Βιβλίο 10 + 1 ιστορίες βουτηγμένες σε τσάι μέντας 
Συγγραφέας Χρυσούλα Διπλάρη 
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα 
Εκδότης Πηγή
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Πινόκιο, η Ωραία κοιμωμένη, η Σταχτοπούτα, η Κοκκινοσκουφίτσα, η Χαλιμά, ο Τζακ με τη φασολιά, η Χιονάτη, η Πεντάμορφη, η Γοργόνα, ο Χάνσελ και η Γκρέτελ, η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων είναι οι ήρωες που συντρόφευσαν τα παιδικά μας όνειρα, μας νανούρισαν, μας γέμισαν συναισθήματα, πρότυπα και αυτοπεποίθηση. Τώρα έρχονται στον 21^ο αιώνα και αποκαλύπτουν πως τα πράγματα δεν είναι και τόσο ρόδινα. Ολοζώντανες σκηνές, άφθαστος ρεαλισμός, ποικίλα συναισθήματα, σποραδικά στοιχεία από τη μυθολογία και τις λαϊκές παραδόσεις, φροντισμένα καλολογικά στοιχεία (τι όμορφη η πρώτη παράγραφος στη «Ροδοζάχαρη»), πλούσιο λεξιλόγιο δημιουργούν αξέχαστες σκηνές και παραστατικές εικόνες γεμάτες διαχρονικά μηνύματα. «Σε μια εποχή πλήρη υλικών αγαθών αλλά στερημένη γνήσιας χαράς, ο άνθρωπος φτιάχνει ιστορίες για να παρήγοροί τις λύπες του και να μπορεί ν’ αντέχει την καθημερινότητα. Στον καιρό του ορθολογισμού, η μαγεία που εκπέμπουν οι ιστορίες είναι το αλάτι της ζωής. Τι θα γινόμασταν χωρίς αυτές;» (σελ. 174).

Στη «Μαγική κολοκύθα γεμιστή», ένας φωτορεπόρτερ απολύεται παραμονές Χριστουγέννων από την εφημερίδα που δούλευε και μένει με 50 ευρώ στην τσέπη να αναρωτιέται πώς θα περάσει εκείνη τη γιορτινή νύχτα με το κορίτσι του, μήπως όμως η κοντινή του λαϊκή έχει τη λύση; Μαγική ατμόσφαιρα και ρεαλισμός συνταιριάζονται έξοχα. Στο «Μια μηλόπιτα κι ένας μαγικός καθρέφτης», η Λευκή πάσχει από το «σύνδρομο του καθρέφτη» και αποφασίζει να ξεκινήσει ένα σεμινάριο ζαχαροπλαστικής για να ξεχαστεί, σταδιακά όμως μαθαίνουμε για το τραυματικό παρελθόν της και τη γενεσιουργό αιτία του συνδρόμου, γεγονότα που με συγκίνησαν και με κλόνισαν. Χάρη στο κείμενο, έμαθα πολλά για τη «διαταραχή σωματικής δυσμορφίας» αλλά και για την παρασκευή μηλόπιτας, σε σημείο που μου έτρεχαν τα σάλια. Επίσης, μου άρεσε ο τρόπος που «ανακατεύτηκε» η ζύμη με τη ζωή: «…αν το ζυμάρι έχει ζωή κι η ζωή μπορεί να πλαστεί σαν ζυμάρι, αν και το μυαλό μπορεί ν’ αλλάξει, όπως αλλάζει και το ζυμάρι κι εξελίσσεται» τότε μήπως υπάρχει ελπίδα; Μήπως λοιπόν η Λευκή καταφέρει να θεραπευτεί από τα ψυχικά της τραύματα; Στο «Πώς η ροδοζάχαρη έφαγε το τέρας», η αδελφή Ευμορφία φροντίζει με αγάπη τον ροδώνα της λίγο πριν ξεκινήσει η συγκομιδή και χάρη σε ένα κακοποιημένο κορίτσι που καταφεύγει στη μονή μαθαίνουμε για το παρελθόν της, για το κακό που έκανε και μετουσιώθηκε σε καλό όταν ξεκίνησαν να βρίσκουν καταφύγιο στο μέρος κι άλλα κακοποιημένα κορίτσια. Σκληρές σκηνές και απρόσμενες ανατροπές, με ένα τέλος που αγάπησα. Στη «Γοργόνα Κακκαβιά», ένας ωκεανολόγος ανακαλύπτει μια κρυφή σπηλιά με μια γοργόνα που τον καλωσορίζει στον κόσμο της και του εξηγεί, μέσω του παραδείγματος της κακαβιάς που πλέον έχει καταντήσει μπουγιαμπέσα ή μπισκ ή καντσούα κλπ., πως κι ο κόσμος έτσι είναι, ενιαίος κι αδιαίρετος αλλά τα είδη πολεμούν μεταξύ τους για την κυριαρχία, καταστρέφοντας τη «συνταγή». «…όλοι βράζουμε στο ίδιο καζάνι και για να γίνει νόστιμη η σούπα -ο κόσμος μας- έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον». Επιπλέον, «Η υπεροψία του ανθρώπου χάλασε για τα καλά τον όμορφο κόσμο…η σούπα ξίνισε, αλλοιώθηκε, έγινε κάτι άλλο, διαφορετικό, ξένο…με απροσδιόριστη υφή και γεύση» (σελ. 58). Τότε ο Νίκολας θα πάρει μιαν απρόσμενη απόφαση, εμπνευσμένος και απ’ την ομορφιά του νησιού γύρω του.

Στην «Αλίκη στη χώρα των μαγικών μανιταριών», ο Σωτήρης αγωνίζεται να σώσει την κοπέλα του από την κατάθλιψη και στρέφεται στα παραισθησιογόνα μανιτάρια, με αποτέλεσμα ένα συναρπαστικό ταξίδι στον κόσμο της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων με έναν υποδόριο φόβο αν πέτυχε όλο αυτό και για τις συνέπειες που ίσως υπάρξουν. Στο αγαπημένο μου «Τσάι με τον Λύκο», ταξιδεύουμε σ’ ένα ερημωμένο σχεδόν χωριό της νότιας Ελλάδας, όπου ένας άντρας πέφτει θύμα καταιγίδας και τον σώζει μια κοπέλα που του αποκαλύπτει τον μαγικό της κόσμο: μια καθημερινότητα και μια διατροφή βασισμένη σε αρχαία και παραδοσιακά γιατροσόφια, ανακατεμένα με φύλλα τσαγιού. Η Μυρτώ και ο Γιώργος έβαλαν τις καινούργιες γνώσεις πάνω στη σοφία των παλιών και ρίζωσαν στον τόπο τους. Βιώσιμες καλλιέργειες, προϊόντα βασισμένα σε αυτές, χτίσιμο ξενώνων, κάλεσμα για επισκέπτες κ. ά. Κι όλα αυτά, με μέτρον, αυτό το μέτρον των αρχαίων που θα τους επιτρέψει να παραμείνουν εντός ορίων, χωρίς ασύστολη εκμετάλλευση της φύσης και του περιβάλλοντος, χωρίς οι ξένοι να αλλοιώσουν τον χαρακτήρα του τόπου. Τι όμορφες περιγραφές, τι ωραία φιλοσοφία, πόσο ξεχωριστή ιστορία!

Εξίσου αγαπημένο κείμενο ο «Μεγάλος ύπνος και το γλυκό της Δαμασκού», όπου ένας πρωτοετής της Ιατρικής συνδράμει εθελοντικά στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα και τον απασχολεί η περίπτωση της Ραζάν, μιας «ωραίας κοιμωμένης» που πάσχει από το σύνδρομο της παραίτησης, έχοντας πέσει σε βαθύ ύπνο κοντά τρεις μήνες, απότοκο των δεινών που βίωσε από τη βομβαρδισμένη Δαμασκό αλλά και των άθλιων συνθηκών στη χώρα που τη φιλοξενεί. Η συγγραφέας περιγράφει αντικειμενικά και με σεβασμό τη ζωή στη Συρία πριν και μετά τους βομβαρδισμούς, καθώς και τον συνοικισμό των προσφύγων, με αντιθέσεις, ρεαλισμό και καλολογικά στοιχεία που τονίζουν την ομορφιά του τοπίου της ιστορίας και ταυτόχρονα τις σκληρές συνθήκες φιλοξενίας στον καταυλισμό. Δεν ήξερα πως αυτό το σύνδρομο παρατηρείται συχνά σε προσφυγόπουλα που βιώνουν ασταθείς συνθήκες διαβίωσης, χωρίς ελπίδα μόνιμης εγκατάστασης. Τα παιδιά αυτά είναι σα να παραιτούνται από τα άσχημα γύρω τους και να βυθίζονται στον ύπνο για να κρυφτούν. Επίσης, με συγκίνησε η σχέση του γιατρού με τον παππού του που τον βοήθησε στο συναισθηματικό κουβάρι με την αδελφή της Ραζάν, διαπίστωσα και πάλι πόσο χαριτωμένα ύπουλος είναι ο έρωτας και κατάλαβα πως δεν πρέπει να ντρέπεται κανείς γι’ αυτόν, όσο τραγικές κι αν είναι οι συνθήκες γύρω: «Να φοβάσαι τη μέρα που δεν θα αισθάνεσαι τίποτα, αγόρι μου, η μέρα αυτή θα είναι η μέρα του θανάτου σου κι ας εξακολουθήσεις να είσαι ζωντανός…». Το σάμαλι, όπως συνδέεται με την ιστορία και όπως περιγράφεται, με έκανε να ψάχνω για ζαχαροπλαστείο ξενηστικωμένος και το τέλος της ιστορίας μου έφερε δάκρυα στα μάτια, όχι μόνο για το αίσιο αποτέλεσμα αλλά γιατί ενώθηκαν άνθρωποι διαφορετικών θρησκειών και νοοτροπιών κάτω από την τέντα που λέγεται αγάπη.

