Πόλις – Πανος Τουρλης https://www.vivliokritikes.com Βιβλιοκριτικές Wed, 03 Mar 2021 07:45:08 +0000 en hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.5.5 https://www.vivliokritikes.com/wp-content/uploads/2019/12/cropped-black-white-computer-icons-book-png-book-icon-32x32.jpg Πόλις – Πανος Τουρλης https://www.vivliokritikes.com 32 32 «Το μαύρο Αλγέρι», του Maurice Attia, εκδ. Πόλις (Paco Martinez #1) https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%b1%cf%8d%cf%81%ce%bf-%ce%b1%ce%bb%ce%b3%ce%ad%cf%81%ce%b9-maurice-attia/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2584%25ce%25bf-%25ce%25bc%25ce%25b1%25cf%258d%25cf%2581%25ce%25bf-%25ce%25b1%25ce%25bb%25ce%25b3%25ce%25ad%25cf%2581%25ce%25b9-maurice-attia https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%b1%cf%8d%cf%81%ce%bf-%ce%b1%ce%bb%ce%b3%ce%ad%cf%81%ce%b9-maurice-attia/#respond Wed, 13 Jan 2021 20:04:36 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=10603 Ένα ανατρεπτικό αστυνομικό μυθιστόρημα που διαδραματίζεται από το 1954 έως το 1962, χρόνια κρίσιμα για την ανεξαρτησία της Αλγερίας από τη Γαλλία. Ο αστυνομικός επιθεωρητής Πάκο Μαρτίνεθ, γεννηθείς στη Βαρκελώνη, γιος αναρχικού που δολοφονήθηκε το 1937 από κομμουνιστές, και ο Μωρίς Σουκρούν, επίσης επιθεωρητής της αστυνομίας, αναλαμβάνουν τη διαλεύκανση της διπλής δολοφονίας ενός ζευγαριού που βρέθηκε σε παραλία του Αλγερίου. Χρόνια δύσκολα, αιματηρά, φιλύποπτα.

Βιβλίο Το μαύρο Αλγέρι
Τίτλος πρωτοτύπου Alger la noire
Συγγραφέας Maurice Attia
Μεταφραστής Μαρία Μηλολιδάκη
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πόλις
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Με εναλλακτική αφήγηση μεταξύ των πρωταγωνιστών, εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας μια νουάρ ιστορία, γεμάτη προδοσία, έρωτα, πόνο και φιλοδοξίες. Άψογος χειρισμός της πλοκής και καταπληκτικό ιστορικό υπόβαθρο, με υπερβολικά πολλές λεπτομέρειες για τα γεγονότα που οδήγησαν στην ανεξαρτησία του Αλγερίου, καθόλου κουραστικό όμως για όποιον αφοσιωθεί σε αυτό το βιβλίο. Θα συνιστούσα ο αναγνώστης να ξεκινήσει από το ιστορικό επίμετρο που υπάρχει στο τέλος, το οποίο περιγράφει συνοπτικά και τεκμηριωμένα τα γεγονότα, τους ανθρώπους και τις εξελίξεις στον πολιτικό χάρτη της χώρας. Θα είναι ένα καλό βοήθημα για την καλύτερη κατανόηση της ιστορίας.

Αλγερινοί μουσουλμάνοι και Γάλλοι άποικοι, ανταρτοπόλεμος, επτάμιση χρόνια με χιλιάδες νεκρούς, Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Αλγερίας και γαλλικός στρατός, σχέδια και ελπίδες. Γαλλία και Αλγερία, δυο χώρες που τις χωρίζουν πολλά περισσότερα από τα νερά της Μεσογείου. Και μέσα σε όλα αυτά, ο Πάκο με την άρρωστη γιαγιά του, αντιμέτωπος με τη σκληρή πλευρά του αγώνα για την ανεξαρτησία και τη σκληρότητα και την κρυψίνοια επικίνδυνων ανθρώπων. Ο Πάκο που αγωνίζεται να ζήσει με την Ιρέν μια ήρεμη και αξιοπρεπή ζωή, κι ας σφυρίζουν γύρω τους οι βόμβες και ας εκρήγνυνται αυτοκίνητα και μαγαζιά. Παράλληλα με την εξιχνίαση του διπλού φονικού, υπάρχει περιθώριο και για κοινωνικά μηνύματα και σχολιασμό των αθώων ανθρώπων που σφαγιάζονται στο όνομα της ανεξαρτησίας και των Γάλλων κατοίκων που παραπαίουν ανάμεσα σε δυο ταυτότητες: Γάλλοι ή Αλγερινοί;

