Βιβλίο Ο Αφανιστής 
Τίτλος πρωτοτύπου Vanished
Συγγραφέας Tim Weaver
Μεταφραστής Κατερίνα Ασήμου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο αστυφύλακας πλέον Κολμ Χίλι κερδίζει την εμπιστοσύνη της αρχιεπιθεωρήτριας Μέλανι Κρόου και αναλαμβάνει τον εντοπισμό του Αφανιστή. Η επιστροφή του Χίλι στον Τομέα Διερεύνησης Εγκλημάτων μετά απ’ όσα έκανε για την απαχθείσα κόρη του προκειμένου να τη βρει (και συνέβησαν στο προηγούμενο, δεύτερο βιβλίο της σειράς), χώρισε την υπηρεσία σε δύο στρατόπεδα: κάποιοι τον κατανοούν και κάποιοι τον θεωρούν απερίσκεπτο και αναξιόπιστο. Τα βασικά προβλήματα ξεκινάνε με τον αρχιφύλακα Έντι Ντέιβιντσον, φανατικό ζηλωτή της αστυνομίας, που στα μάτια του ο Χίλι πήγε ενάντια σε αυτήν τη θρησκεία, για να μην αναφέρουμε και τους προσωπικούς του λόγους που ξεδιπλώθηκαν αναπάντεχα στο ανωτέρω βιβλίο. Παρ’ όλ’ αυτά, η Κρόου αναθέτει στον Χίλι, προς δυσαρέσκεια των νταήδων συναδέλφων του, να βρει τον άγνωστο που έχει απαγάγει τους Στίβεν Γουίλκι και Μαρκ Έβανς, δύο μικρόσωμους ομοφυλόφιλους, των οποίων ξύρισε τα μαλλιά και τα άφησε στο σπίτι τους, χωρίς κανένα άλλο ίχνος της ταυτότητάς του. Θα καταφέρει να τον εντοπίσει ο Χίλι, κερδίζοντας μια δεύτερη ευκαιρία στην καριέρα του; Θα υποταχθεί στους κανόνες ευπρέπειας ή θα κάνει πάλι τα δικά του; Γιατί όμως παρακολουθεί κρυφά και συστηματικά την ψυχολόγο Τερίσα Ριντ; Γιατί μυρίζει η ατμόσφαιρα μπαρούτι;

Ταυτόχρονα, με πρωτοπρόσωπη αφήγηση, ο Ντέιβιντ Ρέικερ εξιχνιάζει την εξαφάνιση του Σαμ Ρεν, διαπιστώνοντας πως έχει μπλέξει και πάλι σ’ έναν κυκεώνα από ψέματα και καλά κρυμμένα μυστικά που θα τον εμποδίσουν στις έρευνές του. Σε προσωπικό επίπεδο, έχει προχωρήσει τη σχέση του με τη δικηγόρο Ελίζαμπεθ Φίνι, οχτώ μήνες μετά τα γεγονότα του προηγούμενου μυθιστορήματος, και βλέπουμε έναν χαρακτήρα που ακροβατεί ανάμεσα στη θέληση για αλλαγή και στην ανάγκη να συνεχίσει την ίδια συμπεριφορά. Κατάφερε η Λιζ να τον αλλάξει; Του έδειξε τον λάθος δρόμο που ακολουθούσε; Ο Ντέιβιντ είναι ειλικρινής: «…μπορούσα να ελέγξω αυτό το κομμάτι μου και να αλλάξω. Να είμαι όχι ακριβώς αποστασιοποιημένος αλλά ούτε και να εμπλέκομαι τόσο συναισθηματικά με τους ανθρώπους που αναζητούσα. Όταν εμπλεκόσουν συναισθηματικά μ’ αυτούς, με τις ιστορίες τους, με τους ανθρώπους που είχαν χάσει, έπαιρνες ρίσκα: έμπαινες στο σκοτάδι, χωρίς να ξέρεις τι υπήρχε εκεί…». Η αλήθεια είναι πως στο μεσοδιάστημα αυτό ο ντετέκτιβ αντιστάθηκε στον πειρασμό να παρασυρθεί στις σκιές κι έμενε στη σωστή πλευρά της διαχωριστικής γραμμής αλλά αυτό δε θα κρατούσε για πάντα: «Το να εκπληρώνω τη δέσμευσή μου στους χαμένους… συνιστούσε αυτό που ήμουν. Ήταν συνυφασμένο μαζί μου» και τελικά ίσως η έλλειψη κατανόησης της Λιζ να δημιουργήσει και το ρήγμα. Θα καταφέρουν να το παλέψουν άραγε σωστά και οι δύο;