Στο «Ο αχλαδοχυμός ταιριάζει με τα video games» έχουμε μια συγκλονιστική ιστορία ενός παιδιού γυμνασίου που έχει κολλήσει με το κινητό του κι έχει χάσει χρονιά στο σχολείο, της φίλης του, Κατ, που χαρακώνεται και καίγεται («…έκανε το βλέμμα της ακόμα πιο υποβλητικό, ήταν λες και κοιτούσες κατευθείαν μέσα σε πηγάδι χωρίς πάτο», ανατρίχιασα στην έκρηξή της για το τι πραγματικά την πονάει, πάντως όχι το χαράκωμα) και του Χοντρού που τον έδερνε ο πατέρας του ενώ η αλκοολική μητέρα του αδιαφορούσε γι’ αυτόν, ώσπου το παιδί της πήρε την πιο απρόσμενη εκδίκηση. Τρία παιδιά απόβλητα, «τρεις ασώματες ψυχές που προσπαθούσαν να χωρέσουν στα καινούργια κορμιά που τους επέβαλε η εφηβεία» (σελ. 121). Άψογη η σκιαγράφηση του παιδιού που μπλέκει με το παιχνίδι της μπλε φάλαινας, κλιμάκωση της αγωνίας, καταπληκτικά ψυχογραφήματα, έφτασα στο τέλος με κομμένη ανάσα. Στο «Όρμα -στα φασόλια- Τζακ!», παρακολουθούμε τη συναρπαστική ιστορία του παλαιστή Τζακ που το έσκασε μικρός από το σπίτι του για να ακολουθήσει το τσίρκο που πέρασε από το χωριό του και μετά μπλέχτηκε με στημένους αγώνες κατς. Τι εννοούσε η μαντάμ Ζαΐρα που του είπε να προσέχει τα φασόλια που θα είναι η αρχή του τέλους του; Μια ιστορία με απροσδόκητο τέλος που επίσης μου έφερε δάκρυα στα μάτια.

Στο «Σπίτι από σοκολάτα», μια γυναίκα μετά από άκαρπες προσπάθειες για παιδί και με την πεθερά της να την κατηγορεί γι’ αυτό χωρίζει κι επιστρέφει στους γονείς της ταλαιπωρημένη ψυχοσυναισθηματικά. Εγκλωβίζεται λοιπόν στην κλειστή κοινωνία του χωριού και επωμίζεται τη φροντίδα των γονιών και του οικογενειακού τους φούρνου «με τη ρετσινιά της άκληρης και τα ειρωνικά μειδιάματα του κόσμου». Μόνο τα παιδιά αγάπησε και έφτιαχνε με χαρά σοκολατένια γλυκίσματα, δίνοντάς τους μιαν αγάπη που το χωριό παρερμηνεύει και τη χαρακτηρίζει «μάγισσα» για να μην την πλησιάζουν. Τελικά πραγματοποιεί ένα μεγάλο όνειρο κι αυτό της φέρνει ένα ανέλπιστο δώρο σ’ ένα πανηγύρι. Και τέλος, στο ομότιτλο της συλλογής, μια συγγραφέας-φάντασμα, που μεγάλωσε με ιστορίες και παραμύθια αλλά απέτυχε να δει δικό της έργο τυπωμένο, αναπολεί τη ζωή της από τη στιγμή που δέχτηκε να γράφει χωρίς να υπογράφει, παλεύει με τις τύψεις της και μας αποκαλύπτει πώς άλλαξε η αγάπη της απέναντι στο κείμενο και στον γραπτό λόγο τώρα που γράφει κατά παραγγελία, πώς είναι οι συνθήκες εργασίας, πώς την αντιμετωπίζουν οι συνεργάτες της. Ένας ύμνος στον συγγραφέα και στο έργο του, που άνετα διαβάζεται και πρώτο στη σειρά.

Γεμιστή κολοκύθα, μηλόπιτα, γλυκό τριαντάφυλλο, κακκαβιά, μανιτάρια, τσάι του βουνού, σάμαλι, φασόλια με χόρτα, σμούθι αχλάδι, σοκολάτα, τσάι μέντας μου κράτησαν συντροφιά και με γέμισαν μυρωδιές και εικόνες όσο ταξίδευα στα καλογραμμένα κείμενα της διαφορετικής αυτής συλλογής διηγημάτων. «10 + 1 ιστορίες βουτηγμένες σε τσάι μέντας» φέρνουν τα κλασικά παραμύθια των παιδικών μας χρόνων σ’ ένα σκληρό, άδικο, επικίνδυνο σήμερα και μας συστήνουν ήρωες απελπισμένους, φοβισμένους, ερωτευμένους, παγιδευμένους. Η συγγραφέας πάντως πιστεύει ακόμη, παρά το σύγχρονο της εποχής μας, στη μαγεία των παραμυθιών, στο ταξίδι στους φανταστικούς τους κόσμους, στα θετικά μηνύματα που πηγάζουν από αυτά και τονίζει πως «εξηγώντας τα πάθη, τα λάθη και τις αρετές των ηρώων, εξηγούμε και την ίδια μας τη φύση, ανακαλύπτουμε ποιοι είμαστε εμείς οι ίδιοι»! Άλλωστε, «οι διαχρονικές έννοιες του καλού και του κακού, του πλούτου και της φτώχειας, του δυνατού και του αδύνατου δεν είναι δυνατόν να αντικατασταθούν ποτέ και με τίποτα»!

Βιβλίο Οι μαγικές τσέπες της γιαγιάς Νιαουνιάρ 
Συντονισμός Ελένη Βρετουδάκη
Εικονογράφος Δέσποινα Καραπάνου
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Ελληνοεκδοτική
Συντάκτης: Γεωργία Νικολοπούλου
Επιμέλεια κειμένου: Πάνος Τουρλής

Είναι ένα πολύ όμορφο και τρυφερό παραμύθι για παιδιά από 6 ετών και πάνω αφιερωμένο στην ανακύκλωση και τονίζει μέσα από μέσα από τα κόλπα της γιαγιάς πόσο σημαντικό είναι όλοι μας να προσέχουμε το περιβάλλον.  Από την αρχή κιόλας, από τον αστείο τίτλο, το βιβλίο σε καλεί να το διαβάσεις και σε κάνει να θέλεις να μάθεις τι κρύβουν οι τσέπες της γιαγιάς και τι τις κάνει μαγικές. Το κείμενο είναι γραμμένο σε ποιητική μορφή με ομοιοκαταληξίες, κάτι που κάνει πιο εύκολη την ανάγνωση για μικρά παιδιά και χρησιμοποιεί πλούσιο και απλό λεξιλόγιο. Η ιστορία ξεκινάει με τη γιαγιά και τον παππού Νιαουνιάρ που υποδέχονται τα εγγονάκια τους στο σπίτι.

Σχεδόν αμέσως βλέπουμε ότι η γιαγιά και ο παππούς βρίσκουν πάντα τρόπους να επαναχρησιμοποιούν πράγματα που έχουν στο σπίτι για να μην τα πετάνε. Τα βαζάκια που αδειάζουν από φαγητό τα ξαναχρησιμοποιούν, παλιά κουρέλια και πανιά τα φτιάχνουν όμορφες κούκλες, υπολείμματα από φαγητά που έχουν περισσέψει τα μαζεύουν και τα κάνουν λιπάσματα για τα φυτά τους, μπαταρίες που τελειώνουν τις φυλάνε, σκισμένα ρούχα τα μπαλώνουν και δεν χρειάζεται να αγοράσουν καινούρια κλπ. Με τον τρόπο τους δείχνουν πως, κάτι που οι άλλοι μπορεί να τα θεωρούν πιθανόν σκουπίδια,  για τον παππού και τη γιαγιά Νιαουνιάρ ξαναγίνονται πολύτιμα και τους δίνουν μια νέα ζωή.

Η εικονογράφηση της Δέσποινας Καραπάνου είναι πολύ όμορφη. Μου κέντρισε το ενδιαφέρον το παιχνίδι με τα χρώματα: από τη μία το γκρίζο χρώμα που δείχνει το άχρωμο και παρατημένο περιβάλλον με τη ρύπανση και την αδιαφορία και από την άλλη το φωτεινό και γεμάτο χρώματα σπίτι την οικογένειας Νιαοουνιάρ χάρη στο οποίο τονίζεται το βασικό μήνυμα ότι όταν φροντίζουμε το περιβάλλον η ζωή μας και η καθημερινότητά μας γίνονται πιο όμορφες και πιο ζωντανές.