]]> https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%b1%cf%8d%cf%81%ce%bf-%ce%b1%ce%bb%ce%b3%ce%ad%cf%81%ce%b9-maurice-attia/feed/ 0 «Τι ωραίο πλιάτσικο!», του Jonathan Coe, εκδ. Πόλις https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%b9-%cf%89%cf%81%ce%b1%ce%af%ce%bf-%cf%80%ce%bb%ce%b9%ce%ac%cf%84%cf%83%ce%b9%ce%ba%ce%bf-jonathan-coe/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2584%25ce%25b9-%25cf%2589%25cf%2581%25ce%25b1%25ce%25af%25ce%25bf-%25cf%2580%25ce%25bb%25ce%25b9%25ce%25ac%25cf%2584%25cf%2583%25ce%25b9%25ce%25ba%25ce%25bf-jonathan-coe https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%b9-%cf%89%cf%81%ce%b1%ce%af%ce%bf-%cf%80%ce%bb%ce%b9%ce%ac%cf%84%cf%83%ce%b9%ce%ba%ce%bf-jonathan-coe/#respond Sat, 09 Jan 2021 16:40:16 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=10307 Τη Βρετανία που ανέδειξε τη Μάργκαρετ Θάτσερ ως σύμβολο ενός συλλογικού κακού χαρακτήρα, περιγράφει ο Κόου.
Το «Τι ωραίο πλιάτσικο!» περιλαμβάνει μια σειρά από βρετανικές εικόνες και στερεότυπα -για να τα παραμορφώσει και να τα εξωθήσει στο γελοίο: τις μεγάλες αριστοκρατικές οικογένειες που σπαράσσονται αναίμακτα (ή αιματηρά), τις εκκεντρικές γριές, τα στοιχειωμένα αρχοντικά, ολόκληρο το γκραν γκινιόλ της αστικής τάξης, σ΄ ένα βασίλειο κάθε άλλο παρά ενωμένο, (…) όπου «κατεστημένο» είναι η αδυσώπητη οικονομική εξουσία. (από το  οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο Τι ωραίο πλιάτσικο!
Τίτλος πρωτοτύπου What a curve up!
Συγγραφέας Jonathan Coe
Μεταφραστής Τρισεύγενη Παπαϊωάννου
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πόλις
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Έχουμε λοιπόν μια οικογένεια αριστοκρατική με πολλά μέλη και έναν συγγραφέα που αναλαμβάνει να γράψει τη βιογραφία τους. Στο τέλος θα δούμε γιατί επελέγη ο συγκεκριμένος συγγραφέας και τι τον ενώνει με αυτήν την οικογένεια. Ένα έξυπνο μυθιστόρημα, με ανατροπές και πλατειασμούς. Κάθε μέλος της οικογένειας εκπροσωπεί κι έναν παράγοντα της βρετανικής ζωής: κτηνοτροφία-σίτιση, οπλισμό, ελευθεροτυπία (ή χαζοτυπία), πολιτική… Εναλλαγές από μυθιστόρημα σε ιστορικό κείμενο, από πρώτο πρόσωπο σε τρίτο, όλα άριστα δομημένα στην προσωπογραφία της βρετανικής μεταπολεμικής κοινωνίας. Και στο τέλος το κοινωνικό μυθιστόρημα μετατρέπεται σε αστυνομικό γιατί όλα τα μέλη της οικογένειας δολοφονούνται από… ποιον; Ένα απίστευτο βιβλίο.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%cf%84%ce%b9-%cf%89%cf%81%ce%b1%ce%af%ce%bf-%cf%80%ce%bb%ce%b9%ce%ac%cf%84%cf%83%ce%b9%ce%ba%ce%bf-jonathan-coe/feed/ 0 «Η συνωμοσία εναντίον της Αμερικής», του Philip Roth, εκδ. Πόλις https://www.vivliokritikes.com/%cf%83%cf%85%ce%bd%cf%89%ce%bc%ce%bf%cf%83%ce%af%ce%b1-%ce%b5%ce%bd%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%bf%ce%bd-%ce%b1%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82-roth/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2583%25cf%2585%25ce%25bd%25cf%2589%25ce%25bc%25ce%25bf%25cf%2583%25ce%25af%25ce%25b1-%25ce%25b5%25ce%25bd%25ce%25b1%25ce%25bd%25cf%2584%25ce%25af%25ce%25bf%25ce%25bd-%25ce%25b1%25ce%25bc%25ce%25b5%25cf%2581%25ce%25b9%25ce%25ba%25ce%25ae%25cf%2582-roth https://www.vivliokritikes.com/%cf%83%cf%85%ce%bd%cf%89%ce%bc%ce%bf%cf%83%ce%af%ce%b1-%ce%b5%ce%bd%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%bf%ce%bd-%ce%b1%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82-roth/#respond Tue, 29 Dec 2020 15:10:05 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=9648 Ειλικρινά δεν ξέρω τι να γράψω (με την καλή έννοια). Προβληματίστηκα πάρα πολύ. Να γράψω κάτι; Και τι να γράψω; Για τι να γράψω; Να μη γράψω; Και πώς θα παρακινήσω αναγνώστες να το διαβάσουν, με τη στυγνή «εντολή» «Πρέπει να το διαβάσετε»;. Το βιβλίο σε κάνει να σκεφτείς πολλά πράγματα: για την αμερικανική κουλτούρα, για τις επιπτώσεις στην Ιστορία από την αλλαγή μιας παραμέτρου, για τη σταδιακή διάβρωση μιας οικογένειας αυστηρά δεμένης μεταξύ τους και αναθρεμμένης με αυτό το αμερικανικό όνειρο. Όπως και στο «Fatherland», όπου και πάλι έχουμε μια φανταστική ανατροπή του ιστορικού σκηνικού (ο Χίτλερ έχει κερδίσει τον πόλεμο) έτσι κι εδώ ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με μια άλλη Ιστορία. Το κείμενο ρέει αβίαστα. Δεν σκοντάφτεις πουθενά, δεν κουράζεσαι. Πρόσωπα γνωστά, καθημερινά, διάλογοι φυσικότατοι, ψυχολογία, αίτιο-αιτιατό απόλυτα δικαιολογημένα, η Ιστορία και η φαντασία μπλέκουν αναπόσπαστα.

Βιβλίο Η συνωμοσία εναντίον της Αμερικής
Τίτλος πρωτοτύπου The plot against America
Συγγραφέας Philip Roth
Μεταφραστής Ηλίας Μαγκλίνης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Ιστορικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πόλις
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που διάβασα και σίγουρα θα αναζητήσω κι άλλα. Άραγε και στα άλλα βιβλία του αυτό κάνει; Δηλαδή αναφέρει ένα φανταστικό άλτερ έγκο του, που ζει μια φανταστική άλτερ έγκο ιστορική συγκυρία; Την ιστορία μάς την περιγράφει ο εφτάχρονος εβραίος Φίλιπ Ροθ (!), με τα παιδικά μάτια του οποίου βλέπουμε την Αμερική της περιόδου 1940-1942 να αλλάζει ριζικά και από φιλική προς τους μετανάστες να βγάζει συγκεκαλυμμένα δόντια κατά των Εβραίων. Η οικογένεια ζει τα γεγονότα, ο πόλεμος χτυπά και τη δική τους πόρτα, αγωνιούν, ακούνε φήμες για τις φρικαλεότητες των Γερμανών στην Ευρώπη κι ανησυχούν. Παρ’ όλο που τις εκλογές τις κερδίζει ο φιλογερμανός Λίντμπεργκ είναι τέτοιος ο βαθμός και η πυκνότητα της προπαγάνδας που οι Εβραίοι αρχίζουν να χαμογελούν και να νιώθουν ασφαλείς. Άξιοι εκπρόσωποι του θρησκευτικού τους συναισθήματος, ηρωικές πράξεις του ίδιου του Προέδρου, η απόσταση από την Ευρώπη, όλα αυτά τους κλείνουν τα μάτια και κωφεύουν απέναντι σε μεμονωμένες σειρήνες.

