Βιβλίο Ο τυπογράφος
Συγγραφέας Τάκης Γεράρδης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Γραφή
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Τάκης Γεράρδης μέσα από μια συναρπαστική ιστορία μας γνωρίζει μια Αθήνα που μεταμορφώνεται με τα χρόνια κι από το 1982 φτάνουμε στο 1994 και στο 2006, έτη-σταθμούς στην εξέλιξη των χαρακτήρων του μυθιστορήματος, με τον κοινωνικό και πολιτικό ιστό γύρω τους να αλλάζει όχι πάντα προς το καλύτερο, με τις συνέπειες των πρώτων επιλογών να τους κυνηγούν κι όλα αυτά να προετοιμάζουν για μια μεγάλη ανατροπή. Το κείμενο είναι ένα αείροο ποτάμι που παρασύρει όνειρα, σχέδια και προγραμματισμούς, παρασύρει τους πάντες στο δικό του πέρασμα και τους φέρνει αντιμέτωπους με απρόβλεπτες καταστάσεις. Κάθε μέρος, κάθε σημείο, κάθε τομέας που απασχολεί τον συγγραφέα αναλύεται διεξοδικά μέσα από παραστατικούς διαλόγους και ενδιαφέρουσες σκηνές, συγκροτώντας έτσι μια ποικιλόμορφη βεντάλια γεγονότων που θα μπορούσαν να έχουν γίνει και στην πραγματικότητα, αν δεν έχουν ήδη γίνει, όπως ο πόλεμος συμμοριών για τη νυχτερινή Αθήνα, οι υψηλές διασυνδέσεις που προασπίζουν κυριολεκτικά με κάθε τρόπο τα συμφέροντα των πολυεθνικών και πολλά άλλα.

Ο νεαρός Χριστόφορος εργάζεται στη λαχαναγορά του Ρέντη, μια αεικίνητη κυψέλη, παλεύει για ένα μεροκάματο. Το βιβλίο ξεκινάει με προσεγμένη καταγραφή αυτού του χώρου, με τις διαδικασίες φορτώματος και ξεφορτώματος, ποια μαγαζιά υπάρχουν γύρω, με την άγρια ερημιά της περιοχής μες στη νύχτα, με τους μεγαλέμπορους με τα πολλά χρήματα, που κλείνουν τις σοδειές προκαταβολικά και στηρίζουν τους παρατημένους από το κράτος αγρότες, επωφελούνται όμως από τις τιμές που οι ίδιοι καθορίζουν, με τον σκληρό αγώνα για επιβίωση στον χώρο, χωρίς προοπτικές όμως όλα αυτά για τον Χριστόφορο, ο οποίος δε θεωρεί τον εαυτό του ικανό στον χώρο του εμπορίου, που θέλει κυνικότητα και σκληρότητα. Γι’ αυτό, με τη γυναίκα του, Λεμονιά, να εργάζεται σε φαρμακευτική εταιρία που χρειάζεται διαρκώς φυλλάδια και άλλο έντυπο υλικό, ο Χριστόφορος έχει την ιδέα να μαθητέψει δίπλα σ’ έναν τυπογράφο και σταδιακά να αποκτήσει το δικό του μαγαζί για να ξεφύγει από τη λαχαναγορά, αφού κατ’ εκείνον η τυπογραφία είναι τέχνη δύσκολη και απαιτητική, εξ ου και τον ελκύει περισσότερο.

