Σάτιρα – Πανος Τουρλης https://www.vivliokritikes.com Βιβλιοκριτικές Sat, 19 Aug 2023 14:32:37 +0000 en hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.5.5 https://www.vivliokritikes.com/wp-content/uploads/2019/12/cropped-black-white-computer-icons-book-png-book-icon-32x32.jpg Σάτιρα – Πανος Τουρλης https://www.vivliokritikes.com 32 32 «Τουμουνιούν 1», του Γιώργου Σιδέρη, εκδ. Κάκτος https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%bf%cf%85%ce%bd%ce%b9%ce%bf%cf%8d%ce%bd-%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%81%ce%b3%ce%bf%cf%82-%cf%83%ce%b9%ce%b4%ce%ad%cf%81%ce%b7%cf%82/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2584%25ce%25bf%25cf%2585%25ce%25bc%25ce%25bf%25cf%2585%25ce%25bd%25ce%25b9%25ce%25bf%25cf%258d%25ce%25bd-%25ce%25b3%25ce%25b9%25cf%258e%25cf%2581%25ce%25b3%25ce%25bf%25cf%2582-%25cf%2583%25ce%25b9%25ce%25b4%25ce%25ad%25cf%2581%25ce%25b7%25cf%2582 https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%bf%cf%85%ce%bd%ce%b9%ce%bf%cf%8d%ce%bd-%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%81%ce%b3%ce%bf%cf%82-%cf%83%ce%b9%ce%b4%ce%ad%cf%81%ce%b7%cf%82/#respond Sat, 19 Aug 2023 14:32:37 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=14171 «Aυτή η ιστορία δεν έχει αρχή ούτε τέλος. Έχει όμως έρωτα, πόλεμο, ίντριγκα, μυστήριο και ανθρώπινα πάθη. Ό, τι δηλαδή κάνουν ενδιαφέρουσα την περιπέτεια της ζωής. Από το Πέτρογκραντ μέχρι τη Μόσχα και από το Παρίσι και το Βερολίνο μέχρι το Κάπρι και τη Θεσσαλονίκη οι ήρωες του αληθινού αυτού μεγαλειώδους έπους βάζουν τα πάθη τους πάνω από τις τραγωδίες της Ιστορίας. Στην πραγματικότητα αδυνατούν να κατανοήσουν την Ιστορία ακόμα και όταν την «γράφουν». Το έπος αυτό καταγράφει τις ιστορίες απλών ανθρώπων που έζησαν «κανονικά» και «αντικανονικά» χωρίς να το ξέρουν. Στην πραγματικότητα καταγράφει εμβληματικά στιγμιότυπα της ανθρώπινης ανοησίας και των κοινοτοπιών της» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Τουμουνιούν 1
Συγγραφέας Γιώργος Σιδέρης
Κατηγορία Χιούμορ / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κάκτος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δεν μπορώ να βρω περίληψη που να ταιριάζει με το βιβλίο, δεν μπορώ να βρω λόγια που να καταφέρουν να αποδώσουν το πιο ξεκαρδιστικό συνονθύλευμα ρωσικής λογοτεχνίας και ιστορίας με αναφορές σε ελληνική ποπ και όχι μόνο κουλτούρα, κάνοντας αυτό το μυθιστόρημα ( ; ), χρονικό ( ; ), δεν ξέρω τι ( ; ) (όχι, εδώ δεν πάει ερωτηματικό) είδος λογοτεχνίας ευφάνταστο, ανατρεπτικό και εντελώς απρόσμενο ως προς τις εξελίξεις. Ξεκινάμε με τις ταραχές που ξέσπασαν τον Φεβρουάριο του 1917 στο Πέτρογκραντ λόγω έλλειψης βότκας και παρακολουθούμε τις ζωές δύο αταίριαστων εμφανισιακά και συμπεριφορικά φιλενάδων, της Μαρίας Κουρνίκοβα (δεν μπορώ να γράψω το προσωνύμιό της, μη με πιέζετε) και της Λιντότσκα Σαράποβα, οι οποίες συναντιούνται τυχαία και προέρχονται από εντελώς διαφορετικές καταβολές. Από κει και πέρα, το χάος. Εκεί που διαβάζεις για τους τσάρους μαθαίνεις για το «Κίνημα της Μανικιουρίστας», εκεί που πας να κλάψεις με την κακοποίηση της Κουρνίκοβα που την ανάγκασε να το σκάσει από το σπίτι της πετιέται μια παρομοίωση για την Ελένη Τσαλιγοπούλου ή ανακαλύπτεις πως οι ηρωίδες κεντάνε με κλωστές ντεμισέ, εκεί που αναρωτιέσαι αν όντως υπήρξε το εργοστάσιο πολεμικού εξοπλισμού Πουστίλοφ ή η φαντασία σου οργιάζει (και καλά κάνει με το βιβλίο που έμπλεξες), να η Βίκυ Σταυροπούλου ως Λυσιστράτη που πολύ τη θυμίζει η Μαρία Κουρνίκοβα όταν της στερούν τη βότκα!