Ο πατέρας του Φίλιπ Ροθ που εργάζεται σε ασφαλιστική εταιρεία (ο μόνος Εβραίος) όταν τον μεταθέτουν κάπου καλύτερα (κάπου πιο απομονωμένα) αναγκάζεται να παραιτηθεί και να ψωμοζεί. Ο αδερφός του Φίλιπ Ροθ σιγά σιγά και με τη βοήθεια της θείας του (αδερφής της μητέρας του) γίνεται μέλος της νεολαίας του Λίντμπεργκ και το μυαλό του αρχίζει να γεμίζει με φούμαρα και παρασύρεται ότι ο Λίντμπεργκ θα σώσει τις ΗΠΑ και αντίστοιχα τους Εβραίους από τον όλεθρο. Όλα τα γεγονότα έχουν αντίκτυπο στο σκεπτικό και στις κινήσεις όλων των μελών. Μια ήσυχη, δεμένη, ασφαλής, σταθερή οικογένεια, αρχίζει να γίνεται κομμάτια, καταλήγοντας στο σημείο ο μεν πατέρας να δοκιμάζει σιγά σιγά το ποτό, ο δε Φίλιπ Ροθ να δέχεται ξύλο για κάποιες σοβαρές αταξίες από δυο γονείς που πιστεύουν στη λεκτική βία και μόνο (ή μάλλον στο σωφρονισμό χωρίς βία). Μέσα σε όλα αυτά ο ξάδερφος του Φίλιπ κατατάσσεται κρυφά στον Καναδά κατά των Γερμανών και τραυματίζεται σε μάχη οπότε τον φιλοξενούν οι θείοι του ώσπου να αναρρώσει και αυτό έχει επίσης με τη σειρά του αντίκτυπο.

Η απορία μου είναι γιατί να γίνει έτσι και να γράψει ο συγγραφέας για κάτι φανταστικό; Θα μου πεις βέβαια πως αν ο Ρούζβελτ παρέμενε στην Προεδρία θα είχαμε μια διηνεκή ουδετερότητα της Αμερικής ως το Περλ Χάρμπορ και οι Εβραίοι δε θα κουνιούνταν από τη θέση τους, οπότε γιατί να γράψουμε καν το βιβλίο; Ναι, όντως. Απίστευτη αλληγορία λοιπόν, μοναδικός χειρισμός προσώπων, καταστάσεων και γεγονότων, ένα βιβλίο που πρέπει να είσαι συγκεντρωμένος για να το αγαπήσεις σωστά και να είσαι έτοιμος να δεχτείς μια διαφορετική θεώρηση των πραγμάτων. Η Αμερική της δεκαετίας του 1940 σε όλη της την έκταση, από τα περιοδικά, το ραδιόφωνο και τις εφημερίδες, μέχρι τα έπιπλα και τα αυτοκίνητα.

Τελικά ο Λίντμπεργκ εξαφανίζεται, ο Αντιπρόεδρος κηρύττει εκλογές και κερδίζει ο Ρούζβελτ and the rest is history. Δεν έχουμε όμως κάποιο τέλος για την ίδια την οικογένεια, ακόμη και μετά από ένα ανελέητο πογκρόμ που ξέσπασε από βίαιες ομάδες κατά των Εβραίων, με συνέπεια ένας γείτονας και παιδικός φίλος του Φίλιπ να έρθει να μείνει με την οικογένεια. Δεν χρειάζεται να υπάρξει ένα τέλος, αρκεί που οι συνθήκες και οι περιστάσεις έδειξαν πως αυτές είναι που χειραγωγούν τους ανθρώπους κι όχι το αντίστροφο.Τέλος, έχω κάποιες ενστάσεις ως προς τη μετάφραση και παραδέχομαι ότι δεν διάβασα τα συμπληρωματικά ιστορικά στοιχεία, όπου καταγράφεται με σύντομο τρόπο ο πραγματικός βίος των σημαντικότερων ιστορικών προσώπων που εμφανίζονται στο μυθιστόρημα.

Ένα ωραίο απόσπασμα:

«Με άλλη μορφή, αυτό το νομοτελειακά απρόβλεπτο ήταν ό,τι μαθαίναμε στο σχολείο ως Ιστορία, αθώα ιστορία, όπου, ό,τι στον καιρό του θεωρούνταν αναπάντεχο, καταγράφηκε ως αναπόφευκτο. Ο τρόμος του απρόβλεπτου είναι αυτό που συγκαλύπτει η επιστήμη της Ιστορίας, μετατρέποντας τη συμφορά σε έπος» (σελ. 172).