Ο Χριστόφορος δεν είναι εύπιστος, αγαπάει όμως τη γυναίκα του και το παιδί του και προσπαθεί μεν να επιβιώσει, χωρίς να μπλέξει πουθενά και με κανέναν τρόπο δε. Σώζοντας τη ζωή του θηριώδους Αχιλλέα η ζωή του αλλάζει για πάντα, μόνο που έχει το σθένος και την προνοητικότητα να θέσει τη σχέση τους σε άλλα επίπεδα. Ο Αχιλλέας είναι μπράβος της νύχτας, μαδάει λέσχες, πουλάει προστασία σε νυχτερινά μαγαζιά, έχει και κοπέλες για πορνεία κι όλα αυτά την περίοδο που το Περιστέρι έχει ανοίξει πόλεμο με την Ηλιούπολη ενώ ο Πειραιάς ακουμπάει σε γερές πολιτικές πλάτες αλλά δε διστάζει να κάνει τον διαιτητή στις άλλες φαγωμάρες. Ο Αχιλλέας είναι το μαντρόσκυλο του Πειραιά και δεσμεύεται να βοηθήσει τον νεαρό όποτε του το ζητήσει. Το 1994 ο Χριστόφορος έχει πλέον μεγαλουργήσει με το τυπογραφείο κι ετοιμάζεται να κάνει ένα μεγάλο άνοιγμα, θέλοντας να βελτιώσει τη ζωή των παιδιών του, να μη μεγαλώσουν μες στη φτώχεια όπως αυτός, όπου η οικογένειά του μόνο τη στέρηση είχαν γνωρίσει. Αγοράζει λοιπόν ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο στη Μεταμόρφωση κι έρχεται η στιγμή που θα ζητήσει τη βοήθεια του Αχιλλέα.

Όσο προχωράμε στα χρόνια, όσο αυξάνονται οι δραματικές εξελίξεις, τόσο περισσότερα πρόσωπα προστίθενται, χωρίς όμως να με μπερδέψουν στιγμή ούτε να χαθώ μες στην αφήγηση, αφού ο καθένας έχει συγκεκριμένο ρόλο και επηρεάζει εμ τον δικό του τρόπο τις εξελίξεις ενώ αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους χωρίς υπερβολές και περιττές σκηνές. Για παράδειγμα ο Περικλής Τσιότρας θα βοηθήσει τον εκπρόσωπο μεγάλης φαρμακευτικής εταιρείας να αυξηθεί η αποδοχή του αγοραστικού κοινού στα σκευάσματα που παράγει, εξαλείφοντας το εμπόδιο που ονομάζεται καρδιολόγος Γιώργος Λουκέζης. Καχυποψία («σύμπτωμα μιας υποβαθμισμένης αγοράς όπως η ελληνική») και συμφέροντα άλλων εταιρειών δυσχεραίνουν τη διάδοση των φαρμάκων, οπότε η εταιρεία υπόσχεται στον Τσιότρα οποιαδήποτε βοήθεια χρειαστεί σε τυχόν επιχειρηματικές του ιδέες. Ο Φάνης Μπαλασόπουλος, σημαντικό και αμετακίνητο γρανάζι στο Υπουργείο Υγείας, ο Ιάσονας, χορευτής του μπαλέτου, ο Τζίμης που παίζει τζαζ τα βράδια στα μπαράκια των Εξαρχείων, η κομμώτρια Ντίνα που δεν αντέχει τον ανύπαρκτο ναυτικό σύζυγό της, η μηχανή του σεξ Κατερίνα, ο Σπύρος με τις παράνομες ιδέες, ο Νώντας με το καθαρό κούτελο και άλλοι δημιουργούν έναν μικρόκοσμο που κινείται δίπλα και κοντά στους ανθρώπους που τρέχουν για τον καθημερινό τους επιούσιο και συγκροτούν ένα άρτιο, αντιπροσωπευτικό της εποχής σύνολο καλών και κακών ανθρώπων. Φυσικά δε γίνεται ο συγγραφέας να μην κλείσει το μάτι στον αναγνώστη χώνοντας και τον εαυτό του ως Τάκη Βερνάρδο, εκδότη του περιοδικού «Καφές» (χμ….). Μυθιστόρημα πάντως για την τυπογραφία χωρίς ποιητή που εκδίδει τα έργα του για να τα μοιράζει σε φίλους και κριτικούς δε γίνεται, έτσι, ο Πέρης Αρχάγγελος, με τη φιλοσοφία του και τη στάση ζωής του κερδίζει ένα μεγάλο κομμάτι της αγάπης μου για τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος. «Ζούσε για μια καλή κριτική και μόνο. Μια καλή κριτική και μια όμορφη συντροφιά. Οι γυναίκες ήταν το άλλο του πάθος» (σελ. 144). Μαρούσι, Κολωνός, Εξάρχεια, Δραπετσώνα είναι οι κύριοι τόποι δράσης που συνάδουν απόλυτα με το «λαϊκό» περιεχόμενο του κειμένου και στους οποίους δρουν άνθρωποι μεσαίου επιπέδου, απόλυτα αληθινοί, ευθείς ή αδίστακτοι, οικογενειάρχες ή μοναχικοί λύκοι.

