Βιβλίο Η Λέσχη των Άλλοθι 
Τίτλος πρωτοτύπου The Alibi Man
Συγγραφέας Tami Hoag
Μεταφραστής Παλμύρα Ισμυρίδου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η τριαντάχρονη Έλενα Έστες, κάποτε ντετέκτιβ της Δίωξης Ναρκωτικών με δώδεκα χρόνια καριέρα, παραλίγο να χάσει τη ζωή της όταν κατέστρεψε την ενέδρα που είχε στήσει το Τμήμα της σε μεγαλέμπορους ναρκωτικών. Το πρόσωπό της, πλέον ελαφρά στραβωμένο και παράξενα ανέκφραστο, και οι ανήσυχες βραδιές της με στέρηση ύπνου της θυμίζουν κάθε μέρα το συμβάν που παραλίγο να της στοιχίσει τη ζωή. Άνεργη, άστεγη, ανεπιθύμητη και εγκαταλειμμένη κατέφυγε σε μια φάρμα στη νότια Φλόριντα που ανήκει στον Σον Άβαντον, φίλο της από την εφηβεία. Η ίδια, παιδί δικηγόρου των πλουσιότερων απατεώνων της Πολιτείας, μεγάλωσε με περιφρόνηση προς τους γονείς της και η αγάπη προς τα άλογα ήταν ο τρόπος της για να αποβάλει το άγχος και να ξεφεύγει από τον οικογενειακό κλοιό. «Σ’ όλη μου τη ζωή προτιμούσα τη συντροφιά των αλόγων παρά των ανθρώπων. Τα άλογα είναι ειλικρινή, ντόμπρα πλάσματα, άδολα και ανυστερόβουλα. Με ένα άλογο ξέρεις πάντα πού βρίσκεσαι. Από την εμπειρία μου, δεν μπορώ να πω το ίδιο για τους ανθρώπους» (σελ. 13). Η ευαισθησία της απέναντι στα ζώα αυτά είναι χαρακτηριστική: «Αμοιβαιότητα χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς απώτερα κίνητρα… Η εμπειρία της γνήσιας αθωότητας και της εμπιστοσύνης στο τέλος εκείνης της μέρας είχε καθαρτήρια επίδραση πάνω μου. Αυτό το γλυκό ζώο δεν είχε υποστεί ποτέ κακομεταχείριση, σ’ όλη του τη ζωή είχε υπάρξει αντικείμενο λατρείας. Δεν είχε γνωρίσει τη βία, το μίσος, τη διαστροφή που δηλητηριάζει το μυαλό των ανθρώπων» (σελ. 66).

Η Έλενα είναι μια γυναίκα «…απελπιστική, απαιτητική, ανυπότακτη, εκνευριστική» (σελ. 39), την οποία η υπόθεση της Έριν Σίμπραϊτ επανέφερε σταδιακά στο προσκήνιο και τη βοήθησε να αποκτήσει μέρος της αυτοπεποίθησής της και της πυγμής της, καθώς και να μειώσει τον κυνισμό και την εριστικότητα που τη διακατείχαν. Το μυθιστόρημα είναι η συνέχεια του «Μαύρου αλόγου» και η υπόθεση διαδραματίζεται σχεδόν έναν χρόνο μετά την εξαφάνιση της Έριν Σίμπραϊτ και τη δολοφονία της Τζιλ Μορόουν. Υπάρχουν πολλές αναφορές στις εξελίξεις της αρχικής ιστορίας και το περιβάλλον ερευνών είναι ξανά το συναρπαστικό, λαμπερό πεδίο των ιπποδρομιών και των παιχνιδιών πόλο. Βραβεία, διακρίσεις, σεξ, ναρκωτικά και υψηλές διασυνδέσεις που δυσχεραίνουν μια έρευνα φόνου είναι τα συστατικά που μισεί η πρώην ντετέκτιβ και τώρα αναγκάζεται να έρθει ξανά αντιμέτωπη μαζί τους. Η Έλενα Έστες πεισμώνει γιατί η νεκρή είναι η Ιρίνα Μάρκοβα, φίλη της και συνάδελφος για πάνω από ένα χρόνο δίπλα της στα άλογα. Οι έρευνες οδηγούν την Έλενα και πάλι στο παρελθόν της που γνωρίσαμε τόσο καλά στο πρώτο βιβλίο, μόνο που τώρα έχει να αντιμετωπίσει τον Μπένετ Γουόκερ, γόνο μιας οικογένειας που κατέχει τη μισή νότια Φλόριντα και ετοιμαζόταν να τον παντρευτεί, πολύ καιρό πριν γίνει αστυνομικός.

Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση της Έλενα αποκαλύπτει τα πάντα για την προσωπικότητά της: τα λάθη της και τα θετικά της χαρακτηριστικά, τα ψυχολογικά της προβλήματα. Κρυμμένη στη φάρμα του Σον, ουσιαστικά χωμένη στο ιδιωτικό της κολαστήριο, ήταν η μοναδική λύση μέχρι ν’ αποφασίσει τι θα κάνει με τη ζωή της, να καταλάβει ποια είναι, να νιώσει ποιο είναι το επόμενο σωστό βήμα. Ο Μπένετ Γουόκερ εκπροσωπείται φυσικά από τον μεγαλύτερο απατεώνα δικηγόρο, τον πατέρα της, κι αυτό δίνει λαβές για νέα αποδόμηση της οικογενειακής ζωής της. Οι γονείς της την υιοθέτησαν από άσυλο, εφόσον ο πατέρας της ήταν στείρος ενώ η μητέρα της: «Η Έλεν, ένα ρηχό, επιπόλαιο, κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο, είχε διαπιστώσει ότι της έλειπε το εξάρτημα της μόδας που είχαν όλες οι φίλες της, ένα μωρό» (σελ. 59). Να όμως που αυτή η επιλογή δεν ήταν και η καλύτερη, μιας και η μητέρα της ήταν τυπική έως ανύπαρκτη και ο πατέρας της δεν έχανε ευκαιρία να τη λοιδωρεί για την αμφίβολη καταγωγή της! Γι’ αυτό η επαναστατικότητά της, γι’ αυτό και η επιλογή της να γίνει αστυνομικός, με αποτέλεσμα ο πατέρας της να την αποκληρώσει. Όλες αυτές οι ψυχοσυναισθηματικές διακυμάνσεις που κορυφώθηκαν στο προηγούμενο μυθιστόρημα επανέρχονται, με αποτέλεσμα η Έλενα να έρθει αντιμέτωπη με ό,τι άφησε οριστικά πίσω της στα είκοσί της χρόνια. Σε αυτό το βιβλίο δείχνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα, μιας και έχει να χειριστεί τον θυμό της για τον πρώην αρραβωνιαστικό της, τον οποίο είχε αρνηθεί να καλύψει σε μια επίθεση βιασμού και σχεδόν θανάσιμου ξυλοδαρμού (η εμμονή της δεν την αφήνει να δει, σκεφτεί ή κινηθεί καθαρά, δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα στην έρευνα) ενώ ταυτόχρονα η κατάσταση δυσκολεύει εφόσον μόλις έχει χωρίσει ερωτικά με τον ντετέκτιβ Λάντρις. Η μεταξύ τους αλληλεπίδραση είναι προσεκτικά σχεδιασμένη και αποφεύγει την παγίδα των κλισέ και του ρομάντσου. Δύσκολα εξομολογούνται ο ένας στον άλλον τα πραγματικά τους αισθήματα και επιθυμίες, εκείνος γιατί ζηλεύει που τη βλέπει να ανακατεύεται με τους γοητευτικούς αθλητές του πόλο, εκείνη γιατί δεν παραδέχεται πως τον ερωτεύτηκε κι επιμένει να κρύβεται πίσω από βολικές δικαιολογίες.

«Η Λέσχη των Άλλοθι» είναι η ανατρεπτική και συναρπαστική συνέχεια του «Μαύρου Αλόγου» και μας ξεναγεί για άλλη μια φορά στην ελίτ της Φλόριντα, δείχνοντάς μας πως το χρήμα, η δύναμη και οι κατάλληλες γνωριμίες μπορούν να κάνουν πολλά. Έχει το δικαίωμα ένα αθώο και πρωτόβγαλτο κορίτσι να μπει σε αυτόν τον κόσμο; Με τι τίμημα; Είναι πρόθυμη να κάνει τα πάντα; Η συγγραφέας στρέφει τις εξελίξεις προς συγκεκριμένη κατεύθυνση, δημιουργεί ολοκληρωμένους χαρακτήρες, χαρίζει άφθονο σασπένς και ανατρέπει τα πάντα με ευφάνταστο και ρεαλιστικό τρόπο όσο πλησιάζουμε προς το τέλος, βάζοντας την ιστορία στις πραγματικές της διαστάσεις και δημιουργώντας συγκίνηση και λύτρωση. Κρίμα που δεν υπήρξε συνέχεια των περιπετειών της Έλενα Έστες, είχε πολύ υλικό ακόμη να δώσει μέχρι να κουράσει (αν κούραζε και ποτέ, αφού η Tami Hoag ξέρει να κρατά τον αναγνώστη καθηλωμένο ως το τέλος).

Βιβλίο Η τελευταία διαδρομή
Τίτλος πρωτοτύπου Kill the messenger
Συγγραφέας Tami Hoag
Μεταφραστής Παλμύρα Ισμυρίδου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δε μου άρεσε πολύ. Για κάποιον καινούργιο ανάγνωστη ίσως να είναι καλό. Για μένα όμως που Μπελίζω εδώ και χρόνια κι ειδικά της Hoag έχω διαβάσει «Το μαύρο άλογο» που ήταν ό,τι καλύτερο δικό της και γενικά εδώ έχω απαιτήσεις. Ένας αγγελιαφόρος παίρνει ένα δέμα, κάποιος αποπειράται να τον δολοφονήσει, τι έχει το δέμα, ποιος εκβιάζει ποιον και γιατί; Και ο δολοφόνος να σκοτώνει τους πάντες στο πέρασμά του για να ανακαλύψει τον κούριερ. Πολύ καλή ανατροπή η αποκάλυψη του ιθύνοντος νου που συνεργάζεται με τον δολοφόνο και φέρνει τα πάνω κάτω στην ιστορία. Καλό σε κάποια σημεία αλλά η συγγραφέας έχει γράψει και καλύτερα.

Βιβλίο Ταχύτητα
Τίτλος πρωτοτύπου Velocity
Συγγραφέας Dean Koontz
Μεταφραστής Παλμύρα Ισμυρίδου
Κατηγορία Περιπέτεια
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Γρήγορο, συναρπαστικό, θανατηφόρο. Το μόνο βιβλίο που τα παράτησα όλα για να το τελειώσω σε ένα απόγευμα. Ποιος παρακολουθεί τον μπάρμαν; Και γιατί; Ανατριχιαστικές οι σωματικές τιμωρίες που του επιβάλει ο κακός (αγκίστρια στο κούτελο, καρφιά στα χέρια κλπ.). Είναι απίστευτο να μη γνωρίζεις τον αντίπαλό σου κι ειδικά όταν τελικά βλέπεις ότι οι εχθροί είναι δύο συνεργοί!!! Δεν ξέρεις από πού να κρυφτείς, ποιον από τους φίλους σου να προστατεύσεις. Ανθρώπινες σκηνές, απίστευτη αγωνία αλλά δυστυχώς δεν κατάλαβα γιατί διάλεξαν αυτόν στη συγκεκριμένη υπόθεση. Τέσπα. Συγκινητική η προσπάθεια της αρραβωνιαστικιάς του που είναι σε κώμα στο νοσοκομείο να επικοινωνήσει με το περιβάλλον της, παρά τις προσπάθειες του γιατρού να πείσει τον Μπίλι να πει ναι στην ευθανασία. Ρεαλιστικό, αυθεντικό και ανατρεπτικότατο. Τι να πω, ο Koontz ή θα σε απογοητεύει ή θα σε ξετρελαίνει.

