Βιβλίο Αλάτι κόκκινο
Συγγραφέας Δημήτρης Αλεξίου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Λοιπόν, το βιβλίο τα σπάει! Είναι ένα σύγχρονο, ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Το οποίο φυσικά δεν έπεσε από τον ουρανό, υπάρχουν ένα σωρό άλλα αστυνομικά μυθιστορήματα που σίγουρα θα σας θυμίσει το παρόν βιβλίο. Απλώς «θυμίσει» γιατί οι συγκρίσεις σταματούν εκεί. Τον συγγραφέα τον παρακολουθώ από την αρχή του ταξιδιού του στη λογοτεχνία, εκείνος στο πιλοτήριο, εγώ στην οικονομική θέση. Και τα ταξίδια μαζί του γίνονται όλο και πιο μαγευτικά, εξελίσσονται όλο και περισσότερο. Από τον διστακτικό και what’ s up doc συγγραφέα του «Πικρά κεράσια» προχώρησε στον προσγειωμένο και στέρεο στα πόδια του συγγραφέα τού «Αμαρτωλά θαύματα». Εδώ έχουμε μια ιστορία και θα την πούμε. Σωστά. Ολοκληρωμένα. Μεστά. Με ανατροπές και εκπλήξεις. Με μικροσκόπιο πάνω από τα αμαρτωλά θαύματα της μικρής τοπικής κοινωνίας της Σκύρου.

Τι έχουμε εδώ; Μια αστυνομική ιστορία, φρέσκια, ζωντανή, σημερινή, με χιούμορ και ατάκες που σπάνε κόκαλα σε ανυποψίαστα σημεία, με παρατηρήσεις επί του κοινωνικού περίγυρου και της πραγματικότητας διεισδυτικές και διαχρονικές και φυσικά με την απαραίτητη ντοπιολαλιά που ορισμένοι ίσως δυσκολευτούν να ακολουθήσουν και να κατανοήσουν αλλά είναι τόσο, μα τόσο αυθεντική και γνήσια! Με τις αιτίες και τις αιτιάσεις σωστά τοποθετημένες κι όχι τραβηγμένες από τα μαλλιά κι αν κάτσει η κουπ έκατσε, 50 ευρώ παρακαλώ, πληρώνετε στην έξοδο. Με σωστή ψυχολογία (το ξαναλέω). Με το νησί της Σκύρου να ξαπλώνει αναπαυτικά σε όλες τις σελίδες και να μπαίνουν όλα τα τοπωνύμια, οι περιοχές και τα χωριά σωστά στη θέση τους, σαν παζλ που φτιάχνει μόνο ένας έμπειρος δημιουργός. Με έναν αστυνόμο και τον βοηθό του. Με έναν ανολοκλήρωτο έρωτα. Με «κακούς» και «καλούς». Αλλά αυτό που αγάπησα πολύ ήταν ότι τα θύματα δεν ήταν θύματα. Πώς να το πω χωρίς να χαλάσω την έκπληξη και την ανατροπή; Δεν ξέρω. Τέλος πάντων έχουμε θύματα αλλά ο δολοφόνος τους είναι η κοινωνική κατακραυγή, η απελπισία, η θέση μέσα στην κοινωνία, ο φόβος του διαφορετικού, η αιδώς και η λαχτάρα για τον έρωτα.