Πρόκειται για ένα ντρέτο και ευθύ μυθιστόρημα, γεμάτο αλήθειες που πονάνε, τιμή και φιλότιμο, που ασχολείται με τις δυσκολίες και την καθημερινή ζωή ανθρώπων απλών, αγωνιστών, που τα όνειρά τους δεν αγγίζουν τα μεγαλεία και τα πλούτη αλλά το καλύτερο μέλλον των παιδιών τους. Ο κόσμος της νύχτας γυρίζει γύρω από τη ζωή του Χριστόφορου κι απλώνει τα δίχτυα του όσο τον αφήνει ο Αχιλλέας. Μια παράδοξη φιλία καταγράφεται στο μυθιστόρημα μ’ έναν συγκινητικό και απλό τρόπο, χωρίς υπερβολές και ακρότητες. Η ιστορία προχωράει στρωτά, με κάποιες εκπλήξεις, ο συγγραφέας σε κάποια σημεία δείχνει τις δικές του αντιλήψεις για τη ζωή, για τις φιλίες, για τις ηθικές αξίες, απόλυτα ενστερνισμένες όμως με τους χαρακτήρες κι έτσι το κείμενο κυλάει σα νερό, καθαρό και διαυγές, γεμάτο διαχρονικές αλήθειες. Με κράτησε και ήθελα να δω τι θα γίνει παρακάτω, μιας και η πλοκή δεν είναι προδιαγεγραμμένη κι έβλεπα τους χαρακτήρες να εξελίσσονται, να έρχονται αντιμέτωποι με γεγονότα και καταστάσεις που πήγαιναν κόντρα στις αντιλήψεις τους, επομένως τι θα κάνουν και πώς θα αντιδράσουν; Όλοι αλλάζουν, άλλοι προς το καλύτερο κι άλλοι προς το χειρότερο αλλά με μέτρο και χωρίς υπερβολές.