Βιβλίο Παιχνίδι με τη φωτιά
Τίτλος πρωτοτύπου Step on a crack
Συγγραφείς James Patterson, Michael Ledwidge
Μεταφραστής Παλμύρα Ισμυρίδου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το «Παιχνίδι με τη φωτιά» είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς με ήρωα τον Μάικλ Μπένετ, έναν άνθρωπο που ξεκίνησε ως διαπραγματευτής απελευθέρωσης ομήρων και στη συνέχεια μετατέθηκε στο Ανθρωποκτονιών. Είναι παντρεμένος με τη Μέιβ κι έχουν υιοθετήσει ούτε λίγο ούτε πολύ δέκα παιδιά! Στην πρώτη του υπόθεση λοιπόν βλέπουμε αυτό το αρχικά ευτυχισμένο εν όψει των Χριστουγέννων οικογενειακό περιβάλλον με τις δυσκολίες και τα προβλήματα της καθημερινότητας ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν καταιγιστικές εξελίξεις στο περιστατικό της ομηρείας. Δεν έχουμε κάτι άλλο πέρα από μια συναρπαστική περιπέτεια με ανατροπές, καλά οργανωμένο σχέδιο και ανθρωποκυνηγητό, όχι φυσικά χωρίς ενστάσεις από μεριάς μου, με έναν καλά δομημένο πρωταγωνιστικό χαρακτήρα και ένα ερωτηματικό ως προς την πραγματική ταυτότητα του «εγκεφάλου» της ομηρείας να μας κρατά σε αγωνία ως το τέλος. Η όλη ιστορία δείχνει στους αναγνώστες πόσο εύκολα μπορούν να ταπεινωθούν άνθρωποι κατ’ επίφασιν ισχυροί, πάμπλουτοι, κακομαθημένοι, απρόσιτοι και να απεκδυθούν απ’ τη λάμψη που τους χαρίζει το σταριλίκι. Οι σκηνές με τους ομήρους μέσα στην εκκλησία δείχνουν ακριβώς αυτό, την ταπείνωση που υφίστανται και πώς άλλαξε ο απρόσβλητος κόσμος τους μέσα σε δευτερόλεπτα.

Σε προσωπικό επίπεδο, ξεπέρασα σχετικά γρήγορα την έκπληξη που μου προξένησε ο υπερβολικός αριθμός των παιδιών του Μπένετ, μιας και το καθένα ανέλαβε έναν ρόλο μέσα στην οικογένεια όσο νοσηλεύεται η μητέρα τους. Οι αγκαλιές, τα χαμόγελα, οι ώρες αγωνίας για το αν θα επιζήσει η μητέρα καταγράφονταν αρκετά συχνά, θυμίζοντάς μου τις ίδιες στιγμές που ζούσε και ο Άλεξ Κρος με τα δικά του παιδιά στην άλλη επιτυχημένη σειρά βιβλίων του James Patterson, επομένως τις σελίδες τις προσπέρναγα χωρίς δεύτερη σκέψη. Τα πράγματα χειροτέρευαν όσο πλησιάζανε τα Χριστούγεννα και πραγματικά αναρωτιέμαι γιατί δεν κατάφεραν οι συγγραφείς να με κρατήσουν κοντά στην τραγωδία που ζούσαν τα μέλη της οικογένειας Μπένετ.

Ως προς τον κύριο κορμό της ιστορίας, μου άρεσε το σχέδιο ομηρείας, ο ναός του Αγίου Πατρικίου κατεγράφη σχεδόν σε όλες του τις λεπτομέρειες  και κάθε γωνιά του χρησιμοποιήθηκε για την πλοκή, υπήρξαν ανατροπές στη διαδικασία, συγκεντρώθηκε ένα τεράστιο χρηματικό ποσόν που κατατέθηκε μέσω εταιρειών-φαντάσματα σε απομακρυσμένους λογαριασμούς και φυσικά μια περιπετειώδη σκηνή καταδίωξης. Δε μου άρεσαν όμως τα εξής: όταν πέφτει στη θάλασσα ένα αμάξι, οι πόρτες δεν ανοίγουν όση δύναμη κι αν βάλεις λόγω της πίεσης του νερού (εδώ όμως οι πόρτες άνοιγαν πανεύκολα), δεν είναι δυνατόν να βασανίζεις τον εαυτό σου καίγοντας τα δακτυλικά σου αποτυπώματα για να μη σε αναγνωρίσουν χωρίς να ξέρεις πως τα μαλλιά σου μια χαρά δουλειά κάνουν και τέλος που όλα οδηγήθηκαν στη λύση και την αποκάλυψη μέσα από μια τυχαία πληροφορία!

Το «Παιχνίδι με τη φωτιά» είναι μια ανατρεπτική περιπέτεια απαγωγής και καταδίωξης που μας συστήνει έναν νέο ήρωα από το σύμπαν του James Patterson, τον Μάικλ Μπένετ, με τη δική του οικογενειακή τραγωδία.

