Βιβλίο Πέτα το στη θάλασσα 
Συγγραφέας Σάκης Σερέφας 
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο συγγραφέας, αντί να γράψει την ιστορία από την αρχή ως το τέλος, συστήνοντάς μας τα πρόσωπα και καταγράφοντας τα αίτια και τις συνέπειες της δολοφονίας, προτίμησε να κάνει ένα πείραμα. Διάλεξε να περιγράψει τις προσωπικότητες, τα ενδιαφέροντα, το υπόβαθρο και την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων που συναναστράφηκαν με τη μητέρα λίγο πριν ρίξει το βρέφος στη θάλασσα κι ανάμεσα σε αυτές τις αφηγήσεις τοποθετεί αποσπάσματα εφημερίδων, εκτεταμένες εγκυκλοπαιδικές αναφορές στις μεθόδους ταρίχευσης και στα στάδια πνιγμού (κι όλα αυτά με σχεδιαγράμματα), ακόμη και στα αίτια βύθισης του υποβρυχίου «Θρέσερ», σεναριακές οδηγίες για ταινία, ρεπορτάζ για την επίσκεψη Παύλου και Φρειδερίκης στη Θεσσαλονίκη και για τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη κ. π. ά.

Η καθαυτή δράση προχωράει μέσα από τη ματιά του διοικητή της αστυνομίας Φρυδά και της ρεπόρτερ σε εφημερίδα Ελένη, οπότε στα δικά τους κεφάλαια έχουμε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, μόνο που μας παραθέτουν, εκτός από τις δικές τους απόψεις πάνω στην υπόθεση και τα βήματα που ακολουθούν για την επίλυσή της (κυρίως ο πρώτος), τις μαρτυρίες των ανθρώπων που ρωτούν τα όσα ξέρουν, πάλι σε πρώτο πρόσωπο, χωρίς σαφή ένδειξη από την αρχή για το ποιος μιλάει. Το αποτέλεσμα είναι ένα κείμενο-συρραφή σκηνών και διαφορετικών στυλ γραφής που θέλει προσοχή κατά την ανάγνωση ώστε να καταλάβουμε τι συμβαίνει στην ιστορία. Μικρά και μεγάλα κεφάλαια, εναλλαγές περιστατικών και οπτικών γωνιών από πρόσωπα που αργούμε να καταλάβουμε τι ρόλο παίζουν (μερικά δεν παίζουν, είναι απλώς άνθρωποι που περνάνε από τη ζωή της βρεφοκτόνου τη στιγμή που κάπου περπατάει, κάθεται ή περιμένει) με μπέρδεψαν αρκετά και δε με άφησαν να απολαύσω την ιστορία.

Από την άλλη όμως, αν τα δει κανείς όλα αυτά ξέχωρα και χωρίς την προσδοκία για ενιαία και ολοκληρωμένη αφήγηση, μπορεί να εντοπίσει ψήγματα καλής γραφής, να συγκλονιστεί από περιστατικά, όπως τις μούμιες από νεογνά που βρίσκανε στις σοφίτες των σπιτιών όταν τα γκρέμιζαν για αντιπαροχή (παιδιά υπηρετριών, ανεπιθύμητα κατά το πλείστον), να δακρύσει όταν στο προσκήνιο βγαίνει το ίδιο το βρέφος, πώς κινείται στον κόρφο της μάνας του, τι κινήσεις κάνει, αν κλαίει, χασμουριέται ή γελάει και πάνω απ’ όλα να λυγίσει με την αφανή ηρωίδα, τη Μάρθα που δουλεύει στο βρεφοκομείο όπου γίνονται παράνομες υιοθεσίες και τελικά η δικαιοσύνη θα το κλείσει. Θέλουν αντοχή οι περιγραφές του τρόπου επιλογής για παράνομη υιοθεσία των μωρών στο βρεφοκομείο και τα άπειρα παραδείγματα εγκαταλειμμένων βρεφών που τα άφηναν απελπισμένοι γονείς έκθετα στο ίδρυμα.