Στο κείμενο που διαδραματίζεται κυρίως τη δεκαετία του 1990 αποτυπώνονται ανάγλυφα τα συμφέροντα και ο έλεγχος που ασκούν οι φαρμακευτικές εταιρείες, πολλές φορές με κρατικές «πλάτες» («Όπου λειτουργεί το κράτος, παράγεται κι ένας μεγάλος τζίρος», σελ. 87), ο τρόπος οργάνωσης και λειτουργίας των μασονικών στοών, τα μηχανήματα και οι διαδικασίες εκτύπωσης και τυπώματος, οι αλλαγές στην ποίηση που ίσως να έχουν να κάνουν και με τη γενικότερη άνοδο της πνευματικής στάθμης του κόσμου που διαβάζει ή και από αδιέξοδο και άλλα κομμάτια που συνδέουν αναπόσπαστα το σήμερα με τη δεκαετία του 1980, που ξεκίνησε ευνοϊκά αλλά τυχοδιώκτες και καριερίστες οδήγησαν σ’ ένα ντόμινο εξελίξεων που μοίρασαν εκατομμύρια σε ημέτερους και νέα τζάκια εκτόπισαν τα παλιά με έπαρση και ταχύτητα. Ενδιαφέρουσες απόψεις όπως η ακόλουθη μου έδωσαν μια διαφορετική απάντηση στο ερώτημα πώς φτάσαμε ως εδώ σε κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο: «Οι εργάτες παρ’ όλες τις ατέλειες και το άγχος τους είναι αυθεντικοί και κατά κανόνα ντόμπροι. Έχουν μικρό ορίζοντα αλλά έχουν ορίζοντα, προορισμό και στόχους συγκεκριμένους. Οι αστοί δεν βιάζονται, δεν τρέχουν πίσω από τα πράγματα, γιατί έχουν τη βεβαιότητα πως τα πράγματα θα έρθουν στα πόδια τους κάποτε… Οι μικροαστοί είναι άστα να πάνε… δεν έχουν μια σταθερή ταυτότητα, παρά συνεχώς αναζητούν κάποια άλλη που δεν τους ανήκει» (σελ. 98). Εκτός απ’ την τυπογραφία και τα μυστικά της (ποιότητες χαρτιού, μέθοδοι εκτύπωσης, γραμματοσειρές, μελάνι, στοιχειοθεσία), το μυθιστόρημα αγγίζει πεδία της παλαιογραφίας, των παλαιών εκδόσεων, ακόμη και της παραχάραξης παλαίτυπων για διψασμένους συλλέκτες που ξεγελιούνται όμως εύκολα. Λεπτομέρειες και ιστορικό φόντο που ελάχιστοι γνωρίζουν, περιορισμένες και εύληπτες εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες, ενταγμένες ομαλά στη ροή του κειμένου και όχι εις βάρος της πλοκής συγκροτούν το κατάλληλο πραγματολογικό υπόβαθρο.

«Ο τυπογράφος» είναι ένα μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται «σε μια Ελλάδα που τα τελευταία χρόνια κατεδαφίζεται χωρίς πλάνο, χωρίς σκοπό. Απλώς κατεδαφίζεται» (σελ. 336) και καταγράφει τις εξελίξεις και τις αλλαγές σε ανθρώπους καθημερινούς, συνηθισμένους, οι οποίοι όμως έρχονται αντιμέτωποι με σημαντικές προκλήσεις και πρέπει να ανταποκριθούν. Ποιοι θα υπερβούν τα εσκαμμένα; Ποιοι θα παραμείνουν πιστοί στις αρχές και στα ιδεώδη τους; Πότε σταματάς να ζεις για ένα καλύτερο αύριο και γίνεσαι άπληστος; Πόσο σκοτεινός είναι ο κόσμος της νύχτας; Αυτά και άλλα πολλά καταγράφονται με οξυδέρκεια, ενάργεια και αντικειμενικότητα σ’ ένα μυθιστόρημα γεμάτο εκπλήξεις που, παρά το κάπως περίεργο, λίγο απότομο και ίσως όχι ταιριαστό με την υπόλοιπη ροή του κειμένου τέλος, με κέρδισε και μου σύστησε ανθρώπους αληθινούς και ολοκληρωμένους.

