Βιβλίο Στον ιστό της αράχνης 
Συγγραφέας Κώστας Στοφόρος
Κατηγορία Περιπέτεια / Παιδικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η παρέα των παιδιών που γνωρίσαμε στα προηγούμενα βιβλία της σειράς μπαίνει στην εφηβεία ενώ οι περιπέτειες που έχουν ζήσει ως τώρα τους έχουν αλλάξει, τους έχουν ωριμάσει και τους έχουν δείξει πόσο σοβαρό κίνδυνο μπορεί να διατρέξουν στην προσπάθειά τους να λύσουν τα μυστήρια στα οποία μπλέκουν. Οι απώλειες αγαπημένων φίλων και οι αλλαγές στις ζωές τους τα κάνουν να αποζητούν την ξεγνοιασιά και την αγάπη. Έτσι, δέχονται με χαρά την πρόσκληση του Ρένο και της Φραντσέσκα Παβέζε που γνωρίσαμε στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς, «Το ελάφι της Ρόδου», για διακοπές στην Κάτω Ιταλία και τους υποδέχονται αρχικά για τρεις μέρες στη Ρώμη με τους γονείς τους, Πάολο και Μαρία. Τα παιδιά συνοδεύουν οι παππούδες Λευτέρης και Ζωή, ο Οδυσσέας και η Μαρίνα (γονείς της Κατερίνας) και ο Πέτρος και η Αγγελική (γονείς του Σάββα και του Ιάσονα). Η Ζωή και η Αντιγόνη απολαμβάνουν την παρέα όμως νιώθουν άσχημα που δεν έχουν ένα ταίρι όπως οι άλλοι φίλοι τους. Ειδικά η Αντιγόνη νιώθει σα να ξαναγύρισε στο σημείο μηδέν πριν γνωρίσει την παρέα στην «Κούπα του Πτολεμαίου». Η Κατερίνα με τον Σάββα, ο Γιάννης με τη Ρεβέκκα, η αδελφή του Γιάννη, Ζηνοβία, με τον Ρένο και η αδελφή του Ρένου, Φραντσέσκα, με τον Ιάσονα είναι οι κρίκοι μιας αλυσίδας που αρχίζει να δείχνει ραγισμένη. «Ήταν σαν να είχαν σχηματιστεί τρεις ξεχωριστές παρέες που δεν τις συνέδεε τίποτα» (σελ. 60). Ταυτόχρονα, η Μαρίνα, που εργάζεται ως δημοσιογράφος σε περιοδικό, συμμετέχοντας στο αφιέρωμα που θα κάνουν στην ανακύκλωση, συναντάει τον Κλάους Τόρε, πρόεδρο της διεθνούς οργάνωσης «Καθαρή Θάλασσα», με κύρια πηγή χρηματοδότησης γερμανικές και ιταλικές επιχειρήσεις με ευαισθησία απέναντι στο περιβάλλον και τη διαχείριση των βιομηχανικών αποβλήτων, και ταυτόχρονα διευθύνοντα σύμβουλο μιας από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις πλαστικών στον κόσμο, καθώς και ιδρυτή του Ταμείου για το Περιβάλλον, όπου κατευθύνεται ένα σημαντικό μέρος των κερδών της εταιρίας, με το οποίο στηρίζει κάθε είδους περιβαλλοντικές πρωτοβουλίες. Ισχύουν οι φήμες που εμπλέκουν αυτήν την εταιρεία σ‘ ένα οικολογικό σκάνδαλο με φορτία υδραργύρου; Πώς τα απόβλητα που ρίχνουν στη θάλασσα καταστρέφουν το οικοσύστημα και την ανθρώπινη υγεία; Συνδέεται ο Τόρε με κίνημα νεοναζισμού; Ποια είναι η σχέση του με τον θανάσιμο εχθρό των παιδιών Κουρτ Βίντερ;