Οι μαγικές τσέπες της γιαγιάς Νιαουνιάρ καταφέρνουν κάτι μαγικό: ακόμα και κάτι που φαίνεται άχρηστο μπορεί να ξαναγίνει χρήσιμο. Με ποιον τρόπο; Οι συγγραφείς του βιβλίου μας το δείχνουν μέσα από έξυπνες και χρήσιμες ιδέες ανακύκλωσης. Το όμορφο αυτό παραμύθι μας περνάει το μήνυμα ότι αν αγαπάμε το περιβάλλον, ακόμα και με μικρές πράξεις, όπως αυτές της ανακύκλωσης και της επανάχρησης, μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο.

Βιβλίο Και ζήσαμε καλύτερα
Συγγραφέας Ελένη Ανδρεάδη
Εικονογράφος Μαίρη Καλαμπαλίκα
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Γεωργία Νικολοπούλου
Επιμέλεια κειμένου: Πάνος Τουρλής

Στην πρώτη ιστορία «Τα τρία πουλάκια», που προσωπικά ξεχώρισα, η συγγραφέας μιλάει για τον σεβασμό στη φύση. Όταν πετάμε σκουπίδια στο περιβάλλον, μολύνουμε το νερό ενώ το έδαφος και τα ζώα αρρωσταίνουν. Με απλές πράξεις από εμάς, όπως με το να πετάμε τα σκουπίδια στους κάδους, βοηθάμε να έχουμε έναν υγιέστερο πλανήτη. Η επόμενη ιστορία είναι «Η κοκκινοσκουφίτσα και το λιοντάρι», όπου ένα κοριτσάκι πάει στη γιαγιά της και στο δρόμο βρίσκει ένα λιοντάρι που της πιάνει την κουβέντα. Φτάνοντας στο σπίτι της γιαγιάς της, βλέπει το λιοντάρι να είναι εκεί και εκείνη όπως ήταν φυσικό τρομοκρατήθηκε. Το λιοντάρι όμως της είπε ότι ήθελε απλά να κρυφτεί από τους κυνηγούς και όχι να τη βλάψει. Η όμορφη αυτή ιστορία θέλει να μας πει ότι δεν πρέπει να κρίνουμε τους άλλους από την εμφάνισή τους. Η εξωτερική εικόνα δε μας φανερώνει την αληθινή ιστορία, τις δυσκολίες ή την καλοσύνη που μπορεί να κρύβει κάποιος μέσα του. Έτσι και μ’ ένα βιβλίο, δεν πρέπει να το κρίνουμε από το εξώφυλλο, γιατί μπορεί να εκπλαγούμε όταν διαβάσουμε την πρώτη σελίδα!

Η τρίτη ιστορία «Η μικρή γοργόνα και ο πρίγκιπας» είναι σαν το παραμύθι που διαβάζαμε πριν κοιμηθούμε αλλά έχει μια ανατροπή: η γοργόνα δεν πάει στη στεριά γιατί αγαπάει τον πρίγκιπα αλλά γιατί η θάλασσα μολύνθηκε από τους ανθρώπους! Όπως και στην πρώτη ιστορία έτσι και εδώ, η συγγραφέας μάς παροτρύνει να αγαπάμε τη φύση, να την προστατεύουμε και να τη διατηρούμε καθαρή για να είναι όλοι ευτυχισμένοι. Στην τέταρτη ιστορία «Ο Μαυρομάλλης και οι τρεις πολικές αρκούδες» πρωταγωνιστής είναι ένα αγόρι, ο Μαυρομάλλης, που καταλαβαίνει τι συμβαίνει με την κλιματική αλλαγή και προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις να βοηθήσει τις πολικές αρκούδες να βρουν τροφή, μιας και η γη υπερθερμαίνεται  και οι ίδιες δυσκολεύονται να επιβιώσουν. Το ηθικό  δίδαγμα που ένιωσα ότι θέλει να μας περάσει το παραμύθι είναι ότι κάθε μας πράξη έχει αντίκτυπο. Όταν εμείς σεβόμαστε το περιβάλλον και προστατεύουμε τη φύση τότε θα ζούμε και εμείς σε έναν όμορφο και ασφαλή κόσμο, διαφορετικά, αν δεν τη φροντίσουμε, οι συνέπειες θα επηρεάσουν όλους μας.

Η επόμενη και τελευταία ιστορία είναι «Ο Τζακ και η πολυκατοικία». Η συγγραφέας προσπαθεί μέσα από αυτό το πολύ ευχάριστο παραμύθι να πείσει τους αναγνώστες να αφήσουν το κινητό και να βγουν έξω στη φύση. Η φύση μάς προσφέρει όσα καμία οθόνη δεν μπορεί: καθαρό αέρα, ηρεμία, χρώματα, ήχους. Όταν αφήνουμε το κινητό μας και δεν είμαστε κολλημένοι με τις ώρες, τότε δίνουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία να ξεκουραστεί και να χαλαρώσει. Μερικά λεπτά έξω μπορούν να μας κάνουν αληθινά χαρούμενους κι όχι οι αμέτρητες ώρες στο κινητό.

Πέντε συναρπαστικές ιστορίες, βασισμένες σε κλασικά παραμύθια, τονίζουν επίκαιρα και σημαντικά διαχρονικά μηνύματα, όπως τον σεβασμό στο περιβάλλον και στη διαφορετικότητα, το ενδιαφέρον και την αγάπη για τον γύρω μας κόσμο και πολλά άλλα. Η εικονογράφηση της Μαίρης Καλαμπαλίκα μου άρεσε πάρα πολύ. Κάθε εικόνα ζωντάνευε  την ιστορία με υπέροχο και πρωτότυπο τρόπο και ένιωθα μοναδικά συναισθήματα. Οι σελίδες έμοιαζαν με μικρά έργα τέχνης που θα ήθελα να τις χαζεύω για ώρες! Ανακαλύψτε κι εσείς λοιπόν το νέο συναρπαστικό βιβλίο της Ελένης Ανδρεάδη.

Βιβλίο Πουαρό, η φώκια & Μέριλιν, η γουρουνίτσα
Συγγραφέας Τασούλα Επτακοίλη
Εικονογράφος Στέλλα Στεργίου
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Πουαρό, η μικρή φώκια, έχασε τη μαμά του μες στη θάλασσα και ψάχνει να τη βρει. Δεν ήθελε τίποτ’ άλλο, παρά ν’ ακουμπήσουν οι μουσούδες τους. Πώς και πότε χάθηκαν; Θα καταφέρει να την ξαναβρεί; Τι σήμαινε για το φωκάκι η μαμά του; Τα καλαμάρια του γυρίζουν την πλάτη, ένα χταπόδι θέλει να τον βοηθήσει αλλά αναγνωρίζει τις δυσκολίες, κολιός, ξιφίας, μουρμούρα και άλλα ψάρια τον γεμίζουν με αντικρουόμενες πληροφορίες. Η θάλασσα κρύβει ομορφιές μα και κινδύνους και είναι απέραντη, κάτι που δυσκολεύει την επιθυμία της φώκιας. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν εξοκείλει σε μιαν ακτή και συναντάει τους ανθρώπους, το είδος που η μητέρα του τον συμβούλευε να αποφεύγει: «Μπορεί να κάνει το καλύτερο αλλά και το χειρότερο», του τόνιζε. Τι θα του συμβεί από δω και πέρα; Μια υπέροχη, συγκινητική και τρυφερή ιστορία που μας μαθαίνει πολλά πράγματα για τη φώκια και ταυτόχρονα, μέσα από την ιστορία του Πουαρό, τονίζονται οι αρετές της αγάπης, της ανθρωπιάς, του σεβασμού στα ζώα και στο φυσικό περιβάλλον. Ο Πουαρό με όσα βιώνει καταφέρνει να γίνει δυνατός, να αποκτήσει αυτοπεποίθηση, να δει μια διαφορετική πλευρά της ζωής και να ξεχυθεί στην αγαπημένη του και απέραντη θάλασσα για να βρει τη μητέρα του: «Η αγάπη ανοίγει νέους δρόμους και σε οδηγεί εκεί όπου θέλεις να φτάσεις».

Η Μέριλιν, η γουρουνίτσα, γεννιέται στο χοιροτροφείο του Πολύβιου Μπριζολόπουλου, ο οποίος δέχεται ένα περίεργο τηλεφώνημα: δυο κοπέλες θέλουν ένα γουρούνι αλλά όχι για να το φάνε! Η Βίκυ Χορτοφαγοπούλου και η Μαργαρίτα Φιλοζωίδου έχουν μια φάρμα και αποκτούν νέο μέλος στην παρέα τους, την κούκλα Μέριλιν. Η Λευκή η γαϊδουρίτσα, η κατσίκα Ευλαμπία, οι προβατίνες Μπέτυ και Μπέλα, ο Χαρίλαος το πόνι, ο κούνελος Αιμίλιος και ο σκύλος Χουάν είναι η νέα της παρέα. Πώς θα είναι η ζωή της; Πώς θα της φερθούν οι άνθρωποι και γιατί δε θέλουν να την κάνουν μπέικον; Γιατί η Μπέτυ και η Μπέλα της κάνουν τη ζωή δύσκολη; Μια γλυκιά και όμορφη ιστορία αφιερωμένη στα πλάσματα που μεγαλώνουν μόνα τους σε ξένο περιβάλλον και αποκτούν σταδιακά νέους φίλους. Η Μέριλιν καταφέρνει αργά αλλά σταθερά να προσαρμοστεί στη φάρμα, να κάνει φίλους αλλά και εχθρούς και τελικά να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του κτήματος. Οι δυσκολίες την ωριμάζουν και την κάνουν πιο δυνατή και καταλαβαίνει πως: «σπίτι μας είναι εκεί όπου η καρδιά μας ζεσταίνεται από την αγάπη, οικογένειά μας είναι οι άνθρωποι και τα ζώα που επιλέγουμε για να μοιραστούμε τη ζωή μας».