Βιβλίο Ο Οιδίποδας στην Τήνο 
Συγγραφέας Τάκης Γεράρδης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Φιλιππότης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ένα πτώμα στα βράχια του Βώλακα είναι η αφορμή για τον Σεραφείμ Αλαμάνο να δείξει τις δυνατότητές του ως εγκληματολόγος (υπήρξε άριστος ερευνητής της ΓΑΔΑ πριν ταράξει νερά που δεν έπρεπε), αν και αναθέτουν στην ανθυπαστυνόμο Θάλεια Μανωλοπούλου τις έρευνες και χρίζουν αυτόν βοηθό της. Η υπόθεση έχει τα πάντα, από ναρκωτικά μέχρι υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος μέσω του ταμείου της Ευαγγελίστριας και οι αστυνομικοί πρέπει να προσέξουν πολύ καλά με τις ανακρίσεις των υψηλά ιστάμενων προσώπων, γιατί επιπλέον το θύμα ήταν κόρη τραπεζικού. Ο συγγραφέας καταγράφει τα στάδια και τις μεθόδους επίλυσης ενός φόνου, πώς προχωράνε όσοι εμπλέκονται, τι πρέπει να παρατηρούν κλπ. Ενδιαφέροντες χαρακτήρες, όπως ο κλεπτομανής Σταύρος Ξενόπουλος, ο πρώην μάγειρας στα καράβια Μάριος που έχει όνειρο να ανοίξει δικό του εστιατόριο στο νησί, ο υπεύθυνος για πολλά ζητήματα της εκκλησίας Παύλος Αντώναρος, ο μυστηριώδης Σεφ, ο διοικητής Τριπολιτσιώτης που είναι περιορισμένων δυνατοτήτων και μεγαλοπιάνεται αλλά ξέρει να κρατάει ισορροπίες, ο Διαμαντής που δουλεύει σε κατάστημα με αντίκες στο Μοναστηράκι και φτάνει στην Τήνο για να κάνει μια έρευνα για κομπολόγια και άλλοι πλαισιώνουν την ανθυπαστυνόμο Θάλεια Μανωλοπούλου, μια γυναίκα εσωστρεφή που ζητάει ασφάλεια και σταθερότητα και τον υπαστυνόμο Σεραφείμ Αλαμάνο, που έχει πάρει δυσμενή μετάθεση στην Τήνο εδώ κι ένα χρόνο ώστε να ηρεμήσουν τα πνεύματα πίσω στην Αθήνα. Αναπάντεχες συναναστροφές, κρυμμένα μυστικά, εχθροί που ξεπηδούν από κει που δεν το περιμένεις ζωντανεύουν ένα καλοσχεδιασμένο μυθιστόρημα.

Ταυτόχρονα, έχουμε διεισδυτική ματιά και στην Τήνο, πώς μεταμορφώνεται το νησί το καλοκαίρι και τι κυριαρχεί τον χειμώνα, ποια είναι η καθημερινότητα στους φωτεινούς δρόμους και στη σκοτεινή πλευρά του νόμου, τι αλλαγές γίνονται στο νησί λόγω του τουρισμού που αφήνει την παράδοση να χάνεται στο πέρασμα του χρόνου, ποια είναι η συμβολή της Παναγίας στην ανάπτυξη της λατρείας και του Γιαννούλη Χαλεπά στην Τέχνη, πώς εξισορροπούν τις μεταξύ τους σχέσεις οι καθολικοί και οι χριστιανοί του τόπου, τι τελετουργίες κάνουν, στοιχεία που δίνουν βάθος στο κείμενο ενώ αναφορές στις τεράστιες πέτρες του Βώλακα, στην Ξινάρα, στη Στενή, στην ίδια την πρωτεύουσα του νησιού εμπλέκονται σωστά με κείμενο και προσδίδουν τον απαραίτητο ρεαλισμό. Η έμπειρη γραφή του Τάκη Γεράρδη αποφεύγει να κάνει το βιβλίο τουριστικό οδηγό, αντίθετα, τα γεγονότα, οι εγκυκλοπαιδικές και εμπειρικές πληροφορίες, οι λεπτομέρειες εντάσσονται αρμονικά στο φυσικό περιβάλλον του νησιού προσδίδοντας αληθοφάνεια στους τόπους όπου εκτυλίσσεται η δράση. Με τον ίδιο τρόπο ο Τάκης Γεράρδης, χωρίς να γίνεται κατηχητικός, υποστηρίζει και την αναγκαιότητα της θρησκείας στη ζωή μας ενώ εξίσου κατατοπιστικές είναι οι πληροφορίες και για τα κομπολόγια, ποια είναι η ιστορία τους, η εξέλιξή τους, η χρήση τους κ. π. ά.

