Βιβλίο Το μυστικό του κολλητού μου
Συγγραφέας Μαρία Ρουσάκη
Εικονογράφηση Πέτρος Χριστούλιας
Κατηγορία Παιδικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η αγαπημένη ηρωίδα που δημιούργησε η Μαρία Ρουσάκη επιστρέφει με νέους προβληματισμούς και νέα κωμικοτραγικά στιγμιότυπα. Η ιστορία ξεδιπλώνεται σταδιακά, με την κεντρική ιδέα να παρουσιάζεται κομμάτι κομμάτι στα μάτια των μικρών αναγνωστών. Η Νένη προσπαθεί να αποφύγει τον Νεοκλή αλλά γιατί; Τι της εκμυστηρεύτηκε και θέλει να το διαφυλάξει πάση θυσία; Ποια είναι περισσότερο χρήσιμα στη ζωή, τα αγόρια ή τα κορίτσια; Η Νένη δέχεται συμβουλές και βοήθεια από κάθε φίλο και συγγενή (ο παππούς είναι κι εδώ κυρίαρχη φιγούρα), το μυστικό όμως τη βαραίνει. Τελικά, βρίσκει μια λύση έξυπνη και ευρηματική που θα αλλάξει την άποψη πολλών για τη χρησιμότητα των κοριτσιών και ταυτόχρονα θα τη βοηθήσει να απαλλαγεί από το βάρος του μυστικού του φίλου της. Κι όλο αυτό θα αλλάξει για πάντα τη συμπεριφορά και τις απόψεις των φασαριόζικων αγοριών. Η συγγραφέας καταφέρνει με έξυπνο τρόπο να γράψει μια καινούργια, εντελώς διαφορετική από το πρώτο βιβλίο, ιστορία ώστε να τονίσει και πάλι, μεταξύ άλλων, την αξία και τη σημασία της φιλίας. Η εικονογράφηση του Πέτρου Χριστούλια είναι και σε αυτό το βιβλίο παραστατική, λεπτομερής και διασκεδαστική. Οι ολοσέλιδες εικόνες ζωντανεύουν σωστά το κείμενο ενώ οι μικρότερες βοηθάνε το μάτι να ξεφεύγει από τη ροή του κειμένου και ενισχύουν τη φαντασία. Σε κάποια σημεία δίνουν την αίσθηση ενός κόμικ και σε άλλα ενός ολοκληρωμένου και ρεαλιστικού πίνακα.

«Το μυστικό του κολλητού μου» είναι ένα γλυκό και συγκινητικό μυθιστόρημα που φωτίζει την έννοια της φιλίας μέσα από αναπάντεχα γεγονότα και απανωτές εκπλήξεις. Οι χαρακτήρες δρουν με αληθοφάνεια, η ιστορία είναι πολυεπίπεδη και οι λέξεις γεμίζουν με συναίσθημα τα παιδιά. Η φιλία θέλει προσπάθεια για να κρατηθεί ζωντανή και το νέο βιβλίο της Μαρίας Ρουσάκη δείχνει με τον καλύτερο τρόπο τον διαρκή αγώνα που απαιτείται γι’ αυτό.

Βιβλίο Άμπαλη εγώ;
Συγγραφέας Αντιόπη Φραντζή
Εικονογράφος Νίκος Γιαννόπουλος
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Χριστιάνα παίζει πολλά παιχνίδια με τις φίλες και τους φίλους της, λατρεύει όμως το ποδόσφαιρο και θυμώνει που τη χαρακτηρίζουν άμπαλη. Ως κόρη αμυντικού, τα καλοκαίρια στο χωριό έκαναν μαζί τα καλύτερα ματσάκια κι είναι το αγαπημένο της άθλημα. «Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα στο παιχνίδι. Στο παιχνίδι που θέλουν», υποστηρίζει η συγγραφέας στο καλογραμμένο αυτό παραμύθι. Πρόκειται για ένα κείμενο αφιερωμένο στο ποδόσφαιρο και μέσα από αυτό στο παιχνίδι για τα στερεότυπα των δύο φύλων που εξακολουθούν να υπάρχουν ως τις μέρες μας. Η λύση είναι απλή: εφόσον αγαπάμε κάποια κοινά πράγματα, δεν υπάρχει λόγος να μαλώνουμε! Η ιστορία δείχνει και την άλλη πλευρά του νομίσματος: στρέφεται και στον αδερφό της Χριστιάνας, που δεν του αρέσει καθόλου το ποδόσφαιρο χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι «ούφο». «…πολλοί άνθρωποι θέλουν τα πράγματα τακτοποιημένα σε κουτάκια… κάποια στιγμή όλοι θα αναγκαστούν να βγουν από τα κουτάκια τους, γιατί στη ζωή κερδίζει όποιος τολμάει να ψάξει και να ανακαλύψει αυτό που τον κάνει χαρούμενο και δημιουργικό». Δε μένει λοιπόν παρά να διαλέξουμε φίλους που μας ταιριάζουν και να νιώσουμε ευτυχισμένοι σε μια παρέα που μας θέλει για αυτό που είμαστε. Έξυπνα κι ενδιαφέροντα παιχνίδια και κουίζ συμπληρώνουν το κείμενο ενώ η εικονογράφηση του Νίκου Γιαννόπουλου είναι όμορφη και άκρως ρεαλιστική, με πολλά χρώματα και ενδιαφέρουσες οπτικές γωνίες. Βρήκα αστείες και χαριτωμένες τις εκφράσεις της  θυμωμένης Χριστιάνας ενώ οι μορφασμοί της κακής συμμαθήτριας δε γίνεται να μη φέρουν στο νου την Ελίζα από την Κάντυ-Κάντυ!

