Βιβλίο Κροίσος, ο τελευταίος βασιλιάς της Λυδίας
Τίτλος πρωτοτύπου The last king of Lydia
Συγγραφέας Tim Leach
Μεταφραστής Σμαράγδα Σοφού
Κατηγορία Ιστορικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Κροίσος ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Λυδίας της δυναστείας των Μερμνάδων. Κατά τη διάρκεια της εξουσίας του η λυδική επιρροή έφτασε στη μεγαλύτερη ακμή της αφού διοικούσε όλη την περιοχή δυτικά του ποταμού Άλη. Ήταν ξακουστός σε όλο τον αρχαίο κόσμο για τα αμύθητα πλούτη του και το παλάτι του στις Σάρδεις ήταν ένα από τα μεγαλύτερα οικοδομήματα της εποχής. Από τους φόρους που του έδιναν οι ελληνικές αποικίες της Μικράς Ασίας και από τα χρυσωρυχεία του Πακτωλού ποταμού, γινόταν όλο και πιο πλούσιος και πιο περήφανος για τα πλούτη του. Πίστευε μάλιστα ότι δεν υπήρχε πιο ευτυχισμένος άνθρωπος από αυτόν στον κόσμο. Γι’ αυτό παραξενεύτηκε και θύμωσε πολύ όταν κάποτε πήγε στο παλάτι του ο Σόλων και όταν ο Κροίσος περηφανεύτηκε ότι είναι ο ευτυχέστερος άνθρωπος του κόσμου, ο σοφός Έλληνας του αποκρίθηκε: «μηδένα προ του τέλους μακάριζε», δηλαδή, «μην καλοτυχίζεις κανέναν προτού δεις το τέλος του». Και στ’ αλήθεια πλήθος συμφορές βρήκαν τον Κροίσο. Ο γιος του, ο Άτυς, σκοτώθηκε στο κυνήγι και ο ίδιος νικήθηκε από το βασιλιά των Περσών Κύρο και αιχμαλωτίστηκε. Τη στιγμή μάλιστα που ανεβασμένος στη φωτιά ο Κροίσος ετοιμαζόταν να πεθάνει, θυμήθηκε τα λόγια του Σόλωνα και φώναξε μετανιωμένος τρεις φορές «Σόλων! Σόλων! Σόλων!». Ο Κύρος, που τον άκουσε, ζήτησε να μάθει τι σήμαινε η επίκληση αυτή, και ακούγοντας την ιστορία, χάρισε στον Κροίσο τη ζωή και τον κράτησε κοντά του ως σύμβουλο.

Ο συγγραφέας περιγράφει τη θανάτωση του Άτυ, τη δωροδοκία των μαντείων για καλύτερο χρησμό όταν ο Κροίσος ετοιμαζόταν να επιτεθεί κατά των Περσών και του Κύρου, τον τρόπο που αλώθηκαν οι Σάρδεις (πραγματικά ξαφνιάστηκα με την ευρεσιτεχνία των Περσών και με την αδιαφορία των Λυδών), τα βιώματα που έζησε ο Κροίσος ως δούλος πλέον του Κύρου (δε θα ξεχάσω την άχλυ του μύθου για την πόλη της Βαβυλώνας, τις περιγραφές της πόλης με την εντυπωσιακή είσοδο -που την είδα από κοντά στο Μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο) και τις δύσκολες στιγμές που άλλαξαν την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα του. Ήθη και έθιμα της αρχαίας Μικράς Ασίας, δοξασίες και θυσίες, μάχες και πολιορκίες, εφευρήματα και αποτυχίες, όλα αυτά δοσμένα απλόχερα και απολύτως κατανοητά στον αναγνώστη.

ΥΓ. Η φωτογραφία είναι από την ομάδα «Φίλοι του Ιστορικού Μυθιστορήματος» στο facebook.