Βιβλίο Η προφητεία
Τίτλος πρωτοτύπου Life expectancy
Συγγραφέας Dean Koontz
Μεταφραστής Παλμύρα Ισμυρίδου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Προσοχή, η παρουσίαση μπορεί να περιέχει SPOILERS

Ο προφορικός λόγος του Dean Koontz έχει αρχίσει να με κουράζει είναι η αλήθεια. Έχει πάντα ένα στόρι και πάντα το διανθίζει με εξυπνακίστικα σχόλια εμπειρικής παρατήρησης στη νοοτροπία και την καθημερινότητα των Αμερικανών. Τεσπα. Πρωτότυπο το θέμα αλλά καταντάει τσίχλα. 5 μέρες δυστυχίας και συμφοράς. Θα μπορούσε να είναι λιγότερες. Οι εκπλήξεις και οι ανατροπές για μένα τελειώνουν στη δεύτερη μέρα, μετά πρέπει να καταντήσουμε Φωσκολιάδα για να το σώσουμε. Ένα παιδί γεννιέται την ίδια μέρα με ένα παιδί παρανοϊκού κλόουν που μισεί θανάσιμα την κάστα των χορευτών στο τσίρκο που δουλεύει γιατί η γυναίκα του που ανήκε στην οικογένειά τους τους εγκατέλειψε για χάρη του. Η γυναίκα του κλόουν πεθαίνει στη γέννα κι ο κλόουν σκοτώνει γιατρούς και νοσοκόμες κι εξαφανίζεται με το μωρό. Ο ήρωάς μας μεγαλώνει γνωρίζοντας για τις προφητείες του παππού κι ανακαλύπτουμε ότι οι δύσκολες μέρες θα έρθουν από την πλευρά του κλόουν και του γιου του που μεγάλωσε. Την πρώτη φορά ο κακός γιος μισεί την πόλη και την τινάζει στον αέρα. Τον συλλαμβάνουν με τη βοήθεια του ήρωά μας που γνωρίζει κι ερωτεύεται μία. Τη δεύτερη φορά τον κυνηγά ο μπαμπάς γιατί του συνέλαβαν το παιδί. Μετά από ένα γαϊτανάκι ανατροπών μαθαίνουμε ότι τελικά το μωρό που άρπαξε ο κλόουν εκείνο το βράδυ ήταν ο δίδυμος αδελφός του ήρωά μας κι έτσι ο κακός κλόουν κυνηγά το ζευγάρι για να κλέψει τον εγγονό του. Και στο τέλος τους κυνηγούν οι κακοί χορευτές γιατί μαθαίνουμε ότι ο πατέρας βίαζε την κόρη του κι έτσι τα δίδυμα ήταν εγγόνια του αλλά και γιοί του!!!!!!!!Τέσπα, ασχολίαστο. Καλή υπόθεση αλλά τραβηγμένη από τα μαλλιά.

Βιβλίο Πλην
Τίτλος πρωτοτύπου Less
Συγγραφέας Andrew Sean Greer
Μεταφραστής Παλμύρα Ισμυρίδου
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Δώμα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Άρθουρ Πλην ταξιδεύει σχεδόν σε όλο τον πλανήτη για να πραγματοποιήσει μια ποικιλία από δραστηριότητες: να γράψει άρθρο, να διδάξει, να γνωρίσει αναγνωστικό κοινό κ. ά. Αυτός είναι ο βασικός θεματικός άξονας που αναπτύσσεται με μικρές νότες χιούμορ, ποικιλία τραγελαφικών καταστάσεων, πρωθύστερες αναδρομές στο ερωτικό και οικογενειακό περιβάλλον του ήρωα και καταγραφή κάποιων ηθών και εθίμων από τους τόπους που αυτός επισκέπτεται. Το κείμενο σε πρώτη ανάγνωση ίσως φανεί βαρετό, κουραστικό, μονότονο και χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γι’ αυτό τονίζω πως θέλει τον χρόνο του και έναν σχετικό βαθμό συγκέντρωσης, όχι για να καταλάβει κανείς τι λέει αλλά για να μπορέσει να γνωρίσει καλύτερα το παράδοξο σύμπαν στο οποίο ρίχνει τον Πλην ο Andrew Sean Greer. Ομολογουμένως υπήρξαν χωρία που τα προσπέρασα είτε γιατί ήταν υπερβολικά αναλυτικά είτε γιατί κατ’ εμέ δεν είχαν ιδιαίτερο λόγο ύπαρξης σ’ εκείνο το σημείο, σε γενικές γραμμές όμως πέρασα καλά, απόλαυσα την κατά τόπους λογοτεχνικότητα του κειμένου και σε κάποια σημεία του στάθηκα λίγο παραπάνω να σκεφτώ.

Ο κορμός της πλοκής ήταν κάτι εύκολο, μια απόφαση δηλαδή που ελήφθη «ελαφρά τη καρδία»; Καθόλου, το αντίθετο: «Η ιδέα να κάνει τον γύρο του κόσμου δεν τον τρομάζει περισσότερο από το ν’ αγοράσει μια τσίχλα. Κάθε μέρα και μια δόση θάρρους» (σελ. 61). Κι εκεί που διάβαζα χωρίς να συγκρατώ κάτι και χωρίς να έχω κατασταλάξει αν μου άρεσε ως τότε ή όχι, βρίσκω αυτήν τη φράση: «Ο Άρθουρ Πλην είναι ο πρώτος ομοφυλόφιλος που πρόλαβε να γεράσει» γιατί το AIDS, η μάστιγα της γενιάς τους, δεν άφησε κανέναν να περάσει τα πενήντα. Από εκείνο το σημείο και μετά η ιστορία απέκτησε άλλο ενδιαφέρον κι έδειξε ξεκάθαρα τις προθέσεις της: αφορά έναν άνθρωπο από πολλές μεριές, κοινωνικά, συναισθηματικά, φυλετικά κλπ. και με την ομοφυλοφιλία να είναι άρρηκτα δεμένη μαζί του κατά τέτοιο τρόπο που να νομίζω πως όλα αυτά θα μπορούσαν να συμβούν σε οποιονδήποτε άνθρωπο που αγαπά οποιονδήποτε συνάνθρωπό του. Οι ερωτικές προτιμήσεις δεν είναι μια δικαιολογία για προκλητική συμπεριφορά ή πιπεράτες σκηνές, που λείπουν από το κείμενο έτσι κι αλλιώς, αλλά ένα επιπλέον γνώρισμα του χαρακτήρα, απόλυτα εντεταγμένο και εναρμονισμένο στο περιβάλλον που καλείται να δράσει.