Βιβλίο Η δασκάλα με μισεί!
Συγγραφέας-Εικονογράφος Σάντρα Ελευθερίου
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η κυρία Λίζα αναθέτει στα παιδιά για μία εβδομάδα να γράφουν κάθε μέρα κάποια αλλαγή που παρατηρούν γύρω τους και να το αναπτύσσουν σε μια σύντομη έκθεση. Η μικρή μας ηρωίδα, που ζηλεύει το χρυσό αστεράκι και το κόκκινο «μπράβο» που πήρε ο αδελφός της, στύβει συνέχεια το μυαλό της να γράψει κάτι ενδιαφέρον, έχοντας στο νου τι θέλει ν’ ακούσει η δασκάλα της. Τα αποτελέσματα δυστυχώς περιορίζονται στο μπλε, σκέτο «μπράβο». Σταδιακά το κοριτσάκι νιώθει απελπισία που την κυριεύει και γίνεται άγχος, με αποτέλεσμα να αναθεωρήσει τη συμπεριφορά της και να καταλάβει πώς θα καταφέρει να πάρει τον έπαινο! Ευρηματική ιδέα, που περνάει επιμέρους μηνύματα γύρω από τον πόλεμο και τους πρόσφυγες, ακόμη και την ανακύκλωση, πάνω απ’ όλα όμως δείχνει πως δεν πρέπει να λέμε ψέματα στον εαυτό μας. Το κοριτσάκι γράφει ό,τι νομίζει πως η δασκάλα της θέλει ν’ ακούσει ή να διαβάσει, είναι όμως έτσι; Μήπως πρέπει να γράφουμε αυτά που πραγματικά μας προβληματίζουν και μας απασχολούν; Η ιστορία συμπληρώνεται με παιχνίδια και κουίζ ενώ η εικονογράφηση της ίδιας της συγγραφέως είναι ενδιαφέρουσα και μπλέκει όμορφα το σουρεαλιστικό με την πραγματικότητα. Οι σκέψεις της μικρής ηρωίδας αποτυπώνονται στο χαρτί με ζωηρές γραμμές όσο η πραγματικότητά της είναι γεμάτη συναρπαστικές λεπτομέρειες.

Βιβλίο Ο κύριος Χι 
Συγγραφέας Άγγελος Χαριάτης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης 24 Γράμματα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Άγγελος Χαριάτης έγραψε ένα ικανοποιητικό αστυνομικό μυθιστόρημα γεμάτο ανατροπές, ατμόσφαιρα, ένταση και εντελώς προσωπικό στυλ αφήγησης. Κύριος χώρος δράσης είναι ο Πειραιάς και η Τρούμπα, χωρίς να μένει απ’ έξω το Ρουφ, το Γκάζι, η Ομόνοια και η υπόλοιπη, «καθώς πρέπει» Αθήνα. Έμαθα πολλά για τον χώρο του ποδοσφαίρου, όχι τόσο για το παιχνίδι καθαυτό αλλά κυρίως για όλα όσα το συνοδεύουν, δηλαδή πώς παίζουν οι αθλητές, τι προπονήσεις κάνουν, πώς τους επηρεάζει ο προπονητής ψυχολογικά και σωματικά κ. ά., είδα από τι αποτελείται μια ομάδα (παίχτες, φροντιστές, φυσιοθεραπευτές, μεταφραστές, υπεύθυνοι επικοινωνίας, φυσικά ο πρόεδρος κ. ά.), και διάβασα για τον τρόπο δημοσιογραφικής κάλυψης, πότε και γιατί παραθέτουν συνέντευξη Τύπου ή γεύμα για όσους καλύπτουν με ρεπορτάζ την ομάδα, πώς λειτουργεί μια αθλητική εφημερίδα, πώς διασταυρώνεται μια είδηση, πότε αποκαλύπτουμε κάτι και πώς κ. ά. Οι περιγραφές των αγώνων είναι σύντομες, με ελάχιστη σχετική ορολογία, κάτι που βοηθάει να παρακολουθήσει κανείς τις εξελίξεις ακόμη κι αν είναι αδαής περί του ποδοσφαίρου, όπως εγώ. Έζησα από κοντά το πόση σημασία έχει μια ομάδα για κάποιον που την ακολουθεί τυφλά και περιμένει Τετάρτες και Κυριακές να τη δει να θριαμβεύει, πόσο μάλλον όταν αυτά συμβαίνουν στις φτωχογειτονιές του Πειραιά, πάνω απ’ όλα όμως μου άρεσε η συναρπαστική βόλτα στον κόσμο των στοιχημάτων, παράνομων και μη, με τους αντίστοιχους ανθρώπους σε θέσεις-κλειδιά, με τις αποδόσεις, το τζογάρισμα και φυσικά τη χασούρα που συνεπάγεται η ενασχόληση με ένα τέτοιο κύκλωμα.