«Ο Οιδίποδας στην Τήνο» είναι ένα ανατρεπτικό και πολυεπίπεδο αστυνομικό μυθιστόρημα με απανωτές εκπλήξεις και καλοσχεδιασμένη πλοκή. Παρά τα τυπογραφικά λάθη και την έλλειψη γενικότερης επιμέλειας που θα μπορούσε να το κάνει ακόμη καλύτερο, το μυθιστόρημα μου κράτησε το ενδιαφέρον ως το τέλος ακριβώς γιατί υπάρχουν πλήθος γεγονότα που δε φαντάζουν υπερβολικά ή παρατραβηγμένα κι η παράθεσή τους με κρατούσε σε αγωνία, με παρακινούσαν να θέλω να μάθω για τον δολοφόνο, να δω ποιος κρύβεται πίσω από το δίκτυο των ναρκωτικών και πώς αυτό συνδέεται με την υπόθεση, χωρίς τίποτε από αυτά να με προετοιμάζει για το απρόσμενο, κυριολεκτικά στην τελευταία σελίδα, φινάλε.

Βιβλίο Η κουρελού 
Συγγραφέας Τάκης Γεράρδης
Κατηγορία Συλλογή διηγημάτων
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Τρίπολη, Αγρίνιο, Καματερό, Εξάρχεια, Κυψέλη, Τζιτζιφιές, Άκτιο και Πρέβεζα, μα και Μόναχο, Γενεύη είναι κάποιοι από τους τόπους όπου μας ταξιδεύουν τα κείμενα. Φτώχεια και βιοπάλη, ρέντα και χασούρα, δεσμοί και χωρισμοί, κέρδη και παρανομίες, αλλαγές και εκπλήξεις, όλα αυτά είναι αναμνήσεις που ο συγγραφέας ξαναφέρνει κοντά του, χτίζοντάς τες με το λογοτεχνικό του μυστρί. Γνήσιοι και αληθινοί χαρακτήρες περνοδιαβαίνουν μέσα από τις σελίδες, πρωταγωνιστούν ή κοιτούν από τις κεφαλίδες και τα υποσέλιδα των κειμένων, με αμεσότητα που δεν πηγάζει μόνο από την πρωτοπρόσωπη αφήγηση αλλά και από το ταλέντο του συγγραφέα να φέρνει κοντά στον αναγνώστη τις οικογενειακές του περιπέτειες και να τις ράβει αρμονικά σε μικρά κεφάλαια. Πότε με την οπτική του παιδιού, κάτι που δίνει αφορμή για «διαστρέβλωση» των γεγονότων και πυροδότηση της φαντασίας, πότε με του ενήλικα διαδραματίζονται γεγονότα του μακρινού και κοντινού παρελθόντος και του παρόντος, πάντα μέσα από μια ματιά και έναν νου που καταγράφουν τα πάντα και αναλύουν με συναρπαστικό τρόπο καταστάσεις, γεγονότα, αλληλοεπιδράσεις. Σχεδόν όλη η οικογένεια περνάει από τις σελίδες του βιβλίου, κάθε φορά όμως έχουμε μια διαφορετική ιστορία, μια ξεχωριστή περιπέτεια, μια τρυφερή, αστεία, δύσκολη ή χαρούμενη στιγμή.

Εποικοδομητικές συζητήσεις για φιλολογικά θέματα λαμβάνουν χώρα σε βιβλιοπωλεία, όχι όμως κάτι βαρύ, δυσνόητο ή κουλτουριάρικο, αλλά όπως ακριβώς συζητάμε με αγαπημένο πρόσωπο που ξέρει πολλά ή λίγα γύρω από το θέμα και συνομιλούμε με χαρά μαζί του, ακουμπώντας στο τραπεζάκι τα τσιγάρα και τον αναπτήρα μας, τον καφέ, το νερό μας. Κι αν ο χώρος και η μέρα δε φτάνει, εμφανίζεται και το Αθηναϊκό Καφενείο στο κτήριο του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων για να συνεχίσουμε το λακριντί! Αυτή η μυσταγωγική και μορφωτική ατμόσφαιρα αντιδιαστέλλεται με τους ιπποδρομιακούς αγώνες με ό,τι αυτό συνεπάγεται γύρω και μέσα στον χώρο, κατά τη διάρκεια ή ενδιάμεσα από τα στοιχήματα. Κι όχι μόνο! Βιβλιοπαρουσιάσεις και σκακιστικοί αγώνες, εθνικές οδοί, «σπίτια» και φαγάδικα, οι δύσκολες μέρες του μετανάστη στη Γερμανία του 1970 αλλά και οι ηρωικές στιγμές στο Πολυτεχνείο του 1973, γνωριμίες με επιφανείς μουσικούς και συγγραφείς, οικογενειακά ντράβαλα αλλά και ευτυχισμένες στιγμές, είναι καλοφτιαγμένα «ξέφτια» που απαρτίζουν την κουρελού της ζωής του Τάκη Γεράρδη.