Η γραφή του Κώστα Στοφόρου βελτιώνεται από βιβλίο σε βιβλίο ενώ οι περιπέτειες των ηρώων του δεν πατάνε σε γνώριμα μονοπάτια. Πολυεπίπεδη πλοκή, αγωνία και σασπένς, ανατροπές και κίνδυνοι, εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες και εφηβική ανεμελιά φτιάχνουν έναν συναρπαστικό σκελετό δράσης και περιπέτειας, φτάνοντας την αγωνία και την ένταση στα ύψη. Οι αντίπαλοι αποκτούν όλο και μεγαλύτερη ισχύ και ο βαθμός δυσκολίας αυξάνεται σε τέτοιο βαθμό που χρειάζεται μαεστρία και σεβασμός στο υλικό του εκάστοτε βιβλίου για να μην ξεφύγει η ιστορία και γίνει μη πιστευτή. Εδώ έχουμε να κάνουμε με τη σικελική μαφία και με μια ισχυρή παγκόσμια οργάνωση που οραματίζεται τη νέα κυριαρχία του γερμανικού ναζισμού στον κόσμο, με διακλαδώσεις που φτάνουν σε κάθε γωνία κρατικών μηχανισμών και οικονομικών παραγόντων. Από την ανέμελη βόλτα και περιήγηση σε Ρώμη και Συρακούσες φτάνουμε από κεφάλαιο σε κεφάλαιο να βυθιζόμαστε σε μια κατάσταση αδιέξοδη, με ισχυρούς εχθρούς και τον κίνδυνο της οικολογικής καταστροφής να γιγαντώνεται. Και πάλι η μελέτη των τόπων δράσης είναι ενδελεχής και δοσμένη εύληπτα και συναρπαστικά. Αρχικά η Ρώμη με τα λιγότερο και περισσότερο γνωστά αξιοθέατά της, την Πιάτσα Ναβόνα με τα σιντριβάνια της, τη Βίλα Μποργκέζε, την ατμόσφαιρα που πηγάζει από τον Αντρέα Καμιλλέρι, τον Λουίτζι Πιραντέλο και τις «Διακοπές στη Ρώμη», στη συνέχεια η Σικελία με τα ήθη και τα έθιμά της, την ιδιόμορφη αρχαιότατη ελληνική γλώσσα της, η Κατάνια με τα αρχαία μνημεία της, οι Συρακούσες με την Ορτυγία και τον καθεδρικό της ναό και τέλος η Κεφαλονιά με τον Μύρτο, τη Λάσση, το Φισκάρδο, τον Αίνο, την Αγία Κυριακή και το Αργοστόλι, ποτισμένη από ρομπόλα και θάλασσα, υπό τους ήχους του μαντολίνου του λοχαγού Κορέλι, είναι οι κύριοι τόποι δράσης αυτού του βιβλίου. Όλα τα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα ο συγγραφέας τα παραθέτει αφειδώς και απόλυτα εναρμονισμένα με τη ροή της ιστορίας.

Στο δεύτερο μέρος ερχόμαστε στην Κεφαλονιά, όπου ο Ρένο και η Φραντσέσκα περνούν τις καλοκαιρινές τους διακοπές με τα παιδιά όσο οι γονείς τους τελειώνουν τη μετακόμιση στην Κατάνια όπου θα ξεκινήσουν όλοι μαζί μια νέα ζωή. Η Μαρίνα, ακολουθώντας τα ίχνη των ερευνών της, πιστεύει πως το νησί συνδέεται με το δίκτυο που μολύνει τη θάλασσα του Ιονίου με απόβλητα, μόνο που τα παιδιά, η Αντιγόνη, η Κατερίνα με τον Σάββα, η Ζηνοβία με τον Ρένο,ο Ιάσονας με τη Φραντσέσκα,  αλλά και αργότερα ο Δημήτρης, την παίρνουν χαμπάρι κι έτσι φεύγουν όλοι μαζί για το μαγευτικό αυτό νησί. Εκεί θα ζήσουν όλοι τους μια συγκλονιστική περιπέτεια που θα τους αλλάξει για πάντα τη ζωή, ακριβώς όπως έγινε και στην Καστοριά. Ταυτόχρονα, η αφήγηση μας ταξιδεύει πίσω στο 1944 όπου έλαβε μέρος μια πολύ σημαντική σύσκεψη μεταξύ του Αδόλφου Χίτλερ και των εκπροσώπων των μεγαλύτερων βιομηχανιών της Γερμανίας. Τι είναι η «Έκθεση του Κόκκινου Σπιτιού»; Ποιο σατανικό σχέδιο έχει εξυφανθεί για την εκ νέου κατάκτηση του κόσμου από τη Γερμανία; Πώς κινούνται οι απόγονοι των σημαντικών Γερμανών παραγόντων στη σημερινή εποχή; Ο Μάρτιν Μπόρμαν (1900-1945), Γερμανός πολιτικός και επιφανές μέλος των Ναζί, επικεφαλής της Καγκελαρίας και ιδιαίτερος γραμματέας του Αδόλφου Χίτλερ, πέθανε μετά την αυτοκτονία του Χίτλερ ή κατέφυγε στην Αργεντινή; Πώς συνδέονται οι διχογνωμίες για το τέλος του μετά την παραμονή του στο περιβόητο Καταφύγιο με τις φημολογούμενες προετοιμασίες για την άνοδο του Τέταρτου Ράιχ; Και πάλι ο Κώστας Στοφόρος αναμιγνύει δεξιοτεχνικά και υποδειγματικά τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα με τις φανταστικές περιπέτειες των ηρώων του, δημιουργώντας ένα κράμα αγωνίας, ανατροπών και πληροφόρησης.