Ίσως η γενικότερη αφήγηση να είναι σχετικά χαλαρή και ο λόγος που ξεδιπλώνεται το μυθιστόρημα σουρεαλιστικός και κάπως ανεδαφικός, υπάρχουν όμως σημεία που πατάνε γερά στα πόδια τους και προσπαθούν να δείξουν όσο γίνεται ορθότερα την προσωπικότητα του Πλην και μέσω αυτού μιας μεγάλης μερίδας ανθρώπων που κατά βάση δε διαφέρουν σε πολλά ως προς τις ανάγκες, τους φόβους και τις επιθυμίες τους. Οι παρακάτω στοχασμοί, αν τους απομονώσει κανείς, είναι σα να προέρχονται από οποιοδήποτε ανθρώπινο πλάσμα που περνάει την κρίση της μέσης ηλικίας: «Πώς πρέπει να πορευτούν; Άραγε πρέπει να διατηρείσαι αιωνίως νέος… Ή μήπως πρέπει να κάνεις το αντίθετο, να τ’ απορρίψεις όλα αυτά… Μήπως πρέπει να παντρευτείς και να υιοθετήσεις ένα παιδί; Κι αν είστε ζευγάρι, μήπως πρέπει να βρει ο καθένας από έναν εραστή, σαν ασορτί κομοδίνα εκατέρωθεν του κρεβατιού, ώστε να μην εκλείψει τελείως το σεξ; Ή μήπως είναι προτιμότερο ν’ αφήσεις το σεξ να χαθεί εντελώς…; Δε θα είναι ανακούφιση, αν εγκαταλείψεις όλη αυτή τη ματαιοδοξία, το άγχος, τον πόθο και τον πόνο» (σελ. 48-49);

Διαρκή πρωθύστερα με γύριζαν στο κοντινό και στο μακρινό παρελθόν ενώ την αφήγηση την κάνει ένας ρόλος-έκπληξη, που εμφανίζεται ελάχιστα για να μην αποσπάσει τη ροή της ανάγνωσης με τις δικές του εμπειρίες και συναναστροφές από τον «μεγαλορρήμονα συγγραφέα με ροπή στο μελό». Μόνο που η πραγματική του ταυτότητα και ο τρόπος που έρχεται στο φως ήταν μια πανέξυπνη συγγραφική κίνηση και χάρισε ακόμη περισσότερους πόντους στο βιβλίο!

Το χιούμορ από την άλλη δε μου ήταν εύκολο να το πιάσω, το προσπερνούσα ή δεν το έβλεπα, υπήρχαν όμως και σημεία όπου γελούσα τρανταχτά με πετυχημένα υπονοούμενα, όπως όταν ήρθαν να πάρουν τον Πλην από το αεροδρόμιο για να τον πάνε στο ξενοδοχείο του: «-Μετά λύπης μου σας πληροφορώ ότι μας περιμένει μια μακριά, αργή και επίπονη διαδρομή μέχρι να φτάσουμε στον τελευταίο σας σταθμό και τόπο αναπαύσεως…Αναστενάζει, γιατί μόλις διατύπωσε την αλήθεια που ισχύει για όλους τους ανθρώπους» (σελ. 62). Εξίσου καίρια είναι και η πρόταση που πρέπει να καταλάβουν όλοι οι συγγραφείς: «-Μόλις κερδίσεις βραβείο, τελειώνουν όλα. Στο υπόλοιπο της ζωής σου θα δίνεις διαλέξεις. Αλλά δεν θα ξαναγράψεις… Μην κερδίσεις βραβείο» (σελ. 120).

Τα σκόρπια καλολογικά στοιχεία του κειμένου είναι αναπάντεχες παρομοιώσεις («Είναι λεπτή, κοκαλιάρα, ζαρωμένη σαν να ξεχάστηκε μέσα σε μια τσέπη για πολύ καιρό…», σελ. 292), λυρικές περιγραφές κυρίως του ερημικού τοπίου του Μαρόκου, παρατηρήσεις πάνω σε ορισμένα κομμάτια της κουλτούρας των ξένων χωρών, κυρίως Μεξικού, Ινδίας και Ιαπωνίας. Προσέξτε τέλος πόσο ωραία περιγράφει το φιλί: «Φιλάει -πώς να το εξηγήσω; Σαν να ‘ναι ερωτευμένος. Σαν να μη έχει τίποτα να χάσει. Σαν άνθρωπος που μόλις έμαθε μια ξένη γλώσσα και μπορεί να χρησιμοποιήσει μόνο τον ενεστώτα και το β΄ ενικό. Μονάχα το τώρα, μονάχα το εσύ» (σελ. 143).