Τα βιβλία της σειράς «Ιστορίες με ουρά» απευθύνονται σε παιδιά από 6 ετών και πάνω και είναι γραμμένα με συναρπαστικό τρόπο. Έχουν παραστατικές περιγραφές, πλούσιο λεξιλόγιο, τρυφερές σκηνές, ανατροπές και πολλά καλολογικά στοιχεία. Η εικονογράφηση της Στέλλας Στεργίου είναι φωτεινή και πολύχρωμη, με σωστές προοπτικές και διαστάσεις, ενδιαφέρουσες οπτικές γωνίες και απολαυστικές λεπτομέρειες. Στο τέλος των βιβλίων υπάρχουν εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες για τις φώκιες και για τη Mom καθώς και τα αξιοθαύμαστα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των γουρουνιών, στοιχεία δηλαδή που θα βοηθήσουν τους μικρούς αναγνώστες να μάθουν πολλά για τις φώκιες και τα γουρούνια ενώ ταυτόχρονα θα καλλιεργήσουν θετικά γνωρίσματα του χαρακτήρα τους και θα κατανοήσουν βασικές έννοιες όπως η αγάπη και ο σεβασμός.

Βιβλίο Υπόθεση Κόκκινος Φάκελος 
Συγγραφέας Ελένη Ανδρεάδη
Εικονογράφος Γιάννης Σκουλούδης
Κατηγορία Παιδικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στην τρίτη τους περιπέτεια τα παιδιά μαθαίνουν πώς να ξοδέψουν το χαρτζιλίκι τους «στο κενό», σε αυτό που δε βλέπουν και όμως είναι πολύτιμο! Χάρη σε ένα μπισκότο της τύχης που περιέχει έναν γρίφο τα παιδιά ξεκινούν ένα νέο συναρπαστικό ταξίδι και γνωρίζουν την Ήβη, έναν από τους Εκδικητές της Πλαστικής Πανούκλας που διοργανώνει συχνά καθαρισμό του κοντινού ρέματος από τα σκουπίδια ώστε να αποφεύγονται πλημμύρες και άλλες καταστροφές. Μαθαίνουμε για το επικίνδυνο πλαστικό, που αντέχει για εκατοντάδες χρόνια και σπάει σε τόσο μικρά κομματάκια που δε φαίνονται αλλά τα τρώμε μέσα από ψάρια και ζώα που επίσης αρρωσταίνουν. «Η ανακύκλωση είναι η τελευταία λύση. Το πιο σημαντικό είναι να μειώσουμε τα πλαστικά από την αρχή», αυτό πρεσβεύει η συγγραφέας και παραθέτει πρακτικές ιδέες για να βελτιώσουμε τη ζωή μας, όπως υφασμάτινες σακούλες και παγούρια, χάρτινα αντικείμενα, ανταλλαγές παιχνιδιών για να μην αγοράζουμε συνεχώς καινούργια. Τα δυο αδέλφια μπαίνουν σε σκέψεις γύρω από τα πλαστικά σκουπίδια, πού καταλήγουν και πόσο κακό κάνουν σε αθώα ζώα. Πώς φτάνει τόσο πλαστικό στη θάλασσα; Τι σχέση έχει με όλα αυτά η συναρπαστική ιστορία του άρχοντα των γερανών; Και πώς εμπλέκονται σε αυτά οι τραυματισμένες θαλάσσιες χελώνες που τις φροντίζουν σ’ ένα ειδικό νοσοκομείο; Πώς μπορούμε να βρούμε άλλα αντικείμενα εξίσου χρήσιμα αλλά να μη μας βλάπτουν; Πώς μπορούμε να ικανοποιούμε τις ανάγκες μας ώστε να δείχνουμε καλοσύνη και φροντίδα για ανθρώπους και ζώα;. «Καλοσύνη είναι να σκέφτεσαι πώς μπορείς να κάνεις τον κόσμο καλύτερο και αν κάτι που το αγοράζεις πραγματικά το χρειάζεσαι».

Εκτός από τις συναρπαστικές πληροφορίες για τη βελτίωση της ζωής μας μακριά από το πλαστικό, υπάρχουν και πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για την κινέζικη πρωτοχρονιά που γιορτάζεται έναν μήνα μετά τον Ιανουάριο. Μα πόσο διαφορετικά και σημαντικά έθιμα για να πάει καλά η χρονιά! Με μια πρωτότυπη βασική ιδέα ξεκινάνε όλα, όπως πάντα: «Το κενό και όχι ο πηλός από τον οποίο είναι φτιαγμένη κάνει την κούπα πολύτιμη για εμάς». Με αφορμή αυτήν τη σκέψη του Σίφου ξεδιπλώνεται με εύληπτο και συναρπαστικό τρόπο η φιλοσοφία του γιν και του γιάνγκ, δείγματα της ισορροπίας που προέρχονται από το κενό και από την κούπα ταυτόχρονα. Όταν έχουμε ισορροπία μέσα μας και έξω μπορούμε να είμαστε πιο ευτυχισμένοι εμείς και ο πλανήτης. Η Ελένη Ανδρεάδη έγραψε και πάλι μια συναρπαστική, ενδιαφέρουσα και πλούσια σε πληροφορίες και πρακτικές ιδέες περιπέτεια για τους Μαχητές του Ντάο, οι οποίοι αυτήν τη φορά καλούνται να σώσουν τα ζώα και τον κόσμο από την αλόγιστη χρήση του πλαστικού. Όλα αυτά ξεδιπλώνονται με τον γνωστό συναρπαστικό και όμορφο τρόπο γραφής που με αιχμαλώτισε ήδη από το πρώτο βιβλίο της σειράς. Η εικονογράφηση του Γιάννη Σκουλούδη είναι πολύχρωμη, συναρπαστική και άκρως ρεαλιστική. Τα παιδιά και ο παππούς αποτυπώνονται με ποικίλες εκφράσεις και οπτικές γωνίες, οι εικόνες είναι γλυκές και χαριτωμένες αλλά «σκληραίνουν» όταν χρειάζεται να δείξουν εικόνες της περιβαλλοντικής καταστροφής (η θαλάσσια χελώνα στο χειρουργείο, η πλαστική σακούλα που καταλήγει στη θάλασσα, η αφθονία των πλαστικών αντικειμένων που αποτυπώνονται σα να «πνίγουν» τα παιδιά). Γενικότερα έχει γίνει πολύ καλή δουλειά, εφάμιλλη με το συναρπαστικό κείμενο.

Στο βιβλίο «Υπόθεση Κόκκινος Φάκελος» οι μικροί αναγνώστες κατανοούν πόσο αλόγιστη χρήση του πλαστικού γίνεται και διαπιστώνουν μέσα από μια συναρπαστική περιπέτεια και ενδιαφέρουσες πληροφορίες πόσο επιβλαβές είναι μακροπρόθεσμα το γεγονός πως βρομίζουμε τη φύση, τη γη και τη θάλασσα με σκουπίδια, πλαστικά και χημικά. Με ωραία παραδείγματα και με εύληπτο τρόπο βγαίνει το απαιτούμενο αίσθημα ευθύνης που πρέπει να έχουμε όλοι για ένα καλύτερο και καθαρότερο αύριο. Στις τελευταίες σελίδες υπάρχουν ένα βίντεο από το ατελιέ της εικαστικού Μαρίας Φραγκουδάκη που δημιουργεί εκπληκτικά έργα τέχνης από πλαστικά σκουπίδια και ιδέες για αντίστοιχες χειροτεχνίες, εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες για τη χρήση του πλαστικού στον κόσμο, κινέζικα πρωτοχρονιάτικα έθιμα, διαλογισμός ευγνωμοσύνης, στοιχεία επικοινωνίας και δράσης οργανώσεων και οργανισμών, τα βήματα που θα οδηγήσουν τα παιδιά σε σημαντικές αλλαγές στην καθημερινότητά τους (Μειώνω-Ξαναχρησιμοποιώ-Ανακυκλώνω) και άλλα μυστικά, ιδέες και προτάσεις που κάνουν την ανάγνωση του βιβλίου μια ολοκληρωμένη και αξέχαστη περιπέτεια για μικρούς και μεγάλους.