]]> https://www.vivliokritikes.com/%cf%83%cf%85%ce%bd%cf%89%ce%bc%ce%bf%cf%83%ce%af%ce%b1-%ce%b5%ce%bd%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%bf%ce%bd-%ce%b1%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82-roth/feed/ 0 «Στο καλό μυθιστόρημα», της Laurence Cossé, εκδ. Πόλις https://www.vivliokritikes.com/%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8c-%ce%bc%cf%85%ce%b8%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%81%ce%b7%ce%bc%ce%b1-laurence-cosse/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2583%25cf%2584%25ce%25bf-%25ce%25ba%25ce%25b1%25ce%25bb%25cf%258c-%25ce%25bc%25cf%2585%25ce%25b8%25ce%25b9%25cf%2583%25cf%2584%25cf%258c%25cf%2581%25ce%25b7%25ce%25bc%25ce%25b1-laurence-cosse https://www.vivliokritikes.com/%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8c-%ce%bc%cf%85%ce%b8%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%81%ce%b7%ce%bc%ce%b1-laurence-cosse/#respond Mon, 21 Dec 2020 17:50:48 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=9517 Ένα πρωτότυπο, ευρηματικό μυθιστόρημα για τον κόσμο της ανάγνωσης και της κριτικής της λογοτεχνίας! Ο Ιβάν και η Φραντσέσκα, δύο τελείως διαφορετικοί άνθρωποι, συναντιούνται τυχαία σε ένα βιβλιοπωλείο κοντά σε χιονοδρομικό κέντρο της Γαλλίας, διαπιστώνουν πόσα κοινά έχουν και βάζουν μπρος το μεγάλο τους όνειρο: ένα βιβλιοπωλείο που θα πουλάει μόνο καλά βιβλία, αγνοώντας τα πακέτα με τις 60.000 εκδόσεις των νέων μυθιστορημάτων, τις φερέφωνες κριτικές βιβλίων, τη μαζική ανάγνωση, τα best stellers! Για το λόγο αυτό προσεγγίζουν οκτώ λογοτέχνες και τους ζητούν ούτε λίγο ούτε πολύ να τους προτείνουν εξακόσιους τίτλους βιβλίων ο καθένας! Το σχέδιο γίνεται πραγματικότητα, το βιβλιοπωλείο Au bon roman ανοίγει στο Παρίσι και κάνει θραύση! Η απόλυτη μυστικότητα όμως των ονομάτων που απαρτίζουν την επιτροπή κάποια στιγμή ραγίζει γιατί οι τρεις από τους οκτώ πέφτουν θύματα μυστηριωδών ατυχημάτων! Πανικός! Ποιος τους έβαλε στο στόχαστρο; Ποιος θέλει το κακό τους και γιατί; Τώρα τι γίνεται; Τι μέτρα πρέπει να πάρουν για να διατηρήσουν το όνειρό τους;

Βιβλίο Στο καλό μυθιστόρημα
Τίτλος πρωτοτύπου Au bon roman
Συγγραφέας Laurence Cossé
Μεταφραστής Αχιλλέας Κυριακίδης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πόλις
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Σε γενικές γραμμές το βιβλίο δεν είναι σφιχτοδεμένο. Παρακολουθούμε αργά αργά ένα όνειρο να παίρνει σάρκα και οστά με τον πιο πρωτότυπο τρόπο αφήγησης: μετά τα τρία ατυχήματα, ο Ιβάν και η Φραντσέσκα αφηγούνται τις σκέψεις τους και τα όνειρά τους στον αστυνομικό διευθυντή! Δεν μπορώ να πω ότι ένιωσα ευχαρίστηση γιατί το βιβλίο είναι πολύ γαλλοκεντρικό κι εγώ έχω μεσάνυχτα από γαλλική λογοτεχνία. Το μυθιστόρημα είναι ευχάριστο, έξυπνο, διαφορετικό και ρίχνει μια ωμή και ταυτόχρονα σκωπτική ματιά στον χώρο του βιβλίου και των κανόνων που το διέπουν: αγωνία για το best seller, ποιος είσαι που θα πουλάς ποιότητα και όχι ευπώλητα, γιατί διάλεξες αυτό και όχι το άλλο, το κοινό ψάχνει έναν τίτλο και δεν τον βρίσκει σε σένα, αυτός γιατί εκθείασε στην κριτική του το τάδε βιβλίο κι εσύ το κατέθαψες, αγνοήστε αυτό το ευπώλητο φληνάφημα και αφιερωθείτε σε αυτό το αριστούργημα, και ένα σωρό άλλα συμβάντα που προσωπικά τα συναντώ συχνά τελευταία λόγω των κριτικών που παρουσιάζω και των χιλιάδων βιβλίων που διαβάζω. Θα το απολαύσετε περισσότερο αν γνωρίζετε περί γαλλικής λογοτεχνίας αλλά σίγουρα θα το διασκεδάσετε και θα γνωρίσετε οικείες εικόνες καθημερινής αναγνωστικής τρέλας!

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«-Τι κρίμα, θέλετε να πείτε…τη στιγμή που εσείς κι εγώ ανακαλύπτουμε κάθε μήνα κι από ένα αριστούργημα. Φταίει το ότι ενενήντα τοις εκατό των μυθιστορημάτων που εκδίδονται, “δεν αξίζει τον κόπο”, όπως έλεγε ο Πολάν. Η κριτική θα όφειλε να μην ασχολείται παρά με τα άλλα, αλλά είναι επιπόλαιη και φυγόπονη. Και αδιαφορεί τελείως για την αλήθεια. Δε γνωρίζει παρά δύο νόμους: της συντεχνίας και της παρέας. Με μια λέξη, είναι διεφθαρμένη. -Δεν τολμούσα να το πω. Λιβανίζουν κάτι θλιβερά βιβλία και, μέσα σε αυτό το μάγμα, τα μαργαριτάρια περνούν απαρατήρητα. Εξ ορισμού, η σύγχυση ωφελεί τις μετριότητες» (σελ. 83).

«Μιλάω για τον τρόπο με τον οποίο ζουν σήμερα οι συγγραφείς: τόσο ανταγωνιστικά, ώστε, απ’ ό,τι μου λένε, να φτάνουν στο σημείο να γράφουν μόνο και μόνο για να συντρίψουν τους αντιπάλους τους. Μεγάλο μερίδιο ευθύνης σ’ αυτό φέρουν τα λογοτεχνικά βραβεία. Να γράφεις για να νικήσεις τους άλλους: τι φτωχή φιλοδοξία! Η τάξις της πνευματικής δημιουργίας έχει αυτό το ωραίο και μοναδικό: είναι ανοιχτή σ’ όλον τον κόσμο. Κι έχουν βαλθεί να την οροθετήσουν! Την έχουν κάνει κλειστή αγορά, όπου κάποια μπεστ-σέλερ καλύπτουν όλο το χώρο της. Κι όταν λέω \”έχουν\”, εννοώ τις εκδοτικές βιομηχανίες, τους δημοσιογράφους-πιόνια, τους χονδρέμπορους της κουλτούρας. Α, χίλιες φορές καλύτερος ο κόσμος των ερασιτεχνών…» (σελ. 147).