Ο αστυνόμος Ψαθάς; Εξαίρετος! Με παρελθόν που το ζούμε και δεν μας το αφηγείται απλά ο συγγραφέας (έχω διαβάσει ένα σκασμό βιβλία που η προηγούμενη ζωή του (κάθε) ήρωα πρέπει να αναλυθεί υπό μορφή σεντονιού και τρόπο αφήγησης σαν τη γιαγιά του διπλανού διαμερίσματος που διαβάζει φωναχτά τον κατάλογο του ΕΟΠΥΥ). Χωρισμένος, με έφηβη κόρη, ένας διαφορετικός δημόσιος υπάλληλος, που αγαπάει την ποίηση αλλά φοβάται μην αποκαλυφθεί στο Σώμα, έναν χώρο εργασίας που τέτοιες ευαισθησίες χαρακτηρίζουν μόνο τους «τοιούτους» και τρέχα βγάλε τη ρετσινιά. Η αποστολή του είναι να εξιχνιάσει τον θάνατο της Καλλιώς της σημαδεμένης. Η αστυνομία ζητά τη βοήθεια των κεντρικών στην Αθήνα γιατί όλη η αστυνομική δύναμη έχει να προστατέψει τους πολίτες και να καταγράψει τις ζημιές από τον σεισμό που συνέβη την προηγούμενη μέρα που βρέθηκε το πτώμα της Καλλιώς. Ο Ψαθάς χώρισε τη γυναίκα του επειδή παρασύρθηκε από τον έρωτα του δημοσιογραφίσκου Παπατζίκου, εξαιτίας του οποίου απέτυχε σε μιαν αποστολή του και υποβαθμίστηκε.

Ο Γιώργος Θαλάσσης πρέπει να έχει κι έναν βοηθό…σπίθα! Να τος λοιπόν ο Κορνήλιος Καλαμαράκης που όποτε έρχεται σε δύσκολη θέση ματώνει η μύτη του (μα τι εύρημα κι αυτό!). Κάνει τις βουτιές του, είναι συνεσταλμένος, ντροπαλός αλλά όταν στροφάρει το μυαλό του, στροφάρει. Χαζός δεν είναι αλλά τόσο κλειστός, ντροπαλός και εσωστρεφής που δεν κάνει για αστυνομικός κι ο Ψαθάς που τον είχε συμπαθήσει τον πήρε βοηθό του, ανακουφίζοντας πολλούς συναδέλφους του!

Η Καλλιώ; Αχ, η Καλλιώ! Μια γυναίκα που γεννήθηκε σημαδεμένη και η τοπική κοινωνία την καταδίκασε σε εξορία λόγω αυτού του διαφορετικού. Μια κοπέλα μόνο 16 χρόνων που δεν ήθελε τίποτα από τη ζωή αλλά δέχτηκε με ευχαρίστηση τον έρωτα που της χάρισε αυτή η ζωή με τον Βορειοηπειρώτη Ηλία, που έζησε στο νησί κι ενσωματώθηκε στην τοπική κοινωνία χάρη στα εργατικά κι ακάματα χέρια του και στο κλειστό του στόμα. Ο έρωτάς τους πλέχτηκε μια νύχτα της Αποκριάς, εκείνος Γέρος, εκείνη Κορέλα. Και δώσαν όρκο να παντρευτούν με την ευλογία του τοπικού παπά για να μπορέσουν να ολοκληρώσουν τον έρωτά τους και να φύγουν μακριά από την κλειστή κοινωνία του νησιού. Δυστυχώς όμως ο κακός της υπόθεσης (στο τέλος αποκαλύπτεται) ποθεί την Καλλιώ και με τις άσκεφτες ενέργειές του χωρίζει το ζευγάρι. Τι συνέβη λοιπόν την επομένη του σεισμού; Ποιος σκότωσε την Καλλιώ; Και γιατί; Κι αυτή είναι μονάχα το πρώτο θύμα που θα βρεθεί.