Η «παρέα του Πόρτο Ράφτη» μπλέκεται στον «Ιστό της αράχνης» και ζει νέες περιπέτειες που θα φέρει τα μέλη της αντιμέτωπα με πανίσχυρες οργανώσεις, αδίστακτους επιχειρηματίες και νεοναζί. Πρόκειται για άλλη μια υπέροχη, ανατρεπτική, καλογραμμένη περιπέτεια για παιδιά και εφήβους που με συντρόφεψε ευχάριστα και με έκανε κι αυτή, όπως και όλες οι προηγούμενες της σειράς, να χάσω αρκετές στάσεις λεωφορείου μέχρι να την τελειώσω. Θα τονίσω ξανά ότι το ανυπέρβλητο ταλέντο του συγγραφέα που μας χαρίζει όλες αυτές τις τεκμηριωμένες και καλά μελετημένες ιστορίες είναι ένα κράμα της εγκυκλοπαιδικότητας της Αντιγόνης Μεταξά, της φροντίδας της Πηνελόπης Δέλτα και της αγωνίας στα βιβλία της Enid Blyton.

Βιβλίο Ο τύραννος των Συρακουσών
Τίτλος πρωτοτύπου Il tiranno
Συγγραφέας Valerio-Massimo Manfredi
Μεταφραστής Άμπυ Ραΐκου
Κατηγορία Ιστορικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πραγματικά πολύ καλό, απίστευτη αναπαράσταση της εποχής, ψυχολογία των απλών και των ηρωικών ανθρώπων, βαθιά μηνύματα έπαρσης, φιλίας, προδοσίας, άριστη γνώση της εποχής και του περιβάλλοντος. Μιλάμε για δουλειά, όχι αστεία. Ίσως κουράσουν οι μάχες αλλά είναι πολύ λίγες συγκριτικά με το μέγεθος του βιβλίου. Ο Manfredi είναι καταπληκτικός αφηγητής, μοναδικός ιστορικός και παρ’ ολ’ αυτά το έργο του μπορεί να το προσεγγίσει οποιοσδήποτε, γιατί δεν διδάσκει (κατηχεί) αλλά αφηγείται. Και τα νοήματα είναι πάντα εκεί, δίπλα σου. Μιλάει ακόμη και για Ευριπίδη, Πλάτωνα, Σωκράτη, Ξενοφώντα, τον Πελοποννησιακό πόλεμο, τις Ολυμπιάδες. Από τα πολύ καλά έργα του και από τα καλύτερα ιστορικά μυθιστορήματα που έπεσαν στα χέρια μου.

