Γυναίκες θάλασσες που ταξιδεύουν με τις ιστορίες τους τους αναγνώστες, γυναίκες οργισμένες, γαλήνιες, γυναίκες που σε απάνεμα λιμάνια φυλάττουν πολύτιμα μυστικά. Θάλασσες, κύματα, μπόρες και φουρτούνες νοτίζουν ένα υπέροχο κείμενο που το διάβασα απνευστί.

Βιβλίο Γυναίκες θάλασσες
Συγγραφέας Σίσσυ Θεοφανοπούλου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Θάλεια, Αφροδίτη, Κατερίνα, Ελπίδα οι θάλασσες. Ορέστης, Ποσειδώνας, Αργύρης, Άρης οι κυματοθραύστες. Ένα φοβερό αντιπάλεμα ανάμεσά τους, ένας περίτεχνα στολισμένος καμβάς, μια μοίρα ξέφρενη και κακομαθημένη να τους ξεσηκώνει κατά το κέφι της. Νίσυρος, Χίος, Σύρος οι τόποι της τραγωδίας, του πόνου και της χαράς. Άνθρωποι, προσωπικότητες, ψυχές, «θέλω» και «πρέπει», επιθυμίες και προσταγές, το καλό και το κακό. Λέξεις που σαν πολύτιμα βότσαλα σχηματίζουν το πέλαγος του μυθιστορήματος. Η Σίσσυ Θεοφανοπούλου έχει πολύ ωραία γραφή και διάλεξε μια πολυεπίπεδη ιστορία να αφηγηθεί στο νέο της βιβλίο. Έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος και από τον τρόπο που χειρίστηκε την πλοκή και από τον τρόπο γραφής της. Είχε να αντιμετωπίσει μια δύσκολη ιστορία, με πολλούς πρωταγωνιστές και δαιδαλώδεις μεταξύ τους σχέσεις, όμως κατάφερε να ολοκληρώσει το έργο της χωρίς χάσματα και κενά, χωρίς περιττολογίες και ψεγάδια.

Αναρωτιέμαι αν έχει νόημα να γράψω κάτι για την ιστορία που με καθήλωσε και στις 494 σελίδες, μιας που έχει τόσες ανατροπές και εκπλήξεις! Θα έλεγα να μην επεκταθώ πάντως, γιατί ο αναγνώστης θα μείνει πολλές φορές με ανοιχτό το στόμα από τις απανωτές αλλαγές στην πορεία της αφήγησης, οπότε ας μη χαλάσω ούτε στο ελάχιστο αυτήν τη γλύκα. Μου άρεσε πολύ που η συγγραφέας συγκρότησε μια ιστορία που καλύπτει πολλά χρόνια χωρίς να την αφηγηθεί μονοδιάστατα. Κάνει πολλά πισωγυρίσματα, ακόμη και μέσα στο ίδιο το κεφάλαιο, δίχως να απομακρύνεται από τον αναγνώστη ούτε να επαναλαμβάνεται! Με μικρά ψήγματα αναλύει τις ιστορίες της όπως εκείνη θέλει, με πολύ προσεγμένο τρόπο και κομψά. Μου άρεσε πάρα πολύ το πώς έπλεξε τις ιστορίες, τα αίτια και τα αιτιατά και πώς μπέρδεψε τους ήρωες. Και μόλις μπήκαν τα κομμάτια στη θέση τους, σκέφτηκα «και τώρα;». Ωραία, αναπτύχθηκε η ιστορία, κατάλαβα ποιος είναι ποιος, τώρα τι θα τους κάνει;

Με μεγάλη χαρά είδα ότι η αρχική παράθεση των γεγονότων και οι βάσεις για την εξέλιξη της ιστορίας ήταν αρκετά γεροδεμένα και προσεγμένα. Στη συνέχεια, αποκαλύπτονται σταδιακά κάποιες πτυχές που δεν είχαν σκόπιμα φωτιστεί, αφήνοντάς με άφωνο με τη φαντασία της Σίισυς Θεοφανοπούλου. Εδώ ακριβώς θέλω να τονίσω ότι από κάποιο σημείο και μετά οι αποκαλύψεις ήταν αρκετές και εύκολα οδηγήθηκα στο συμπέρασμα ότι το κείμενο είναι υπερβολικό, κανείς δε γίνεται να ζήσει τόσα και τέτοια πράγματα ταυτόχρονα σε μια ζωή. Και αμέσως θα αντικρούσω με τη μαγική λέξη «πειθώ». Δηλαδή, όπως έχω γράψει και σε άλλες κριτικές, αν η ιστορία είναι τραβηγμένη από τα μαλλιά, εξαρτάται πάντα από τον συγγραφέα πώς θα την ντύσει: με αγάπη άρα θα με πείσει ή με αδιαφορία άρα θα συγχυστώ; Και εδώ ομολογώ ότι το αγάπησα το κείμενο. Ναι, σε κάποια σημεία η εξέλιξη του «μύθου» ήταν απιθανότητες, ήταν όμως τόσο καλογραμμένες και ρεαλιστικές που άφησα στην άκρη τις αντιρρήσεις μου και απόλαυσα το λεξιλόγιο και την αφήγηση.

