Βιβλίο Ο Στόχος: Δευτέρα Παρουσία
Συγγραφέας Παναγιώτης Δεληγιάννης
Κατηγορία Τρόμου
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο νέο του μυθιστόρημα, ο συγγραφέας περιγράφει με τον οικείο γρήγορο και σφιχτοδεμένο τρόπο του το πώς εξελίσσεται η ζωή και η προσωπικότητα του δημοσιογράφου που γνωρίσαμε στο «Ημερολόγιο». Μια γυναίκα-Λίλιθ είναι κρυμμένη πίσω από τη μεγαλύτερη συνωμοσία όλων των εποχών κι έχει σχέδια που θα στοιχίσουν στον κόσμο το τέλος του. Ενώ στο πρώτο βιβλίο είχαμε εναλλάξ αφηγηματικές περιγραφές και αποσπάσματα ημερολογίου, εδώ το κείμενο παρατίθεται με τριτοπρόσωπη αφήγηση μεν αλλά με ενδείξεις ώρας και μέρας ακόμη και τρεις φορές στην ίδια σελίδα. Έτσι ο αναγνώστης αποκτά την αίσθηση πως διαβάζει με ένα ρολόι που χτυπάει ανελέητα τον χρόνο, αλλάζοντας για πάντα με κάθε τικ και κάθε τακ τις ζωές των ηρώων του βιβλίου, κόβοντας την ανάσα με κάθε κεφάλαιο. Η ένταση, η αγωνία, ο γρήγορος ρυθμός, η αστείρευτη φαντασία, οι έξυπνες ανατροπές συνταιριάζονται με ενδιαφέρουσες πληροφορίες γύρω από τις αρχαίες μυστικές τελετές και ένα μυστήριο που περιβάλλει τη ζωή του αρχαίου συγγραφέα τραγωδιών Σοφοκλή.

Μου άρεσε που επισημάνθηκε διακριτικά η επιμονή όλων των πολιτισμών να δίνουν κυρίως γυναικεία μορφή στους δαίμονες (π. χ. Μορμώ, Γοργώ, Λίλιθ κλπ.) και στον τρόπο που καταγράφηκαν οι τελετές, δείγματα των οποίων είχαμε δει και στο προηγούμενο βιβλίο. Ήταν μια καλή εξέλιξη ο τρόπος με τον οποίο βαθμηδόν έμπλεκε ο Πινιατέλι με τα διάφορα εγκλήματα, με την αστυνομία να τον καθιστά βασικό ύποπτο κάθε φορά αλλά χωρίς αποδείξεις δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Επίσης, ο τρόπος με τον οποίο αναφέρθηκε στον Μεσσία και η ρηξικέλευθη ματιά για την πραγματική ταυτότητα των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου μου έδειξε πως ο συγγραφέας μπορεί κυριολεκτικά να συνδυάσει τα πάντα και να σε πείσει γι’ αυτό. Το μόνο που με απώθησε ήταν η επιμονή σε ανατριχιαστικές περιγραφές των φόνων και των τρόπων θανάτωσης (αίματα, κόκαλα, έντερα, κομμένοι λαιμοί κλπ., όλα λεπτομερώς).

Στο δεύτερο βιβλίο του «Στόχου», με τίτλο «Δευτέρα Παρουσία», η ιστορία του δημοσιογράφου Βιτόριο Πινιατέλι κορυφώνεται και αντιμετωπίζει κατά πρόσωπο την κυριολεκτικά προαιώνια εχθρό του, τη Γοργώ αλλά και κάτι χειρότερο, κάτι μεγαλύτερο, κάτι ασύλληπτο, κάτι που ούτε ο ίδιος ο Πάπας δεν μπορεί να αντιμετωπίσει. Το συστήνω για όσους αρέσκονται να διαβάζουν ανατριχιαστικές ιστορίες με σκοτεινή υπόθεση.

Βιβλίο Ο Στόχος: Ημερολόγιο
Συγγραφέας Παναγιώτης Δεληγιάννης
Κατηγορία Τρόμου
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Εξαιρετικό λεξιλόγιο και πανέξυπνες περιγραφές. Δεν τολμούσα να αφήσω ούτε μία σελίδα αδιάβαστη! Και από ένα σημείο και μετά, που αρχίζει η πλοκή να γίνεται λίγο «διαφορετική», δεν υπάρχει σωτηρία, το διάβασα με μια ανάσα! Έμεινα άφωνος με τον ικανότατο τρόπο που πλέκει ο συγγραφέας την ιστορία μιας αριστοκρατικής οικογένειας με τη φαντασία τρόμου! Δηλαδή εγώ, που δε διαβάζω με τίποτα ιστορίες τρόμου και μάλιστα από Έλληνες συγγραφείς, την ξαναπάτησα όπως με το «Άσε το κακό να μπει», για το οποίο είχα ακούσει τα καλύτερα, το είχα ξεκινήσει με επιφύλαξη και μετά είχα παραδοθεί αμαχητί.

Είμαι τόσο ενθουσιασμένος που φοβάμαι να γράψω περίληψη, μήπως μου ξεφύγει κάτι που θα προδώσει την πραγματική διάσταση της ιστορίας. Θα περιοριστώ στο εξής: Ιταλός δημοσιογράφος ταξιδιωτικού ρεπορτάζ φτάνει στην Αθήνα με νέα συνάδελφο για έρευνα στο Τατόι και στα κτήματα των βασιλιάδων. Μετά την εξαφάνιση της συναδέλφου του, τίποτα δεν είναι το ίδιο. Μυστηριώδη πλάσματα εμφανίζονται από το πουθενά, ένα χειρόγραφο ημερολόγιο αποκαλύπτει το ανάλγητο πρόσωπο του Μαξιμιλιανού και ιδίως του γιου, Βενέδικτου, μυστηριώδη πειράματα γίνονται σε υπόγειες στοές των κτημάτων ώστε να εκπληρωθεί ο Στόχος! Δε φανταζόμουν ποτέ πόσο αληθοφανέστατα θα έδενε η φαντασία του γράφοντος με την αληθινή αιτία που κατέλαβαν οι συνταγματάρχες την εξουσία πραξικοπηματικά το 1967!

Μόνο πολύ καλά λόγια έχω να γράψω για αυτό το υπέροχο δείγμα γραφής και ναι, θα υποστηρίξω θερμά ότι μπορούν και οι Έλληνες συγγραφείς να γράψουν τέτοιες διαφορετικές ιστορίες! Όσο παράξενα και απίστευτα και αδύνατον να συμβούν φαίνονται κάποια γεγονότα στο βιβλίο, η γραφή του Παναγιώτη Δεληγιάννη είναι αληθοφανέστατη και σε κανένα σημείο δε σκέφτηκα ότι διαβάζω χαζές αστήρικτες ιστορίες! Η μόνη μου ένσταση είναι στην περιγραφή της βιβλιοθηκονόμου στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Βαρυμπόμπης, που αντιστοιχεί σε ένα στερεότυπο ξεπερασμένο εδώ και αρκετά χρόνια (ναι, από συναδελφική αλληλεγγύη το γράφω αυτό, βιβλιοθηκονόμος ων!).

Φροντίστε λοιπόν να έχετε άφθονο χρόνο μπροστά σας και άπλετο φως πριν ξεκινήσετε αυτό το βιβλίο. Όταν το κλείσετε η γνώμη σας για τις ιστορίες τρόμου δε θα είναι ποτέ ξανά η ίδια! Το βιβλίο σταματά στο πιο κρίσιμο σημείο και περιμένω πώς και πώς να συνεχίσω με το δεύτερο!