Βιβλίο Τικιτόκο, φωτιά στο δάσος!
Συγγραφέας Ιωάννα Κυρίτση-Τζιώτη 
Εικονογράφος Francesca Rossi
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Κόκκινη Κλωστή Δεμένη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Τικιτόκο είναι ένας μικρός τρυποκάρυδος που όλο ανοίγει «τοκ-τοκ» τρύπες στους κορμούς των δέντρων. Γεννήθηκε από δυο γονείς που δεν επέστρεψαν στη φωλιά τους γιατί χάθηκαν είτε στα τσιμεντένια κτήρια που απειλούν το δάσος είτε στον κοντινό λόφο με τα σκουπίδια. Μόνη του παρηγοριά η βελανιδιά που τον μεγάλωσε, την οποία αποκαλεί «μητέρα» κι ας μην τον γέννησε. Μέρα με τη μέρα πετάει όλο και μακρύτερα ώσπου φτάνει κοντά στο ποτάμι κι εκεί ανακαλύπτει τους ανθρώπους. Η βελανιδιά τον έχει συμβουλεύσει να μην τους εμπιστεύεται ποτέ γιατί δε νοιάζονται για το δάσος και πράγματι, διαπιστώνει με τρόμο πως έφυγαν τόσο βιαστικά που άφησαν τα σκουπίδια τους πίσω κι αυτά πήραν φωτιά. Θα καταφέρει ο Τικιτόκο να σώσει το δάσος; Πώς θα τραβήξει την προσοχή των ανθρώπων;

Μια υπέροχη και συναρπαστική ιστορία για παιδιά από 4 ετών και πάνω γραμμένη με αγάπη για το περιβάλλον και τη φύση, τη μητέρα όλων μας. Από την αρχή η συγγραφέας μας βάζει στο κλίμα κινδύνου που ζει το δάσος, με την κοντινή πόλη να το πλησιάζει επικίνδυνα με τις τσιμεντένιες πολυκατοικίες της. Η αγάπη ανάμεσα στη βελανιδιά και τον Τικιτόκο είναι τρυφερή και συγκινητική και γεμίζει τον τρυποκάρυδο με το απαραίτητο θάρρος για να ζητήσει βοήθεια όταν έρχεται η ώρα της πυρκαγιάς. Ένα μικρό πουλί που ακόμη δεν έμαθε να πετά καλείται να καταφύγει στη βοήθεια κάποιων αλλά ποιους να εμπιστευτεί; Μετά το πανέξυπνο σχέδιό του, οι μικροί αναγνώστες του παραμυθιού διαπιστώνουν πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι επικίνδυνοι και κακοί, μιας και ανάμεσά τους υπάρχουν κι αυτοί που νοιάζονται και σέβονται το περιβάλλον. Στο τελευταίο δισέλιδο του βιβλίου υπάρχουν πολλές πληροφορίες για το πώς να συμπεριφερόμαστε στο δάσος, τι να κάνουμε αν δούμε καπνό και κυρίως πόσο μεγάλη είναι η καταστροφή από ένα καμένο δάσος.

Η εικονογράφηση της Francesca Rossi είναι υπέροχη και απολαυστική, γεμάτη χορταστικές και ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες που εγείρουν ποικίλα συναισθήματα: δέος από α σιμεντένια θηρία που απειλούν το δάσος, συγκίνηση με την αγκαλιά της βελανιδιάς και του Τικιτόκο, αγωνία με τις σκηνές της πυρκαγιάς. Μου άρεσε πολύ το δισέλιδο με όλα τα πετούμενα που απομακρύνονταν από το δάσος και η τελευταία απεικόνιση της βελανιδιάς με όλα σχεδόν τα πουλιά του δάσους που γιορτάζουν τη σωτηρία τους. Υπέροχες σκηνές με αδρές γραμμές, ζωηρά χρώματα και μεγάλα μεγέθη συντροφεύουν με τον καλύτερο τρόπο το κείμενο και βοηθάνε τα παιδιά να αυξήσουν την παρατηρητικότητά τους.

Βιβλίο Κοίτα τη φύση ξανά
Τίτλος πρωτοτύπου Volver a mirar
Συγγραφέας-Εικονογράφος Azul López
Μετάφραση Βαγγέλης Ηλιόπουλος
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Κόκκινη Κλωστή Δεμένη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ένας άνθρωπος κάποτε είχε μεγάλη περιέργεια για τον ουρανό, αναρωτιόταν τι να υπήρχε εκεί πάνω και περνούσε την ημέρα του κοιτώντας συνεχώς ψηλά. Προσπάθησε να τραβήξει το ενδιαφέρον των συνανθρώπων του προς τον ουρανό αλλά κανείς δεν του έδινε σημασία κι έτσι ο άνθρωπος σύντομα αφομοιώθηκε στη δική τους ρουτίνα. Κάποια μέρα όμως βρέθηκε μπροστά σε μια τεράστια τρύπα και τότε τα πάντα άλλαξαν.

Το συναρπαστικό αυτό παραμύθι τονίζει με αλληγορικό τρόπο τη σημασία και την αξία που έχει η φύση στη ζωή μας και τον σεβασμό που της οφείλουμε. Με απλές προτάσεις και λέξεις γεμάτες εικόνες και αφηγηματική δύναμη γνωρίζουμε έναν άνθρωπο που προσπαθούσε να ξεχωρίσει και τελικά κατέληξε ένα ακόμη γρανάζι μιας αδιάφορης μηχανής. Με αφορμή το μυστηριώδες βάραθρο των πουλιών σε μια περιοχή του Μεξικού, ξεδιπλώνεται μια τρυφερή και συγκινητική ιστορία γύρω από την αξία και τη σημασία του περιβάλλοντος στη ζωή μας, κάτι που τονίζεται από το απρόσμενο τέλος και τον θαυματουργό θα έλεγε κανείς τρόπο που οι άνθρωποι τελικά θα κοιτάξουν ψηλά.

Η εικονογράφηση είναι της συγγραφέως και δημιουργεί με μεικτή τεχνική όχι μόνο τη ρεαλιστική απεικόνιση της καθημερινότητας του παρατηρητή αλλά και διάφορα σουρεαλιστικά μοτίβα (λαβύρινθους, κρατήρες κ. ά.) που μας δείχνουν τη μονοτονία και την ανία της κάθε μέρας όταν αυτή παίρνει τη θέση της συναρπαστικής παρατήρησης του ουρανού. Εξαίσιες οπτικές γωνίες, όπως αυτή που βλέπουμε τους ανθρώπους από πάνω, ενδιαφέρουσες απεικονίσεις μιας σκαλωσιάς γεμάτης εργάτες που δε βλέπουν τίποτα γύρω τους την ώρα της δουλειάς, τα χιλιάδες πουλιά που γεμίζουν τις σελίδες ξαφνικά και πολλά άλλα γνωρίσματα με ταξίδεψαν στη ζωή του παρατηρητή και μου έδειξαν τις διαφορετικές πτυχές της ζωής: σκοτεινή και μονότονη από τη μια, φωτεινή και απρόσμενη από την άλλη. Μια διαφορετική και πρωτότυπη ιστορία για το περιβάλλον και τη φύση.

Βιβλίο Ο Άρης χαμογελάει-Ο Άρης γκρινιάζει 
Τίτλος πρωτοτύπου Grahams’ got the grins grumps
Συγγραφέας P. Crumble
Εικονογράφος Matt Shanks
Μετάφραση Εύη Γεροκώστα
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Κόκκινη Κλωστή Δεμένη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Άρης είναι ένα γκρινιάρικο ελεφαντάκι που μια μέρα του πάνε όλα στραβά. Το αγαπημένο του πουλόβερ έχει μπει στο πλύσιμο, πάτησε ένα παιχνίδι, του κόπηκε το κορδόνι του παπουτσιού, άρχισε να βρέχει όταν ξεκίνησε για το σχολείο κι είχε και αρακά για μεσημεριανό όταν γύρισε σπίτι! Ήταν μια απαίσια μέρα για τον Άρη…ή μήπως όχι; Το παραμύθι απευθύνεται σε παιδιά από 4 ετών και πάνω, τα οποία μπορούν να γυρίσουν το βιβλίο ανάποδα και να διαβάσουν την ιστορία από την αρχή, γεμάτη αισιοδοξία και τύχη αυτήν τη φορά! Έτσι, μέσα από έξυπνες ανατροπές, οι μικροί αναγνώστες μαθαίνουν να βρίσκουν κάτι αισιόδοξο στις αναποδιές τους και να μην γκρινιάζουν ασταμάτητα, αφού σύντομα, με κάποιον τρόπο, κάτι καλό θα βγει στην πορεία. Για παράδειγμα, μετά τον αρακά έχει μηλόπιτα για επιδόρπιο!