Τελειώσαμε; Όχι! Η Φραντσέζα, η «τρελή» δασκάλα του χωριού, με τις πρωτότυπες εκπαιδευτικές μεθόδους που δίδασκε στο φροντιστήριο, στις οποίες σύντομα το νησί εναντιώθηκε, μας αφηγείται δέκα ιστορίες του τόπου, δέκα μύθους, τερατώδεις και φρικιαστικούς, όπως κάθε γνωστό παιδικό παραμύθι στην πρώτη του και πρωτότυπη εκδοχή. Με το να παρεμβάλλεται ανάμεσα στις σελίδες είναι σαν να δίνει μια ξεκούραση στον αναγνώστη, μια ευκαιρία να χαλαρώσει από την ένταση (προσωπικά τις αγνόησα, δώστε Ψαθά στο λαό, τις διάβασα στο τέλος της ανάγνωσης του βιβλίου) και σιγά σιγά ξεδιπλώνεται μέσα από αυτές η προσωπικότητα της δασκάλας που πετάει μια τυχαία πληροφορία στον Ψαθά και το αίνιγμα λύνεται. Στην τελευταία ιστορία έρχεται η Καλλιώ στον νου της, ικανοποιημένη που όλα βρήκαν πια τη λύση τους.

Το νησί συμμετέχει με αγωνία λες στην αναζήτηση της αλήθειας. Προσφέρει όλα του τα μέρη και τις ακρογιαλιές στον συγγραφέα για να περπατήσει, να ψάξει, να μάθει, να περιγράψει τόπους και ανθρώπους. Εδώ ευτυχώς η δράση παίρνει αγκαλιά τον χώρο και τον άνθρωπο και δεν τσακώνεται μαζί τους, με αποτέλεσμα το κείμενο να ρέει αβίαστο, αυτούσιο, με φυσικό τρόπο και να μην μπορεί ο αναγνώστης να αφήσει το ρημάδι από τα χέρια του! Το ξεκίνησα στις 20.15 περίπου και δε σας λέω πάλι τι ώρα το τελείωσα γιατί τα δάχτυλά μου θα ξυπνήσουν από την ημικωματώδη κατάσταση και θα πάρουν το ασύρματο πληκτρολόγιο και θα φύγουν.

Σας παρακαλώ, μην ξεκινήσετε τίποτα παράλληλα με την ανάγνωση αυτού του βιβλίου, δεν υπάρχει περίπτωση να το ολοκληρώσετε. Μη διστάσετε να βυθιστείτε στις σελίδες του και να μασουλήσετε λίγους κόκκους αλάτι κόκκινο, αν κι εγώ προτίμησα τις τοπικές «λαδόπ’τες».

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα (ακόμη ανατριχιάζω με την περιγραφή του πτώματος στη σελίδα 18):

«Η Βαλάξα. Ένα από τα χιλιάδες μικρά νησάκια σπαρμένα μέσα στο Αιγαίο γύρω από τα μεγαλύτερα. Σαν δορυφόροι, σαν μοσχαράκια που παραμονεύουν γύρω απ’ τα μαστάρια της μάνας τους για να βυζάξουν. Αλλά αυτή τ’ αφήνει ξεχασμένα. Τους βάζει το πολύ-πολύ ένα φάρο πάνω τους, καμιά φορά σχεδιάζει και καμία ελληνική σημαία στην πλαγιά τους για να διατρανώσει την ιδιοκτησία της και τ’ αφήνει μόνα τους να παλεύουν με τα στοιχειά της φύσης για λογαριασμό της» (σελ. 24-25).

«Ο Ψαθάς ήξερε πολλούς ομόβαθμούς του που θα αηδίαζαν και μόνο στη σκέψη ότι θα μοιράζονταν το δωμάτιό τους με έναν κατώτερο αστυνομικό. Για την ακρίβεια θα αηδίαζαν ακόμα και στη σκέψη ότι ο κατώτερός τους αστυνομικός είχε δωμάτιο ίδιας κατηγορίας με αυτούς. Χαμογελούσε γιατί ήξερε ότι αυτοί οι ίδιοι θα χαίρονταν πάντως να μοιράζονται ακόμα και την τουαλέτα με κάποιον ανώτερό τους. Τα κόπρανα των ανωτέρων δεν μπορεί παρά να ευωδιάζουν ενώ των κατωτέρων απλώς βρωμάνε σκατίλα» (σελ. 70-71).