]]> https://www.vivliokritikes.com/%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8c-%ce%bc%cf%85%ce%b8%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%81%ce%b7%ce%bc%ce%b1-laurence-cosse/feed/ 0 «84, Charing Cross Road», της Helene Hanff, εκδ. Πόλις https://www.vivliokritikes.com/84-charing-cross-road-helene-hanff/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=84-charing-cross-road-helene-hanff https://www.vivliokritikes.com/84-charing-cross-road-helene-hanff/#respond Wed, 28 Oct 2020 14:50:03 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=7682 Όταν η Aμερικανίδα συγγραφέας Helene Hanff έστειλε το 1949 την πρώτη επιστολή της στο λονδρέζικο βιβλιοπωλείο Marcs and Co δεν γνώριζε ότι ξεκινούσε μιαν αλληλογραφία που θα διαρκούσε είκοσι χρόνια. Oύτε μπορούσε να υποπτευθεί ότι η έκδοση σε βιβλίο της αλληλογραφίας αυτής θα την έβγαζε από την αφάνεια. H αλληλογραφία της συγγραφέως με τον βιβλιοπώλη φανερώνει τη λατρεία που και οι δύο τρέφουν για τα βιβλία. Mε τον καιρό, και ανάμεσα από τις γραμμές, μια σχέση γεννιέται, μια φιλία αναπτύσσεται, η ελπίδα μιας συνάντησης συντηρείται… (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιβλίο 84, Charing Cross Road
Τίτλος πρωτοτύπου 84, Charing Cross Road
Συγγραφέας Helene Hanff
Μεταφραστής Κατερίνα Σχινά
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πόλις
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Χμ, καλά, όχι και κάτι τρελά ιδιαίτερο. Ομολογώ αν το έγραφε Ελληνίδα για ελληνική βιβλιοπαραγωγή ίσως καταλάβαινα καλύτερα το πνεύμα και το σκεπτικό. Αλλά τώρα μια Αμερικανίδα να ζητά παλιά βιβλία από αγγλικό παλαιοβιβλιοπωλείο με τιμές λίρας-δολαρίου και, οκ, κάπου ανάμεσα στις γραμμές το πόσο σημαντική ήταν η οικονομική θέση των ΗΠΑ έναντι της Αγγλίας αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο δεν μου έκανε κλικ. Καλογραμμένο και σπιρτόζικο κατά τόπους αλλά το αντικείμενό του είναι ξένο στη δική μου αντίληψη. Ίσως κάποιος άλλος το ευχαριστηθεί, δε λέω. Επίσης είμαι περίεργος να δω και την ταινία.

]]> https://www.vivliokritikes.com/84-charing-cross-road-helene-hanff/feed/ 0 «Φόνοι στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας», της Veronique Roy, εκδ. Πόλις https://www.vivliokritikes.com/%cf%86%cf%8c%ce%bd%ce%bf%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%b5%ce%af%ce%bf-veronique-roy/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2586%25cf%258c%25ce%25bd%25ce%25bf%25ce%25b9-%25cf%2583%25cf%2584%25ce%25bf-%25ce%25bc%25ce%25bf%25cf%2585%25cf%2583%25ce%25b5%25ce%25af%25ce%25bf-veronique-roy https://www.vivliokritikes.com/%cf%86%cf%8c%ce%bd%ce%bf%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%b5%ce%af%ce%bf-veronique-roy/#respond Fri, 16 Oct 2020 16:39:50 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=7306 Καλογραμμένο και καλοστημένο αστυνομικό μυθιστόρημα. Πρωτότυπο φόντο: το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας (ομολογώ ότι ένας χάρτης θα διευκόλυνε κατά πολύ). Πρωτότυπο σχετικά θέμα: η επιστήμη εναντίον του Θεού. Όντως χωρίς να φλυαρεί όπως τα βιβλία του Dan Brown μας κοινοποιεί τις θεωρίες του Δαρβίνου και τις κινήσεις ανθρώπων που αντιτίθεντο ή υπερασπίζονταν αυτήν τη θεωρία, τις επίσημες κινήσεις της Εκκλησίας που έβλεπε την ύπαρξη του Θεού να αμφισβητείται, καθώς επίσης και τα προϊστορικά ευρήματα που επιβεβαιώνουν τις απόψεις του Δαρβίνου (βλ. Σινάνθρωπος ή Άνθρωπος του Πεκίνου).

Βιβλίο Φόνοι στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας
Τίτλος πρωτοτύπου Muséum
Συγγραφέας Veronique Roy
Μεταφραστής Ανδρέας Μιχαηλίδης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πόλις
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αλήθεια δεν ήξερα ότι το βιβλίο του Δαρβίνου στην πρώτη του έκδοση δεν αναφερόταν καν στον Θεό αλλά αναγκάστηκε σχεδόν αμέσως να το αποσύρει, προχωρώντας σε δεύτερη έκδοση, όπου γράφει και μια παράγραφο συμπάθειας προς τη θεϊκή δημιουργία. Καλογραμμένο και ευκολοδιάβαστο το μυθιστόρημα, ομολογώ ότι δεν το άφηνα από τα χέρια μου αλλά όχι από αγωνία, από απορία πού θα το πάει και πώς θα παρουσιάσει τον δολοφόνο και θα εξηγήσει τις δολοφονίες. Κάθε μέρα κι ένας φόνος, κάθε θύμα παρουσιάζεται μπροστά στους αστυνομικούς και τους ήρωες του βιβλίου δολοφονημένο και με έναν διαφορετικό τρόπο. Οι τρόποι λοιπόν δολοφονίας και οι προσωπικότητές τους παίζουν μεγάλο ρόλο στην αιτία θανάτου τους. Σε γενικές γραμμές καλά δομημένο και ζωντανό. Πάμε στην γκρίνια τώρα; 🙂