Η εικονογράφηση του Matt Shanks είναι απλή και χωρίς πολλές λεπτομέρειες, με μεγάλες μορφές και πολλά χρώματα. Η προβοσκίδα του Άρη βοηθάει κι αυτή με τον τρόπο της δημιουργώντας έτσι αστείες απεικονίσεις ενώ οι καθαυτές ιστορίες χρωματίζονται με πιο σκούρες επιλογές η γκρινιάρικη, με πιο φωτεινές η αισιόδοξη. Ένα θυμωμένο σύννεφο συνοδεύει τον Άρη όταν γκρινιάζει κι ένα κίτρινο φόντο στις περισσότερες στιγμές της ημέρας του αισιόδοξου Άρη. Επίσης μου άρεσε πολύ σε χρώματα και απεικόνιση η βόλτα του Άρη με τη φίλη του τη Φένια κάτω από τη βροχή. Επομένως, ποιον Άρη προτιμάτε και πώς μπορείτε να βελτιώσετε μια δύσκολη μέρα;

Βιβλίο Τα ταξίδια του Μαρίνου
Τίτλος πρωτοτύπου I viaggi di Marino
Συγγραφέας-Εικονογράφος Cecilia Cavallini 
Μετάφραση Βαρβάρα Καρζή
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Κόκκινη Κλωστή Δεμένη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Μαρίνος είναι ένας γλυκός ρινόκερως που θέλει να νιώθει χρήσιμος κι εφευρίσκει διάφορες ιδέες για να βοηθάει τον κόσμο. Όλα ξεκίνησαν όταν το καλοκαίρι μοίραζε σπιτικές λεμονάδες και διαπίστωσε πως αυτό μπορεί να το προσφέρει ο οποιοσδήποτε κι έτσι στρέφει το ενδιαφέρον του αλλού. Αποφασίζει λοιπόν να φέρνει τη βροχή όπου την έχουν ανάγκη και σύντομα αρχίζει να ταξιδεύει ακολουθώντας πάντα το καλοκαίρι. Έτσι ξεκινάει μια συναρπαστική σειρά ταξιδιών σε όλο τον κόσμο και οι μικροί αναγνώστες ακολουθούν τον Μαρίνο από τον βορρά μέχρι τον νότο. Το παραμύθι απευθύνεται σε παιδιά από 4 ετών και πάνω και το λεξιλόγιο είναι απλό και εύληπτο. Ο γλυκός ρινόκερως πότε ταξιδεύει στον νότο κάτω από τον Ισημερινό, πότε στον Νέο Κόσμο που θέλουν να καθαρίσει ο βρώμικος αέρας, πότε στην Ευρώπη που έχει αναστατωθεί από τις θερμοκρασίες, πότε στην ανατολή για τους πολύτιμους ορυζώνες. Γιατί δεν τον καλούν όμως και στον Βόρειο Πόλο; Θα στρέψει τη ματιά του ο Μαρίνος και προς τα εκεί; Και πώς μπορεί να συνεισφέρει στους πόλους με τη βροχή; Τίποτα δεν εμποδίζει τον ήρωα της ιστορίας να σκαρφιστεί κάτι εξίσου χρήσιμο και γέλασα πολύ με την ευστροφία του.

Η Cecilia Cavallini έκανε και την εικονογράφηση του κειμένου της, το οποίο γέμισε με παλ και πλούσια χρώματα γεμάτα φως και αδρές γραμμές. Παραστατικές απεικονίσεις, ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες, σωστή προοπτική, έξυπνες οπτικές γωνίες κι ένα χορταστικό δισέλιδο στο τέλος του βιβλίου όπου ξεδιπλώνεται ο πλανήτης μας σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια είναι γνωρίσματα που θα οξύνουν τη φαντασία των παιδιών, θα εμπλουτίσουν τη σκέψη τους και το λεξιλόγιό τους στην προσπάθειά τους να περιγράψουν τι βλέπουν σε κάθε σελίδα. Αγάπησα τα σαλιγκαράκια μες στη βροχή, εντυπωσιάστηκα από τα πολύχρωμα ψάρια και τις πανέμορφες ομπρέλες που δημιούργησαν γοητευτικές εικαστικές αντιθέσεις και απόλαυσα τις μεταμορφώσεις του Μαρίνου σε κάθε περίσταση. Ελάτε λοιπόν να ζήσουμε «Τα ταξίδια του Μαρίνου».

Βιβλίο Το λουλούδι της θάλασσας
Συγγραφέας Νάγια Δαλακούρα
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Ιστορικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κλειδάριθμος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Νάγια Δαλακούρα έγραψε ένα από τα ωραιότερα μυθιστορήματα που έχω διαβάσει, ένα κείμενο με ιστορικό φόντο και με κεντρική ιδέα κάτι που σπάνια συναντώ στην ελληνική λογοτεχνία: την εξερεύνηση της Αρκτικής τον 19^ο αιώνα και πώς ζουν άνθρωποι που έχουν μάθει να παλεύουν με το κρύο για να επιβιώσουν. Με τέχνη, σεβασμό και προσοχή αναπαριστά με συναρπαστικές λεπτομέρειες τον βιότοπο μιας περιοχής γεμάτης πάγους και τον τρόπο ζωής, τα έθιμα, τις προλήψεις και τον σεβασμό για τη φύση των ανθρώπων που ζουν εκεί. Ταυτόχρονα καταφέρνει να στήσει με εξίσου μεγάλη δεινότητα το σκοτεινό, βρώμικο, ανθυγιεινό Λονδίνο της ίδιας εποχής όπου ζουν αριστοκράτες στον κόσμο τους και φτωχοί έξω από αυτόν. Με τούτο το ιστορικό φόντο διαδραματίζεται μια τρυφερή και συγκινητική ιστορία αγάπης με απρόσμενο τέλος που με έμαθε να σέβομαι τη φύση και τα ζώα και με έκανε να αγανακτώ για τα εγκλήματα που γίνονταν τότε στο όνομα της προόδου της επιστήμης.

Το Βορειοδυτικό Πέρασμα συνδέει τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό μέσω του Αρκτικού Ωκεανού και επί αιώνες οι Ευρωπαίοι εξερευνητές τον αναζητούσαν ως πιθανή εμπορική οδό προς την Ασία. Το 1845 ο Βρετανός εξερευνητής σερ Τζον Φράνκλιν ξεκίνησε με τα πλοία «Erebus» και «Terror» και 129 μέλη συνολικά για να εντοπίσει και να χαράξει το «μυθικό» Βορειοδυτικό Πέρασμα στην καναδική Αρκτική αλλά τα ίχνη τους χάθηκαν. Η ιστορία ξεκινάει το 1848, όπου ετοιμάζεται μιαν αποστολή αναζήτησης των πλοίων και των πληρωμάτων τους και ο Τζέιμς Κάρινγκτον αποφασίζει να γίνει μέλος της θέτοντας τις υπηρεσίες του ως χειρουργός ενώ ταυτόχρονα η οικογένεια της Νανούκ ταξιδεύει σε πιο νότιες περιοχές εν όψει του καλοκαιριού. Η κοπέλα πήρε το όνομά της από τη λευκή βασίλισσα των πάγων και μεγάλωσε στις αχανείς πεδιάδες του Αρκτικού Κύκλου με σεβασμό στη φύση γιατί αυτή υπήρχε πριν τον άνθρωπο και στους προγόνους της φυλής της. Αναγνωρίζει τα σημάδια στον πάγο, διαβάζει τ’ αστέρια και είναι δεινή κυνηγός και ψαράς. Από την άλλη, ο Τζέιμς Κάρινγκτον, γόνος σεβαστής οικογένειας, μεγάλωσε μόνος με τον αυστηρό πατέρα του σε μια πολυτελή οικία με αμέτρητους κανόνες καλής συμπεριφοράς και υπηρέτες. Ανατράφηκε με πλούσια υλικά αγαθά αλλά στερήθηκε χάδια και στοργή, μιας και η μητέρα του αυτοκτόνησε μετά τη γέννα του. Ντροπαλός και εσωστρεφής, εσώκλειστος στα καλύτερα σχολεία, διαβάζει κρυφά για την ιατρική, λαχταρώντας να προσφέρει σε όσους δεν έχουν προνόμια και να βοηθήσει όσους υποφέρουν. Σύντομα τα καταφέρνει κι έτσι ξεκινάνε διαρκείς κόντρες με τον οπισθοδρομικό και ρατσιστή πατέρα του.

Η αποστολή στην Αρκτική γεμίζει όνειρα και προσδοκίες τον Τζέιμς: «Πόσο μεγάλος ήταν ο κόσμος! Πόσο πολύ ήθελε να νιώσει ελεύθερος! Πόσο κοντά στο όνειρο αισθανόταν με τούτη την επιστολή στα χέρια! Σχεδόν μύριζε το μεθυστικό άρωμα της περιπέτειας» (σελ. 32). Συγκρούεται διαρκώς με τον συντηρητικό Χένρι Κάρινγκτον, που έχει εξελιχθεί σε υπέρμετρα αυστηρό γέρο, με ιδέες που ανήκουν στους σκοτεινούς αιώνες, υποστηρικτή του δουλεμπόριου και της φεουδαρχίας, της ανωτερότητας της λευκής φυλής έναντι των απολίτιστων αγρίων του νεοανακαλυφθέντος κόσμου. Η αποκοτιά του γιου του είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι στις σχέσεις τους. Έτσι, ο Τζέιμς, «απαλός σαν χιόνι και χρυσαφένιος σαν τον Απόλλωνα», θα ταξιδέψει ανάμεσα σε ανθρώπους που μυρίζουν αλκοόλ κι έχουν χάσει δόντια από το σκορβούτο. Συναρπαστικές και προσεγμένες οι περιγραφές της εποχής και του τόπου, με το γεμάτο κάρβουνο και αιθαλομίχλη, φθίση και ευλογιά Λονδίνο να ζει μια εποχή ιδιαίτερης μόδας στα ρούχα και γεμάτη συναρπαστικές εξελίξεις από τις εξερευνήσεις του κόσμου αλλά και σε μια περίοδο που γεμίζει η πόλη από Σκοτσέζους και Ιρλανδούς μετανάστες εξαιτίας του λιμού στις χώρες τους.