Με χειρουργική ακρίβεια δίνονται οι ονοματοδοσίες, τα κριτήρια επιλογής, ο τρόπος που δρούσε το κύκλωμα, οι «γονείς» που τ’ αγόραζαν με κλειστά μάτια ή, αν δεν τους άρεσαν, τα επέστρεφαν κλπ. Ένα παιδί το παράτησαν τυλιγμένο σε φύλλα της «Καθημερινής», ένα άλλο μ’ ένα χαρτί από σχολικό τετράδιο, όπου μπροστά έγραφε «Είναι αβάφτιστο τελείως απροστάτευτο η μαμά στο νοσοκομείο με αιμορραγία άλλα τρία παιδιά ο άντρας φευγάτος» κι από πίσω είχε την παρατήρηση της δασκάλας «γράφε αργά και καθαρά»! Μια γυναίκα ούρλιαζε ότι θέλει να περάσει τα Χριστούγεννα ντε και σώνει με παιδί κι ένας άλλος επέστρεψε μετά από καιρό το δικό του να πάρει άλλο γιατί του βγήκε «μόγγολο», όπως φώναζε! Η Μάρθα που τα αφηγείται όλα τούτα είναι μια λαϊκή, αγράμματη γυναίκα, με αποτέλεσμα οι εκφράσεις της, το λεξιλόγιο και οι απόψεις της να προσφέρουν ακόμη μεγαλύτερη συγκίνηση γιατί δεν είναι φτιαχτά και επιτηδευμένα αλλά αυθόρμητα, τρυφερά, συγκινητικά, όπως όταν αντίκρισε τη μάνα που έφερε στο ίδρυμα το παιδί της αλλά το βρήκαν μη υγιές: «…πήγαινε να το ζήσεις όπως μπορείς, μόνο μαζί να είστε…μη χάνεις το κουράγιο σου»! Χιλιάδες περιπτώσεις: «Άνθρωποι κι ανθρωπόπουλοι…καθένας με τη φτιαξιά του κι ως εκεί που αντέχει». Εξίσου σπαρακτικές είναι και οι σκηνές των υιοθεσιών από τις παιδουπόλεις της Φρειδερίκης και της μπίζνας στο Τέξας που «γέμισε Ελληνόπουλα», εξήντα ψυχούλες μέσα σε τέσσερα χρόνια δόθηκαν από το ίδρυμα!

Το «Πέτα το στη θάλασσα» είναι μια πολυπρισματικά δοσμένη αφήγηση για τον θάνατο ενός βρέφους «από μάνας χέρια που δεν είχε να το αφήσει σε άλλα χέρια». Ντανταϊστικές φράσεις, σουρεαλιστικές αφηγηματικές και θεματικές επιλογές, παράδοξες συνδέσεις μεταξύ ετερόκλητων προσώπων με αφορμή μια εικόνα ή ένα αντικείμενο που μας συνδέει με μια άλλη ιστορία-δορυφόρο δημιουργούν ένα προκλητικό αναγνωστικά «κουβάρι» μέσα στο οποίο προσπαθούσα να βρω την καθαυτή ιστορία, να παρακολουθήσω την κυρίως δράση, να δω πώς και γιατί πνίγηκε το βρέφος και πώς βγήκαν στην επιφάνεια κυκλώματα και παρανομίες. Μια σειρά καθημερινών γεγονότων τυλίγουν τη σκληρή ιστορία που μ’ έκανε πολλές φορές να κλάψω, σε σημεία όπως αυτό: «…όταν γεννιέται ένα παιδί, δεν γεννιέται μόνο το παιδί, γεννιέται και η μάνα μαζί του. Κι όταν πεθαίνει το παιδί πρώτο, πριν από τη μάνα, πεθαίνει κι αυτό που γεννήθηκε τότε μέσα στη μάνα. Δύο είναι οι κάσες, όχι μία…» (σελ. 155). Μια διαφορετικά δοσμένη πλοκή γύρω από τα κυκλώματα παράνομων υιοθεσιών τη δεκαετία του 1960 που ξεσκεπάζεται με αφορμή τον πνιγμό ενός βρέφους από μια μητέρα που δε βρήκε τη βοήθεια που χρειαζόταν απελπισμένα.

Βιβλίο Φαντάσου να… έπεφτε ένα σύννεφο στο κεφάλι σου! 
Συγγραφέας Σάκης Σερέφας 
Εικονογράφος Τόμεκ Γιοβάνης
Κατηγορία Βιβλία γνώσεων
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Σάκης Σερέφας έγραψε δέκα πανέξυπνα κεφάλαια και σε καθένα από αυτά εξετάζει και μια διαφορετική περίπτωση αναμιγνύοντας ιδανικά σουρεαλισμό και πραγματικότητα, με τρόπο που ξεκαρδιζόμουν στα γέλια. Για παράδειγμα, στο κεφάλαιο για το σκάψιμο στην άλλη άκρη της γης, ξεκινάμε με ένα απλό φτυαράκι και πάμε όλο και πιο βαθιά, πεταγόμαστε στο λογοτεχνικό σύμπαν του Ιουλίου Βερν και συνεχίζουμε ώσπου να βγούμε στην άλλη άκρη και να μας υποδεχθούν τηλεοπτικά συνεργεία για το κατόρθωμά μας! Έτσι και με την αράχνη, σ’ ένα κείμενο-ποταμός μαθαίνουμε τα πάντα για το έντομο αυτό, από τη μυθολογική της προέλευση ως τον Σπάιντερμαν κι από την ανατομία της ως τον ρόλο της στη φύση αλλά κυρίως γιατί δεν κάνει να πλύνουμε τα πατουσάκια της! Εξίσου ξεκαρδιστικό είναι το κεφάλαιο με το γαργαλητό, όπου η βασική ιδέα είναι πως δεν μπορούμε να γελάσουμε εμείς τον εαυτό μας αλλά, μέχρι να μας πει τι θέλει, ο συγγραφέας μάς ξυπνάει ένα πρωί πριν ετοιμαστούμε για το σχολείο την πρώτη μέρα μετά τις χριστουγεννιάτικες διακοπές και στήνει ολόκληρη παράγραφο-φόντο για να αναπτύξει το θέμα του! Το ίδιο κάνει και στο κεφάλαιο με τις νιφάδες όπου επιπλέον παρασύρεται σε πεζοποιήματα γεμάτα γέλιο και ξεκαρδιστικές σκηνές.