Χωρίς να γνωρίζω την ψυχολογία των Γάλλων αλλά έχοντας ακούσει αρκετά για την ιδιοσυγκρασία τους, βλέπω στο βιβλίο ότι δεν τα πάνε καλά με τον Αμερικανό επιστήμονα που έρχεται στο Παρίσι δεχόμενος την πρόσκληση του καθηγητή του. Μάλιστα η συγγραφέας δε χάνει στιγμή να μην καυτηριάσει τη γραφειοκρατία των Γάλλων και τον τρόπο που κινούνται και σκέφτονται, ειδικά σε περιπτώσεις άμεσες κι επείγουσες, π. χ. η ανθρωποκτονία. Αυτό ήταν λίγο μονομερές και κάπου διασκεδαστικό. Από την άλλη όμως δεν μπορώ να δεχτώ ότι ένας μεγάλος επιστήμονας όπως ο Όσμοντ δεν γνωρίζει γαλλικά και καταφεύγει συνέχεια σε φραστικά λάθη. Μήπως θέλει να τον μειώσει; Επίσης ως προς την ελληνική μετάφραση υπάρχουν αρκετά τυπογραφικά λάθη (αυτή η γενική «της αλήθειάς της» μου πέταξε τον φακό επαφής στο γειτονικό οικόπεδο κι ακόμη τον ψάχνω) (άσε που βλέπω συνέχεια μετά το ερωτηματικό να ακολουθεί τελεία, μα για όνομα, το ερωτηματικό είναι σημείο στίξης, δε χρειάζεται κάτι άλλο δίπλα του, ξέρουμε ότι η πρόταση τελειώνει με χροιά ερώτησης, thats it) και φαντάζομαι το επίθετο Γκοντοφσκί είναι έμπνευση της μεταφράστριας, μιας και στο ξένο έντυπο κείμενο δεν υπάρχουν τόνοι (εκτός κι αν γνωρίζει κάτι άλλο) (για μένα τα ξένα ονόματα πρέπει να μένουν ως έχουν και να μην αποδίδονται με τη γαλλική προφορά, άρα Γκοντόφσκι). Επίσης δε μου άρεσαν τα προσωπικά σχόλια της συγγραφέως κατά τη ροή του κειμένου (μας έλεγε πού να εστιάσουμε, εντόπιζε τα λάθη των ηρώων της κι έλεγε ότι αυτό θα αποβεί μοιραίο κλπ.). Δεν είναι σωστό, αφηγείσαι μια ιστορία, μην παρεμβαίνεις.

Τέλος έχω μια μεγάλη ένσταση (προσοχή SPOILER): για μένα είναι ξεκάθαρο ποιος είναι ο δολοφόνος αρκετά νωρίς, γιατί σε ένα κεφάλαιο παροτρύνει μια κοπέλα να κάνει μια κίνηση που θα αποβεί μοιραία και θα προκαλέσει έναν θάνατο. Δεν το πρόσεξε κανείς άλλος αυτό άραγε; Από το πουθενά, έρχομαι σε μια κοπέλα και της λέω να κάνει κάτι ενώ ξέρω ότι εκεί που θα πάει δε θα ελέγξει τα στοιχειώδη, δε θα βρει το θύμα που παγίδευσα κι έτσι θα το σκοτώσει αυτή. Μα δεν είναι οφθαλμοφανές; Αυτό μου έκανε εντύπωση. Τέλος πάντων, αυτά είναι λεπτομέρειες. Το βιβλίο είναι καλογραμμένο κι ενδιαφέρον, με ανατρεπτική πλοκή (τον καημένο τον παπά, μέχρι κι εγώ τον ενοχοποίησα κι αμφέβαλλα για λίγο)!

]]> https://www.vivliokritikes.com/%cf%86%cf%8c%ce%bd%ce%bf%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%b5%ce%af%ce%bf-veronique-roy/feed/ 0 «Ο ιδιωτικός βίος του Μάξουελ Σιμ», του Jonathan Coe, εκδ. Πόλις https://www.vivliokritikes.com/%ce%bf-%ce%b9%ce%b4%ce%b9%cf%89%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%ce%b2%ce%af%ce%bf%cf%82-jonathan-coe/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25bf-%25ce%25b9%25ce%25b4%25ce%25b9%25cf%2589%25cf%2584%25ce%25b9%25ce%25ba%25cf%258c%25cf%2582-%25ce%25b2%25ce%25af%25ce%25bf%25cf%2582-jonathan-coe https://www.vivliokritikes.com/%ce%bf-%ce%b9%ce%b4%ce%b9%cf%89%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%ce%b2%ce%af%ce%bf%cf%82-jonathan-coe/#respond Thu, 21 May 2020 14:30:05 +0000 http://www.vivliokritikes.com/?p=4857 Από τα πολύ καλά μυθιστορήματα που έχω διαβάσει! Ο Μάξουελ Σιμ και ο ιδιωτικός του βίος λοιπόν. Ή πώς ένας μέσος άνθρωπος προσπαθεί να αναδιοργανώσει τη ζωή του ταυτιζόμενος με κάποια πρότυπα και εφαρμόζοντας τους “κανόνες” ενός “παιχνιδιού” στα δικά του μέτρα. Και με αφορμή αυτό το στόρυ ο συγγραφέας μάς παρουσιάζει την αλλοιωμένη κοινωνία που ζούμε, την αλλαγμένη Αγγλία, καθημερινούς ανθρώπους και καθημερινές στιγμές, γεμάτες κρυφά μηνύματα και απωθημένες κινήσεις.