Την υπόθεση αναλαμβάνουν ταυτόχρονα και για διαφορετικούς λόγους ο καθένας ο Σωτήρης Παπατριανταφύλλου, δημοσιογράφος αθλητικής εφημερίδας προσκείμενης στον Ολυμπιακό και ο Άλκης Μπαμπαλής, ξεπεσμένος ντετέκτιβ στα όρια του αλκοολισμού, που τον εκδίωξαν από το Σώμα, με όνομα στον κόσμο της νύχτας αλλά δεν έχει κόψει επαφές με την Αστυνομία για πολλούς λόγους. Τα πρωτόγνωρα λάθη στα παιχνίδια κινητοποιούν το προαίσθημα του Παπατριανταφύλλου ότι κάτι κρύβεται από πίσω. Φανατικός Παναθηναϊκός, μισεί τη μοίρα που τον έφερε στον δρόμο του αντίπαλου δέους, αποφασίζει να ψάξει περαιτέρω, βλέποντάς το ως μοναδική ευκαιρία για να αλλάξει την πορεία της καριέρας του. Από την άλλη, ο Μπαμπαλής, «πρώην μπάτσος που προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε έναν κόσμο που κάποτε τον είχε για να τον διατάζει» (σελ. 166), προσλαμβάνεται από τον ίδιο τον πρόεδρο του Ολυμπιακού κι αρχίζει τις έρευνες.

Όπως έγραψα και πιο πάνω, το στυλ είναι καθαρά προσωπικό, με επαναλήψεις λέξεων για δημιουργία εντονότερων εικόνων και όχι για πλατειασμό, με ενδιαφέρουσα κλιμάκωση της πλοκής, με μια ματιά που ακροβατεί ανάμεσα στην ειρωνεία για τη χαμηλή υποστάθμη του κόσμου που περιγράφεται (όταν η δράση μεταφέρεται στα καταγώγια της Τρούμπας και της Ομόνοιας) και για τον ξεπεσμό συγκριτικά με τις καλύτερες μέρες του παρελθόντος από τη μια και στο αντικειμενικό ενδιαφέρον του τι θα γίνει παρακάτω και πώς θα λυθεί η βρώμικη αυτή ιστορία από την άλλη. Έχουμε δύο χαρακτήρες με διαφορετικό παρελθόν και τρόπο σκέψης, όμως έτοιμος για αλκοολισμό ο ένας και μόνος και μοναχικός, μετανιωμένος που δε δημιούργησε οικογένεια ο άλλος, και γύρω τους κινούνται εξίσου ενδιαφέροντες συμπρωταγωνιστές, όπως ο Τέλης από την Ασφάλεια που σπάει πλάκα με τις πόρνες και τους αλλοδαπούς ζητιάνους ή μεροκαματιάρηδες, με αποτέλεσμα το μυθιστόρημα να βρίθει από αντιήρωες. Κι όμως, η συμπάθεια έρχεται αυθόρμητα, ήθελα κάτι καλύτερο για τους περισσότερους, ήθελα να πάρουν μια ανάσα κοινωνικής ευπρέπειας κι ας μην έλυναν ποτέ την υπόθεση, τόση αγάπη κι ενδιαφέρον πηγάζει από μεριάς του συγγραφέα για τους χαρακτήρες που δημιούργησε.

Οι αστυνομικοί, οι προστάτες, οι λαθρέμποροι, οι έμποροι όπλων και οι ναρκοβαρώνοι είναι τα σημαίνοντα πρόσωπα του υποκόσμου. Κύκλωμα παράνομων στοιχημάτων, σαμποτάζ για να χαθεί το πρωτάθλημα, ακόμη και κάτι εντελώς προσωπικό που κινεί τα νήματα όλης αυτής της ιστορίας συγκροτούν ένα αξιοπρεπές ατμοσφαιρικό αστυνομικό μυθιστόρημα, στο οποίο όμως εμφιλοχωρούν με φειδώ απρόσμενες παρομοιώσεις και καλολογικά στοιχεία, δηλαδή μια ματιά πιο «λογοτεχνική», που θα μπορούσε να αναπτυχθεί εξίσου καλά σε ένα άλλο είδος μυθιστορήματος στο οποίο θα περιμένω με χαρά να δοκιμαστεί ο συγγραφέας. Προσέξτε και το βιτριολικό χιούμορ, όπως εδώ: «Αυτή η διαφωνία ενστίκτων έληξε με νικητή το ένστικτο του κυρίου Γάμα. Ο κύριος Βήτα και το ένστικτό του βρέθηκαν πρώτα στο πορτ-μπαγκάζ κλεμμένου αυτοκινήτου και, ύστερα, αυτοκίνητο, κύριος Βήτα και ένστικτο βρέθηκαν στον πάτο του λιμανιού…» (σελ. 84) και εδώ: «…[το] φόραγε κάτω από οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, από μείον δέκα μέχρι σαράντα βαθμούς, από τη χαρά του Εσκιμώου μέχρι το δάκρυ του δηλαδή» (σελ. 192).