Από το ένα πρόσωπο στο άλλο, από τα χαμόσπιτα του Πέτρογκραντ στα πανέμορφα παλάτια, από δω, από κει, παραπέρα, παραπίσω, διάφορες μικρές ιστορίες που συγκροτούν ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα που δεν έχει νόημα να το παρακολουθείς στενά, απλώς αφήνεσαι στη ροή του λόγου και σε όλα τα άλλα προτερήματα του κειμένου, μιας και κάποιοι απ’ όσους γνωρίσαμε σε ένα σημείο του βιβλίου σίγουρα θα εμφανιστούν απρόσμενα σε άλλο για να προχωρήσουν τη δράση παραπέρα κι ο καθένας θα έχει το δικό του τραγικωμικό υπόβαθρο. Δε γίνεται να μη συμπαθήσεις τον καημένο τον τσάρο Αλέξανδρο Γ΄ που βγαίνοντας από την εξώπορτα του Ερμιτάζ για να επιθεωρήσει ένα ασήμαντο τάγμα κουτρουβαλιάστηκε «σαν τη Μαρία Αλιφέρη στην Κραυγή των λύκων» και πέθανε ακαριαίως! Και ποιος δε διάβαζε το περιοδικό «Σούπερ Γεκατερίνα» που μεσουρανούσε στην τσαρική Ρωσία αλλά οι μπολσεβίκοι θεώρησαν το περιεχόμενό του σεξιστικό, ρατσιστικό, ιμπεριαλιστικό, πλουτοκρατικό και απαγόρευσαν την κυκλοφορία του μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Λένιν; Αλήθεια, τι είναι προτιμότερο, «Δημοκρατία που δεν εκβιάζεται ή μοναρχία που δεν έχει αδιέξοδα»; Οι ατάκες έρχονται σωρηόν η μία πίσω από την άλλη: «Γίνηκε ο γάμος. 29 Μαΐου 1890. Η οπλαρχηγός Όλγα δεν ήξερε τι να πρωτοκλάψει. Την άλωση της Πόλεως ή της Κόρεως;» (σελ. 105). Να όμως και οι ομοιότητες με τη σημερινή μας εποχή, να οι νύξεις για την κοινωνία μας: «…είναι ταγμένος να κάνει οικογένεια αλλά πως δεν είχε βρει ακόμα τη γυναίκα που να είναι αυτό που λέμε κατάλληλη για σπίτι, εννοώντας φυσικά πως δεν έχει βρει ακόμα τη γυναίκα που θα αντικαταστήσει στη ζωή του τη μητέρα του» (σελ. 40).

Ανακαλύψτε ένα διαφορετικό, πρωτοποριακό, ανατρεπτικό κωμικό μυθιστόρημα και γελάστε ελεύθερα!

]]> https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%bf%cf%85%ce%bd%ce%b9%ce%bf%cf%8d%ce%bd-%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%81%ce%b3%ce%bf%cf%82-%cf%83%ce%b9%ce%b4%ce%ad%cf%81%ce%b7%cf%82/feed/ 0 «Η Οδύσσεια που μας κρύβουν», του Πολυχρόνη Κουτσάκη, εκδ. Πατάκη https://www.vivliokritikes.com/%ce%b7-%ce%bf%ce%b4%cf%8d%cf%83%cf%83%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%ce%ba%cf%81%cf%8d%ce%b2%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%84%cf%83%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25b7-%25ce%25bf%25ce%25b4%25cf%258d%25cf%2583%25cf%2583%25ce%25b5%25ce%25b9%25ce%25b1-%25cf%2580%25ce%25bf%25cf%2585-%25ce%25bc%25ce%25b1%25cf%2582-%25ce%25ba%25cf%2581%25cf%258d%25ce%25b2%25ce%25bf%25cf%2585%25ce%25bd-%25ce%25ba%25ce%25bf%25cf%2585%25cf%2584%25cf%2583%25ce%25ac%25ce%25ba%25ce%25b7%25cf%2582 https://www.vivliokritikes.com/%ce%b7-%ce%bf%ce%b4%cf%8d%cf%83%cf%83%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%ce%ba%cf%81%cf%8d%ce%b2%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%84%cf%83%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82/#respond Sat, 28 Jan 2023 08:37:57 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=13663 Ένα ζευγάρι περνάει κρίση, ένας πλούσιος γιος ερωτεύεται μια δούλα, ένας μπερμπάντης σύζυγος την περνάει ζάχαρη μακριά από τη γυναίκα του, ο Δίας έχει περισσότερους πονοκεφάλους απ’ όσους μπορεί ν’ αντέξει ένας θεός, γενικώς οι αρχαίοι δεν πρέπει να περνούσαν και τόσο καλά όσο το άφηναν να βγει παραέξω. Άρεσαν στον Νέστορα τα χαστουκάκια και να τον αποκαλούν μπαγλαμά; Γιατί ο Δίας αποφεύγει την κόρη του, την Αθηνά; Τι πραγματικά συνέβαινε στο παλάτι του Οδυσσέα εν τη απουσία του; Πώς θα αντιμετωπίσει ο άθεος Τηλέμαχος την παρουσία της Αθηνάς στη ζωή του; Ποιες γυναίκες είναι στο τοπ-10 του Οδυσσέα και πώς τις αναπολεί την καθεμιά; Γιατί πραγματικά κατασκευάστηκε ο Δούρειος Ίππος και γιατί πιστώθηκε την επιτυχία του ο Οδυσσέας; Γιατί ο Αλκίνοος ήταν ο μόνος κουλ βασιλιάς της εποχής; Γιατί ο Οδυσσέας χαλβάδιαζε τη Ναυσικά αλλά δεν μπορούσε να προχωρήσει στο διά ταύτα μαζί της; Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης μας δείχνει και την άλλη πλευρά της μνας, δηλαδή του (αρχαίου) νομίσματος!

Βιβλίο Η Οδύσσεια που μας κρύβουν 
Συγγραφέας Πολυχρόνης Κουτσάκης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα /  Χιούμορ
Εκδότης Πατάκης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Γέλασα πάρα πολύ με αυτό το βιβλίο, με τις καταστάσεις που περιγράφονται και με τις θανατηφόρες ατάκες που πετάγονται τήδε κακείσε, κάτι που δείχνει τη λογοτεχνική χροιά ενός κειμένου που πατάει στα χνάρια, τις δομές και σε κάποιες φράσεις του πρωτότυπου κειμένου αλλά δημιουργεί ένα εντελώς διαφορετικό και ξεχωριστό σύμπαν γεμάτο απίθανες καταστάσεις, συμπτώσεις, μυστικά, ανατροπές και θαύματα! Χωρίζεται σε 24 κεφάλαια, όσες είναι δηλαδή και οι ραψωδίες της αυθεντικής Οδύσσειας, και ζωντανεύει με αναπάντεχο τρόπο την ομηρική Ελλάδα, διακωμωδώντας όλα τα θέσφατα που έχουμε διδαχτεί από τα σχολικά και πανεπιστημιακά μας χρόνια. Υπέροχο, λυτρωτικό, ξεκαρδιστικό χιούμορ και απίθανες ακρότητες από την αρχή ως το τέλος και παρ’ όλ’ αυτά μένει πιστό, σε γενικές γραμμές τουλάχιστον, στο έπος του Ομήρου, με το κάθε κεφάλαιο τσάτρα πάτρα να ακουμπάει στη γενική περίληψη της κάθε μίας ραψωδίας και ν’ ακολουθεί τη δομή του πρωτοτύπου αλλά με την ιστορία να απογειώνεται σε άγνωστα και απρόσμενα μονοπάτια, κάτι που μόνο η φαντασία ενός πεπειραμένου συγγραφέα μπορεί να αποδώσει.

