Βιβλίο Baby blue
Συγγραφέας Πολυχρόνης Κουτσάκης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πατάκης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Στράτος είναι πολυδιάστατος, ανθρώπινος, μπεσαλής, αλλά είναι “φροντιστής”, δεν είναι δολοφόνος. Κι έχει την πιο άσχημη στιγμή στην ερωτική ιστορία του με τη Μαρία. Η κοπέλα του είναι έγκυος και η σχέση τους είναι γεμάτη ερωτηματικά και αμφιβολίες για το αύριο. Σα να μη φτάνανε όλα αυτά, ο φίλος του, ο Αντζελίνο, πανίσχυρος άνθρωπος του δρόμου, έχει υπό την προστασία του την τυφλή Νάστια, μια κοπέλα με εξαιρετικές επιδόσεις στα ταχυδακτυλουργικά κόλπα με τράπουλα. Η Νάστια λοιπόν αναθέτει στον Στράτο να βρει ποιος σκότωσε τον πατέρα της πριν τρία χρόνια και να τον «φροντίσει». Δεν έχει σημασία η δικαιοσύνη, εφόσον ο πατέρας της είναι νεκρός, σημασία έχει πλέον η εκδίκηση.

Έτσι ο Στράτος βρίσκεται μπλεγμένος σε μια σκοτεινή υπόθεση, με απόπειρες δολοφονίας, εκβιασμούς, απόπειρες απαγωγής,

πλούσια και άνετα από οικονομικής άποψης καθάρματα, αλλά κυρίως με σαφέστατες φήμες για παιδοφιλία ως προς τον πατέρα της Νάστιας. Είναι αλήθεια όλα αυτά; Ο πατέρας της τυφλής κοπέλας ήταν παιδόφιλος; Και γιατί από ρεπόρτερ, με σημαντικό όνομα στην καριέρα του, ξαφνικά τα παράτησε όλα και εξαφανίστηκε, ζώντας στους δρόμους και κάνοντας υπαίθριες παραστάσεις με την κόρη του, εκείνος ως Σαρλό και εκείνη ως χαμίνι; Τι πραγματικά συνέβη στη ζωή του κι αναγκάστηκε να αποσυρθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο;

Ο Στράτος, έχοντας στο πλάι του τον αστυνομικό Δράγκα (γνωστό ως Ντραγκ), την τραβεστί Τέρι (εκ του Λευτέρης) και ένα καλό όπλο στην τσέπη θα μπλέξει για τα καλά στην πιο έξυπνη, ανατρεπτική, πολυεπίπεδη και καλογραμμένη αστυνομική ιστορία που έχω διαβάσει ποτέ. Εξαιρετική απεικόνιση της ζωής των αστέγων, της νοοτροπίας τους, της αντίληψής τους και της καθημερινότητάς τους. Απολαυστικό κείμενο που ρέει αβίαστα. Σκηνές που θυμίζουν καλογυρισμένο φιλμ νουάρ. Σκοτωμοί, ενέδρες, προδοσίες, κρυμμένα μυστικά και αποκαλύψεις. Αληθοφανέστατες οι συνθήκες λειτουργίας των ορφανοτροφείων, που αν θέλουν να κρύψουν μυστικά τα κρύβουν καλά. Υπέροχοι, μελετημένοι, δοσμένοι ορθότατα χαρακτήρες, που τους συναντάς συνέχεια μπροστά σου στην καθημερινή σου ζωή. Πουθενά υπερβολή, πουθενά το κείμενο δεν κάνει κοιλιά. Και φυσικά εκεί που λες πως όλα τέλειωσαν και πήραν οι ήρωες αυτό που έπρεπε, έρχεται και η τελευταία ανατροπή και το σκηνικό παύει να είναι το ίδιο. Οριστικά!

Με κλειστά μάτια θα επιλέξω το επόμενο βιβλίο του ταλαντούχου κυρίου Κουτσάκη. Υπόσχομαι όμως στον εαυτό μου να κρατήσω αυτήν τη φορά σημειώσεις, γιατί οι παρουσιάσεις μου των βιβλίων του είναι πολύ φτωχές συγκριτικά με τα αισθήματα που μου γεννάνε τα βιβλία του, με τα αγαπημένα αποφθέγματα που θέλω να κρατήσω στη μνήμη και με την ατμόσφαιρα που επικρατεί στα κείμενά του. Αν κρατήσω σημειώσεις θα μπορέσω να γράψω περισσότερα και με μεγαλύτερη ένταση συναισθημάτων. Υπομονή λοιπόν ως το επόμενο που θα πέσει στα χέρια μου! Σπεύστε να διαβάσετε ένα από τα πιο πρωτότυπα αστυνομικά μυθιστορήματα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας!