Η συγγραφέας καταγράφει με ενάργεια και χρήσιμες λεπτομέρειες το ταξίδι στις αφιλόξενες θάλασσες του βορρά, όπου ταξιδεύουν πενήντα άντρες («Πρόσωπα σαν περγαμηνές, ρημαγμένα από το αλάτι της θάλασσας, ανεμοδαρμένα από τους μανιασμένους αέρηδες του ασκού του Αιόλου…», σελ. 59) με προμήθειες δύο χρόνων, χρησιμοποιώντας ημερολόγια, κουμπάσο, πυξίδα, αστρολάβο και εξάντα. Η θάλασσα κάνει τους άντρες λιγότερο ευσπλαχνικούς κι αυτό ο Τζέιμς το ζει με τον χειρότερο τρόπο όταν δυσκολεύουν οι συνθήκες πλοήγησης και όταν γνωρίζει από κοντά πληρώματα φαλαινοθηρικών που ματώνουν τις θάλασσες σκοτώνοντας τα θηλαστικά αυτά («γύρω τους η θάλασσα έμοιαζε σφαγμένη»). Το πλήρωμα αποτελείται από ποικίλους χαρακτήρες και καταγράφονται σημαντικά περιστατικά που ατσαλώνουν τη θέληση του Τζέιμς μέσα από συγκινητικές μα και σκληρές στιγμές. Με λεξιλόγιο πλούσιο σε όρους και ορισμούς που δίνουν αληθοφάνεια και ρεαλισμό στο ναυτικό ταξίδι και με εναλλαγή της αφήγησης από τριτοπρόσωπη σε πρωτοπρόσωπη με τις σημειώσεις που κρατάει ο Τζέιμς στο ημερολόγιό του ξεπηδούν τραγούδια («Drunky sailor», «Molly Malone» και «Whisky Johnnie»), μύθοι και θρύλοι από τα βάθη των ωκεανών, νεράιδες και πειρατές, σκορβούτο και πόρνες, όλα όσα συντροφεύουν τις νύχτες των ναυτικών. Ταυτόχρονα ο Τζέιμς μάχεται καθημερινά με τις προκαταλήψεις τους και τις ελλιπείς συνήθειες υγιεινής που έχουν αποκτήσει («μικρόβια»; τι είναι τούτο πάλι; τον χλευάζουν). Και τότε ξεσπάει τύφος στο πλοίο.

Σε αντιδιαστολή με όλα αυτά, η ζωή στην Αρκτική κυλάει με άλλους ρυθμούς, θα έλεγα πιο ρομαντικούς αν δεν υπήρχε η ανάγκη της επιβίωσης από εντελώς αστάθμητους παράγοντες, μιας και η αφιλόξενη φύση δεν εξασφαλίζει τίποτα σταθερό για να φας, να πιείς, να ζεσταθείς. Θερμά σπίτια καμωμένα από χοντρούς κύβους πάγου, ψυχές νεκρών που αναζητούν τους δικούς τους μέσα στο φως του σέλαος, προκαταλήψεις και θρύλοι, δύσκολη και φτωχική ζωή, όλα αυτά αποτελούν τη ζωή της Νανούκ: «Τον χειμώνα στην Αρκτική τα πάντα εξαρτώνται από το κυνήγι». Εκεί «κυριαρχούν άλλοι νόμοι, νόμοι που δεν είναι γραμμένοι σε χαρτί…κι όλοι τους έχουν να κάνουν με την επιβίωση». «Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό απ’ το φως του καλοκαιριού» (σελ. 50), σκέφτεται η Νανούκ. Μεγαλώνοντας, η κοπέλα διαπιστώνει πως ο φοβερός και τρομερός αλλά κακότροπος Νακάσουκ τη θέλει δική του και είναι υποχρεωμένη να τον ακολουθήσει. Οι φίλες της προσπαθούν να βελτιώσουν την κακή της διάθεση, θύματα κι αυτές των θέσφατων της φυλής τους. Απλότητα και σκληρότητα στο τοπίο, η σιωπή στη λευκή παγωμένη γη ραγίζει από τα κήτη της θάλασσας, μήνες ψύχους και διαρκείς μετακινήσεις σε θερινούς κυνηγότοπους κοντά στον νότο όταν λιώσουν οι πάγοι, ένα ταξίδι επικίνδυνο μα και ελπιδοφόρο. «Οι ήχοι της άνοιξης στον Αρκτικό Κύκλο είναι μαγικοί… Στη ζωή των νομάδων της Αρκτικής η μετάβαση από την άνοιξη στο καλοκαίρι συνεπάγεται την κίνηση και κάθε κίνησή τους είναι συλλογική…» (σελ. 74). Δεν ήξερα τίποτα από όσα περιγράφονται από τη ζωή της οικογένειας μέσα στο ιγκλού, την τροφή τους, τον χρόνο που περνάνε με ιστορίες και ράψιμο όλοι μαζί τους σκοτεινούς μήνες της παγωνιάς. «Οι Ινουίτ ζουν με τον φόβο του απρόσμενου, γνωρίζουν απόλυτα το αδάμαστο της φύσης, ξέρουν πως τίποτε δεν αντιστέκεται στον χρόνο, σέβονται τις αποφάσεις των πνευμάτων…κατορθώνουν να ζουν την κάθε μέρα σα να είναι η τελευταία» (σελ. 49). «…ζουν σε απόλυτη αρμονία με το υπερφυσικό, γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να επιζήσουν χωρίς τη βοήθεια των ζώων και φοβούνται τις αόρατες δυνάμεις της φύσης…» (σελ. 75).

Ο Τζέιμς και η Νανούκ λοιπόν, δύο νέοι άνθρωποι που γνωρίζονται σ’ ένα αφιλόξενο περιβάλλον και προέρχονται από διαμετρικά αντίθετους κόσμους, γοητεύονται ο ένας από τον άλλον. Εκείνη τον σκέφτεται διαρκώς και προσπαθεί να τον κάνει να αντιληφθεί την αρμονία στα στοιχεία της φύσης αλλά κρυφά από τη φυλή της, της οποίας τα μέλη βγάζουν βιαστικά συμπεράσματα. «…τα όνειρα πλησιάζουν αργά και εξαφανίζονται γρήγορα. Δεν προλαβαίνεις να τα αγαπήσεις» (σελ. 197). Ο Τζέιμς ζει με τη φυλή της Νανούκ, βιώνει πρωτόγνωρα και θαυμαστά πράγματα, μαθαίνει κυνήγι και ψάρεμα αλλά πάνω απ’ όλα να αγαπά και να σέβεται τη φύση. «Μαζί τους είμαι ο εαυτός μου. Αυτός που εγώ θέλω να είμαι»! Φυσικά η σχέση των δύο νέων είναι μόνο η αρχή, μιας και διάφορα γεγονότα θα χαράξουν τη συνέχεια της ιστορίας, θα φέρουν στο φως καλά κρυμμένα μυστικά που ίσως τους χωρίσουν ή ίσως ατσαλώσουν τον έρωτά τους και όλα θα τελειώσουν με ένα αξέχαστο κεφάλαιο γεμάτο δύναμη και ένταση.

«Το λουλούδι της θάλασσας» είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα που ζωντανεύει με ενάργεια και ρεαλισμό μια εποχή σκληρή και δύσκολη για τις νέες χώρες που εποικίζονται κι έναν τόπο για τον οποίο ελάχιστα πράγματα γνωρίζουμε. Δύο διαμετρικά αντίθετοι χαρακτήρες, εκείνη απλή και με σεβασμό στη φύση, εκείνος με οικονομική άνεση κι ας προτιμά να βοηθάει τους φτωχούς, θα γνωριστούν και θα αγαπηθούν σε αντίξοες συνθήκες ενώ ένα σκοτεινό μυστικό από το παρελθόν θα τους κατατρύχει. Ολοκληρωμένοι χαρακτήρες, ανατροπές, ρεαλιστικές περιγραφές, άφθονα πραγματολογικα στοιχεία που εντάσσονται αρμονικά στη μυθοπλασία και άλλα είναι μερικά από τα θετικά χαρακτηριστικά ενός κειμένου που με ταξίδεψε στο σέλας και στο σκοτάδι, στην αγάπη και στην απληστία και μου έδειξε την απλότητα της φύσης που όλοι οφείλουμε να σεβαστούμε. «Κάθε άντρας πρέπει να ζήσει κάτι δυνατό με μια γυναίκα, ώστε να καταλάβει τα όριά του» (σελ. 105) και ο Τζέιμς Κάρνγκτον αυτό ακριβώς θα κάνει.