Επίσης, ο συγγραφέας κατάφερε με έξυπνο τρόπο να αφηγηθεί μια ιστορία με ένταση και ανατροπές και αποπροσανατολίζοντάς με εντελώς από τον συνδετικό κρίκο που θα με οδηγούσε στα ίχνη του Κυρίου Χι, ξαναφέρνοντάς τον μπροστά στα μάτια μου σε μια κρίσιμη καμπή της πλοκής, λίγες γραμμές αφότου μου χάρισε τη διερευνητική του ματιά στην ατμόσφαιρα της νυχτερινής Πειραιώς με τα ελαιουργεία και τα φορτηγά ψυγεία. «Πέρασαν τη Ρετσίνα. Στη Ρετσίνα το μόνο που μπορούσες να δεις ήταν τις κλειστές πόρτες των μηχανουργείων και τις λεύκες. Τις λεύκες που δεν είχαν τίποτε άλλο να κάνουν από το να περιμένουν το επόμενο πρωί» (σελ. 252). Τέτοιου είδους εναλλαγές στην αφήγηση δείχνουν καλό χειρισμό της ιστορίας και φυσικά καλή πένα. Εξίσου ενδιαφέρον βρήκα το γεγονός πως οι συνεργάτες του κυρίου Χι που προωθούν τη δράση και τα σατανικά του σχέδια διαδέχονται ο ένας τον άλλον, τα ονόματά τους είναι ένα γράμμα μόνο, ο Άλφα, ο Βήτα, ο Γάμα κλπ. κι επιπλέον ο καθένας τους έχει κι ένα διαφορετικό ελάττωμα: ναρκομανείς, ψυχασθενείς, ίσα για να πραγματοποιήσουν τον σκοπό για τον οποίο προσελήφθησαν. Το τέλος είναι μια καλή ιδέα, ίσως λίγο τραβηγμένη, έκλεισε σωστά όμως την ιστορία, αν και ομολογώ πως δε με άφησε ικανοποιημένο, περίμενα κάτι διαφορετικό.

«Ο κύριος Χι» είναι μια βόλτα στα σκοτεινά στενά του υποκόσμου της Τρούμπας και της Ομόνοιας, μια περιδιάβαση στον κόσμο του ποδοσφαίρου και των χρημάτων που διακυβεύονται σε κάθε αγώνα και με κάθε απόδοση παιχτών και ομάδων και μια ενδιαφέρουσα γνωριμία με δύο διαφορετικούς αντιήρωες που αναλαμβάνουν να λύσουν το αίνιγμα του κυρίου Χι που κρύβεται πίσω απ’ ολ’ αυτά, ο καθένας για τους προσωπικούς του λόγους.

Βιβλίο Ποδόσφαιρο: σαράντα θρυλικοί παίκτες
Τίτλος πρωτοτύπου Football
Συγγραφέας Jean-Michel Billioud
Εικονογράφος Almasty
Μεταφραστής Claire Never
Κατηγορία Βιβλία γνώσεων
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο κάθε ποδοσφαιριστής έχει ένα δισέλιδο, στο οποίο παρατίθενται σε μικρές παραγράφους σημαντικά γεγονότα της ζωής του και οι διακρίσεις, η οικογενειακή του ζωή, οι μεταγραφές, τα ρεκόρ, οι συμμετοχές του σε αγώνες, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τα ατομικά του στοιχεία. Χιούμορ και εγκυκλοπαιδικές γνώσεις, δοσμένα σε μικρές ποσότητες και σκορπισμένα σε όλο το δισέλιδο, φέρνουν τα μικρά παιδιά πιο κοντά στα ινδάλματά τους και τους χαρίζουν άφθονες γνώσεις γύρω από τον αγαπημένο τους ήρωα των γηπέδων. Ο εικονογράφος Almasty κρατά τα βασικά φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του καθενός και τα αποδίδει με ζωηρά χρώματα και μια ελαφριά χιουμοριστική διάθεση.

Σαράντα παίχτες που άλλαξαν τον κόσμο του ποδοσφαίρου περιμένουν τα μικρά παιδιά να τους συστηθούν και να τους γνωρίσουν τη συναρπαστική ζωή τους, χάρη στη νέα πρωτοβουλία των εκδόσεων «Μίνωας».

Βιβλίο Αντίπαλοι στην αγάπη
Συγγραφέας Πένυ Παπαδάκη
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ας μιλήσουμε για τις ανθρώπινες σχέσεις. Όχι γύρω από ένα τραπέζι αλλά γύρω από ένα γκαζόν. Ας κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα και ας παραδεχτούμε τα λάθη μας. Να μην επισημάνουμε τα λάθη του άλλου αλλά να εντοπίσουμε τα δικά μας, αυτά που αποφεύγουμε να χαϊδέψουμε κι ας είναι μες στα πόδια μας. Γιατί φταίνε και οι δύο; Σε ποιον βαθμό πήρε ο ένας το λάθος του άλλου και το γιγάντωσε; Κατά πόσο αξίζει ένα βαρύ κατηγορώ στην ίδια τη ζωή και στη ρουτίνα, που σαν αυτοκόλλητες φίλες κάνουν  τα δικά τους σχέδια στις πλάτες των ανυποψίαστων ανθρώπων; Η αγαπημένη συγγραφέας κυρία Πένυ Παπαδάκη είναι εδώ να καταθέσει τη δική της, διαφορετική και έμπειρη ματιά πάνω στο αιώνιο πρόβλημα των ανθρώπινων σχέσεων. Μετουσιώνει τις δικές της εμπειρίες ζωής σε μια αληθινή, ουσιαστική αφήγηση, γεμάτη ευαισθησία και οξυδέρκεια.