Βιβλίο Αθηναϊκό μπλουζ
Συγγραφέας Πολυχρόνης Κουτσάκης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πατάκης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Στράτος Γαζής αναλαμβάνει να «φροντίσει» για τη ζωή της πανέμορφης ηθοποιού και μοντέλου Αλίκης Στυλιανού, συζύγου του Βασίλη Σταθόπουλου, ικανότατου δικηγόρου, που έχει κερδίσει σημαντικές και αρχικά χαμένες από χέρι υποθέσεις. Περιζήτητος εργένης πριν πάρει τη Στυλιανού, τώρα η γυναίκα του επιμένει πως είναι παθολογικά ζηλιάρης και δε χάνει ευκαιρία να την ξυλοκοπεί βαριά. Είναι έτσι τα πράγματα; Ο σύζυγός της έχει σκηνοθετήσει τις απόπειρες δολοφονίας εναντίον της ή κάποιος άλλος; Τι πραγματικά συμβαίνει στη ζωή αυτού του διάσημου, πλούσιου και πετυχημένου ζευγαριού; Η ιστορία του «Αθηναϊκού μπλουζ», πολυεπίπεδη, ανατρεπτική, με βαθιά κρυμμένες αλήθειες που έρχονται στο φως μόνο όταν συνδυάσεις σωστά τα γεγονότα, με παρέσυρε και με βύθισε σ’ έναν κόσμο που κινείται γύρω μου, με σεργιάνισε από τον Άγιο Παντελεήμονα ως τις πλούσιες συνοικίες, μου έδειξε τις συνέπειες του ανοίγματος των συνόρων, κάνοντας τις κακές συνθήκες επιβίωσης στην Ελλάδα της ανεργίας, της φτώχειας και της μετακόμισης των επιχειρήσεων στη Βουλγαρία ακόμη χειρότερες. Μα πάνω απ’ όλα μου έδειξε πόσο πολύ αξίζει μια ιστορία όταν έχει δουλευτεί σωστά, επεξεργαστεί στο ακέραιο και γραφεί με ταλέντο!

Ο Στράτος Γαζής είναι ένας ντόμπρος και σταράτος χαρακτήρας. Τίμιος, ειλικρινής και καθόλου παραδόπιστος. Έχει τους δικούς του κανόνες ώστε να γίνεται η δουλειά καλύτερα και να μην πλήττεται το κύρος του. Είναι μεθοδικός. Δε μασάει τα λόγια του και δεν αλλάζει απόψεις ή κοσμοθεωρία. Είναι ένας «…φροντιστής με συνείδηση. Είναι ωραίες οι ανθρώπινες συνειδήσεις, μοιάζουν με τα στομάχια των φτωχών –και ψίχουλα να τους δώσεις, χορταίνουν» (σελ. 22). «Ο καθένας έχει τη θεωρία του για το ποια αίσθηση είναι η σημαντικότερη, αυτή χωρίς την οποία δεν θα μπορούσε να ζήσει… Η όσφρηση όμως δεν ξεγελιέται. Η πόλη που σαπίζει μπροστά σου από την έλλειψη οξυγόνου και ο άνθρωπος που δεν σου ταιριάζει μυρίζουν πάντα ξένα. Η όσφρηση είναι εκεί για να σε προφυλάξει» (σελ. 170-171). Έχει φάει τη ζωή με το κουτάλι και τώρα φτύνει τα κουκούτσια. «Στο τέλος της μέρας, ό,τι κι αν έχεις κάνει, πρέπει να βρεις το κόλπο. Να κατεβάσεις το διακόπτη. Να μην έχεις τίποτα να γαργαλάει ενοχλητικά το μυαλό σου. Γι’ αυτό ο γιατρός κάνει, πού και πού, μια εγχείρηση χωρίς φακελάκι… Να κατεβάσεις τον διακόπτη» (σελ. 21). Δε γίνεται να μην αγαπήσεις έναν άνθρωπο που λέει: «Έτσι μου άρεσε η πόλη. Σιωπηλή. Ακίνητη. Απόλαυση να είσαι μια από τις σκιές της» (σελ. 44).

Δίπλα του δε θα μπορούσαν να είναι συνηθισμένοι χαρακτήρες, γι’ αυτό οι φίλοι και συνεργάτες του είναι τρεις: η τραβεστί Τέρι (απ’ το Λευτέρης), παιδικοί φίλοι, ο Κωνσταντίνος Δράγκας ή «Ντραγκ», αστυνόμος στο τμήμα Εγκλημάτων κατά Ζωής, δίνοντας στον όρο «τραγική ειρωνεία» την ‘κουτσάκεια’ ερμηνεία, και η Μαρία Αρμυρού, την οποία ο Γαζής θεώρησε γυναίκα της ζωής του όταν τη γνώρισε κι αυτήν στο σχολείο, και ο Ντραγκ έζησε με τη σειρά του κάποιες όμορφες ερωτικές στιγμές με τραγική κατάληξη στην ψυχολογία του, μόνο που τώρα η Μαρία είναι παντρεμένη με έναν άντρα σε αναπηρικό καροτσάκι, με τον οποίο αγαπιούνται ακόμη τρελά! «Με εξαίρεση τους τρεις αγαπημένους μου φίλους, οι άνθρωποι που με γνωρίζουν χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Στους εργοδότες μου και στους πεθαμένους» (σελ. 102).