Η Τζούλια Ρεν αναζητά τον άντρα της που μπήκε στον σταθμό της Γκλόστερ Ρόουντ πριν από έξι μήνες και δεν ξαναβγήκε. Πώς μπορεί κάποιος να χαθεί σ’ ένα μετρό; Τι άλλαξε στη ζωή του τους τελευταίους έξι μήνες; Γιατί δούλευε τόσο πολύ χωρίς να κερδίζει περισσότερα χρήματα; Ο αστυφύλακας Μπράιαν Γουέστερλι που ανέλαβε την υπόθεση την άφησε να σέρνεται αφού δε συντρέχουν σοβαροί λόγοι υγείας. Τα ίχνη οδηγούν όχι μόνο σε κύκλωμα σωματεμπορίας ανηλίκων αλλά και σε κάτι πιο σκοτεινό και βαθύ και τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν ο Ντέιβιντ Ρέικερ διαπιστώνει πως η έρευνά του τέμνεται με αυτήν του Κολμ Χίλι. Περπατάμε στο δαιδαλώδες σύστημα του Υπογείου του Λονδίνου, σε ενεργούς αλλά και κλειστούς σταθμούς και, ακόμη χειρότερα, σε μια σκοτεινή ύπαρξη που οφείλει τη δημιουργία της στην κακοποίηση που υπέστη κατά την παιδική ηλικία. Ο συγγραφέας αποφεύγει τις λοιδορίες και τις αιτιάσεις, ποιος φταίει, γιατί και κατά πόσο και στρέφει τη ματιά του στο καθαυτό κακό που μπορεί κάποιος να προξενήσει μεγαλώνοντας σε τέτοιο περιβάλλον.

«Ο Αφανιστής» είναι ο νέος εχθρός του Ντέιβιντ Ρέικερ και τον οδηγεί στα βάθη των συρμών και των ψυχών σε μια περιπέτεια πιο «μαζεμένη» από τις προηγούμενες, χωρίς πολλά παρακλάδια αλλά με εξίσου ενδιαφέρουσες και ποικίλες ανατροπές. Τα βήματα επίλυσης του εξαφανισμένου άντρα και του κατά συρροή απαγωγέα εκτείνονται, αναλύονται, διασταυρώνονται και τα κομμάτια του παζλ συγκροτούν μια ανατριχιαστική εικόνα, ανεκτή μόνο απ’ όσους αντέχουν να βυθίζονται στην ατμόσφαιρα και στα θέματα του Tim Weaver. Το Λονδίνο τελικά δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την Αμερική ως προς τους δολοφόνους, τη βία και τα σκοτεινά μονοπάτια…

Βιβλίο Η σιωπή των δέντρων
Τίτλος πρωτοτύπου The treatment
Συγγραφέας Mo Hayder
Μεταφραστής Βαγγέλης Γιαννίσης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το Πάρκο Μπρόκγουελ είναι ένα τεράστιο πάρκο 50 εκταρίων στο Λονδίνο, ένα πυκνό και αδιαπέραστο δάσος που κρύβει τα δικά του μυστικά. Ο επιθεωρητής Τζακ Κάφερι, της Περιφερειακής Ομάδας Ερευνών του Νότιου Λονδίνου, έναν χρόνο μετά την περιπέτεια που έζησε στο προηγούμενο βιβλίο «Φονικό κελάηδισμα» επιστρέφει στη δράση. Τώρα οι γονείς ενός παιδιού βρέθηκαν δεμένοι και αφυδατωμένοι στο σπίτι τους ενώ το παιδί τους έχει εξαφανιστεί. Σταδιακά οι γονείς συνέρχονται αλλά το παιδί δεν μπορούν να το βρουν πουθενά. Ποιος το πήρε και γιατί; Ένα ένα τα κομμάτια σχηματίζουν το πιο νοσηρό παζλ που μπορεί να φανταστεί κάποιος. Και το χειρότερο είναι ότι ο Κάφερι ακόμη ψάχνει τον αδελφό του που έχει εξαφανιστεί πολλά χρόνια πριν ενώ όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι κι αυτός είχε υπάρξει θύμα βιασμού.