-Για την παραλία γυμνιστών Του Παπά το Χώμα-
«Τ’ παπά το χουμ’, ανακοίνωσε ο Κωνσταντής. Κυρ αστυνόμε, πες στου κουρίτσισ’ς, θα χαλάσ’ τα μάτια τ’ ν βλέπ’ στειλιάρια στουν ήλιο. Εν’ γρουσουζά. Τσαι καλά, λέου γω, μ’ αυτοί τς γυμνιστέ, δεν τ’νε νοιάζ’ πο’ βλέπομ’ τα κρεμαστάρια τ’νε, τ’ν κωλοτρυπίδα τ’νε, δεν τ’νε νοιάζ’ που μπαζ’ αέρα;» (σελ. 162).

«Στεριανή γούρνα που η τρικυμία τη γεμίζει θαλασσινό νερό και ξεραίνεται στον ήλιο της μπουνάτσας. Εκεί που μια μικρή αλυκή ξεραίνει αλάτι θαλασσινό. Δεν ήταν άσπρο όμως το αλάτι κι ας ήταν ξερό. Τα βράχια του Αγίου Ερμολάου μάζευαν πάνω τους αλάτι με μια ρόδινη απόχρωση. Αλάτι κόκκινο» (σελ. 169).

«Η αγκαλιά είναι δικαίωμα που πρέπει να το κερδίσεις με υπομονή. Μάλλον δύο φορές την εβδομάδα δεν φτάνουν» (σελ. 258).

«Άτιμο πράγμα η αμφιβολία. Είναι σαν έντομο. Σαν σαράκι, σαν κοριός, σαν στρατιά από μυρμήγκια. Όταν βρεθεί ίχνος της έχεις πολύ δρόμο μπροστά σου για να απαλλαγείς, μεγάλη προσπάθεια για να την ξεριζώσεις» (σελ. 260).

-Τι είναι ο θάνατος;-
«Ένα κλείσιμο. Μπορεί να είναι ήσυχο και γαλήνιο χωρίς εκκρεμότητες, μπορεί να είναι αναπάντεχο ή βίαιο και ν\’ αφήνει πράγματα στη μέση, πάντως ένα κλείσιμο είναι. Σαν το φως όταν βγεις από το δωμάτιο, σαν το διακόπτη της τηλεόρασης, σαν τη βάνα του νερού που κλείνεις όταν φεύγεις για καιρό» (σελ. 280-281).

Βιβλίο Έτοιμος;
Συγγραφέας Γιάννης Διακομανώλης
Εικονογράφος Μαρία Μανουρά
Κατηγορία Παιδικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ελληνοεκδοτική
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Γιάννης Διακομανώλης γράφει στο νέο του βιβλίο με τον πιο ευφάνταστο και εύληπτο τρόπο πώς πρέπει κανείς να προστατευτεί κατά τη διάρκεια ενός σεισμού. Με αφορμή τη φιλία που ξεκίνησε να γεννιέται ανάμεσα σε δυο αγόρια, τα βάζει να κλειστούν κατά λάθος στο υπόγειο του σχολείου τους κατά τη διάρκεια της άσκησης κι έτσι μέσα από παραστατικούς διαλόγους και μικρά κόλπα που οφείλει ο καθένας να κάνει την ώρα του σεισμού δίνονται οι απαραίτητες οδηγίες χρήσεως. Η ιστορία, που απευθύνεται σε παιδιά από 6 ετών και πάνω, έχει σωστές κύριες και δευτερεύουσες προτάσεις, ζωντανούς διαλόγους και στην αρχή του βιβλίου πειραματίζεται με το πρωθύστερο, μιας και ο Οδυσσέας ευχαριστεί τον Αχιλλέα για κάτι που έγινε μια μέρα πριν, διαβάζουμε για το γεγονός και μετά συνεχίζεται η ιστορία σε γραμμική αφήγηση.