Η Αθηνά πείθει τον Δία να βοηθήσουν τον Οδυσσέα να γυρίσει στην πατρίδα του κρυφά από τον Ποσειδώνα, ο Τηλέμαχος ξεκουνιέται να ψάξει πληροφορίες για τον χαμένο του πατέρα, ο Οδυσσέας ναυαγεί στο νησί των Φαιάκων κι αφηγείται τις περιπέτειές του πριν την Καλυψώ, οι μνηστήρες έχουν κάνει το παλάτι της Ιθάκης χοιροστάσιο, ναι σε όλα, όμως οι καταστάσεις που περιγράφονται, οι συμμαχίες που συνασπίζονται, οι έρωτες που δημιουργούνται προκαλούν άφθονο γέλιο και αξέχαστες σκηνές! Απολαύστε για παράδειγμα τη «νέκυια», τη ραψωδία όπου ο Οδυσσέας κατεβαίνει στον Άδη και χαζεύει την Αλκμήνη να τσακώνεται με την Αντιόπη για το ποιας ο γιος είναι σημαντικότερος στον κόσμο («-Εγώ γέννησα τον Ηρακλή… Χαλόου; Έχουμε νικητή νομίζω, ναι;», σελ. 250), με τη μάνα του, την Αντίκλεια, να τον μαλώνει που δε φοράει ζακέτα, με τον Τειρεσία να έχει χαλάσει το λογισμικό και να λέει μαντείες για όσα έχουν ήδη γίνει, με τον Αχιλλέα και τον Πάτροκλο να έχουνε δωματιάκι σένιο και τόσα άλλα! Τρανό παράδειγμα του σεβασμού και της προσοχής που έδωσε ο συγγραφέας είναι το γεγονός πως απέφυγε τη μακροσκελή αφήγηση του Οδυσσέα στον Αλκίνοο με όσα είχε περάσει πριν φτάσει καραβοτσακισμένος στο νησί των Φαιάκων, διαλέγοντας να παραθέσει αποσπασματικά τα γεγονότα εν είδει ονείρων ή αναμνήσεων κι έτσι γλυτώνουμε την κούραση! Ιδιωματικές λέξεις («σαλούφας», «λυγρό», «λαπούρδα», «αυτοψυχοψάξιμο») αναμιγνύονται με λόγιες («κακοθανάτισε», «ροδοδαχτυλάτη»), με προφορικό, μάγκικο αλλά και ποιητικό λόγο που προσομοιάζει με νεοελληνική μετάφραση του έπους (ένα ευχαριστώ σε Νίκο Καζαντζάκη και Ι. Θ. Κακριδή επ’ ευκαιρία, σε Ζήσιμο Σιδέρη, Ιάκωβο Πολυλά, Αργύρη Εφταλιώτη κ. ά.) είναι εκφραστικά μέσα που ζωντανεύουν ατάκες, αστεία, τραγικωμικές σκηνές.

Φυσικά οι θεοί δε μένουν στο απυρόβλητο, γίνονται κι αυτοί αντικείμενα γελαστικής εκμετάλλευσης, με τον Όλυμπο να μας δείχνει σχεδόν όλα του τα μυστικά και ο καθένας από τους θεούς να έχει κι ένα κουσούρι. Για παράδειγμα, ο Δίας θέλει μια στιγμή ησυχίας, να ρεμβάσει ένα ηλιοβασίλεμα αλλά τα παιδιά του τον απασχολούν συνέχεια με τα προβλήματά τους, φτάνει πια: «Είχαν μεγαλώσει πια όλα τους, ας τραβούσαν τον δρόμο τους, να πάνε στην ευχή του θεού, δηλαδή του Δία, δηλαδή του ίδιου» (σελ. 13). Χειρότερη όλων είναι η Αθηνά, με εκείνο το «μπαμπούλη, θέλω να σου πω» να προηγείται ή να έπεται κάποιας καταστροφής. Αυτήν τη φορά θέλει να αποδοθεί δικαιοσύνη και να επιστρέψει ο Οδυσσέας στην Ιθάκη που λείπει κοντά 19 χρόνια (τα τελευταία επτά έχει αράξει στην Ωγυγία με τη φαυλόβια Καλυψώ). Ο Δίας δέχεται για δικούς του λόγους κι ας πάει αντίθετα στη θέληση του Ποσειδώνα που θέλει τον Οδυσσέα φυλακισμένο ως εκδίκηση που του σκότωσε τον γιο του, τον Πολύφημο. Με τον αδελφό του τον Ποσειδώνα θα λογαριαστούν μετά: «Το multitasking δεν ήταν το φόρτε του Δία» (σελ. 22). Ο Ερμής γράφει ημερολόγιο, στίχοι της Σαπφούς αναμιγνύονται με στίχους τραγουδιού του Θέμη Αδαμαντίδη, όλη η αρχαία Ελλάδα είναι ένα κρεβάτι με ανυπολόγιστες κατοπινές συνέπειες, το ΔΣ στον Όλυμπο έχει πάντα πλάκα, ειδικά όταν τσακώνονται Ποσειδώνας και Αθηνά, μύλος!