Το «Πλην» είναι ένα αργά ανατρεπτικό μυθιστόρημα γεμάτο σωστή καταγραφή της ανθρώπινης ψυχολογίας, διαμπερή ενδοσκόπηση χαρακτήρων και αναπάντεχες εξελίξεις στην πλοκή. Εξυμνεί με τον πιο πρωτότυπο τρόπο τη δύναμη του έρωτα και της αγάπης, τονίζει τις ανθρώπινες αδυναμίες και παλεύει να τις περισώσει με ενδιαφέρουσες αντιδράσεις μα πάνω απ’ όλα καταφέρνει να εντάξει σωστά και όπως πρέπει έναν ομοφυλόφιλο άντρα στον οικογενειακό, επαγγελματικό και κοινωνικό του περίγυρο, γιατί δεν παύει να είναι άνθρωπος με ελαττώματα και προτερήματα, ανάγκες και αισθήματα όπως όλοι μας.

Βιβλίο Τέλος βάρδιας
Τίτλος πρωτοτύπου End of watch
Συγγραφέας Stephen King
Μεταφραστής Παλμύρα Ισμυρίδου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κλειδάριθμος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το μυθιστόρημα ακροβατεί ανάμεσα στο αστυνομικό είδος και τη μεταφυσική φαντασία που μόνο ένας συγγραφέας σαν τον Stephen King μπορεί να ζωντανέψει. Η ιστορία αφορά ξεκάθαρα ένα κλείσιμο λογαριασμών ανάμεσα σε όλους τους χαρακτήρες που έχει γνωρίσει στα δύο προηγούμενα βιβλία ο αναγνώστης και χρησιμοποιεί με έξυπνο τρόπο μια απίθανη πλοκή που χαρίζει απλόχερα φόβο, ένταση και αγωνία. Τα καλολογικά στοιχεία και οι απρόσμενες παρομοιώσεις έχουν λιγοστέψει, φίλοι και εχθροί από τον «Κύριο Μερσέντες» και το «Ό,τι βρεις, δικό σου» αποκτούν μεγαλύτερο ή μικρότερο έδαφος και το απόλυτο κακό ετοιμάζει την εκδίκησή του με τρόπο ασύλληπτο.

«Τέλος βάρδιας» είναι η ονομασία για τη συνταξιοδότηση των αστυνομικών, που έχουν μεγάλο ποσοστό αυτοκτονιών όταν επιστρέφουν σε μια βαλτωμένη, ανούσια ζωή. Μεταφορικά λοιπόν μιλάμε για την ολοκλήρωση μιας δυνατής, συγκλονιστικής ιστορίας (παρ’ όλο που η Χόλι Γκίμπνι εμφανίζεται και στο μυθιστόρημα «Ο ξένος») για την οποία δεν μπορώ να γράψω τίποτε παραπάνω, για να μη χαλάσω τη μαγεία της ανάγνωσης. Διάσπαρτα κοινωνικά μηνύματα, όπως ο ρατσισμός, η μειωμένη αυτοπεποίθηση, ο εθισμός στα βιντεοπαιχνίδια δείχνουν τις αρνητικές πλευρές τους σε μια κοινωνία. Ο συγγραφέας από την αρχή σχεδόν αναφέρεται στα κακώς κείμενα της Αμερικής: «Αυτό το μαγαζί [τα Mc Donald’s] και όλα τα υπόλοιπα λιπαρά στέκια σαν αυτό είναι η μισή αιτία των δεινών της Αμερικής» (σελ. 11). Παρ’ όλο που δέχεται και επαινεί την ευεργετική επίδραση του διαδικτύου στη μείωση του ποσοστού αυτοκτονιών των συνταξιούχων αστυνομικών, αρκετές σελίδες αργότερα τονίζει: «…η αυτοδιάγνωση με τη βοήθεια του διαδικτύου είναι για τους ηλίθιους» (σελ. 89). Και πάλι, μέσα από μια λιτή πρόταση καταφέρνει να δημιουργήσει ρεαλιστικές εικόνες: «Έπειτα πέφτει στο κρεβάτι και κοιτάζει το σκοτάδι με μάτια ορθάνοιχτα, περιμένοντας τον ύπνο ή το πρωί, ό,τι έρθει πρώτο» (σελ. 289).

Οι αγαπημένοι μου Μπιλ Χότζες και Χόλι Γκίμπνι ξεκινάνε από την πρώτη σχεδόν σελίδα να ερευνούν με τον δικό τους τρόπο τις συνθήκες αυτοκτονίας που ανέλαβαν να εξιχνιάσουν ο Πίτερ Χαντλι και η Ίζαμπελ Τζέινς, με άφθονες αναφορές και spoilers κυρίως στην ιστορία του πρώτου βιβλίου της τριλογίας, «Ο κύριος Μερσέντες». Ο δολοφόνος Μπρέιντι Χάρτσφιλντ ήταν δεξιοτέχνης της τεχνολογίας μα πάνω απ’ όλα μπορούσε να καθοδηγήσει με ψηφιακό και χειριστικό τρόπο τους στόχους του στην αυτοκτονία. Τώρα όμως, εφτά χρόνια μετά το χτύπημα, εξακολουθεί να είναι «φυτό», επομένως πόσο άμεση σχέση μπορεί να έχει με το πρώτο θύμα της ιστορίας αλλά και με τα υπόλοιπα που εμφανίζονται σταδιακά; Ο Χότζες επιτέλους έχει καταλάβει πόσο μάταιο είναι να επισκέπτεται τον Κύριο Μερσέντες και κατάφερε τόσο καιρό τώρα να τον βγάλει από το μυαλό του, να όμως που η πραγματικότητα στρέφει τα φώτα της ξανά πάνω του. Και λαμβάνει και μήνυμα στον ιστότοπο της Μπλε Ομπρέλας! Ο Τζερόμ είναι στην Αριζόνα, με άδεια από το κολέγιο, για φιλανθρωπικούς λόγους, σύντομα όμως τα γεγονότα τον οδηγούν πίσω στην οικογένειά του και τον μπλέκουν σε μια ασύλληπτη εξέλιξη. Ως προς τη Χόλι, η επαγωγική και αφαιρετική ικανότητα σκέψης της είναι συναρπαστική, μιας και χάρη σ’ εκείνη αποκαλύπτονται σημεία-κλειδιά για τη διερεύνηση της υπόθεσης και η όλη διαδικασία φέρνει συνεχώς νέες αποκαλύψεις. Ο Τομ Σάουμπερς, ο πατέρας του Πιτ που γνωρίσαμε στο προηγούμενο βιβλίο, είναι κι αυτός εδώ, καθώς και το δίδυμο των αστυνομικών που στο πρώτο βιβλίο κατά λάθος ξεσκέπασαν μια ολόκληρη οπλαποθήκη! Όλη η τριλογία είναι μια συναρπαστική ενιαία ιστορία, έξυπνη και ευρηματική από την αρχή ως το τέλος και ολοκληρώνεται συγκινητικά, σωστά και κατάλληλα.