Βιβλίο Αλέξανδρος και Εσπερία
Συγγραφέας Κωνσταντίνος Τρικουνάκης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Ιστορικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον αρχικά ιστορικό μυθιστόρημα με σημαντικές κι ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την ιστορική, κοινωνική, οικονομική και διπλωματική ιστορία στους κόλπους της ρωμαϊκής (βυζαντινής) αυτοκρατορίας. Πώς ζούσαν φτωχοί και αστοί, πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος του στρατού στη διατήρηση της ειρήνης και γιατί ήταν πόλος έλξης για νέους χωρίς άλλο επαγγελματικό προορισμό, τι κινδύνους είχε η εμπορική ναυτιλία, ποια ήταν η θέση της γυναίκας και ποια η ιεραρχία μέσα στην οικογένεια; Αυτά και πάρα πολλά άλλα θέματα πλουτίζουν το μυθιστόρημα. Η Κωνσταντινούπολη ξεδιπλώνεται σε όλες της τις διαστάσεις. Από το οχυρωμένο λιμάνι ως τα μαγαζιά και το παλάτι, από τα πορνεία ως τους αξιωματικούς, όπου ανθεί κάθε είδος δοσοληψίας: σκλάβοι, ιερόδουλες, όπλα, μυστικά, εμπόριο. «… η ανημποριά και η δουλεία έφερναν κάποια πλάσματα στο έσχατο σημείο εξαθλίωσης, ενώ άλλοι απολάμβαναν κι εκμεταλλεύονταν αυτήν την κατάσταση… Δεν έλειπε η ρουφιανιά, η εξαπάτηση ανταγωνιστών μα και η συλλογή κάθε είδους πληροφοριών» (σελ. 130). Εξίσου παραστατικά δίνεται και το λιμάνι του Χάνδακα ενώ τα κουρσέματα των πλοίων από τους Σαρακηνούς ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια του αναγνώστη που ταξιδεύει από τη Συρία στην Κρήτη και τη Βασιλεύουσα, από τη Βάρνα στις Συρακούσες και στην ανατολική Μεσόγειο.

Παρ’ όλ’ αυτά, το κείμενο, που χωρίζεται σε τρία μέρη, με δυσκόλεψε αρκετά. Ελλείψει διευκρινιστικών σημειώσεων (μόνο κάποιες γενικές παρατηρήσεις δίνονται στο τέλος του βιβλίου) και όχι μόνο, δεν μπόρεσα να τοποθετηθώ επαρκώς στο γενικότερο ιστορικό πλαίσιο. Ο συγγραφέας έχει εντρυφήσει αρκετά κι έχει μελετήσει σε βάθος την εποχή, τους τόπους και τα γεγονότα που καλείται να ζωντανέψει ώστε να δώσουν στο μυθιστόρημά του τον απαραίτητο ρεαλισμό που θα δώσει σάρκα και οστά στους χαρακτήρες του. Παρ’ ολ’ αυτά, η τεχνική που ακολούθησε στην αφήγηση δεν κατάφερε να μου μεταλαμπαδεύσει όλον αυτό τον πλούτο ούτε να με βοηθήσει να ζήσω εκ των έσω τα γεγονότα που επηρεάζουν τους ήρωες του μυθιστορήματος. Υπάρχει μια επιμονή στο ξεδίπλωμα του παρελθόντος των σημαντικότερων εξ αυτών, ενός παρελθόντος γεμάτου με χαρακτήρες που επηρεάζουν μεν τους ήρωες και δίνουν αφορμή να καταγραφούν αρκετά εγκυκλοπαιδικά στοιχεία, όμως ταυτόχρονα δεν υπάρχει αυστηρός συνεκτικός δεσμός και αλληλουχία των εξελίξεων. Ξεκίνησα να κρατώ αναλυτικές σημειώσεις γύρω από όλα αυτά, σύντομα όμως διαπίστωσα πως αρκετούς δε θα τους συναντήσω στην πορεία της ανάγνωσης κι έτσι σταματούσα κι έστρεφα αλλού την προσοχή μου, μόνο και μόνο για να πάω μετά πάλι αλλού.