Οι πρωταγωνιστές εξελίσσονται και μεταβάλλονται διαρκώς. Ο κακός Άρης σταδιακά μετατρέπεται από σύζυγος που κακοποιεί τη γυναίκα του σε κάτι χειρότερο. Η Κατερίνα δεν είναι άλλη μια γυναίκα-θύμα κακοποίησης με μια ρομαντική τροπή στην ιστορία της αλλά μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, που οι τυφώνες των αποκαλύψεων και η στροφή 180 μοιρών στη ζωή της τη συγκροτούν σταδιακά σε ένα alter ego. Η Θάλεια, από μια απογοητευμένη γυναίκα, παραστρατημένη νησιωτοπούλα, μετατρέπεται σε δυναμική, αυταρχική προσωπικότητα, χωρίς η ιστορία της να έχει κάτι το ακραία ρομαντικό. Κανείς δεν είναι ίδιος μετά το τέλος του βιβλίου, είτε χαρακτήρας είτε αναγνώστης.

Γυναίκες θάλασσες λοιπόν, γοητευτικές και πλανεύτρες, οργισμένες και αδηφάγες, ήρεμες και αποφασιστικές, αγαπησιάρες και πεισματάρες, γυναίκες με την πέτρα του καημού, τον βράχο της αγάπης και το βότσαλο της χαράς, γυναίκες που τις κατοικούν τα ναυάγια του παρελθόντος και τις φωτίζουν ο ήλιος της αλήθειας και το φεγγάρι του ψέματος. Γυναίκες υπέροχες, φροντισμένες από την πένα της Σίσσυς Θεοφανοπούλου. Μη διστάσετε να βυθιστείτε σε αυτό το βιβλίο!

Βιβλίο Το κέντημα του όρκου
Συγγραφέας Σίσσυ Θεοφανοπούλου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το μυθιστόρημα έχει αποδώσει πιστά το κλίμα και την κουλτούρα των κατοίκων της Σκύρου, καταγράφοντας με όμορφο και διακριτικό τρόπο τα έθιμά τους, τις παραδόσεις τους και κάπου κάπου την ντοπιολαλιά τους. Παρ’ όλο που ίσως φανεί η πλοκή μονοδιάστατη, κατά βάθος υπάρχουν ανατροπές και εξελίξεις που δε φαίνονται με την πρώτη ματιά. Τη γραφή της κυρίας Θεοφανοπούλου που λάτρεψα στο πρώτο της βιβλίο, εδώ την εντόπισα κυρίως στις πρώτες σελίδες, μιας και από τη στιγμή που οι συνθήκες και τα γεγονότα οδήγησαν τα κορίτσια μακριά από το νησί τους σα να αποδυναμώθηκε και να ατόνισε λίγο η φροντίδα και το ενδιαφέρον, ίσως λόγω των καταστάσεων που έπρεπε να προετοιμάσουν το έδαφος για την ανατροπή της ιστορίας.

Κάπου στη μέση του βιβλίου μού γεννήθηκε η επιθυμία να μην ολοκληρώσω την ανάγνωσή του. Υπήρχαν πολλά κενά και κυρίως πολλά αναληθοφανή γεγονότα που δε μου φάνηκαν σωστά και μου έκανε επιπλέον εντύπωση πως τα βρήκα σε βιβλίο συγγραφέως που ξέρει να χειρίζεται την ιστορία της και δεν ξεφεύγει από τον πυρήνα της πλοκής. Σύντομα όμως κατάλαβα πως έκανα ένα μεγάλο λάθος και οι εκπλήξεις άρχισαν να έρχονται ακάλεστες και σωρηδόν. Έχοντας τελειώσει λοιπόν το μυθιστόρημα και τονίζοντας εξαρχής πως πρόκειται για ένα δεμένο σύνολο μιας καλογραμμένης ιστορίας, δεν μπορώ να παραβλέψω κάποια χαρακτηριστικά που δε μου άρεσαν, κυρίως διότι είμαι άρρεν και βιβλιοφάγος αναγνώστης, επομένως είμαι σίγουρος πως όλα αυτά ευρύτερα θα αγνοηθούν και σίγουρα το μυθιστόρημα θα αγαπηθεί από πολύ κόσμο.