Ο Μιχάλης, που ζει έναν τελματωμένο γάμο με τη Νίτσα, ο Δημήτρης, που η ζωή του είναι το χατίρι της μάνας του ενώ η γυναίκα του, Άρτεμη, αγωνίζεται να ξεχωρίσει τις επιθυμίες της από τα πρέπει του νεογέννητου μωρού τους, ο άνεργος Κώστας με τη μανικιουρίστα Βάσω που έχει στρωμένο πελατολόγιο και φέρνει λεφτά στο σπίτι, κάτι που δε χάνει ευκαιρία να το χτυπάει στον άντρα της που τον κατάντησε κι αυτή κι οι κόρες της δουλικό, ο Θέμης που παντρεύτηκε την Αλίκη μόνο και μόνο για να τον βρει χρόνια μετά λίγο για τα όνειρα και τις φιλοδοξίες της και ο Φαίδωνας που διάλεξε να γίνει πατέρας με την ελαφρόμυαλη Ρέα, μια γυναίκα που τους διέλυσε λόγω των προσωπικών της επιθυμιών αλλά τα βρήκε σκούρα με την επόμενη επιλογή της ενώ χρόνια αργότερα η κόρη τους, Φωτεινή, θα ζήσει ένα σκληρό μάθημα από τον ίδιο της τον πατέρα είναι τα παιδιά που διάλεξε η συγγραφέας να φωτίσει.

Πέντε άντρες λοιπόν, πέντε άνθρωποι που ζουν με τη γυναίκα πλάι πλάι: ερωμένη, σύζυγος, πεθερά, μητέρα. Πιστοί και υπάκουοι, υπερβολικά ήρεμοι και πειθήνιοι, σκύβουν το κεφάλι και δίνουν τόπο στην οργή. Όχι για πολύ όμως. Σύντομα κάτι θα ανάψει το φιτίλι στις ζωές τους και θα φέρει τα πάνω κάτω. Για καλό; Για κακό; Ποιος ξέρει! Η κυρία Παπαδάκη έχει διαλέξει πολύ καλούς και διαφορετικούς χαρακτήρες και γύρω τους ξεδιπλώνει με τη γλαφυρή και ρεαλιστική γραφή της πάμπολλες πτυχές της σύγχρονης κοινωνικής και οικονομικής ζωής του τόπου μας. Ρεαλιστικοί διάλογοι, πειστικές καταστάσεις, τρισδιάστατοι πρωταγωνιστές και ένα έξυπνο εύρημα που θα τους φέρει αντιμέτωπους με τη ζωή τους.

Ο σκοπός της συγγραφέως δεν είναι να νουθετήσει αλλά να καταγράψει, γι’ αυτό και δεν παίρνει ξεκάθαρα θέση για όσα συμβαίνουν στην παρέα των αντρών και στους γύρω τους. Έχει αγκαλιάσει με την ίδια στοργή όλα της τα δημιουργήματα και τα κατευθύνει προς ένα καλύτερο αύριο, αρκεί από μόνοι τους να βρουν το κλειδί της ευτυχίας και να πάρουν οι ίδιοι τις ζωές στα χέρια τους, χωρίς να τους κατευθύνει η πένα της. Υμνείται η φιλία, τονίζεται η σημασία της αγάπης και όλα αυτά με αφορμή ένα παιχνίδι, γιατί ως γνωστόν οι άντρες από ένα σημείο και μετά δε μεγαλώνουν, απλώς ψηλώνουν, όπως αναφέρει και η κυρία Παπαδάκη.

Πριν τελειώσω το βιβλίο, βιάστηκα να σκεφτώ ότι οι γυναίκες που επελέγησαν είναι ίδιες και μονοδιάστατες. Κακές, στριφνές, βαρετές, μίζερες, επομένως αναρωτιόμουν γιατί να έχουν όλοι οι άντρες το ίδιο ριζικό και να μην υπάρχει κάποιος που, αν όχι ευτύχησε, τουλάχιστον δεν απέτυχε! Το φινάλε του βιβλίου όμως με αποζημίωσε και μου έδειξε πως εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα μισογυνικό κείμενο αλλά με ένα τρυφερό, φίλανδρο μυθιστόρημα που περιστρέφεται γύρω από τους ίδιους άξονες: τη γυναίκα και την μπάλα. Χάρηκα που κάποιοι από την παρέα βρήκαν τον δρόμο τους, πραγματοποίησαν το όνειρό τους και είδαν τη ζωή να χαμογελάει. Αυτό έδωσε πληρότητα στο κείμενο και με βοήθησε να αγαπήσω κι άλλο τη συγγραφέα, η οποία μάλιστα πέταξε στην τελευταία σελίδα έναν τρομερό άσο, αφήνοντάς με άφωνο!

Από την άλλη, πιστεύω πως αν οι ζωές των αντρών του μυθιστορήματος πλέκονταν η μία με την άλλη και με πρωθύστερη αφήγηση, σταματώντας σε κρίσιμα σημεία για να πρχωρήσουμε με τον επόμενο χαρακτήρα, ίσως δινόταν μια καλύτερη οπτική και το κείμενο φαινόταν πιο εμπλουτισμένο και πολυδιάστατο. Με την παράλληλη εξιστόρηση των ζωών των ανδρών, ήταν σα να διάβαζα κάτι σαν διηγήματα και περίμενα να εμφανιστεί ο συνδετικός κρίκος για να αλλάξει η ρότα της αφήγησης. Υπέροχη, στρωτή γραφή, όπως προείπα, απλώς ίσως μια αλληλεπικάλυψη έδινε νέα διάσταση στην πλοκή.