Η εικονογράφηση της κυρίας Μανουρά είναι παραστατική και γλαφυρή. Περιττό να πω πως ο Οδυσσέας μου θυμίζει πάρα πολύ τον εαυτό μου και η απεικόνιση, εκτός από την αφήγηση, με έκανε να γελάσω, μιας και μου θύμισε εμένα που προτιμούσα να κάθομαι σ’ ένα παγκάκι να διαβάζω παρά να τρέχω ολούθε. Το σχολείο έχει όμορφα χρώματα, χωρίς ιδιαίτερο φόντο, κάτι που βοηθάει το μάτι να επικεντρωθεί στους χαρακτήρες και αναπαριστά ένα σχολείο ιδανικό, μιας και έχει ράμπες παντού (και όχι σκάλες) ώστε να βοηθιούνται όλα τα παιδιά. Τα πρόσωπα παιδιών και δασκάλων είναι εκφραστικά και χαριτωμένα και η ανατροπή του φινάλε δίνεται εξίσου γλυκά και όμορφα.

Είστε «Έτοιμοι» λοιπόν για έναν σεισμό; Ξέρετε τι πρέπει να κάνετε αν είστε σε κλειστό χώρο; Αν όχι, ο συγγραφέας είναι εδώ, να σας αφηγηθεί μια ιστορία και να σας καθοδηγήσει διασκεδαστικά με τη μορφή ποιήματος ως προς τα απαραίτητα βήματα που οφείλει κάποιος να κάνει για να βγει αλώβητος από μια τέτοια περιπέτεια. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν πολλές σελίδες με παιχνίδια, κουίζ και ιδέες ώστε να εμπεδώσουν μικροί και μεγάλοι αναγνώστες καλύτερα τη συμπεριφορά τους εν ώρα σεισμού.

Βιβλίο Βαθύ ρήγμα
Συγγραφέας Τόλης Αναγνωστόπουλος
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πνοή
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το βιβλίο από την αρχή με εισήγαγε σε ένα κλειστοφοβικό περιβάλλον, με τόνους από χαλάσματα και σκόνη να πέφτουν γύρω από τον αφηγητή (κι εμένα!). Η πλοκή ξεκινάει ακριβώς από το σημείο που πρέπει κι από κει αρχίζει να ξεδιπλώνεται μια ιστορία που μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον ως την τελευταία σελίδα. Η γραφή του κυρίου Τόλη Αναγωστόπουλου εστιάζει στις συνέπειες των πράξεων, στο νόημα που κρύβεται πίσω από τις γραμμές, στο επιμύθιο θα έλεγα των όσων έζησε ο πρωταγωνιστής. Η προσωπική ιστορία του Σωτήρη Τριανταφύλλου είναι ενδιαφέρουσα και πολυεπίπεδη, τον έχει φτάσει στο απώτατο όριο επαγγελματικής επιτυχίας, τον έχει κάνει προπέτη, αυτάρκη, σίγουρο για τον εαυτό του, προκλητικό, αδιάφορο για τους ανθρώπους γύρω του, τον έχει μεταμορφώσει σε κάτι που τον έχει βοηθήσει να σβήσει τις μελανές μέρες της παιδικής του ζωής, με τον υπάνθρωπο πατέρα του να δέρνει ανηλεώς και αναίτια κι εκείνον και τη βουβή μάνα του όσο η αδερφή του χαροπάλευε από μια ανίατη ασθένεια. Σταδιακά ξεπηδάει από το κείμενο ένα τέρας, ένα πλάσμα που γεννήθηκε άνθρωπος και τώρα έχει φτάσει στα άκρα για τη διατήρηση της επιτυχίας του, για την υλοποίηση των φιλοδοξιών του και για την απόλαυση των κάθε μορφής ηδονών.

