Βιβλίο Το έπαθλο 
Συγγραφέας Δημήτρης Καλανδράνης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Αναγέννηση
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Δημήτρης Καλανδράνης, μετά τον αξιόλογο «Ασκητή» του, επιστρέφει με μια νέα ιστορία γεμάτη δύναμη, θάρρος, περιπέτειες και έρωτα. Η δράση εκτυλίσσεται κυρίως στο Κάιρο και τη Μανσούρα της Αιγύπτου, όπου πλέον η ακμαία ελληνική κοινότητα βλέπει με τρόμο τις προσπάθειες του νέου ηγέτη, Γκαμάλ Νάσερ, για εθνικοποίηση των ξένων περιουσιών, κάτι που θα της στοιχίσει τα όνειρα και τους κόπους πολλών γενεών. Ο Ιάσων ζει και μεγαλώνει στη Μανσούρα και μεταβαίνει στο Κάιρο όπου η γνωριμία του με την Άννα θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και θα πυροδοτήσει απρόσμενες εξελίξεις. Ο συγγραφέας, γεννημένος κι ο ίδιος σε αυτήν τη χώρα, προσπαθεί να καταγράψει αποστασιοποιημένα και με ουδετερότητα τα ιστορικά γεγονότα που οδήγησαν στον ξεριζωμό του ελληνικού κυρίως στοιχείου και επηρεάζουν συνεχώς τις αποφάσεις και τις πράξεις του πρωταγωνιστή του. Η ζωή του Ιάσονα έχει δυσκολίες, αναποδιές κι εμπόδια, ο έρωτας με την Άννα δείχνει να ευοδώνεται, κάποιοι όμως εκμεταλλεύονται καταστάσεις και εξυφαίνουν ένα σατανικό σχέδιο.

Το μυθιστόρημα ξεκινάει με το μαγευτικό ταξίδι του νεαρού, που γνωρίζει τα σημαντικά λιμάνια της εποχής (Γένοβα, Μασσαλία, Νάπολη και φυσικά Πειραιά), τα οποία και δίνονται με ενδιαφέρουσες περιγραφές και με αφορμή κωμικοτραγικά γεγονότα. Η ιστορία σταματάει σε καίριο σημείο για να γυρίσουμε στο παρελθόν και να κατανοήσουμε καλύτερα πώς έφτασε ως εδώ ο ήρωας, πώς γνώρισε την Άννα, πώς ανελίχθηκε σε σημαντική θέση εργασίας και πώς εκμεταλλεύτηκε θετικά την αγάπη του για την ισπανική γλώσσα και τις λαμπρές του επιδόσεις στην εκμάθησή της ενώ στη συνέχεια επιστρέφουμε μεν στην αρχική αφήγηση, ταυτόχρονα όμως παρακολουθούμε και τη ζωή της Άννας, που μια παρεξήγηση θα την απομακρύνει από τον αγαπημένο της. Η γραφή είναι ρεαλιστική, παραστατική και ολοζώντανη, εξισορροπημένα ρομαντική, παραθέτει πολλές λεπτομέρειες από τις δραματικές εξελίξεις στις ζωές των Ελλήνων της Αιγύπτου και τις ενσωματώνει σωστά στις ανατροπές του κειμένου. Καταγράφονται παραστατικά η ζωή στην Αίγυπτο και η παράδοξη «συγκατοίκηση» Ευρωπαίων και μουσουλμάνων, με τα διαφορετικά ήθη και έθιμα, τις λατρείες σε διαφορετικούς χώρους και με διαφορετικά ονόματα του Θεού, κι έτσι ζωντανεύει μια Αίγυπτος χαμένη για πάντα.

Το μυθιστόρημα κάνει έναν συγκινητικό και γλυκό κύκλο, έχει συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα, εκπλήξεις και σασπένς, τρυφερότητα, δικαίωση, όλα δοσμένα με μέτρο και αληθοφάνεια. Κατά καιρούς ο συγγραφέας χαρίζει και διάφορα ηθικοπλαστικά μηνύματα που αποτελούν τους φάρους στο μονοπάτι του Ιάσονα, διαχρονικά και απαραίτητα για να βελτιώσουμε και τη δική μας συμπεριφορά και νοοτροπία. Πρόκειται για ένα σχεδόν αυτοβιογραφικό βιβλίο, με τη φωτογραφία της Άννας να ποζάρει στο εξώφυλλο μ’ ένα βλέμμα που χωράει όλες τις ημέρες της ζωής της, σε μια ηλικία που δεν ήξερε τι αυτή της επεφύλασσε. Επιπλέον στις αρχές των κεφαλαίων υπάρχουν φωτογραφίες με στιγμιότυπα και τοπόσημα του Καΐρου, προσωπικά έγγραφα και άλλα τεκμήρια αυτής της περιπετειώδους ζωής. Πριν κλείσω, ας μου επιτραπεί μια ξεχωριστή αναφορά στη συνολική εκδοτική προσπάθεια, που είναι αξιέπαινη και χωρίς τυπογραφικά ή ορθογραφικά λάθη. Πρόκειται για συνεργασία του συγγραφέα με το βιβλιοπωλείο «Αναγέννηση» της Πάρου κι ήταν μια πραγματικά ευχάριστη έκπληξη, μιας και πολλές φορές ως τώρα έχω συναντήσει σε μικρότερου βεληνεκούς εκδόσεις αξιόλογα κείμενα να είναι παραδομένα σε έναν κυκεώνα λαθών και αβλεψιών. Το βιβλίο έχει καλή γραμματοσειρά, σωστά κενά, διακριτή σελιδοποίηση και προσεγμένο δέσιμο. Ας μου επιτραπεί λοιπόν να εκφράσω τα θερμά μου συγχαρητήρια για την έξωθεν και έσωθεν σωστή και καλή δουλειά.