Μου είναι δύσκολο όμως να ξεχωρίσω κάποιο από αυτά, γιατί θα είναι σα να διακόπτω ένα αγαπημένο πρόσωπο από την κουβέντα του. Και είναι τόσο όμορφη η γλώσσα που χρησιμοποιείται, με ποικιλίες εκφραστικών μέσων, με καθημερινές ή δόκιμες αλλά και πιο σπάνιες λέξεις («λαγνουργικές») που συνδέουν αρμονικά τη λαϊκότητα με την κουλτούρα, την ευρυμάθεια με την άγνοια και δείχνουν έτσι την ικανότητα του συγγραφέα όχι μόνο να προσαρμόζεται και να διαβιεί σε ετερόκλητα περιβάλλοντα αλλά και να τα αποτυπώνει στο χαρτί με προσοχή, μέτρο και συνέπεια, μιας και εύκολα θα μπορούσε κανείς να ξεχαστεί με τις αναμνήσεις του και να γράψει ένα αταίριαστο και κακοφτιαγμένο συμπίλημα. Ακόμη και οι αναπόφευκτες ελάχιστες επαναλήψεις περιστατικών σε διάφορα διηγήματα δεν είναι περιττές, γιατί φωτίζουν διαφορετικές οπτικές γωνίες του ίδιου γεγονότος κι αυτές με τη σειρά τους πυροδοτούν άλλες εξελίξεις!

«Η κουρελού» είναι μια ενδιαφέρουσα συλλογή αυτοβιογραφικών διηγημάτων που με ρέοντα λόγο, ποικίλα περιστατικά, ρεαλισμό και αφηγηματικές ποικιλίες ζωντανεύει στιγμιότυπα από το χτες και το σήμερα του κατασταλαγμένου, ήρεμου και χαρούμενου οικογενειάρχη Τάκη Γεράρδη και ίσως να αποτελεί τη «βαθιά ανάσα» που χρειάζεται κάποιος πριν κάνει ένα επόμενο βήμα, στην περίπτωσή μας ένα νέο μυθιστόρημα. Γέλασα, συγκινήθηκα και απόλαυσα κάθε κορδέλα αυτής της πρωτότυπης «κουρελούς»! Το μυθιστόρημα διατίθεται από τις εκδόσεις Φιλιππότη. (afilippotis@gmail.com, 210 36338 363).

Βιβλίο Τα κομπολόγια
Συγγραφέας Τάκης Γεράρδης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο ταξιτζής Χρήστος Βερούτης συναντά τυχαία τον παλαιοπώλη Σπύρο Σαμαρόπουλο και η ζωή του αλλάζει για πάντα. Μπαίνει στον κόσμο των συλλεκτών, των κλεμμένων θησαυρών, της κλεπταποδοχής, της λαδωμένης αστυνομίας, του σάπιου κατεστημένου, της λαχτάρας και της ανυπομονησίας για το επόμενο αντικείμενο της συλλογής. Ένας κόσμος πρωτόγνωρος ημιπαράνομος και ημινόμιμος ανοίγεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια του. Ο Σπύρος τριγυρίζεται από ένα σύμπαν κλεπταποδόχων, μεσαζόντων, κρυφών πλούσιων γνωριμιών που δε διστάζουν να αγοράσουν με κάθε κόστος πολύτιμους θησαυρούς από ανθρώπους που δε διστάζουν να ξεπουλήσουν την Ιστορία τους για πολλά χρήματα! Ο συγγραφέας δεν ηθικολογεί και δεν κατηγορεί. Αφήνει από τα δρώμενα, τα συναισθήματα, τις κινήσεις και τις αντιδράσεις των πρωταγωνιστών του να καταλάβει ο αναγνώστης τι είναι σωστό και τι όχι. Μια περγαμηνή που πουλήθηκε από μοναχούς του Αγίου Όρους και ταξιδεύει για Λονδίνο θα φτάσει στον προορισμό της; Τι θησαυρούς μπορεί να κρύβει ένα σπίτι τοκογλύφου και πόσο καλά κρυμμένοι είναι; Γιατί δεν πρέπει οι συγγενείς να βιάζονται να «σκοτώσουν» τη συλλογή και το σπίτι που τους αφήνεται κληρονομιά; Πόσο σάπιο είναι το κύκλωμα αρχαιοκαπηλείας και πόσο ψηλά μέσα στην Αστυνομία φτάνει;