Η δοκιμασία που περνάει με τον σεισμό και τον αγώνα του να παραμείνει ζωντανός για πέντε μέρες αρχίζει να του δείχνει τα λάθη που έκανε στη ζωή του και τον βοηθάει να καταλάβει τις πραγματικές αξίες: τη φιλία, την αγάπη, τη δοτικότητα και πόσο απαραίτητα είναι όλα αυτά για να θεωρείσαι ουσιαστικά ευτυχισμένος. Προς Θεού, δεν έχουμε να κάνουμε με μελοδραματικές κοινοτοπίες που ίσως να ξεπηδούσαν από ανιαρούς, στερεότυπους διαλόγους αλλά σκληρό ρεαλισμό, ειλικρινή αυτογνωσία και σωστή παρατηρητικότητα της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης. Κομμάτι κομμάτι ο Σωτήρης αρχίζει ν’ αναγνωρίζει τα ατοπήματά του και χάρη στη Νατάσα να εστιάζει στις λανθασμένες κινήσεις και αποφάσεις που έχει διαπράξει ως τώρα. Αν θα αλλάξει ριζικά όμως, αν θα κάνει κάτι διαφορετικό στη ζωή του σε περίπτωση που σωθεί είναι θέματα που ο συγγραφέας χειρίζεται με έναν αναπάντεχο και ευρηματικό τρόπο.

Από την άλλη η Νατάσα είναι μια γυναίκα που ήρθε από τη Ρωσία και έζησε την κόλαση του trafficking, αφήνοντας πίσω της μια ανήλικη κόρη κι έναν νταβατζή. Οι δυσκολίες της, οι ταπεινώσεις της, ο ευτελισμός της από κάθε αρσενικό που αδιαφορούσε για την υπόστασή της και την αντιμετώπιζε ως σκέτο σώμα ατσάλωσαν μέσα της τη θέληση για ζωή και ενίσχυσαν το πείσμα της για να φέρει πιο κοντά τη μέρα που θα δει επιτέλους την κόρη της. Η σχέση της με τον Σωτήρη μετρούσε ήδη αρκετό καιρό πριν ξεκινήσει το μυθιστόρημα κι έτσι η ήδη υπάρχουσα οικειότητα τους βοηθάει να μιλήσουν επιτέλους ειλικρινά, ανοιχτά και ευθέως ο ένας στον άλλον. Επιτέλους καταλαβαίνουν τι έχουν βρει ο ένας στον άλλον, γιατί κούμπωσαν (προσέξτε, δεν έχω γράψει τι ακριβώς τους συνδέει!) και πόσο πολύτιμες ήταν οι στιγμές μεταξύ τους, ακόμη και πριν ή μετά το σεξ.

Η Νατάσα δε μιλάει καλά ελληνικά αλλά οι διάλογοί της με τον πρωταγωνιστή αποπνέουν αλήθεια, ωριμότητα και μια δοκιμασμένη στάση ζωής που κάποιοι σολοικισμοί -μήλον της έριδος ανάμεσά τους για καλύτερη κατανόηση- ίσα που χαράζουν ένα χαμόγελο στα χείλη λόγω των κωμικοτραγικών καταστάσεων. Προς τιμήν του ο κύριος Αναγνωστόπουλος δε γελοιοποίησε το ελάττωμα της Νατάσας γιατί θα πρόδιδε τη σοβαρότητα της ατμόσφαιρας αλλά και θα μείωνε την προσωπικότητα της ηρωίδας, έτσι κάποια ψήγματα γέλιου πηγάζουν ακριβώς στις δύσκολες ή άβολες στιγμές και κρατούν όσο πρέπει.

