της ανασφάλειες και που δεν άφηνε το σώμα της να δράσει αλλά το μυαλό της να σκέφτεται (αγάπη μου, άμα σκέφτεσαι έχουμε Φιλοσοφία, αν πράττεις έχουμε σχέση!), ύστερα ο Σεμπάστιαν δεν ήθελε το ένα και το άλλο, μετά η Λέξι είπε μια βλακεία και πάμε πάλι από την αρχή. Αυτό το παιχνίδι είχε πολύ ενδιαφέρον και το παρακολούθησα με άνεση, επεξηγήθηκε και τεκμηριώθηκε η κάθε κίνηση των παιδιών, όμως ήθελα να τους πω: «Νέοι είστε, απολαύστε το!»

Είναι πολυδιάστατη η ιστορία που διάλεξε να γράψει η Τατιάνα. Γιατί ο κάθε ήρωας έχει τα δικά του ψυχολογικά αδιέξοδα, τον λάθος τρόπο να εκφράσει τα θέλω του και επιπλέον αγωνίζονται να δώσουν όνομα στη σχέση τους. Τα έχουμε ή δεν τα έχουμε; Αν τα έχουμε γιατί νιώθουμε έτσι; Αν δεν τα έχουμε τι είμαστε, «φίλοι με προνόμια;» (η νέα μόδα στην Αμερική που μας έχει κυριεύσει κι εδώ). Η συγγραφέας θα μπορούσε να ξεφύγει σε πολλά σημεία ή να μην καταφέρει να περιγράψει σωστά τον ψυχικό κόσμο των δύο πρωταγωνιστών, έχει όμως τη σύνεση, την εμπειρία και το γνώθι σαυτόν να παραμείνει πιστή στην κεντρική ιδέα της ιστορίας και να μην παρασυρθεί επ’ ουδενί.

Ο Σεμπάστιαν και η Λέξι θα χαρίσουν άλλη μια τρυφερή, ρομαντική και αληθινή ιστορία στους αναγνώστες τους, αν και προσωπικά περιμένω τη συγγραφέα κάποια στιγμή να τολμήσει να γράψει κάτι διαφορετικό. Κάτι ανατρεπτικό; Κάτι με πρωτότυπη θεματολογία ή έναν άλλον τρόπο γραφής; Δεν ξέρω πώς να το εκφράσω. Έχει τα εχέγγυα να ταξιδεύει τον αναγνώστη της με το πλούσιο λεξιλόγιο και τη διεισδυτική ματιά της, θα ήθελα όμως κι ένα πιο τολμηρό βήμα.

Βιβλίο Road trip
Συγγραφέας Τατιάνα Τζινιώλη
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πηγή
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Άνταμ είναι ένας άντρας που τέσσερα χρόνια μετά την προδοσία που έζησε από την τότε σύντροφό του επιδίδεται μόνο σε εφήμερες ερωτικές βραδιές ενώ αγωνίζεται με το συγκρότημά του να αναδειχθεί στη μουσική σκηνή της χώρας του. Η Κέιτ είναι ένα πλούσιο κορίτσι, που σπουδάζει ό,τι θέλουν οι γονείς της και θα παντρευτεί αυτόν που της υπέδειξαν οι γονείς της, αν και κατά βάθος δε θέλει τίποτα από τα δύο, μόνο να ζωγραφίζει. Η γνωριμία αυτών των δύο ανθρώπων θα αλλάξει τα πάντα γύρω τους και μέσα τους.

Το κείμενο είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο και την ιστορία την αφηγούνται εναλλάξ η Κέιτ και ο Άνταμ. Δεν αναμασάται η ίδια ιστορία από άλλη οπτική, αντίθετα ο ένας συνεχίζει από κει που σταμάτησε ο άλλος. Αφήγηση σε ενεστώτα διαρκείας, που δίνει ζωντάνια και βοηθάει την ιστορία να κυλήσει γρήγορα, χωρίς ανάσα. Αληθινές, ατόφιες, ανθρώπινες παρεξηγήσεις απομακρύνουν το ζευγάρι, όμορφες στιγμές τους ενώνουν ξανά. Παράτησα ό,τι συνιστά την προσωπική μου ζωή για να αφοσιωθώ και να αφιερωθώ σε αυτά τα δύο νέα παιδιά. Και φοβόμουν τη συγγραφέα μην καταφύγει σε στερεότυπα και το καταντήσει μελόδραμα ή υπερβολικό ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Προς τιμήν της, η Τατιάνα Τζινιώλη, ξέροντας πως ακροβατεί ανάμεσα σε αγκάθια, κρατά σφιχτά στο χέρι της την ιστορία και την ξεδιπλώνει όσο πρέπει. Κάλλιστα θα μπορούσε ο μέλλων σύζυγος της Κέιτ, τον οποίο εγκατέλειψε για τον Άνταμ, να της κάνει τη ζωή δύσκολη. Το ίδιο και ο πατέρας της. Και το μυθιστόρημα να συγκαταλεγόταν στα χιλιομασημένα κείμενα, χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας και προσωπικής ταυτότητας της συγγραφέως. Οπότε, ναι, το ευχαριστήθηκα απόλυτα αυτό το road trip, γιατί οι παρεξηγήσεις ήταν φυσιολογικές, δοσμένες με εκπληκτικό συναισθηματικό περιεχόμενο, οι ανατροπές έρχονταν εκεί που δεν τις περίμενες αλλά δεν έπνιγαν τη ροή της εξέλιξης. Ο Άνταμ και η Κέιτ ωριμάζουν μέσα σε αυτήν και μέσα από αυτήν τη σχέση, έρχονται αντιμέτωποι με τους εαυτούς τους, με τα τραύματα του παρελθόντος, συγκρούονται με τις επιθυμίες, ταυτίζονται και διαφωνούν, ολοκληρώνονται, ωριμάζουν με έναν τρόπο τόσο άμεσο και συγκινητικό που με συγκίνησε και με χαροποίησε για το ταλέντο της Τατιάνας. Υπέροχη γραφή, μελετημένο κείμενο, βαθιά ανθρώπινο και απόλυτα ρεαλιστικό.

Έξυπνη επιλογή να διαδραματίζεται το love story στις Ηνωμένες Πολιτείες και πρωτότυπη η κεντρική ιδέα του ταξιδιού και ο τρόπος που τα δυο παιδιά ήρθαν σε επαφή και γνωρίστηκαν καλύτερα. Το Λος Άντζελες μου συστήθηκε μέσα από τη ζωή των πρωταγωνιστών, έβγαλε στο φως τις τουριστικές και μη γωνίες του και διασκέδασα πολύ με τον τρόπο που ο Άνταμ εισήγαγε την Κέιτ στην junky εκδοχή του φαγητού: χάμπουργκερ, μιλκ σέικ, πατάτες, κόκα κόλες κλπ. Το Σικάγο και το Κολοράντο είναι τα άλλα μέρη όπου με ταξίδεψε το κείμενο.

Η ένστασή μου αφορά το τέλος αλλά και πάλι πιστεύω πως αυτή η επιλογή σχετίζεται με την όλη φιλοσοφία της συγγραφέως για την ιστορία που έχει στα χέρια της. Δε χρειάζεται να τραβάμε στα άκρα κάτι καθημερινό και τόσο όμορφο όσο ο έρωτας, ούτε να προδώσουμε τη ρέουσα γραφή, δίνοντας βάρος σε ακρότητες. Το στυλ της Τατιάνας Τζινιώλη με κέρδισε από τις πρώτες γραμμές και μου χάρισε μια από τις ομορφότερες ιστορίες αγάπης που έχω διαβάσει.