Βιβλίο Λούσι: ένα διαφορετικό καλωσόρισμα
Τίτλος πρωτοτύπου Lucy: una bienvenida diferente
Συγγραφέας-Εικονογράφος Pato Mena
Μετάφραση Δέσποινα Δρακάκη
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Λούσι είναι η καινούργια μαθήτρια στην τάξη και η δασκάλα ζητά από τα λαγουδάκια της να της φερθούν καλά και να παίζουν όλοι μαζί. Αμέσως εκείνα αρχίζουν να ψάχνουν τρόπους για να προσεγγίσουν τη Λούσι και συζητάνε για τα χόμπι και την καθημερινότητά τους, για την οικογένειά τους, για τα αγαπημένα τους φαγητά, ώστε μέσα από τις διαφορετικές αυτές απόψεις τους να βρουν κοινά στοιχεία με τη νεοφερμένη και να την καλωσορίσουν στην τάξη χωρίς να τη φέρουν σε δύσκολη θέση. Ο Pato Mena έγραψε μια έξυπνη ιστορία για παιδιά από 4 ετών και πάνω που τονίζει πως ουσιαστικά κανείς δε διαφέρει από τον άλλον και μάλιστα ίσως υπάρχουν και περισσότερα κοινά στοιχεία απ’ ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Βρήκα ευρηματικό το γεγονός πως τα λαγουδάκια «κάνουν πηγαδάκι» χωρίς να έχουμε δει τη Λούσι και μαθαίνουμε τι τρώνε, πώς έρχονται στο σχολείο, ποια είναι τα χόμπι τους, πόσα άτομα έχει η οικογένειά τους (λαγουδάκια γαρ), μόνο και μόνο για να φτάσουμε στην τελευταία σελίδα και να δούμε μια Λούσι ολόιδια με τους συμμαθητές της και να διαβάσουμε έναν απλό χαιρετισμό! Η εικονογράφηση του ιδίου είναι εξίσου απλή με βασικές γραμμές και μεγάλα σχήματα για να βοηθήσει ακόμη περισσότερο τους μικρούς αναγνώστες να αποτυπώσουν την ιστορία που ακούνε ή προσπαθούν να διαβάσουν οι ίδιοι. Η «Λούσι: ένα διαφορετικό καλωσόρισμα» είναι μια γλυκιά και πρωτότυπη ιστορία για τη διαφορετικότητα.

Βιβλίο Θα σε φροντίσω
Τίτλος πρωτοτύπου Avrò cura di te
Συγγραφέας Maria Loretta Giraldo
Εικονογράφος Nicoletta Bertelle
Μετάφραση Μάρω Ταυρή
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ένας μικροσκοπικός σπόρος κάποτε ένιωθε χαμένος μέσα στον απέραντο κόσμο. Η Γη τον φρόντισε τυλίγοντάς τον με το μαλακό της χώμα, το Νερό τον πότισε με σταγόνες, ο Ουρανός τον ζέστανε με τον ήλιο κι έτσι ο σπόρος ένιωσε ασφαλής, μεγάλωσε κι έγινε δέντρο. Με τη σειρά του λοιπόν ανταπέδωσε την καλοσύνη που βίωσε φροντίζοντας ανάμεσα στα κλαριά του ένα πουλάκι που έφτιαξε φωλίτσα. Κι ο κύκλος της καλοσύνης συνεχίζεται με τους ήρωες του παραμυθιού να βοηθάνε ο ένας τον άλλον με τρυφερό και συγκινητικό τρόπο. Είναι μια υπέροχη ιστορία για την καλοσύνη και τη δοτικότητα με ήρωες διάφορα φυσικά και έμβια στοιχεία του περιβάλλοντος, κάτι που βοηθάει τα μικρά παιδιά να κατανοήσουν επίσης το πώς μεγαλώνουν και αναπτύσσονται τα φυτά και σε τι βοηθάνε τα φυσικά στοιχεία ώστε ο σπόρος να γίνει δέντρο και καρπός. Η καλοσύνη και η φροντίδα είναι απαραίτητα για τη ζωή μας και για την ψυχική μας υγεία κι ο συγγραφέας φροντίζει να το τονίσει μέσα από απλά, καθημερινά παραδείγματα που θα συναρπάσουν τα μικρά παιδιά. Η εικονογράφηση της Nicoletta Bertelle  είναι λιτή, με μεγάλες λεπτομέρειες και με πλούσια χρώματα. Αποτυπώνει το δέντρο, το πουλί, τους καρπούς, την ίδια τη φύση με τέτοιο τρόπο που πυροδοτεί τη φαντασία των μικρών παιδιών και τα βοηθάει να δουν με τα ίδια τους τα μάτια πώς ο σπόρος γίνεται δέντρο. Μια γλυκιά και τρυφερή ιστορία που μυρίζει αγκαλιά και δοτικότητα.

Βιβλίο Το κορίτσι που ζωγράφιζε τον άνεμο 
Συγγραφέας Βασίλης Κάργας 
Εικονογράφοι Ραφαήλ Ελκάς, Μαρία Νασοπούλου
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Αρτέον
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Βασίλης Κάργας έγραψε ένα υπέροχο παραμύθι για παιδιά από 6 ετών και πάνω που, με αφορμή τους ανέμους, ξεδιπλώνει μια τρυφερή ιστορία γεμάτη εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες και χιλιάδες χρώματα. Η Μυρτώ αποφασίζει να αποτυπώσει όλους τους ανέμους κι έτσι, με τη βοήθεια της μητέρας της και του καπετάν Γιώργη, μαθαίνει τα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα, τον ρόλο τους στη ναυσιπλοΐα, καθώς επίσης μεγάλες και μικρές ιστορίες γύρω από αυτούς. Οι άνεμοι «μας φέρνουν ευωδιές κι αρώματα, μεταφέρουν και σκορπίζουν τους καρπούς της γης, μας δροσίζουν το καλοκαίρι…Άλλοτε πάλι είναι απρόβλεπτοι, καταστροφικοί και θυμωσιάρηδες». Ποιον να πρωτοαναφέρουμε; Η Τραμουντάνα είναι ο πιο δυνατός, άγριος και θυμωμένος, ο Νοτιάς είναι ο αγαπημένος των γεωργών αλλά όταν τρελαίνεται φυσάει πολύ δυνατά, ο Λεβάντες φέρνει αρώματα ανατολής και υφή μεταξένια, ο Πουνέντες ξυπνάει τη φύση, ο Μπάτης, ο Μαΐστρος και χιλιάδες άλλοι παίζουν καταλυτικό ρόλο στην καθημερινότητα των ανθρώπων.

Από τις σελίδες του βιβλίου περνάνε όλοι οι άνεμοι με τα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα και με τα συναισθήματα που προκαλούν στον κόσμο. Πού εντοπίζονται συνήθως, τι άλλες ονομασίες έχουν, πώς ετυμολογούνται οι λέξεις που χρησιμοποιούμε γι’ αυτούς, ποια αντικείμενα χρειαζόμαστε για να τους αντιμετωπίσουμε και πολλές άλλες συναρπαστικές και σημαντικές πληροφορίες χαρίζουν στα παιδιά γνώσεις και διασκέδαση. Μικρές προτάσεις, πλούσιο λεξιλόγιο, χιλιάδες ιδέες για το πώς να αποτυπώσουν και οι μικροί αναγνώστες τους ανέμους μαζί με τη Μυρτώ, όλα αυτά συγκροτούν μια μοναδική αναγνωστική εμπειρία γύρω από ένα θέμα με το οποίο ελάχιστα έχει ασχοληθεί η σύγχρονη παιδική λογοτεχνία. Επιπλέον, ο συγγραφέας στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου παραθέτει έξυπνα παιχνίδια για να μάθουν τα παιδιά την κλίμακα μποφόρ και το ανεμολόγιο!

Η εικονογράφηση του Ραφαήλ Ελκάς, στην οποία συμμετέχει η Μαρία Νασοπούλου, είναι άψογη, πολύχρωμη, ολοζώντανη, φωτεινή και υπέροχη! Θυμίζοντας αρκετά βυζαντινή τεχνοτροπία, γεμίζει τις σελίδες με παλ και ανοιχτά χρώματα και τις στολίζει με λουλούδια, ήλιους και πουλιά ενώ οι άνθρωποι έχουν μια γλυκύτητα και μια καλοσύνη στο βλέμμα και στις εκφράσεις. Η θάλασσα πότε αποτυπώνεται με ρεαλισμό και με πολλές ποικιλίες του μπλε και του γαλάζιου και πότε μεταμορφώνεται σ’ ένα σουρεαλιστικό λιβάδι λουλουδιών και γρασιδιού. Απόλαυσα τις λεπτομέρειες της βάρκας, τον φάρο, τον ήλιο και το φως που εναλλάσσονται με λουλούδια, ομπρέλες και καιρικά φαινόμενα. Και πόσο ευρηματική η απεικόνιση της έντασης των μποφόρ ανάλογα με τα χρώματα του μαντιλιού της ηρωίδας του βιβλίου! Δύο καταπληκτικές πένες που συμπληρώνουν ιδανικά ένα υπέροχο κείμενο.

«Το κορίτσι που ζωγράφιζε τον άνεμο» του Βασίλη Κάργα είναι ένα συναρπαστικό και πρωτότυπο παραμύθι που βοηθάει τα παιδιά να μάθουν καλύτερα τα είδη και τα ονόματα των ανέμων, να κατανοήσουν τον ρόλο και τα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα και να τα ζωντανέψουν στη φαντασία τους με χρώματα και λεπτομέρειες!