Η πλοκή με άφησε χωρίς ανάσα. Ένοχοι παντού, συνεχείς ανατροπές, αριστοτεχνικοί φωτισμοί της ιστορίας που με αποπροσανατόλισαν, για να μην αναφερθώ ξανά στο κυρίως θέμα του βιβλίου. Ο Κάφερι εξελίσσεται, επιτέλους παραδέχεται ότι ο ίδιος σκότωσε τον ένοχο του πρώτου βιβλίου και αυτό επιφέρει τύψεις που δεν μπορεί να τις χειριστεί σωστά. Δίπλα του στέκεται η σύντροφός του, Ρεμπέκα, η οποία ήταν ένα από τα θύματα του κακού στο «Φονικό κελάηδισμα» και η συγγραφέας ξεδιπλώνει υποδειγματικά τα κύματα που περνάνε για να μείνουν μαζί και να συνειδητοποιήσουν τι έζησαν και πώς πρέπει να το αντιμετωπίσουν. Τα ναρκωτικά, η αδιαφορία, το επιφανειακό σεξ δεν είναι οι κατάλληλες λύσεις, επομένως πώς θα κρατηθούν μαζί; Εκνευρίστηκα με την επιμονή της κυρίας Hayder να γράφει για τον ρακοσυλλέκτη που βρήκε μια φωτογραφική μηχανή και προσπαθούσε να εμφανίσει το φιλμ, περνώντας από όλα τα στάδια. Κι όλο έλεγε ότι αυτό το φιλμ είναι σημαντικό, κι όλο τόνιζε ότι αν ήταν αλλιώς τα πράγματα η υπόθεση θα είχε λυθεί νωρίτερα κλπ. Αυτό το κομμάτι ήταν τόσο ξεκάρφωτο με το συνολικό ύφος και την εξέλιξη της ιστορίας που κάτι δε μου κόλλαγε….και βγήκα αληθινός! Ανακαλύψτε μόνοι σας το γιατί!

Ανατρίχιασα με τις δύσκολες στιγμές της οικογένειας που υπήρξε η επόμενη επιλογή του δράστη, πόσο ζόρικα ήταν τα πράγματα, πόσο χαμηλά έπεσαν στην κλίμακα της αξιοπρέπειας για να ζήσουν και πόσα εφιαλτικά στιγμιότυπα θα τους στοιχειώνουν για πάντα. Ειδικά από τη στιγμή που όλες οι υποψίες για την ταυτότητα του δράστη έγιναν βεβαιότητες και αποκαλύφθηκε όλη η μεθοδολογία του, η συγγραφέας δε δίστασε να το αναπαραστήσει μπροστά στα μάτια του αναγνώστη! Κι εκεί που διάβαζα μια αστυνομική ιστορία με τις εκπλήξεις της, το σασπένς της, το κυνηγητό της, τα όλα της, ξαφνικά, μια ασήμαντη λεπτομέρεια έδωσε την αληθινή οπτική των πραγμάτων και με άφησε άφωνο. Η αποκάλυψη της πραγματικότητας και του αληθινού τρόπου υλοποίησης των εφιαλτικών σκηνών ήταν κάτι που δεν μπορούσα να το χωνέψω για καιρό.