Τελικά υπάρχουν αντίπαλοι στην αγάπη; Υπάρχουν νικητές και νικημένοι σε αυτό το αέναο παιχνίδι; Και η γυναίκα είναι ο διαιτητής, ο προπονητής ή ο απλός θεατής; Η κυρία Πένυ Παπαδάκη καταθέτει τη δική της ματιά σε ένα διαφορετικό, απολαυστικό μυθιστόρημα.

Βιβλίο Το μυστήριο του ρουμπινιού της Ανατολής & Τελικός κυπέλλου στην Ποντικούπολη
Τίτλος πρωτοτύπου Il mistero del rubino d’Oriente & Finale di Supercoppa… a Topazia!
Συγγραφέας Geronimo Stilton
Εικονογράφος Διάφοροι
Μεταφραστής Γιώργος Κασαπίδης
Κατηγορία Περιπέτεια / Παιδικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στα βιβλία του Geronimo Stilton έχουμε ένα ολόκληρο σύμπαν ποντικιών και της πόλης τους, ένα κείμενο γραμμένο απλά, στη γλώσσα των παιδιών στα οποία απευθύνεται, με έντονες και διαφορετικές γραμματοσειρές για κάθε σχεδόν λέξη και έναν ωραίο συνδυασμό κειμένου με κόμικς! Πολύ όμορφα σχέδια, πολύ ωραίο γράψιμο, γενικά ένα πολύ χαριτωμένο σύμπαν το οποίο θα απολαύσουν οι μικροί μας φίλοι από 7 έως 12 ετών.

Οι εκδόσεις Κέδρος συνεχίζουν ακάθεκτες να εκδίδουν τα βιβλία του αγαπημένου ποντικού κι έτσι τώρα φτάσαμε αισίως στις 51 περιπέτειες. «Το μυστήριο του ρουμπινιού της Ανατολής» είναι μια σαγηνευτική ιστορία που ζει ο Geronimo Stilton με τον Ηρακλή Ποντιρό στη μακρινή Ινδία, με αφορμή την Καρδιά της Ανατολής, ένα πολύτιμο ρουμπίνι που χάρισε στην κοινή τους φίλη, Ρατναμπάλι, ο αρραβωνιαστικός της και διάσημος ηθοποιός του Μπόλιγουντ Ποντικάρ Αρουρίνγκ. Γνωρίζουμε την υπέροχη και συναρπαστική αυτή χώρα, την κουζίνα της, τον κινηματογράφο, τα ήθη και τις συνήθειες του λαού, τα μνημεία και την ιστορία της μέσα από μια συναρπαστική περιπέτεια γεμάτη κίνδυνο, αγωνία και εκπλήξεις. Στον «Τελικό Κυπέλλου στην Ποντικούπολη» ο Geronimo Stilton θέλει ν’ απολαύσει τις αγαπημένες του ομάδες, Ποντικόκαρδους και Τουρμποποντικίνες, μόνο που θ’ αρχίσουν να συμβαίνουν διάφορα περίεργα περιστατικά στον αγωνιστικό χώρο κι έτσι ορμά να λύσει το νέο μυστήριο! Προπονήσεις με μυστηριώδη ατυχήματα, δημοσιογράφοι που καιροφυλακτούν, κανόνες και μαθήματα ποδοσφαίρου συγκροτούν μια αξέχαστη ατμόσφαιρα κατάλληλη για κάθε μικρό φίλαθλο!

Στο τέλος των βιβλίων όπως πάντα υπάρχουν κάτοψη των γραφείων της Ηχούς των Τρωκτικών που εκδίδει ο Geronimo Stilton και χάρτες της Ποντικούπολης και της Ποντικονήσου! Μη χάσετε την πιο πρωτότυπη, εθιστική και διασκεδαστική σειρά βιβλίων!

Βιβλίο Ήταν το ίνδαλμά μου
Συγγραφέας Βασίλης Παπαθεοδώρου
Εικονογράφος Θανάσης Πέτρου
Κατηγορία Παιδικό μυθιστόρημα
Εκδότης Νομική Βιβλιοθήκη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Όλο αυτό το μπαλόνι όμως θα σκάσει όταν ο Μάνθος μπλέξει με στημένα παιχνίδια και δεχτεί να συμμετάσχει σε πουλημένο αγώνα. Όταν αποκαλυφθεί η απάτη τίποτα δε θα είναι το ίδιο. Ποια θα είναι η επίδραση στην ήρεμη ως τότε οικογενειακή ζωή; Ο Μάνθος θα δεχτεί την ευθύνη του; Ο Ηλίας τι θα κάνει για να μαζέψει τα κομμάτια του σπασμένου του ινδάλματος; Αξίζει κανείς να κυνηγήσει τόσο έντονα ένα όνειρο, πουλώντας ακόμη και την αξιοπρέπειά του, την τιμή, το όνομά του;

Ένα αυθεντικό, αληθέστατο κείμενο για τη βία στα γήπεδα και για τα στημένα ματς, για τα όνειρα και τις απογοητεύσεις των εφήβων, για τις ελπίδες και τα εμπόδια ως τον τελικό στόχο, το οποίο συνοδεύεται από μια ολοζώντανη, αν και σκοτεινή, εικονογράφηση (ίσως και λόγω του σκοτεινού κεντρικού θέματος) που αναπαριστά τα κύρια σημεία της ιστορίας σε μορφή κόμικ.