Όπως έγραψα και πριν, το μυθιστόρημα χωρίζεται σε τρία μέρη, με το δεύτερο να είναι ξεκάθαρα η ραχοκοκαλιά του βιβλίου και το πιο συναρπαστικό, κατ’ εμέ, κομμάτι. Στο πρώτο μέρος άργησα πάρα πολύ να διαπιστώσω πως ουσιαστικά όσα εξιστορούνται αφορούν τη Λάιλα, μιας και η ιστορία ξεκινάει με το πώς ανταλλάσσανε τους αιχμαλώτους οι Ρωμαίοι, με μια γυναίκα που περιμένει τον άντρα της να απελευθερωθεί, με την οικογένειά της να έχει σημαντική περιουσία που εξηγείται αργότερα πώς την απέκτησε και πώς τη χρησιμοποιεί, με τον υποψήφιο απελεύθερο να έχει το δικό του υπόβαθρο κλπ. Κι όταν στρεφόμαστε πλέον στη Λάιλα, ένα ταξίδι θα της αλλάξει για πάντα τη ζωή και τη νοοτροπία, κάτι που δυστυχώς άργησα να κατανοήσω γιατί φωτίστηκε μέσα από γεγονότα που διαδραματίστηκαν στο δεύτερο μέρος. Υπάρχουν κι άλλες λεπτομέρειες που αφορούν π. χ. τον Αλέξανδρο, καθώς και τις κοινωνικές και στρατιωτικές μεταβολές των γύρω από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία λαών κι όλα αυτά υπαναχωρούν στο δεύτερο μέρος, όπου η δράση εκτυλίσσεται πλέον στην Κωνσταντινούπολη.

Σίγουρα οι χαρακτήρες ενός μυθιστορήματος πρέπει να επεξεργάζονται σωστά και να αποτελούν αδιάλειπτη ροή ενός καλογραμμένου και σωστά μελετημένου πλαισίου, μόνο που στο μυθιστόρημα αυτό ο δεσμός αυτός κάπου χαλαρώνει, κάπου αλλού σπάει, κάπου πιο πέρα ρίχνει αλλού το κέντρο βάρος του, κάτι που, σε συνδυασμό με την τεχνική του συγγραφέα να ολοκληρώνει κάποιες σκηνές μέσα από λεγόμενα των χαρακτήρων πολύ αργότερα μες στο κείμενο, με δυσκόλεψε αφάνταστα. Ακόμη και τα πραγματολογικά στοιχεία δεν επεξηγούνται, απλώς παρατίθενται και ενσωματώνονται στην πλοκή. Πρέπει κανείς να ξέρει πως Ρωμαίοι ήταν η ονομασία των Βυζαντινών, πως Νέα Ρώμη είχε ονομαστεί η Κωνσταντινούπολη και ως πού έφτανε η Μακεδονία και γιατί υπήρχαν αντεκδικήσεις με τη Βουλγαρία για τα εδάφη της. Η ειρήνη είναι επίπλαστη, με τους Ρωμαίους να στριμώχνονται από τους Άραβες, οι Βούλγαροι να αγωνίζονται για να αποκτήσουν εθνική οντότητα και οριοθέτηση του χώρου τους, Μαγυάροι, Πετσενέγκοι και Ρως πιέζουν από βορρά κι οι Ρωμαίοι πιέζουν σλαβικά και ελληνικά φύλα προς τα νότια. Μα πάνω απ’ όλα: «…εντυπωσιασμένη από τα πάθη των ανθρώπων, από τους τρόπους που μηχανεύονταν για να βλάψουν ο ένας τον άλλο, από τη δίψα να αρπάξουν ηδονή κι απόλαυση. Και κάποιοι είχαν την ικανότητα να εκμεταλλεύονται αυτά τα πάθη προς όφελός τους» (σελ. 135).