Στο κεφάλαιο με τις κότες, ο συγγραφέας δίνει ρεσιτάλ γραφής, συνδυάζοντας τις ιδιότητες του τυραννόσαυρου με αυτές του αθώου πουλερικού κι από τα βάθη της προϊστορίας και τις Θερμοπύλες με τον Θεμιστοκλή (πανέξυπνη παρέμβαση) μας ταξιδεύει στο διάστημα, σε μια προσπάθεια να φτάσουμε στο φεγγάρι βάζοντας στη σειρά πάνω από 837.000.000 πουλερικά! Επίσης μου άρεσε που ο συγγραφέας στήνει μικρές ιστορίες από τα βάθη του παρελθόντος για να τις αποδομήσει μετά και να δείξει στα παιδιά τα ιστορικά λάθη που άφησε να παρεισφρήσουν, εξηγώντας τους διάφορες πληροφορίες που κάνουν τη γνώση παιχνίδι (βλ. το κεφάλαιο με τα πατατάκια). Μου άρεσε φυσικά και το γεγονός πως αναφέρονται στίχοι του Οδυσσέα Ελύτη και του Γεωργίου Σουρή, που θα ωθήσουν τα παιδιά να ψάξουν για το έργο αυτών των λογοτεχνών. Με αυτόν τον απλό και κατανοητό τρόπο έμαθα και για τον νόμο της αδράνειας, που, αν καταργούνταν και σταματούσε η Γη, η μια μέρα θα είχε διάρκεια 365 ημέρες: «…σκέψου μια μέρα στο σχολείο που να κρατάει τόσο πολύ»! (το καλύτερο επιχείρημα).

Η εικονογράφηση του Τόμεκ Γιοβάνη είναι υπέροχη και απολαυστική, γεμάτη συναρπαστικές λεπτομέρειες και κόμικ αισθητική. Αναπάντεχες εκπλήξεις συναγωνίζονται σε ευρηματικότητα τα κείμενα και η εκφραστικότητα των προσώπων και των ζώων είναι καλοφτιαγμένη. Σε μερικά κεφάλαια μάλιστα η εικονογράφηση δείχνει να συνδέεται σε ενιαίο σύνολο από σελίδα σε σελίδα, όπως σε αυτό με τις κότες που παρεμβάλλονται στο κείμενο και στο τέλος φτάνουν στο φεγγάρι για να προσγειωθούν. Σε κάποιες εικόνες αποτυπώνονται τόσες λεπτομέρειες που θα κρατήσουν τα παιδιά απασχολημένα για αρκετή ώρα οξύνοντας τη φαντασία και την παρατηρητικότητά τους.

Τι είναι η γενετική μετάλλαξη; Το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό; Τι γεύση είχε το κρέας του τυραννόσαυρου; Γιατί δε γελάμε όταν γαργαλιόμαστε μόνοι μας; Τι υπάρχει στο κέντρο της γης; Πόσες ώρες χρειάζονται για μια πλήρη περιστροφή της Γης; Τι είναι ο νόμος της αδράνειας; Από τι αποτελούνται τα σύννεφα; Αυτά και άλλα ερωτήματα απαντώνται σε δέκα καλογραμμένα, διασκεδαστικά και εύληπτα γραμμένα κεφάλαια που θα βοηθήσουν τους μικρούς αναγνώστες να μάθουν, να ψάξουν, να ανακαλύψουν όσο το γέλιο ρέει αβίαστα χάρη στις σουρεαλιστικές καταστάσεις και στις αστείες παρατηρήσεις του συγγραφέα. Το κάθε κεφάλαιο συνοδεύεται από μεζεδάκια γνώσης, ενδιαφέρουσες ερωτήσεις, ατάκες και ρήσεις από γνωστούς συγγραφείς. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν πολλές ιδέες για να γράψουν τα παιδιά τη δική τους ιστορία πάνω σε διάφορα περιστατικά ή / και ερωτήματα που θέτει ο συγγραφέας στη διάθεσή τους.