Τέλος, θα αναφέρω πόσο ανατριχιαστικό είναι το πρώτο κεφάλαιο, το οποίο όχι μόνο καταγράφει ξανά το μοιραίο συμβάν με τη Μερσέντες του πρώτου βιβλίου αλλά και γιατί αυτήν τη φορά δίνεται η επίθεση με τα μάτια ενός πληρώματος ασθενοφόρου που σπεύδει στο σημείο! Ο Μπρέιντι Χάρτσφιλντ, που ήδη από το πρώτο βιβλίο χαρακτηρίζεται «πρίγκιπας της αυτοκτονίας», είναι ένας γνήσιος και απόλυτα κακός χαρακτήρας ενώ η δεξιοτεχνία του συγγραφέα μου σήκωνε κάθε τρίχα όσο προχωρούσα στο βιβλίο. Μάλιστα, ο Μπρέιντι παραλληλίζεται με τον καρκίνο: «Ίσως ο καρκίνος μισεί τον εαυτό του, ίσως γεννήθηκε με την επιθυμία να σκοτώσει όχι τον ξενιστή αλλά τον ίδιο του τον εαυτό. Πράγμα που συνεπάγεται ότι ο καρκίνος είναι ο αληθινός πρίγκιπας της αυτοκτονίας» (σελ. 400). Και στο τέλος υπάρχει μια θλιβερή διαπίστωση: «Ωστόσο με ή χωρίς μέσα κοινωνικής δικτύωσης…η αυτοκτονία είναι κομμάτι της ζωής» (σελ. 498).

«Τέλος βάρδιας» λοιπόν και με λύπη μου αποχαιρέτησα μια από τις καλύτερες αστυνομικές ιστορίες και μια από τις πιο ενδιαφέρουσες παρέες επίλυσης αινιγμάτων. Επίσης, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην ξαναπιάσω στα χέρια μου ηλεκτρονικά παιχνίδια ούτε λιπαρά πρόχειρα γεύματα!

Βιβλίο Έγκλημα στο τραίνο
Τίτλος πρωτοτύπου Murder on the railways
Επιμελητής Peter Haining
Μεταφραστής Νατάσα Ανδρίτσου, Παλμύρα Ισμυρίδου
Κατηγορία Συλλογή διηγημάτων / Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πολύ καλή ανθολογία, πραγματικά. Κανένα διήγημα δεν είναι πεταμένο μέσα στο βιβλίο, όλα σε μια νοηματική σειρά που σε οδηγεί στον μαγικό κόσμο του αστυνομικού. Όντως το τελευταίο διήγημα ήταν το καλύτερο για να κλείσει η ανθολογία. Ένα συγκροτημένο βιβλίο που σε παρακινεί να γνωρίσεις κι άλλους συγγραφείς πλην των επιφανεστάτων. Το καταφχαριστήθηκα (και, ναι, πάλι έχανα στάσεις στο τρόλεϋ).

(σύντομη κριτική μου που πρωτοδημοσιεύτηκε το 2012).

Βιβλίο Η 11η ώρα
Τίτλος πρωτοτύπου 11th hour
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Παλμύρα Ισμυρίδου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Σε γενικές γραμμές, η σειρά της Γυναικείας Λέσχης Φόνων έχει πολλά σκαμπανεβάσματα. Εκεί που θα σου αρέσει κάποιο βιβλίο ίσως ακολουθήσουν δυο-τρία που να σε απογοητεύσουν μέχρι να έρθει εκείνο που θα σου δώσει τη μεγαλύτερη ένταση ή έκπληξη ως τότε και ξανακολλάς στα βιβλία. Έτσι κι εδώ: χωρίς να είναι συναρπαστικό ή να βαθαίνει σε χαρακτήρες, μου άρεσε πολύ η υπόθεση με τα κομμένα κεφάλια. Ποιος ξέθαψε τα κεφάλια και γιατί και κυρίως ποιος σκότωσε αυτές τις γυναίκες ήταν κάτι σχετικά πολύπλοκο και αρκετά διαφορετικό απ’ ό,τι διάβασα ως τώρα. Ο τρόπος που κλιμακώθηκε η ιστορία μέχρι να φτάσουμε στο φινάλε ήταν εξίσου συναρπαστικός, αν και παρείχε επίσης τροφή για σκέψη ως προς την αληθοφάνεια. Πάντως ήταν αρκετά ενδιαφέρον.