Η παρατηρητικότητα του συγγραφέα και ταυτόχρονα η ικανότητά του να εστιάζει σε λεπτομέρειες, τις οποίες ζωντανεύει με πρωτότυπο τρόπο, είναι το απόλυτα ταιριαστό σκηνικό για να αποδρά ο αναγνώστης από την καταιγίδα των εξελίξεων: «Είχε παραγγείλει ένα καλιφορνέζικο σαρντονέ. Είχε μια γλυκόπικρη γεύση, σαν να μην ήξερε ούτε το ίδιο τι από τα δύο ήθελε να είναι» (σελ. 19). Δε θα ξεχάσω εύκολα το δικαίωμα της ασχήμιας στον έρωτα: «Η ασχήμια των ενωμένων σωμάτων τους έχει τη γλύκα που λείπει απ’ όλες τις ρομαντικές ταινίες με τους πανέμορφους ηθοποιούς. Τη γλύκα της απόρριψης που έχει ηττηθεί κι έχει μπει στην άκρη» (σελ. 66). Όλες αυτές οι μικρές ψηφίδες συμπληρώνουν ένα λεπτοδουλεμένο κείμενο, γεμάτο ευφάνταστες ανατροπές και μια εκπληκτικής σύλληψης αλήθεια για την πραγματική ιστορία που καλείται να ερευνήσει ο Γαζής. Πρόκειται για μια υπόθεση που με μπέρδευε όλο και περισσότερο σε κάθε σελίδα, με εξαφανίσεις προσώπων, απόπειρες δολοφονίας, σερί ανακρίσεων από υπόπτους που όλοι κατέληγαν σε αντικρουόμενα συμπεράσματα. Σύντομα ο Γαζής και ο αναγνώστης αποκτούν έναν συμπαθητικό πονοκέφαλο και πεισμώνουν να ανακαλύψουν την αλήθεια, μιας και ο κυκεώνας των εξελίξεων είναι σαρωτικός.

Ρεαλιστική ατμόσφαιρα, αδρή σκιαγράφηση χαρακτήρων, στακάτοι και κοφτοί διάλογοι, καλοδουλεμένες και αναπάντεχες παρομοιώσεις και μεταφορές στήνουν μια ατμόσφαιρα noir που με έκανε να νιώσω πως πνίγομαι και δεν μπορούσα να ξεφύγω από τον κλοιό που σφιγγόταν όλο και περισσότερο γύρω από τον λαιμό των πρωταγωνιστών. Σκηνές και ατάκες από ταινίες, εξαίρετες περιγραφές μιας Αθήνας πολλών ταχυτήτων: της νύχτας με «φουσκωτούς», ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, έρημους δρόμους όταν ακούγονται πυροβολισμοί, νταβατζήδες, παράνομα κυκλώματα και της ημέρας με τα χαμόγελα, «τα μάτια που θυμίζουν θάλασσα», όμορφες στιγμές που παρακαλάς αν έχεις μυστικά να μην είναι οι τελευταίες. Και όλα αυτά υπό τους ήχους της τζαζ: Ella Fidgerald, Dinah Washington, Eleanora Fagan (aka Billy Holliday) και τόσες άλλες θεϊκές φωνές!

Για άλλη μια φορά, όσα και να γράψεις για ένα βιβλίο του κυρίου Πολυχρόνη Κουτσάκη θα ωχριά μπροστά στην αξία του καθαυτού κειμένου, τα συναισθήματα που γεννά στον αναγνώστη, την ευρηματικότητα των βασικών ιδεών και της απίστευτης δεξιότητας με την οποία αυτές αναπτύσσονται στις σελίδες. Δεν μπόρεσα να πάρω ανάσα ούτε στιγμή, ώσπου να έρθει το αναπάντεχο, ανατρεπτικό, μη αναμενόμενο τέλος του μυθιστορήματος, οπότε κι άρχισα να βρίζω κατά των πραγματικών προσώπων και των ρόλων που κλήθηκαν να παίξουν σε αυτήν την υπόθεση, παίζοντας με τα νεύρα μου, ανατρέποντας την κοσμοθεωρία του Γαζή, βάζοντας σε κίνδυνο τα αγαπημένα του πρόσωπα μα πάνω απ’ όλα επειδή τελείωσε ένα υποδειγματικό μυθιστόρημα.