Το εύειο παναρμόνιο είναι πληκτροφόρο μουσικό όργανο που επινόησε ο Κωνσταντίνος Ψάχος το 1924 για να παίζει με ακρίβεια όλα τα διαστήματα των ήχων και τις χρόες της βυζαντινής μουσικής. Κατασκευάστηκε την περίοδο 1922-1924 στη Βαυαρία με χρηματοδότηση της Εύας Πάλμερ-Σικελιανού. Η βυζαντινή και η δυτική μουσική μπορούν να παιχτούν από το ίδιο όργανο, κάτι που έφερε επανάσταση την εποχή εκείνη. Το όργανο δεν ήρθε ποτέ στην Ελλάδα και μετά από έρευνα του συγγραφέα ανακαλύφθηκε ότι το ένα από τα δύο φορητά που κατασκευάστηκαν παράλληλα με το κυρίως όργανο βρίσκεται στην κατοχή της βαφτιστήρας του Κωνσταντίνου Ψάχου, Ελένης Ντάλλα και παραχωρήθηκε στο Κέντρο Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών. Η Γερμανία ήταν αρνητική να το παραχωρήσει σε οποιονδήποτε είτε με αγορά είτε με δωρεά και εκποιήθηκε μόλις το 2005, άγνωστο σε ποιον.

Η Εύα Πάλμερ-Σικελιανού (1874-1952) ήταν Αμερικανίδα μελετήτρια του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και χορεύτρια. Όταν γνωρίστηκε με τον Άγγελο Σικελιανό μοιράστηκαν το όραμά τους για τις αξίες και τη διαχρονική σημαντικότητα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και με χίλιες δυο δυσκολίες και κωλυσιεργίες από ελληνικής πλευράς κατάφεραν να αναστήσουν τις Δελφικές Εορτές, ένα πολιτιστικό γεγονός τεράστιας σημασίας.

Φανταστείτε λοιπόν με αυτό το υπόβαθρο ένα καλογραμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα που ασχολείται με το πάθος του συλλεκτισμού, την αδιαφορία για τις συνέπειες της καπήλευσης σημαντικών πολιτιστικών τεκμηρίων και περιλαμβάνει πολλές δευτερεύουσες προσωπικότητες που συγκροτούν μια ωραία τοιχογραφία της ελληνικής κοινωνίας στα χρόνια των μνημονίων. Χωρίς υπερβολικά πολλές πληροφορίες, χωρίς ηθικολογίες, χωρίς εμμονή στην Ιστορία αλλά με έξυπνη και ανατρεπτική πλοκή, με ωραία τοποθέτηση των προσώπων του μυθιστορήματος, με καταιγιστική δράση, με ταξίδια σε Ρώμη, Άμστερνταμ και Λονδίνο, με μια πολύ καλά δομημένη σχέση μεταξύ του πρωταγωνιστικού διδύμου, είναι ένα ευρηματικό, σφιχτοδεμένο βιβλίο που δε θα το αφήσετε από τα χέρια σας.