Να ρίξουμε το βλέμμα μας στη γη; Ωιμέ! Ή μάλλον ευοί! Όχι, αυτό είναι για ευωχία! Τέλος πάντων! Ο Τηλέμαχος είναι ερωτευμένος με την παρακόρη Αγαθόκλεια ή Κλει, προσπαθεί να βρει έναν τρόπο να ξεκινήσει σχέση μαζί της και όχι να την κατακτήσει με το στανιό γιατί την αγαπάει πραγματικά αλλά παραφυλάει η μητέρα του, Πηνελόπη, που δε θα επιτρέψει μια τέτοια επαφή. Είναι τόσο βαθιά ερωτευμένος που αδιαφορεί μέχρι και για την Ελένη του Μενέλαου, άσε που πρεσβεύει θεωρίες του στυλ: «Όταν είσαι λίγο με τον καθέναν, δεν είσαι ποτέ βαθιά με έναν» (σελ. 92). Κατά την έρευνά του για τον πατέρα του σε Πύλο και Σπάρτη και αλλαχού (πςςς!) έχει διαπιστώσει πως είναι γόνος ενός σεξόσογου: η μάνα του με τους μνηστήρες (Αγέλαος, ένας από τους πιο φετάδες μνηστήρες με 8-pack κοιλιακούς, τυχαίο παράδειγμα του γράφοντος), η Ελένη με όποιον έβρισκε, όλοι λάτρεις της ηδονής, μακριά από ψυχικά χαρίσματα. Και μέσα σ’ όλα, ο Τηλέμαχος δέχεται αντιπολίτευση από τον Αντίνοο που προσπαθεί να πάρει τον λαό με το μέρος του υποσχόμενος νέα δάνεια και μες στον χαλασμό δεν ακούει κανείς τον μάντη Αλιθέρση που πέφτει θύμα των fake news. Δε γίνεται να μη γελάσεις με τέτοιες ατάκες: «…στο κρεβάτι την περίμενε ο Έλατος, ένας από τους πιο προικισμένους μνηστήρες, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που συνήθως δεν μπορούσε να συγκρατήσει τις κραυγές της και φώναζε «ω Έλατο! ω Έλατο! μ’ αρέσει, πώς μ’ αρέσει» ξανά και ξανά μες στη νύχτα» (σελ. 32). Ή και αργότερα: «-Εγώ είμαι ευτυχισμένη με τον Οδυσσέα και σκοπεύω να ζήσω μαζί του για πάντα, να τον κάνω κι αυτόν αθάνατο θεό. -Αθάνατο με τα γουρουνόπουλα που του μαγειρεύεις; Η χοληστερίνη του θα χτυπήσει διακοσοπενηντάρια» (σελ. 99).

Κατά βάθος όμως έχουμε ένα κείμενο για τις σχέσεις γονιών και παιδιών, πατεράδων με κόρες και γιους, μαμάδων με παιδιά, συζύγων που προσπαθούν να ζήσουν μαζί, με περίεργα αποτελέσματα και μετά να ζήσουν χώρια, με ακόμη πιο περίεργα αποτελέσματα, για τις ενδοοικογενειακές σχέσεις, για τις ευαίσθητες ισορροπίες, για την ηθική και την αρετή (δεν είναι τυχαίο που αν απομακρύνετε το βιβλίο από κοντά σας θα δείτε πως τα χέρια του Κύκλωπα στο εξώφυλλο σχηματίζουν μια ραγισμένη καρδιά). Δεν είναι ένα μυθιστόρημα που απλώς προκαλεί γέλιο ή / και παρωδεί την Οδύσσεια αλλά ένα καλογραμμένο κείμενο, μεστό, με λογοτεχνικές και αφηγηματικές αρετές, που δίνει άλλες οπτικές σε κάποια γεγονότα και δείχνει ολοκληρωμένους χαρακτήρες. Είναι ένα αύταρκες, ολοκληρωμένο μυθιστόρημα, με πλοκή και χαρακτήρες που μπορεί να σταθεί στα δικά του πόδια και να προσφέρει αναγνωστικές απολαύσεις σαν αυτές ενός καλού μυθιστορήματος. Υπάρχει σάτιρα, υπάρχει διακωμώδηση, υπάρχουν αστείες ατάκες αλλά όλα ακολουθούν έναν στέρεα δομημένο σκελετό και έχουν λόγο ύπαρξης, αρχή και τέλος, ο συγγραφέας δηλαδή δεν κανιβαλίζει ούτε κάνει μια εύκολη αρπαχτή στηριγμένος σ’ ένα έτοιμο κείμενο που ανά τους αιώνες έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης για πολλές παρωδίες και κωμωδίες. Αντιθέτως, χρησιμοποιεί την εμπειρία του και το ταλέντο του για να παρουσιάσει μια άλλη οπτική του ομηρικού έπους και μέσα από αυτήν να στηλιτεύσει διαπροσωπικές σχέσεις, κοινωνικές και οικονομικές καταστάσεις όχι μόνο της εποχής αλλά ακόμη και του 21ου αιώνα. «Το πλήθος θέλει θέαμα και οι θεοί θυσίες, το ξέρουν απ’ το Πέραμα ως πέρα στις Ινδίες». Γι’ αυτό και σεις κοπιάστε στου Κουτσάκη το βιβλίο, τη ρουτίνα σας ξεχάστε και στον χρόνο πείτε αντίο!