Στο παράρτημα της ιστορίας, ο μικρός αναγνώστης μαθαίνει για τους κινδύνους και τα προβλήματα που δημιουργούνται σε στημένους αγώνες, πώς να προφυλάσσεται από τη βία στα γήπεδα και τα αναβολικά, τι προβλέπει ο νόμος σε περιπτώσεις ρατσισμού και ανήλικης παραβατικότητας. κ. π. ά. Άλλο ένα υπέροχο κείμενο του Βασίλη Παπαθεοδώρου και άλλο ένα σημαντικό βιβλίο στη σειρά Παιδική Νομική Βιβλιοθήκη!

Βιβλίο Γάλα Μαγνησίας
Συγγραφέας Κώστας Ακρίβος
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Μπράσκας ή Εμμανουήλ Λαρυγγάκης, με πεταχτά μάτια και φουσκωτά χείλη σαν το ομώνυμο ψάρι, ο κοντούλης Αχιλλάκος Μαραϊδώνης, ο Μικ ή Γιάννης Μόσιος που τραυλίζει κι έχει για ίνδαλμά του τον Μικ Τζάγκερ κι ο Ζερβής ή Θανάσης Κουτσόπουλος, αριστερόχειρας και αριστεροπόδαρος στα σουτ, είναι μια παρέα παιδιών σχετικά παράταιρων με τα υπόλοιπα: «Τα πιο πολλά ήταν τύπος και υπογραμμός… πήγαιναν στο κατηχητικό, κοπάνα και σκασιαρχείο δεν ήξεραν τι θα πει. Ενώ εμείς… Καμιά σχέση μ’ αυτό που λένε καλά παιδιά. Αν είχαμε γεννηθεί έτσι, ή αν γίναμε αυτά τα χρόνια που ήμασταν στο οικοτροφείο, δεν το ξέραμε. Το μόνο που ξέραμε ήταν πως κάθε τόσο κάτι μας έπιανε και λέγαμε ή κάναμε το αντίθετο απ’ ό,τι οι άλλοι» (σελ. 15). Από τις πρώτες τάξεις του γυμνασίου σταδιακά είδαν πως ταιριάζουν τα χνότα τους κι έτσι τώρα, στην πέμπτη, έγιναν μια γροθιά κι αν έκανε ένας κάποιο αδίκημα τιμωρούνταν όλοι κι ένιωθαν μάλιστα περηφάνια γι΄ αυτό. Δεν ήταν από κακή πάστα, δε θα τους έλεγε κάποιος αληταράδες, απλώς ήταν περισσότερο ζωηροί απ’ ό,τι θα έπρεπε, με τις αγωνίες τους, τα χόμπι τους, τα ακούσματά τους και τις φυσιολογικές ατασθαλίες της ηλικίας τους. Τα πραγματικά ονόματα των παιδιών και οι ιστορίες των οικογενειών τους βγαίνουν σταδιακά στην επιφάνεια, σχεδιάζοντας έτσι τμηματικά τις προσωπικότητές τους και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται τα γεγονότα της εποχής. Μέσα από αυτές τις συναναστροφές βγαίνει μια κοινωνική τοιχογραφία της εποχής και του τόπου, η οποία αποτελείται από αρχιτέκτονες και ιεράρχες μέχρι εργάτες σε εργοστάσια και νοικοκυρές. Όλοι τους ένιωσαν την ανάγκη να σπουδάσουν τα παιδιά τους κι ένα εκκλησιαστικό οικοτροφείο ήταν η ιδανική λύση.

Στρώσιμο κρεβατιών, πειθαρχία, φιλομάθεια, ποδόσφαιρο, πλάκες, προσευχή, δισκάκια μουσικής, τσιγάρα, βερμούτ, Πελόμα Μποκιού, τα πρώτα βήματα της τηλεόρασης, «Τα χριστιανόπουλα θα πάμε με φτερά» (στα συν η γκεστ εμφάνιση του Αρχιεπίσκοπου Χριστόδουλου ως Μητροπολίτου Δημητριάδος), κινηματογράφος («Εξορκιστής», «Υπολοχαγός Νατάσα», Γκουσγκούνης και Αγγελόπουλος), άφιλτρα τσιγάρα, κλίμα «Μακριά από πούστηδες και κουκουέδες γιατί θα σου κόψω τα ποδάρια»! Μέσα από τα περιστατικά βιώνουμε την ανοργανωσιά της επιστράτευσης με την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο το 1974, την αγανάκτηση των αγροτών που καλλιεργούσαν τα χωράφια που προέκυψαν από την αποξήρανση της λίμνης Κάρλας ως προς τη ληστρική φορολογική συμπεριφορά του κράτους απέναντί τους, τη θρυλική συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη μετά την επάνοδο της Δημοκρατίας, το δημοψήφισμα για το πολίτευμα της χώρας και πάρα πολλά άλλα γεγονότα που δεν παρατίθενται με κουραστικό τρόπο και πολλές λεπτομέρειες, απλώς καθρεφτίζονται σε κινήσεις και πράξεις των ανθρώπων που συναναστρέφονται τα παιδιά, που δοκιμάζουν έτσι κι αυτά τις γνώσεις τους και την παρατηρητικότητά τους.