Βιβλίο Ο ιδιωτικός βίος του Μάξουελ Σιμ
Τίτλος πρωτοτύπου The terrible privacy of Maxwell Sim
Συγγραφέας Jonathan Coe
Μεταφραστής Μαργαρίτα Ζαχαριάδου
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πόλις
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Μαξ ποτέ δεν ένιωσε την πατρική αγάπη. Και το βιβλίο ξεκινάει με την προσπάθειά του να τα ξαναβρεί με τον πατέρα του στο μακρινό Σίδνεϋ. Εις μάτην. Την προσοχή του τραβά μια Κινεζούλα με την κόρη της σε ένα εστιατόριο, το πώς επικοινωνούν, πώς παίζουν, πώς κλείνονται στον δικό τους κόσμο για να παίξουν ένα παιχνίδι με χαρτιά. Τα συναισθήματά τους, οι κινήσεις τους, η αγάπη και η επικοινωνία είναι ακριβώς αυτά που ποτέ δεν βρήκε στη ζωή του ο Μαξ. Γυρνώντας στην Αγγλία δέχεται την πρόταση μιας εταιρείας που φτιάχνει οδοντόβουρτσες να πλασάρει τα προϊόντα της στο βορειότερο μέρος της Σκοτίας. Έτσι θα μπορέσει να συναντήσει κάποιους παλιούς γνώριμους, ακόμη και την πρώην σύζυγό του με την κόρη τους κι ίσως του δοθεί η ευκαιρία να επανορθώσει για τα λάθη του. Πράγματι, το ταξίδι αυτό του προσφέρει την ευκαιρία να γνωρίσει τις πραγματικές όψεις της ζωής του και να έρθει αντιμέτωπος με μια φριχτή αλήθεια που θα τον κάνει να χάσει και τα ελάχιστα ψήγματα πραγματικότητας στο ταραγμένο του μυαλό. Μια μεγάλη αποκάλυψη του δείχνει γιατί η ελάχιστη αγάπη, γιατί οι εντάσεις στο σπίτι που μεγάλωσε, γιατί ο πατέρας του άργησε να τα τινάξει όλα και να φύγει από αυτό το κλουβί. Τι θα κάνει από κει και πέρα ο Μαξ; Θα βρει τη δύναμη να συγχωρήσει τον πατέρα του; Τι άλλες περιπέτειες θα ζήσει σε αυτό το γλυκό και ξεχωριστό μυθιστόρημα;

Πόσες φορές άραγε δεν έχουμε νιώσει κι εμείς την ανάγκη να μιλήσουμε σε κάποιον ξένο, να βλέπουμε μια όμορφη στιγμή μεταξύ δύο αγνώστων και να θέλουμε να γίνουμε κι εμείς μέλος αυτής της στιγμής; Πόσο έντονα είναι τα φαινόμενα της μοναξιάς σε αυτόν τον πλανήτη και πόσο απελπισμένοι, μόνοι και εγωιστές είναι σήμερα οι άνθρωποι; Έχω πιάσει κι εγώ πολλές φορές τον εαυτό μου να συναντά σχεδόν επανειλημμένα κάποιον στο ίδιο σημείο για μέρες, να κάνει τα ίδια πράγματα και να θέλω να του πιάσω κουβέντα. Ή πόσο δεδομένη θεωρούμε τη ζωή μας, χωρίς ανατροπές κι εκπλήξεις, κι όμως κάποτε πίσω από αυτήν τη “νηνεμία” να κρύβονται αλλαγές τόσο μεγάλες και σοβαρές που να μην μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε σωστά. Κι όλα αυτά είναι το ταξίδι μας μες στη ζωή, σε έναν φουρτουνιασμένο ωκεανό. Το βιβλίο είναι εξαιρετικό από κάθε άποψη. Σε πρώτο ενικό γραμμένο, αμεσότατο, κάπου κάπου αγγίζει τον προφορικό λόγο αλλά όλο αυτό βοηθάει να αγκαλιάσει ο αναγνώστης το κείμενο, κάπου κάπου να ταυτιστεί με τον Μαξ και να τον συμπονέσει. Πινελιές βρετανικού χιούμορ, ανατροπές, αναποδιές, εμπόδια. Στακάτο, γρήγορο σε κάποια σημεία, καθημερινό, γεμάτο με εικόνες της Αγγλίας του σήμερα πλέον, με πολλά σημεία-κατατεθέν της χώρας και της κουλτούρας. Ένα ταξίδι στα βόρεια της Σκοτίας και στα ενδότερα του εαυτού μας. Εκπλήξεις, απονενοημένα διαβήματα, ευκαιρίες για επανόρθωση. Η σκηνή του πατέρα που αντικρίζει την κόρη του στα όρια της εφηβείας ενώ της είχε αγοράσει μαρκαδόρους και μπλοκ ζωγραφικής και οι πολλές στιγμές αμηχανίας στο εστιατόριο, όπου η έφηβη κόρη και ο σιωπηλός πατέρας δεν βρίσκουν ένα κοινό θέμα να αγγίξουν, μου θυμίζει τόσες πολλές στιγμές που έχω ζήσει ή δει κι αλλού που λες κι ήμουν κι εγώ σε εκείνο το εστιατόριο. Πολύ ωραία συναισθήματα γεννιούνται, όμορφες αλλά και σκληρές εικόνες, πραγματικότητα, φαντασίωση και φαντασία μπλέκονται σε ένα αξεδιάλυτο κουβάρι.

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

“Τι τρέχει τέλος πάντων με τη γενιά μου; Γιατί αργούμε τόσο πολύ να μεγαλώσουμε; Είναι λες και η βρεφική μας ηλικία φτάνει μέχρι τα 25 μας. Και στα 40 μας είμαστε ακόμη έφηβοι. Γιατί χρειαζόμαστε τόσο πολύ χρόνο για να αναλάβουμε την ευθύνη του εαυτού μας, πόσο μάλλον των παιδιών μας;” (σελ. 108).