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%b7-%ce%bf%ce%b4%cf%8d%cf%83%cf%83%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%ce%ba%cf%81%cf%8d%ce%b2%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%84%cf%83%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82/feed/ 0 «Αστραπίκας και Βροντίκας: οι ήρωες του Πόντου», των Νίκου Αγγέλου και Γιάννη Πιττακίδη, εκδ. Otherwise https://www.vivliokritikes.com/%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%80%ce%af%ce%ba%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b2%cf%81%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%ba%ce%b1%cf%82-%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%ad%ce%bb%ce%bf%cf%85/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25b1%25cf%2583%25cf%2584%25cf%2581%25ce%25b1%25cf%2580%25ce%25af%25ce%25ba%25ce%25b1%25cf%2582-%25ce%25ba%25ce%25b1%25ce%25b9-%25ce%25b2%25cf%2581%25ce%25bf%25ce%25bd%25cf%2584%25ce%25af%25ce%25ba%25ce%25b1%25cf%2582-%25ce%25b1%25ce%25b3%25ce%25b3%25ce%25ad%25ce%25bb%25ce%25bf%25cf%2585 https://www.vivliokritikes.com/%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%80%ce%af%ce%ba%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b2%cf%81%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%ba%ce%b1%cf%82-%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%ad%ce%bb%ce%bf%cf%85/#respond Fri, 20 Nov 2020 21:10:27 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=8342 Με μια πρωτότυπη ιδέα, οι δημιουργοί μεταμορφώνουν την ιστορία της επανάκτησης της Κωνστανινούπολης το 1261 μ.Χ. από τα χέρια των Σταυροφόρων, σε μια ιστορία με πρωταγωνιστές δύο ήρωες Ακρίτες του Πόντου οι οποίοι βοηθούν τα βυζαντινά στρατεύματα στην επανάκτησή της. Ο Αστραπίκας και ο Βροντίκας μας ταξιδεύουν στην ιστορία, από την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας στα παράλια του Πόντου, μέχρι την Βασιλεύουσα των Πόλεων Κωνστανινούπολη. Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα, δίνει στην έκδοση επιμορφωτικό χαρακτήρα πραγματευόμενο μια εποχή έως πρόσφατα παραμελημένη, αναδεικνύοντας την ταυτότητα και την ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού. Ένα οδοιπορικό με κωμικές και χιουμοριστικές καταστάσεις όπου οι ήρωες, στο πέρασμά τους για την Πόλη, αντιμετωπίζουν τους εχθρούς της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Τούρκους, Πειρατές και Σταυροφόρους. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Αστραπίκας και Βροντίκας: οι ήρωες του Πόντου
Συγγραφείς Νίκος Αγγέλου, Γιάννης Πιττακίδης
Εικονογράφος Βασίλης Ρεβεζίκας
Κατηγορία Χιούμορ
Εκδότης Otherwise
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Με μια πρώτη ματιά έχουμε ένα κακέκτυπο των Αστερίξ και Οβελίξ. Δεν ξέρω την πραγματική ιστορία κι έτσι δεν ξέρω τι καταγράφηκε σωστά και τι προσαρμόστηκε στην κόμικ εκδοχή. Μια δυο ατάκες κι αυτές μετρημένες γλυτώνουν το στόρι αλλά…Όμορφα τα σχεδιάκια όταν δείχνουν την Κωνσταντινούπολη πανοραμικά και τα καλά σχεδιασμένα πρόσωπα των κατοίκων της πόλης και των καλεσμένων στις γιορτές, καμιά σχέση με το κωμικό όλων των υπολοίπων. Με χάλασε που δεν είχε πολλά φόντα στα καρέ αλλά προτίμησε να βάζει μονοχρωμίες. Το στόρι δεν θα το σχολιάσω. Είμαι σίγουρος όμως ότι τουλάχιστον ο εικονογράφος σίγουρα μπορεί να κάνει ένα σωστό κόμικ με βάθος και αδρές γραμμές. Thanx but no thanx.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%80%ce%af%ce%ba%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b2%cf%81%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%ba%ce%b1%cf%82-%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%ad%ce%bb%ce%bf%cf%85/feed/ 0 «Τα ουγγρικά ψάρια», του Γιάννη Πλιώτα, εκδ. Διόπτρα https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%b1-%ce%bf%cf%85%ce%b3%ce%b3%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%cf%88%ce%ac%cf%81%ce%b9%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%bb%ce%b9%cf%8e%cf%84%ce%b1%cf%82/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2584%25ce%25b1-%25ce%25bf%25cf%2585%25ce%25b3%25ce%25b3%25cf%2581%25ce%25b9%25ce%25ba%25ce%25ac-%25cf%2588%25ce%25ac%25cf%2581%25ce%25b9%25ce%25b1-%25ce%25b3%25ce%25b9%25ce%25ac%25ce%25bd%25ce%25bd%25ce%25b7%25cf%2582-%25cf%2580%25ce%25bb%25ce%25b9%25cf%258e%25cf%2584%25ce%25b1%25cf%2582 https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%b1-%ce%bf%cf%85%ce%b3%ce%b3%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%cf%88%ce%ac%cf%81%ce%b9%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%bb%ce%b9%cf%8e%cf%84%ce%b1%cf%82/#respond Wed, 28 Oct 2020 14:14:19 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=7666 Έξυπνο και διασκεδαστικό. Ανατρεπτικό ακόμη και από παράγραφο σε παράγραφο. Υπάρχουν σημεία που ξεκαρδίζεσαι και θες να διαβάσεις κι άλλο. Αυτοσαρκασμός στο μέγιστο! Σατιρίζει τη λογοτεχνική πραγματικότητα, την οικονομική πραγματικότητα, την εφηβική πραγματικότητα, ακόμη και τον εαυτό του. Αυτό μου αρέσει στους ανθρώπους, να έχουν αυτοεκτίμηση και αυτογνωσία και να μη διστάζουν να τσαλακώσουν με ωραίο τρόπο την εικόνα τους! Πνευματώδες και γουστόζικο, θύμιζε αρκετά Λένο Χρηστίδη αλλά με μέτρο και με διαφορετική γραφή.

Βιβλίο Τα ουγγρικά ψάρια
Συγγραφέας Γιάννης Πλιώτας
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Χιούμορ
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αγαπημένο μου σημείο εκεί που σατιρίζει τα «ιστορικά μυθιστορήματα»: «Παντού όπου και να πήγαινε ο ήρωας έβρισκε μια κοπέλα των ονείρων του και την αγαπούσε τρελά και τον αγαπούσε κι εκείνη. Όμως μετά από λίγο καιρό κάποιο κοσμοϊστορικό γεγονός τους στερούσε την ευτυχία. Η Άννα κάηκε στην καταστροφή της Σμύρνης, η Μαριάννα ανατινάχθηκε στον τορπιλισμό της Έλλης, τη Χριστιάνα την εκτέλεσαν οι Ναζί, η Βαλεριάνα έφαγε στη μάπα μια ναπάλμ στο Γράμμο, η Αντριάνα σκοτώθηκε μαζί με τον Λαμπράκη και τη δεύτερη Άννα την πάτησε “εντελώς τυχαία” το leopard ενώ έκανε αναστροφή για να εισέλθει στο Πολυτεχνείο. Ήταν άτυχος ο Ιωσήφ Διογένης, πρωταρχικά γιατί την ιστορία του την είχε αναλάβει ο συγκεκριμένος συγγραφέας» (σελ. 104-105).

Σε άλλα σημεία που γέλασα πολύ: σε έναν στημένο ποδοσφαιρικό αγώνα που ο διαιτητής δεν χαμπαριάζει και καρφώνει τα κακώς κείμενα: «Δεν χρειάζεται να περιγράψουμε τι επακολούθησε. Όλοι έχουμε δει σκηνές από την επίθεση του Αρταξέρξη στα Κούναξα το 401 π. Χ. και την απόβαση στη Νορμανδία στο Medal of Honour 2» (σελ. 155).