Η γραφή ποικίλλει. Τα κεφάλαια που αναφέρονται στο γεγονός του πνιγμού έχουν ξεκάθαρη ημερομηνία και είναι γραμμένα σε τρίτο πρόσωπο ενώ τα υπόλοιπα, που συγκροτούν και το μεγαλύτερο μέρος του μυθιστορήματος, έχουν γενικούς τίτλους που αντιστοιχούν στο εκάστοτε περιεχόμενο και πρωτοπρόσωπη αφήγηση από τον Ζερβή, που αργότερα θα γίνει συγγραφέας και δημοσιογράφος. Ο σχολικός περίγυρος αποδίδεται με παραστατικότητα: μονήρεις καθηγητές, ευθυγραμμισμένοι στις εγκυκλίους κι όχι στις ανάγκες των παιδιών, ξύλο για όποιον παρεκκλίνει (ευτυχώς, έχουν περάσει οι εποχές κι έτσι πέφτουν μόνο σφαλιάρες κι αυτές ελάχιστες), με το παιδί που αργότερα θα πνιγεί να είναι το δεξί χέρι του διάκου που εποπτεύει τους μαθητές και λογοδοτεί στον διευθυντή που με τη σειρά του λογοδοτεί στον Σεβασμιότατο, με ένα ανατριχιαστικά ρεαλιστικό περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης που φυσικά καλύπτεται και χιλιάδες άλλα περιστατικά, δοσμένα όλα με αληθοφάνεια, στιβαρή γραφή και παραστατικούς διαλόγους.

Αυτό το πινγκ πονγκ των εναλλακτικών αφηγήσεων και ο τρόπος με τον οποίο πλησιάζουμε στην αλήθεια κλιμακώνει την ένταση, μόνο που όσα συνέβησαν το 1975 έχουν τον απόηχό τους στην καθημερινότητα των παιδιών αρκετά χρόνια αργότερα, με αποτέλεσμα κάποιος να κινήσει ξανά τα νήματα και να αναβιώσει τα όσα συνέβησαν ώστε να ηρεμήσει η ψυχή του και να προχωρήσει. Όσο μου άρεσαν τα γεγονότα του χτες, ο ρεαλισμός τους, το δέσιμο και η ροή τους, τόσο με ξάφνιασε η τροπή που πήρε το μυθιστόρημα στη σημερινή εποχή και ακόμη περισσότερο το αναπάντεχο φινάλε. Ξεκινάει ένας αγώνας δρόμου χαμένων ψυχών με μόνο έπαθλο την αλήθεια και τη γαλήνη, αλλά η ολοκλήρωση της ιστορίας ήταν κάπως απότομη, ασαφής και σχετικά βιαστική, αν τη συγκρίνει κανείς με το πόσες σελίδες χρειάστηκαν για την καταγραφή των χρόνων του οικοτροφείου.

Κλείνοντας το βιβλίο, μου γεννήθηκαν ακαθόριστα συναισθήματα. Αναρωτιόμουν αν επρόκειτο για μια νοσταλγική για κάποιους καταγραφή των εφηβικών χρόνων της δεκαετίας του 1970 ή για μια πειραματική γραφή του κυρίου Κώστα Ακρίβου, που όσο συγκεκριμένος και ρεαλιστής ήταν στην αρχή τόσο θέλησε να παίξει με τον σουρεαλισμό στο τέλος. Μήπως είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που βαδίζει στα χνάρια του Ισίδωρου Ζουργού («Η ψίχα εκείνου του καλοκαιριού») και του Stephen King («Στάσου πλάι μου»), απλώς έχει κι ένα αστυνομικής χροιάς συμβάν ώστε να δείξει πώς επηρεάστηκε ο ψυχισμός των παιδιών; Οι σκεπτικισμοί αυτοί, που σπάνια μου γεννώνται, δείχνουν πως έχουμε ένα καλό δείγμα γραφής και πως το βιβλίο θα κρατήσει συντροφιά στον αναγνώστη αρκετό καιρό μετά το πέρας της ανάγνωσης.

Το «Γάλα Μαγνησίας» είναι ένα καλογραμμένο και τεκμηριωμένο μυθιστόρημα για μια παρέα παιδιών που προσπαθούν να μάθουν πέντε πράγματα, να γνωρίσουν τον εαυτό τους και τους γύρω τους, να αποκτήσουν γνώσεις που θα τους βοηθήσουν σε ένα καλύτερο μέλλον, να ερωτευτούν, να κάνουν σχέδια, να βιώσουν τα ιστορικά και πολιτιστικά γεγονότα της εποχής τους, μόνο που η εφηβεία τους αμαυρώθηκε από την κατηγορία δολοφονίας ενός συμμαθητή τους κι αυτό θα τους κυνηγάει ως την ενήλικη ζωή τους. Σωστή σκιαγράφηση χαρακτήρων, μελετημένα πραγματολογικά στοιχεία, συναρπαστική κλιμάκωση των εξελίξεων και μια χούφτα παιδιά που θα μεγαλώσουν νωρίτερα απ’ ό,τι περίμεναν!