“Ίσως αν τους έλεγα την αλήθεια, ότι δηλαδή τις πρωτοείδα σ’ αυτό το εστιατόριο πριν από δύο μήνες και από τότε έχουν γίνει για μένα κάτι σαν τοτέμ, ένα σύμβολο του πώς θα έπρεπε να είναι μια πραγματική σχέση ανάμεσα σε δυο ανθρώπους, σε μια εποχή που οι άνθρωποι μοιάζουν να χάνουν την ικανότητα να επικοινωνούν μεταξύ τους, παρόλο που η τεχνολογία δημιουργεί όλο και περισσότερους τρόπους ώστε να είναι αυτό εφικτό” (σελ. 447).

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%bf-%ce%b9%ce%b4%ce%b9%cf%89%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%ce%b2%ce%af%ce%bf%cf%82-jonathan-coe/feed/ 0 «Δάσκαλος και μαθητής», του Antonio Scurati, εκδ. Πόλις https://www.vivliokritikes.com/%ce%b4%ce%ac%cf%83%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b1%ce%b8%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82-antonio-scurati/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25b4%25ce%25ac%25cf%2583%25ce%25ba%25ce%25b1%25ce%25bb%25ce%25bf%25cf%2582-%25ce%25ba%25ce%25b1%25ce%25b9-%25ce%25bc%25ce%25b1%25ce%25b8%25ce%25b7%25cf%2584%25ce%25ae%25cf%2582-antonio-scurati https://www.vivliokritikes.com/%ce%b4%ce%ac%cf%83%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b1%ce%b8%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82-antonio-scurati/#respond Wed, 29 Apr 2020 14:55:54 +0000 http://www.vivliokritikes.com/?p=4517 Ένας έφηβος μαθητής την ημέρα των απολυτήριων εξετάσεων μπαίνει στην αίθουσα και σκοτώνει έξι καθηγητές, αφήνοντας εσκεμμένα ζωντανό τον έναν, και φεύγει ανενόχλητος. Η ζωή του επιζώντος Αντρέα Μαρεσκάλκι αλλάζει άρδην. Είναι ο Επιζών! Και η ζωή του γίνεται κομμάτια από τη μια στιγμή στην άλλη.

Βιβλίο  Δάσκαλος και μαθητής
Τίτλος πρωτοτύπου Il sopravvissuto
Συγγραφέας Antonio Scurati
Μεταφραστής Δήμητρα Δότση
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πόλις (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το βιβλίο δεν είναι αστυνομικό αλλά ψυχολογικό-ψυχογραφικό. Είτε θα αρέσει είτε όχι. Με κέντρισε ο τρόπος που περιγράφει ο συγγραφέας διάφορα περιστατικά για τα οποία διαβάζουμε μέσα από τα μάτια αυτών των ηρώων, δηλαδή τον επικήδειο των καθηγητών απευθείας από τον ιερέα, την ιατροδικαστική έκθεση απευθείας από τον ιατροδικαστή κλπ. σε μικρά παρένθετα κεφάλαια, σαν ιντερμέδια σε ένα μεγαλύτερο έργο. Ακόμη σκέφτομαι την περιγραφή της δολοφονίας των θυμάτων: όχι αίματα, αγωνία κλπ. σα να τα αφηγείται ένας αυτόπτης μάρτυς αλλά σα να είσαι η σφαίρα, διεισδυτική περιγραφή δηλαδή των καταστροφών σε χόνδρους, αρτηρίες, κόκαλα κλπ.!

Το κείμενο είναι δύσκολο και ομολογώ ότι κάποιες περιγραφές σε πρώτο πρόσωπο τις προσπέρασα. Συνολικά όμως το βιβλίο μου άρεσε γιατί έδινε πολύ καλά τις ψυχολογικές πλευρές και επιπτώσεις μιας τέτοιας περίπτωσης, αδιαφορώντας για το “έλεος” και την “κάθαρση”. Δε μας νοιάζει ο ένοχος κι αν τον συλλαμβάνουν, μας νοιάζει ο επιζών και μέσα από αυτήν την περιπέτεια η δύσκολη καθημερινότητα που αντιμετωπίζει ο εκπαιδευτικός όταν διδάσκει. Τελικά δεν είναι και τόσο εύκολο να είσαι καθηγητής, ειδικά σε “δύσκολες” περιοχές, ειδικά με παιδιά σε προεφηβική και εφηβική ηλικία. Και ό,τι ζεις, ό,τι αντικρίζεις, ό,τι βλέπεις, ανάλογα με το χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία σου, σε στοιχειώνει και σε κυνηγά ώσπου είτε να αυτοκτονήσεις είτε να πέσεις σε κατάθλιψη είτε να παραιτηθείς. Εντάξει, δεν το παθαίνουν όλοι αυτό, όμως ένα μεγάλο ποσοστό ζει και εργάζεται υπό έντονο καθεστώς άγχους και ομολογώ ότι άρχισα να τους βλέπω με άλλο μάτι!

Ένα διαφορετικό μυθιστόρημα, για πιο εξειδικευμένους ή / και απαιτητικούς αναγνώστες, όπου η κοινωνία και η παιδεία ανατέμνονται αργά αργά και ωμά μπροστά στα μάτια μας.

Χαρακτηριστικό απόσπασμα:

“Στα σπίτια των μέσων οικογενειών, οι γονείς εξακολουθούσαν να εξετάζουν καχύποπτα τα παιδιά τους που βρίσκονταν στην εφηβεία, ενώ εκείνα εξακολουθούσαν να κλείνουν πίσω τους την πόρτα του δωματίου τους, βάζοντας το στερεοφωνικό στη διαπασών για να πνίξουν τον πόνο τους και να ξεχάσουν το ερευνητικό βλέμμα των γονιών τους. Οι γονείς, τότε, άνοιγαν την τηλεόραση για να πνίξουν τον πόνο τους και να ξεχάσουν το χαμένο βλέμμα των παιδιών τους” (σελ. 199).

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%b4%ce%ac%cf%83%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b1%ce%b8%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82-antonio-scurati/feed/ 0