]]> https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%b1-%ce%bf%cf%85%ce%b3%ce%b3%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%cf%88%ce%ac%cf%81%ce%b9%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%bb%ce%b9%cf%8e%cf%84%ce%b1%cf%82/feed/ 0 «Greek psycho», του Νίκου Βλαντή, εκδ. Οξύ https://www.vivliokritikes.com/greek-psycho-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%ce%b2%ce%bb%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%ae%cf%82/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=greek-psycho-%25ce%25bd%25ce%25af%25ce%25ba%25ce%25bf%25cf%2582-%25ce%25b2%25ce%25bb%25ce%25b1%25ce%25bd%25cf%2584%25ce%25ae%25cf%2582 https://www.vivliokritikes.com/greek-psycho-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%ce%b2%ce%bb%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%ae%cf%82/#comments Sun, 04 Oct 2020 19:24:43 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=7059 Το «Greek psycho» είναι ένα χιουμοριστικό κι ανατρεπτικό μυθιστόρημα που σατιρίζει τη νεοελληνική πραγματικότητα, την Ελλάδα του εκσυγχρονισμού, της ΟΝΕ και των ολυμπιακών αγώνων και έργων. Ήρωάς του, ένας διεφθαρμένος εργολάβος, που χτίζει φθηνά σπίτια λαδώνοντας την πολεοδομία και τα πουλάει πανάκριβα σε μετανάστες, ένας αδίστακτος απατεώνας που προσπαθεί να πιάσει την καλή με οποιοδήποτε τίμημα. Παρόλο που θα βρεθεί στο στόχαστρο της δημοσιότητας μετά από έναν δολοφονικό σεισμό στον οποίο θα καταρρεύσουν δώδεκα κτίριά του, θα καταφέρει να γλιτώσει από τη δικαιοσύνη και τους δημοσιογράφους και να γίνει γνωστός ως ο πιο αδιάφθορος μηχανικός της χώρας. Τότε, θα του ανατεθεί πανηγυρικά να χτίσει το Ολυμπιακό Χωριό, και θα ανοίξει μπροστά του η πόρτα προς την υψηλή κοινωνία, τη δημοσιότητα, το Μέγαρο Μουσικής, και τα κυριλέ σκυλάδικα. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Greek psycho
Συγγραφέας Νίκος Βλαντής
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Χιούμορ
Εκδότης Οξύ
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής (εξαντλημένο στον εκδότη)

Το απόλυτο γέλιο μιλάμε (δε θα σας πω ότι έκλαψα με τα χάλια μας). Είναι απίστευτο το πόσο βαθιά έχει μεταμορφωθεί ο ανθρώπινος ψυχισμός στην εποχή μας από άνθρωπο σε παρτάκια. Ένα ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη και όχι μόνο, που κυνηγά τα πάντα, φτάνοντας στο τέλος να μην έχει άλλες φιλοδοξίες, αφού τα έζησε όλα: γκόμενες, λεφτά, ποτά, αμάξια, διακοπές….Ένα τίποτα που όμως είναι κομμάτι του ψυχισμού του καθενός. ΟΚ, εξεζητημένος χαρακτήρας και παρατραβηγμένος αλλά βασίζεται σε αληθινές πτυχές της ζωής μας. Μας δείχνει λοιπόν ο συγγραφέας τα κυκλώματα της νύχτας, της μίζας και της κομπίνας, από πολιτικούς μέχρι εργολάβους, μέχρι δημοσιογράφους. Ο Τριανταφυλλόξιδος είναι σούπερ ουάου εύρημα. Και το τέλος είναι η καλύτερη λύση. Γέλασα πολύ με την παρωδία του Χάνιμπαλ Λέκτερ που παρατράβηξε λίγο ως προς τη διάρκεια αλλά ήταν απίστευτο: οι ήρωες είναι όμηροι στα χέρια παρανοϊκού δολοφόνου, που του επιτίθενται οι φίλοι τους για να τους σώσουν, που τους χτυπούν οι εχθροί τους για να τους πιάσουν, που τους σκοτώνουν οι εχθροί των εχθρών των ηρώων που τα τακιμιάζουν τελικά. Έλεος!!!Η Άννα Βίζα καταπληκτική τραγουδίστρια που μου θύμισε πολλά κοινά με τις τραγουιδάρες της νεοελληνικής κοινωνίας. Όλα τα λεφτά. Άμεσο, θεατρικό και θεατρινιίστικο αλλά πραγματικό έστω κι αν φαίνεται υπερβολικό.

]]> https://www.vivliokritikes.com/greek-psycho-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%ce%b2%ce%bb%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%ae%cf%82/feed/ 1 «Κάθρην: μια ιστορία», του W. M. Thackeray, εκδ. Νεφέλη https://www.vivliokritikes.com/%ce%ba%ce%ac%ce%b8%cf%81%ce%b7%ce%bd-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1-thackeray/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25ba%25ce%25ac%25ce%25b8%25cf%2581%25ce%25b7%25ce%25bd-%25ce%25bc%25ce%25b9%25ce%25b1-%25ce%25b9%25cf%2583%25cf%2584%25ce%25bf%25cf%2581%25ce%25af%25ce%25b1-thackeray https://www.vivliokritikes.com/%ce%ba%ce%ac%ce%b8%cf%81%ce%b7%ce%bd-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1-thackeray/#respond Sun, 23 Aug 2020 18:59:11 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=6459 Το μυθιστόρημα “Κάθρην: μια ιστορία” του Άγγλου πεζογράφου William Makepeace Thackeray [1811-1863], γνωστού για την αλύπητη σατιρική πένα του, που γέννησε το περίφημο “Πανηγύρι της ματαιοδοξίας”, είναι το πρώτο εκτενές έργο του και δημοσιεύθηκε σε συνέχειες (1839-1840) στο διάσημο βικτωριανό περιοδικό “Fraser’s Magazine”. Ο Thackeray, παίρνοντας την πραγματική ιστορία μιας ταπεινής καταγωγής νεαρής, η οποία σκότωσε με φρικτό τρόπο τον σύζυγό της, ασκεί κριτική στη μόδα εκείνης της εποχής που εγκωμίαζε κάθε είδους δολοφόνο, παράνομο, ληστή. Ο Charles Dickens βρίσκεται στο κέντρο αυτής της κριτικής, βέβαια. Ωστόσο, παρά τον δεδηλωμένο σκοπό του: να παρουσιάσει τους «κακούς» σαν «κακούς», ο μεγάλος στυλίστας καταφέρνει να μας κάνει να διαβάσουμε μια πραγματική ιστορία εγκλήματος γεμάτη ένταση, ειρωνεία και σκληρότητα. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Κάθρην: μια ιστορία
Τίτλος πρωτοτύπου Catherine
Συγγραφέας W. M. Thackeray
Μεταφραστής Γιώργος Μπλάνας
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Νεφέλη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Διασκεδαστικό, καυστικό και κάπου κάπου χιουμοριστικό. Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα θα σου αρέσει, αν απλά κάτσεις και το διαβάσεις. Είναι ένα γνήσιο κείμενο του 16ου αιώνα επηρεασμένο από την εποχή και τους συγγραφείς της. Αν υπομονετικά ψάξεις πίσω από τις γραμμές για να βρεις τι σχολιάζει και τι σατιρίζει ο συγγραφέας, αν μελετήσεις τον τρόπο ζωής συμπεριφοράς και τιμωρίας των εγκληματιών θα έχεις μια ολοκληρωμένη εικόνα της κουλτούρας της Αγγλίας του 16ου αι. Περνάνε όλοι από το κείμενο: φιλόσοφοι, βασιλείς, δικαστικοί, ο Ντίκενς και άλλοι συγγραφείς, γνωστά πρόσωπα της εποχής και του τόπου. Ίσως να μην το αγαπήσει κάποιος που απλά διαβάζει για να περνά η ώρα. Θέλει λίγη σκέψη, χωρίς όμως αυτό να ξενίζει ή να κουράζει (άλλωστε οι σημειώσεις στο τέλος βοηθάνε στην κατανόηση του γενικότερου πλαισίου).