Οι προσωπικές ζωές αυτών των δύο ανθρώπων δεν είναι μονοδιάστατες. Ειδικά ο Σωτήρης κουβαλάει έναν δύσκολο σταυρό από τύψεις και λάθη είτε λόγω της παλαιότερης σχέσης του με άλλη κοπέλα, της οποίας το τέλος ήταν από τις πιο αναπάντεχες εξελίξεις της αφήγησης είτε λόγω του Τόλη, ενός κατώτερου υπαλλήλου που προσλήφθηκε στην εταιρεία, τα έκανε μαντάρα κι ο Σωτήρης αναγκάστηκε να τον απολύσει. Αγάπησα ιδιαίτερα αυτήν την ιστορία, μιας και ο Τόλης ήταν ο πρώτος «φανταστικός φίλος» που έφερε στη μνήμη του ο Σωτήρης για να μην τρελαθεί όταν παγιδεύτηκε στα χαλάσματα, λίγα κεφάλαια πριν ανακαλύψει από πάνω του τη Νατάσα. Η γνωριμία με αυτόν τον άντρα θα δείξει στον ήρωά μας την αξία της φιλίας και τον πόνο ενός άδειου βλέμματος όταν έρχεται η ώρα ανάγκης να καλέσεις κάποιον για βοήθεια και δε βρίσκεις κανέναν γιατί όλους τους έχει διώξει η απρεπής συμπεριφορά κι ο εγωισμός σου. Το λαϊκό σχεδόν χιούμορ του Τόλη τσάκιζε κόκαλα στις πρώτες σελίδες, ελαφρύνοντας κατά πολύ τις συνθήκες και στη συνέχεια εμφανιζόταν σε καίρια σημεία για να βοηθήσει τον Σωτήρη να καταλάβει ακόμη περισσότερο τη δυσχερή του θέση στη ζωή.

Εν συνόλω, το «Βαθύ ρήγμα» μου άρεσε πολύ γιατί είχε ένα έξυπνο υφολογικό στυλ και ταυτόχρονα μου έδινε γροθιές στο στομάχι για τη θέση ενός ανθρώπου σε μια δεδομένη κοινωνία και πόσο επιρρεπής και ετοιμόρροπη είναι σε κάθε περίσταση. Αν ο Σωτήρης και η Νατάσα ζούσαν σε ενεστώτα χρόνο την ιστορία τους θα είχαμε άλλη μια ιστορία αγάπης με αρκετές οικείες καταστάσεις που κάπου έχουμε διαβάσει, κάπου έχουμε παρακολουθήσει.  Με την ιδέα όμως πως αυτοί οι άνθρωποι παγιδεύτηκαν σε ερείπια κι έτσι απερίσπαστοι αλλά και τρομοκρατημένοι είχαν το περιθώριο να συζητήσουν για όσα σκέφτονταν, φοβούνταν και κρατούσαν μέσα τους ενώ ταυτόχρονα υπήρχε η αγωνία του τέλους, μιας και τα κεφάλαια είχαν για επικεφαλίδα μια αντίστροφη μέτρηση, γεννήθηκε μια σφιχτοδεμένη και έντονη πλοκή, με ανατροπές και εκπλήξεις. Μάλιστα, ο συγγραφέας δε διστάζει να παίξει με το μυαλό του αναγνώστη όσο πλησιάζουμε προς το τέλος του βιβλίου, δείχνοντας μια εξέλιξη που δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα!

Πόσο βαθύ λοιπόν είναι το ρήγμα ανάμεσα στους ανθρώπους και στις σχέσεις που δημιουργούν μεταξύ τους; Πώς ξέρουμε αν τα οικοδομήματά μας θα αντέξουν σε κύριους ή κατοπινούς σεισμούς έρωτα, αδικίας, μίσους, αλλαγών, φιλοδοξίας; Ποια μέτρα προστασίας πρέπει να πάρουμε; Πώς μπορεί μια δοκιμασία να βοηθήσει κάποιον να βελτιωθεί και πόσο έτοιμος ή εφοδιασμένος είναι να τη νιώσει ουσιαστικά και να την εφαρμόσει στην υπόλοιπη ζωή του; Το «Βαθύ ρήγμα» είναι ένα διαφορετικό μυθιστόρημα, γεμάτο αλήθεια, αμεσότητα και ειλικρίνεια.