Οι εκτελέσεις των εμπόρων ναρκωτικών ακολούθησαν τη γνωστή συνταγή της αφήγησης των δύο συγγραφέων: περιγράφεται ο ένοχος, αν και δε γνωρίζουμε το όνομά του ή τις συνήθειές του ακόμη, ακολουθεί μια σειρά φόνων ως το σημείο εκείνο που η Λίνζι Μπόξερ θα πιάσει την άκρη του νήματος και θα αρχίσει να την ξετυλίγει. Ίσως ήταν αρκετά απότομος και ξαφνικός ο τρόπος που ήρθε το όνομα του ενόχου στο φως. Παρ’ όλ’ αυτά ο Εκδικητής είναι μια καλή αστυνομική πτυχή του βιβλίου.

Και μέσα σ’ όλ’ αυτά, η Λίνζι προσπαθεί να καταλάβει τι συμβαίνει στο σώμα της, μιας και είναι έγκυος, και αγωνίζεται να εξισορροπήσει αρμονικά το καθήκον της στη δουλειά με τις ανάγκες ενός εμβρύου. Από την άλλη, μια παρεξήγηση με τον άντρα της την κάνει να φερθεί εντελώς χαζά και αδικαιολόγητα απέναντί του, κάτι που με εκνεύρισε αφάνταστα ως προς τον χειρισμό του θέματος από τους συγγραφείς. Οι υπόλοιπες φίλες δεν κάνουν κάτι ιδιαίτερο, απλώς ζουν τον έρωτά τους με τους ανθρώπους που συναναστρέφονταν ήδη από το προηγούμενο βιβλίο. Επίσης, θα τονίσω για άλλη μια φορά τις αρετές της μεσογειακής διατροφής, μιας και εδώ όπως και σε άλλες περιπέτειες των κοριτσιών βαρέθηκα να διαβάζω για αρακάδες, ρύζια, κάρι με κοτόπουλο και παγωτά. Φάτε κάτι πιο υγιεινό! Ουφ! Ο τίτλος του βιβλίου αναφέρεται στην «τελευταία στιγμή» που μπορεί να γίνει κάτι (at the eleventh hour).

Τέλος ξεκαρδίστηκα με την παρομοίωση στη σελίδα 194: «Ο κήπος ήταν όλο λάκκους και βουναλάκια χώμα. Ήταν σα να τον είχαν επισκεφτεί ντοπαρισμένες μαρμότες σε κατάσταση αμόκ».

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.

Βιβλίο Η 10η επέτειος
Τίτλος πρωτοτύπου 10th anniversary
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Παλμύρα Ισμυρίδου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ομολογώ πως η «10η επέτειος» ήταν αρκετά καλύτερη από τα προηγούμενα βιβλία της σειράς, μιας και περιγράφει ενδιαφέρουσες υποθέσεις, έχει σασπένς και γρήγορους ρυθμούς ενώ τα κίνητρα και οι ένοχοι δε χρήζουν βαθύτερης ψυχολογικής ανάλυσης, μιας και πρωτεύει το στοιχείο της έκπληξης και η αγωνία, κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Ειλικρινά, αν δε μας αποκαλύπτουν οι συγγραφείς από την αρχή τον ένοχο και δεν περιγράφουν απλώς το ανθρωποκυνηγητό μέχρι να συλληφθεί αυτός, χειρίζονται πολύ καλύτερα την ιστορία. Έτσι κι εδώ, τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται στην αρχή και οι επιμέρους ιστορίες κορυφώνονται θεαματικά, μέσα από μια σειρά εκπλήξεων και αναπάντεχων ανατροπών! Η υπόθεση εμπορίας βρεφών ήταν πολύ καλά κρυμμένη και έχει την καλύτερη σκηνή δράσης, ήταν πραγματικά σα να έβλεπα ταινία. Ο βιαστής που παρενοχλεί σεξουαλικά τα θύματά του ναρκώνοντάς τα αποκαλύφθηκε με έξυπνο και ευρηματικό, μα πάνω απ’ όλα αληθοφανέστατα τυχαίο τρόπο, που δε με δυσαρέστησε καθόλου! Τέλος, η πολύκροτη δίκη που ανέλαβε η Γιούκι ήταν η πιο ενδιαφέρουσα απ’ όλες, γιατί είχε σωστό χειρισμό της αλήθειας, καλά κρυμμένα μυστικά και με συγκίνησε τολμώ να πω. Είχε απανωτές αποκαλύψεις που έστρεφαν την πορεία της ιστορίας πότε εδώ και πότε εκεί. Κακοδικία, μάρτυρες που δεν ξέρει η Γιούκι, θεατρινισμοί στην εκδίκαση, πολύ καλοστημένη ιστορία!

Ως προς τις πρωταγωνίστριες, η Λίνζι ζει τις δυσκολίες ενός γάμου, ειδικά ως προς το γεγονός ότι η δουλειά της της τρώει πολύ χρόνο και από θέμα ωρών και από θέμα σκέψεων, αλλά αυτό πρέπει να μάθει να το χειρίζεται σωστά γιατί πλέον συγκατοικεί με έναν άνθρωπο που την αγαπά και τη νοιάζεται. Θα καταφέρει να τα εξισορροπήσει σωστά; Η Σίντι χώνει τη μύτη της μετά από καιρό εντονότερα σε μια υπόθεση που χειρίζεται η Λίνζι, στρέφοντας την οργή του βιαστή πάνω της. Η Γιούκι, που έχει σε κάθε βιβλίο και νέο ερωτικό σύντροφο, μάλλον καταστάλαξε στον προϊστάμενο της Λίνζι! Και το βιβλίο ολοκληρώνεται με την επέτειο φιλίας δέκα χρόνων της Λίνζι και της Κλερ. Παρ’ όλο που η Λίνζι εμπλέκεται στην εκδίκαση της υπόθεσης, η Γιούκι καταφέρνει να το χειριστεί με ψυχραιμία και κυρίως αντικειμενικότητα.

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.