Νομίζω πως η Μερσίνη δεν αποδόθηκε σωστά, γιατί η ένταση των αρνητικών συναισθημάτων της και ο βαθμός ως τον οποίο προχώρησε τα σχέδιά της δε μου φάνηκαν συμβατά με την αρχική εικόνα της κοπέλας που πνίγεται σε έναν κλειστό τόπο κι ας έχει περιουσία και οικογένεια που την αγαπά. Δεν μπορώ φυσικά να κατονομάσω τις εξελίξεις που προκάλεσε η Μερσίνα, ο όγκος όμως του μίσους και η δολοπλοκία της μου φάνηκαν αταίριαστα με την πρώτη της σκιαγράφηση.

Κατά την πορεία της αφήγησης, παρ’ όλο που η κυρία Θεοφανοπούλου έχει εξαιρετική πένα, μου φάνηκε λίγο αμήχανη και κατέφευγε συχνά στη βοήθεια ενός πλούσιου λεξιλογίου που δε χρειαζόταν. Για να περιγραφεί μια κατάσταση παρετίθεντο τρεις με τέσσερις συνώνυμες λέξεις και ειδικά με το μοτίβο «όλα τα α του [π. χ.] έρωτα». Η ελληνική γλώσσα είναι πλούσια και η συγγραφέας ικανή να δώσει ποικιλία εκφράσεων και συναισθημάτων, επομένως κάτι τέτοιες μικρολεπτομέρειες θα μπορούσαν να παραλειφθούν.

Δεν μπόρεσα με τίποτα να αγαπήσω τη σχέση της Αμέρσας με τον άντρα που παντρεύτηκε, μου φάνηκε εντελώς αδύναμη και σχεδόν χάρτινη. Ναι, ήταν απόλυτα λογικοφανές ο γάμος τους να καταρρέει λόγω του προβλήματος που αντιμετώπιζαν αλλά οι αντιδράσεις τους, οι συνέπειες σε βάθος χρόνου, ήταν χαρακτηριστικά που δε με άγγιξαν όσο ίσως θα έπρεπε.

Τέλος, κατάλαβα γιατί πολύς κόσμος αγάπησε τη Φαλταΐνα. Είναι η μόνη γυναίκα που έζησε αξιοπρεπώς μες στο κείμενο, με μια σχετικά απλή ζωή, γεμάτη όμως από αίσθημα, αλήθεια και ζωτικότητα. Δεν κατέφυγε σε ακρότητες όπως οι ξαδέλφες, δεν αποδίδεται στερεοτυπικά και η παρουσία της στη ζωή του νησιού είναι απόλυτα απαραίτητη για μια όαση δροσιάς, ελπίδας και αισιοδοξίας.

«Το κέντημα του όρκου» είναι ένα μυθιστόρημα με καλή γραφή, περιγράφει με σχεδόν σαπουνοπερικό τρόπο τις ζωές δύο κοριτσιών στο νησί της Σκύρου, δε θα ξεχάσω όμως ποτέ τον τρόπο με τον οποίο η συγγραφέας με έπιασε στον ύπνο κι άρχισε μετά τη μέση του κειμένου να μου πετάει απροκάλυπτα μία προς μία τις ψηφίδες που σχηματίζανε την τελική, την αληθινή εικόνα της ιστορίας και ανέτρεψε λογικοφανώς όλο το σύμπαν που είχε χτίσει ως τότε. Στο πρώτο βιβλίο της κυρίας Θεοφανοπούλου εξήρα τη γλώσσα της και τον χειρισμό της πλοκής, εδώ εξυμνώ την αγάπη της για τον αναγνώστη, τον οποίο αποζημιώνει στο τέλος για το όποιο υφολογικό και επί της πλοκής ατόπημα ίσως παρουσίασε.