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%ba%ce%ac%ce%b8%cf%81%ce%b7%ce%bd-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1-thackeray/feed/ 0 «Ερωτόκριτος loves Αρετούσα», του Αλέξανδρου Πέτρακα, εκδ. Μπαρτζουλιάνος https://www.vivliokritikes.com/%ce%b5%cf%81%cf%89%cf%84%cf%8c%ce%ba%cf%81%ce%b9%cf%84%ce%bf%cf%82-loves-%ce%b1%cf%81%ce%b5%cf%84%ce%bf%cf%8d%cf%83%ce%b1-%cf%80%ce%ad%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%ba%ce%b1%cf%82/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25b5%25cf%2581%25cf%2589%25cf%2584%25cf%258c%25ce%25ba%25cf%2581%25ce%25b9%25cf%2584%25ce%25bf%25cf%2582-loves-%25ce%25b1%25cf%2581%25ce%25b5%25cf%2584%25ce%25bf%25cf%258d%25cf%2583%25ce%25b1-%25cf%2580%25ce%25ad%25cf%2584%25cf%2581%25ce%25b1%25ce%25ba%25ce%25b1%25cf%2582 https://www.vivliokritikes.com/%ce%b5%cf%81%cf%89%cf%84%cf%8c%ce%ba%cf%81%ce%b9%cf%84%ce%bf%cf%82-loves-%ce%b1%cf%81%ce%b5%cf%84%ce%bf%cf%8d%cf%83%ce%b1-%cf%80%ce%ad%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%ba%ce%b1%cf%82/#respond Sat, 08 Feb 2020 20:47:16 +0000 http://www.vivliokritikes.com/?p=3302 Στα χρόνια του Μεσαίωνα, τότε που για να ήσουν Άντρας έπρεπε να ήσουν Κονσερβοκούτι και που για να ήσουν Κόρη έπρεπε να ήσουν σωρηδόν Παρθένα, ο Ερωτόκριτος αγαπά την Αρετούσα, η Αρετούσα αγαπά τον Ερωτόκριτο κι όλα τους πάνε στραβά, γιατί άμα τους πήγαιναν όλα Ο.Κ., δεν θα ήταν Έπος, αλλά 0,60 euro τα 15 δευτερόλεπτα. Ο Έρωτας, που εκείνα τα χρόνια δεν μπορούσε να κάνει καριέρα ως Στυλίστας και αναγκαστικά σημάδευε καρδιές με τα βέλη του, κάνει την πλάκα του, αποδιοργανώνει, κινητοποιεί, αποβλακώνει και θεμελιώνει το Σοφό Ρητό: «Έρως Ανίκατε Χάχαν».(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Ερωτόκριτος loves Αρετούσα
Συγγραφέας Αλέξανδρος Πέτρακας
Κατηγορία Χιούμορ
Εκδότης Μπαρτζουλιάνος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αν και ξεκίνησε ως καλή σύσταση, “το μόνο βιβλίο που γέλασα πραγματικά” κλπ. με απογοήτευσε. Γυμνασιακό χιούμορ, χοντροκομμένες ατάκες, ο αδερφός μου ξετρελάθηκε με αυτό (ανησυχώ για τον αδερφό μου) αλλά τίποτα έξυπνο, ανατρεπτικό και πραγματικά αστείο.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%b5%cf%81%cf%89%cf%84%cf%8c%ce%ba%cf%81%ce%b9%cf%84%ce%bf%cf%82-loves-%ce%b1%cf%81%ce%b5%cf%84%ce%bf%cf%8d%cf%83%ce%b1-%cf%80%ce%ad%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%ba%ce%b1%cf%82/feed/ 0 «Βιβλικοί ήρωες με χαμηλά λιπαρά», του Γιάννη Ξανθούλη, εκδ. Ελληνικά Γράμματα https://www.vivliokritikes.com/%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%af-%ce%ae%cf%81%cf%89%ce%b5%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%be%ce%b1%ce%bd%ce%b8%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%82/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25b2%25ce%25b9%25ce%25b2%25ce%25bb%25ce%25b9%25ce%25ba%25ce%25bf%25ce%25af-%25ce%25ae%25cf%2581%25cf%2589%25ce%25b5%25cf%2582-%25ce%25b3%25ce%25b9%25ce%25ac%25ce%25bd%25ce%25bd%25ce%25b7%25cf%2582-%25ce%25be%25ce%25b1%25ce%25bd%25ce%25b8%25ce%25bf%25cf%258d%25ce%25bb%25ce%25b7%25cf%2582 https://www.vivliokritikes.com/%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%af-%ce%ae%cf%81%cf%89%ce%b5%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%be%ce%b1%ce%bd%ce%b8%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%82/#respond Fri, 27 Dec 2019 21:12:06 +0000 http://www.vivliokritikes.com/?p=1840 Δύο απολαυστικές ιστορίες για τον Σώτο και τον Άσωτο και για τη Γαλοπούλα Ερατώ, εμπνευσμένες από την παραβολή του ασώτου εκ Βίβλου και από τις περιπέτειες της δυστυχισμένης γαλοπούλας που κατέληξε έθιμο στην Αμερική ετοίμασαν ο Γιάννης Ξανθούλης και ο Θανάσης Δήμου, με σκοπό να αναδείξουν τις φυσικές και πνευματικές αρετές και των δύο αδικημένων πλασμάτων. Γραμμένο με ομοιοκατάληκτα τετράστιχα και εικονογραφημένο με σουρεαλισμό, αυτό το «ποιητικό εικαστικό μανιφέστο», όπως οι ίδιοι οι δημιουργοί το χαρακτηρίζουν, φέρνει δάκρυα στα μάτια από τα διαρκή και ασταμάτητα γέλια.