Βάσει της τελευταίας αυτής πρότασης έκανα μια σχετική έρευνα γύρω από την εποχή και τις σχέσεις μεταξύ των λαών κι αυτό με καθυστέρησε και με απομάκρυνε από την πλοκή, παρ’ όλ’ αυτά με βοήθησε να ενταχθώ καλύτερα στο κλίμα. Η βυζαντινή ιστορία είναι γεμάτη από ήσσονος αλλά και πρωτεύουσας σημασίας γεγονότα, αλλεπάλληλες διαδοχές αυτοκρατόρων, μάχες, φυλές, απανωτές εξελίξεις, εδώ όμως περιοριζόμαστε σε μια συγκεκριμένη περίοδο κι έτσι πιστεύω πως ένα σύντομο πλαίσιο ή κάποιες επιπλέον επεξηγήσεις ή έστω μερικές υποσημειώσεις θα ήταν κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενες. Και η ιστορία προχωράει από κεφάλαιο σε κεφάλαιο μες στο χρόνο, αλλάζει τόπους, προσθέτει νέα πρόσωπα με το δικό του κοινωνικό και ιστορικό υπόβαθρο το κανένα και δε σταμάτησα λεπτό να κρατάω σημειώσεις για να μη χαθώ πουθενά. Ευτυχώς από το δεύτερο μέρος και εφεξής η πλοκή εστιάζεται στην καθαυτή εξιστόρηση και η δράση παρακολουθείται πιο εύκολα.

Τι γίνεται λοιπόν με το κατασκοπικό κομμάτι του μυθιστορήματος; Κουμπώνει αρμονικά με τα γεγονότα της εποχής και του τόπου ενώ ο υποδόριος έρωτας μεταξύ του Αλέξανδρου και της Εσπερίας δίνεται στις σωστές του διαστάσεις. Η πάλη ανάμεσα στο καθήκον και την αγάπη τυραννάει και τους δύο κι όσο η δράση κορυφώνεται τόσο κάποιες εξελίξεις απομακρύνουν την πολυπόθητη ένωση. Οι έρευνες του ενός για την αποκάλυψη του δικτύου κατασκοπείας και ο αγώνας της άλλης να παραμείνουν τα σχέδιά της κρυμμένα είναι ένα διαρκές παιχνίδι γάτας και ποντικού, το οποίο, εμπλουτισμένο με αναπάντεχες εξελίξεις, με κράτησε σε αγωνία ως το τέλος.

Όταν όμως η ιστορία της Εσπερίας συναντάει ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο και το κέντρο βάρους της πλοκής αλλάζει, υπάρχει μια εξίσου λεπτομερής παράθεση γεγονότων που προετοιμάζουν το επόμενο βήμα της, πάλι όχι άμεσων με τις εξελίξεις καθαυτές. Ένας σημαντικός ασθενής στο νοσοκομείο της πόλης, οι επαφές της Εσπερίας με γιατρούς και θεραπευτές δίνουν το έναυσμα για μια πλήρη σχεδόν παράθεση των ιατρικών επιτευγμάτων και απόψεων που ήταν γνωστά και χρησιμοποιούνταν στην ιατρική και τη χειρουργική της εποχής. Σίγουρα δε γίνεται να έχουμε διαρκώς δράση και εξελίξεις ούτε στείρα παράθεση γεγονότων χωρίς καλολογικά και πραγματολογικά στοιχεία, απλώς και σε αυτό το σημείο αφθονούν και υπερτερούν επουσιώδεις λεπτομέρειες που βαρύνουν το κείμενο και καθυστερούν αρκετά τις εξελίξεις. Σε αυτά τα συμπεράσματα κατέληξα όταν πειραματίστηκα στο τρίτο μέρος προσπερνώντας αποσπάσματα και σελίδες ή διαβάζοντας διαγώνια και ναι, δεν έχανα τον ειρμό της ιστορίας.

Το «Αλέξανδρος και Εσπερία» είναι ένα καλά μελετημένο ιστορικό μυθιστόρημα, με αρκετές συναρπαστικές σκηνές δράσης και απανωτές ανατροπές, που ζωντανεύει με ενάργεια και ρεαλισμό τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία του 9^ου αι. μ. Χ., μια περίοδο όπου οι Σαρακηνοί λυμαίνονται τις θάλασσες, οι Βούλγαροι ακονίζουν τα μαχαίρια τους για κατάληψη «αλύτρωτων εδαφών», το εμπόριο ανθεί παρά τις χιλιάδες δυσκολίες και η Κωνσταντινούπολη είναι το μεγαλύτερο και σημαντικότερο κέντρο πληροφοριών για όλους. Αν παραλείπονταν όμως αρκετά κομμάτια και αν υπήρχε μια μικρή βοήθεια από τον συγγραφέα για καλύτερη κατανόηση των δρώμενων θα ήταν πολύ καλύτερο.