«Το έπαθλο» είναι μια ιστορία που με συγκίνησε, μου χάρισε όμορφες αναγνωστικές στιγμές και με ταξίδεψε σε πόλεις μακρινές και ψυχές φωτισμένες ή ημισκότεινες. Γλαφυρότητα και ενάργεια, ανατροπές και εκπλήξεις, αγάπη και κίνδυνοι, καλό και κακό συγκροτούν ένα μυθιστόρημα που αξίζει να διαβαστεί. Νάπολη, Μασσαλία, Γένοβα, Σεβίλλη, Κάιρο, Λονδίνο και Αθήνα είναι οι τόποι όπου στέλνει η μοίρα τον Ιάσονα και την Άννα, πιστεύοντας πως θα τους χωρίσει, τίποτα όμως δεν κρατάει για πάντα, ειδικά αν είναι άδικο.

Βιβλίο Ψηφιακό οχυρό
Τίτλος πρωτοτύπου Digital fortress
Συγγραφέας Dan Brown
Μεταφραστής Γιώργος Μπαρουξής
Κατηγορία Περιπέτεια
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πριν από χρόνια είχα διαβάσει τον “Κώδικα Da Vinci” και τους “Πεφωτισμένους”. Γοητεύτηκα και κάπου ψιλο-παρασύρθηκα από όλη τη θύελλα περί συνωμοσιών, Βατικανού, κωδίκων και κωδικών κλπ. Διάβασα και τον “Αρκτικό Κύκλο” με κάπως χλιαρές αναμνήσεις. Τώρα διάβασα αυτό. Ή έχω ωριμάσει ως αναγνώστης ή δεν το αντιμετώπισα σωστά. Μάλλον το πρώτο. Έχοντας διαβάσει καλά θριλεράκια (Alan Folsom, Ken Follett, ακόμη και David Baldacci) το “Ψηφιακό οχυρό” απλώς με έκανε να χαμογελάσω. Αν εξαιρέσεις το κυνηγητό στη Σεβίλη οπότε και γνώρισα αυτήν την πανέμορφη ισπανική πόλη (θα παραλείψω δηκτικά σχόλια για το κυνήγι του καλού και του κακού που μου θύμισε κινηματογραφικές ταινίες του Στίβεν Σίγκαλ) και τις τελευταίες αγωνιώδεις ανατρεπτικές σελίδες που κάπως σώζουν όλο αυτό το περίβλημα, κατά τα άλλα δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα.

Όλα αφορούν την απόλυτη βάση δεδομένων που κρατά κρυφή μια σημαντική μυστική οργάνωση των ΗΠΑ, στην οποία αποθηκεύονται πολύτιμα δεδομένα (πυρηνικοί κωδικοί, ονόματα προστασίας μαρτύρων, αληθινά ονόματα κατασκόπων κλπ.) και η οποία καταφέρνει να διασπάσει κάθε κωδικοποιημένο μήνυμα, προλαβαίνοντας έτσι τρομοκρατικές ενέργειες κλπ, φυσικά κρυφά από την κοινή γνώμη, η οποία αντιτίθεται στην απρόσκοπτη πρόσβαση στα προσωπικά δεδομένα καθενός. Τι γίνεται λοιπόν όταν ένας Ιάπωνας, απογοητευμένος από την ανθρωπότητα (θύμα κι ο ίδιος παραμόρφωσης από τη βόμβα σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι) αποφασίζει να καταστρέψει αυτήν τη βάση; Το χάος. Ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός; Ποια τα κίνητρα και ποιες οι πραγματικές σκέψεις των πρωταγωνιστών; Τι κρύβεται πίσω από κάθε αλήθεια;

Καλά στοιχεία σασπένς αλλά πολλή κωδικολογία, πολλή υπολογιστική ορολογία, κακοτοποθετημένη αλληλουχία εικόνων (εξόφθαλμη προσπάθεια για δημιουργία τεχνητού σασπένς). Από την άλλη, αυτό το κολπάκι με τον Ντακότα και τον Τακάντο το κατάλαβα από την πρώτη σελίδα ότι επρόκειτο περί αναγραμματισμού. Και δυστυχώς όλη αυτή η πλοκή δε με βοήθησε να συγκινηθώ στον όντως αξιόλογο και ανθρωπιστικό επίλογο, όπου σε δυο γραμμές κάποια πρόσωπα τοποθετούνται σε ανθρώπινα βάθρα και καταρρακώνονται.