Βιβλίο Βιβλικοί ήρωες με χαμηλά λιπαρά
Συγγραφέας Γιάννης Ξανθούλης
Εικονογράφος Θανάσης Δήμου
Κατηγορία Χιούμορ
Εκδότης Ελληνικά Γράμματα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δύο απολαυστικές ιστορίες για τον Σώτο και τον Άσωτο και για τη Γαλοπούλα Ερατώ, εμπνευσμένες από την παραβολή του ασώτου εκ Βίβλου και από τις περιπέτειες της δυστυχισμένης γαλοπούλας που κατέληξε έθιμο στην Αμερική ετοίμασαν ο Γιάννης Ξανθούλης και ο Θανάσης Δήμου, με σκοπό να αναδείξουν τις φυσικές και πνευματικές αρετές και των δύο αδικημένων πλασμάτων. Γραμμένο με ομοιοκατάληκτα τετράστιχα και εικονογραφημένο με σουρεαλισμό, αυτό το «ποιητικό εικαστικό μανιφέστο», όπως οι ίδιοι οι δημιουργοί το χαρακτηρίζουν, φέρνει δάκρυα στα μάτια από τα διαρκή και ασταμάτητα γέλια.

Ο απολαυστικός Γιάννης Ξανθούλης δεν αφήνει τίποτα όρθιο με την καυστική του πένα και το διεισδυτικό του βλέμμα. Ο Σώτος, ο άσωτος και ο πατέρας τους δεν είναι μια συνηθισμένη οικογένεια και φυσικά δεν κάνουν τίποτα απ’ όσα λέει η Βίβλος. Παρ’ όλ’ αυτά η αδικία υπάρχει, με τον σεμνό Σώτο να έχει αφοσιωθεί στη δουλειά μακριά από σαρκικούς πειρασμούς και τον αδερφό του να αλωνίζει όπου γης ενώ ο πατέρας τους απολαμβάνει κάθε είδους ευμάρεια. Το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο μόνο που ο συγγραφέας το διανθίζει με μπόλικο χιούμορ και θανατερές ατάκες ενώ μας εξηγεί και τι απέγινε ο Σώτος! Ο εικονογράφος Θανάσης Δήμου στην κυριολεξία κεντάει με λεπτομερέστατες εικόνες που προκαλούν ακόμη μεγαλύτερο γέλιο, είτε βάζοντας τον άσωτο να διασχίζει τον Κάβο Μαλιά Κουβάρια είτε παραθέτοντας τους αγνώστους που έβαλαν σε πειρασμό τον άσωτο (λόρδος Ρούφατον, Μπέμπα Οξωκαρδιά κ. ά.). Ιστορίες μέσα στην ιστορία, σουρεαλιστικές απεικονίσεις φαντασιώσεων και πραγματικότητας, συμπληρωματικές, εξίσου δηλητηριώδεις ατάκες συμπληρώνουν τον βίο του Σώτου και του άσωτου αδελφού του.

Η Γαλοπούλα η Ερατώ «ονειρευότανε μικρή / να παίξει στο Μπολσόι» κι η μάνα της αγωνίζεται να της βάλει μυαλό: «Οι πιο πολλοί Χριστούγεννα / χαθήκαν απροσμένως / τότε που ορμούν οι χριστιανοί / στο δύστυχό μας γένος»! Ακόμη και: «Κορίτσια σαν τα κρύα νερά / με συνταγές ψηθήκανε / και στολισμένα με πουρέ / πατάτας κηδευτήκανε» έφτασε να της θυμίζει. Τώρα πώς γίνεται και στην κουβέντα μεταξύ μάνας και κόρης ανακατεύτηκαν Εντίθ Πιαφ, Ντε Γκωλ, θείος Τάκης («κατάντησε μυθιστόρημα»!), Σαρλ Αζναβούρ, ακόμη και Αχιλλέας, Αγαμέμνονας και Πάτροκλος αυτό το αφήνω στον αναγνώστη να το ανακαλύψει με τον πιο ξεκαρδιστικό τρόπο. Ο Θανάσης Δήμου κι εδώ δίνει τον καλύτερό του εαυτό, με ωραίες καρικατούρες των γνωστών προσώπων, άφθονες λεπτομέρειες που δίνουν νέα διάσταση στην ιστορία και αναπάντεχες ατάκες-σχόλια που δεν αφήνουν τον αναγνώστη να ησυχάσει. Από το κείμενο στο σκίτσο και τανάπαλιν, τα αστεία περιστατικά είναι άφθονα και οι ανατροπές συνεχείς.

Οι «Βιβλικοί ήρωες με χαμηλά λιπαρά» είναι ένα ξεκαρδιστικό, χαριτωμένο, διασκεδαστικό σατιρικό κείμενο που δεν αφήνει τίποτα όρθιο και καταφέρνει να ταιριάξει τη σημερινή οικονομική, κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα με τις ιστορίες που περιέχονται σε αυτό. Γλώσσα που τσακίζει κόκαλα και εικονογράφηση-επιτομή του σουρεαλισμού αποτελούν ένα εκρηκτικό μείγμα γέλιου και διασκέδασης.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%af-%ce%ae%cf%81%cf%89%ce%b5%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%be%ce%b1%ce%bd%ce%b8%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%82/feed/ 0