Βιβλίο Λέσχη Σέρλοκ Χολμς
Τίτλος πρωτοτύπου The Sherlockians
Συγγραφέας Graham Moore
Μεταφραστής Σμαράγδα Σοφού
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Νέα Υόρκη 2010: οι Σερλόκιανς, γκρουπ παθιασμένων αναγνωστών του Σέρλοκ Χολμς, συναντιούνται σε τακτά διαστήματα, συζητούν για τα αγαπημένα τους βιβλία, κάνουν ομιλίες, αρθρογραφούν για την Επιθεώρηση της οδού Μπέικερ κλπ. Φέτος όμως τα πράγματα αλλάζουν: κάποιος Σερλόκιαν βρήκε επιτέλους το χαμένο ημερολόγιο του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, που κάλυπτε την περίοδο Νοέμβρης-Δεκέμβρης 1900. Ποιος το είχε μέxρι τότε; Γιατί δε βρέθηκε νωρίτερα; Επιτέλους, τι γράφει ο μεγάλος αυτός συγγραφέας στα απομνημονεύματά του; Εξηγεί εκεί γιατί ασχολήθηκε ξανά με τον Σέρλοκ Χολμς που τον είχε “σκοτώσει” στους καταρράκτες Ράιχενμπαχ ώστε να ησυχάσει από το φάντασμά του και να επιβάλλει στον κόσμο τη συγγραφική του δεινότητα σε σημαντικότερα γραπτά, π. χ. ιστορικά δοκίμια; Ο Χάρολντ Γουάιτ, ένας από τους νεότερους Σερλόκιαν, είναι εκεί, στο συνέδριο και γεμάτος θαυμασμό για τους Σερλόκιαν και υπερηφάνεια για τον εαυτό του που είναι ένας από αυτούς. Όταν ο κάτοχος του ημερολογίου αυτοκτονεί, ο Χάρολντ Γουάιτ, παρασυρμένος από τις αστυνομικές ιστορίες που διαβάζει, ξεκινάει να ανακαλύψει το χαμένο ημερολόγιο. Συμπαραστάτης του είναι η μυστηριώδης δημοσιογράφος Σάρα, με την οποία συνδέεται με ένα περίεργο δέσιμο. Μαζί ταξιδεύουν στο Λονδίνο, στο Άντερσο, στους καταρράκτες Ράιχενμπαχ και μαζί ξετυλίγουν την πιο σκοτεινή και μυστηριώδη περίοδο της ζωής του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ ως το απρόσμενο τέλος.

Λονδίνο 1900: ο Άρθουρ Κόναν Ντόιλ επιτέλους απαλλάσσεται από τον Σέρλοκ Χολμς και αφοσιώνεται στο γράψιμο που πάντα λάτρευε, ανενόχλητος, ήσυχος, ατάραχος. Επιστρέφει σε μια φυσιολογική οικογενειακή ζωή, που τόσο του είχε λείψει. Φίλος του στενός ο Μπραμ Στόκερ, θεατρικός επιχειρηματίας που γράφει τερατουργίες και ζηλεύει λίγο τον κολλητό του φίλο, που έχει γίνει τόσο γνωστός με τα έργα του ανά τον κόσμο ενώ ο ίδιος δε βλέπει να αναγνωρίζεται το ταλέντο του με τις δρακουλιάρικες ιστορίες (!). Μια μυστηριώδης βόμβα που εκρήγνυται στο σπίτι του Κόναν Ντόιλ τον βάζει να συναναστραφεί με τη Σκότλαντ Γιαρντ ώστε να βρει τον ένοχο. Η ξεροκεφαλιά, η ατζαμοσύνη και η ηλιθιότητα των αξιωματούχων πεισμώνουν τον συγγραφέα που αποφασίζει να βγάλει μόνος του άκρη. Τελικά ο Ντόιλ μπλέκεται σε μια σωρεία δολοφονιών αθώων κοριτσιών και αγωνίζεται να βρει τον δολοφόνο τους.

Σύντομα κεφάλαια, που ξεκινούν με σχετικά αποφθέγματα είτε από τα έργα του Σέρλοκ Χολμς είτε από τα λόγια του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, γρήγορη, καταιγιστική δράση, πλήρης επίγνωση της ατμόσφαιρας, του στυλ, του περιεχομένου και των περιπετειών του λογοτέχνη και του λογοτεχνήματος. Πλοκή σφιχτή, ανατρεπτική, με πολλές εκπλήξεις στην πορεία. Μου άρεσε πολύ η μετάβαση από το γκάζι στον ηλεκτρισμό και μεταφορικά από την ατμοσφαιρικότητα της εποχής και των βιβλίων του 1900 στη σημερινή, ολοφώτιστη και πιο γρήγορη αστυνομική λογοτεχνία. Πολύ καλογραμμένο, πολύ ψαγμένο, δε θα αφήσει κανέναν παραπονεμένο.