Επιστρέφοντας στον Κάφερι, έβαλα τα κλάματα γιατί έχουμε μια σημαντικότατη εξέλιξη ως προς το τον αδερφό του, Γιούαν (τι απέγινε τελικά αυτό το παιδί και ποιος γνωρίζει πράγματα για το παρελθόν;), η οποία όμως έρχεται α λα μπρατσέτα με την απόλυτη έκπληξη, κάτι που με γέμισε οργή και μίσος για την επιλογή της συγγραφέως. Απόλυτα αληθοφανείς στιγμές και απόλυτα άδικες!

Προσπάθησα να μην αποκαλύψω πράγματα και καταστάσεις που περιμένουν τον αναγνώστη να τις ανακαλύψει μόνος του ενώ ταυτόχρονα θέλησα να μεταφέρω τις θετικότατες εντυπώσεις μου για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που δε διστάζει να χώσει το μαχαίρι στο κόκαλο και να ανατρέψει μια για πάντα την ήρεμη και ρομαντική ζωή που νομίζω ότι ζούμε. Η ανθρώπινη ψυχή είναι τόσο σάπια, σαρκοβόρα και άπονη που αυτό το μυθιστόρημα σκαλίζει απλώς την επιφάνειά της. Μην το χάσετε με τίποτα, αρκεί να ξέρετε ότι θα διαβάσετε κάτι σκληρό.

Βιβλίο Το παιδί με τη ριγέ μπλούζα
Συγγραφέας Έλενα Χουσνή
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κύφαντα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η εναλλακτική αφήγηση, η κλιμάκωση της ιστορίας και κυρίως τα εμπεριστατωμένα στοιχεία (στατιστική, αίτια και αιτιατά, τρόποι πρόληψης και αντιμετώπισης, οι απάνθρωπες συνθήκες κράτησης και εκμετάλλευσης των παιδιών) είναι κάποια από τα θετικά χαρακτηριστικά του μυθιστορήματος. Και δυστυχώς η αλήθεια μες στο βιβλίο είναι ωμή, χωρίς ωραιότητες και κάλυψη, επομένως ο αναγνώστης πρέπει να ξέρει πως θα έρθει αντιμέτωπος με έναν σάπιο και βρώμικο κόσμο, με μια σκοτεινή πτυχή της κοινωνίας που υφίσταται παρ’ όλες τις διώξεις και τη σε γενικές γραμμές επιτυχημένη αντιμετώπιση από την Αστυνομία. Ο καθένας μας πρέπει να μάθει την ιστορία του παιδιού με τη ριγέ μπλούζα, γιατί σαν κι αυτό είναι πολλά ακόμη εκεί έξω, ανυπεράσπιστα, αιχμάλωτα, βορά στα νύχια υπανθρώπων.

Ατμοσφαιρικό, τεκμηριωμένο, ανατριχιαστικό, «Το παιδί με τη ριγέ μπλούζα» είναι μια έκκληση βοήθειας προς όλους: γονείς να προσέχουν τα παιδιά τους, συμπολίτες να έχουν τα μάτια και τα αυτιά τους ανοιχτά, Αστυνομία να συνεχίσει το έργο της και να μην τους αφήνει σε χλωρό κλαρί.

Βιβλίο Αγεφύρωτες σιωπές
Συγγραφέας Μαρία Κωνσταντούρου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο σήμερα, η Θάλεια δυσκολεύεται να χωνέψει ότι η δραστήρια, ζωηρή και που φροντίζει για όλους και για όλα μητέρα της, Μαργαρίτα, αυτοκτόνησε πέφτοντας από το γεφύρι της Άρτας. Ο πατέρας της, υποψήφιος βουλευτής στις επερχόμενες εκλογές, είναι τόσο αδιάφορος για το γεγονός που αρχίζει να τη βάζει σε υποψίες. Με τη βοήθεια του Λεωνίδα, ενός δημοσιογράφου (που μαθαίνει ένα συγκλονιστικό μυστικό που θα αλλάξει για πάντα τη ζωή του) και του Κωνσταντίνου, φίλου της και ψυχολόγου, ξεκινάει μια έρευνα γύρω από τον θάνατο της Μαργαρίτας. Ακολουθεί ένα νήμα που θα τη φέρει μπροστά σε σοκαριστικές αποκαλύψεις για το παρελθόν του πατέρα της, σε αδιέξοδο για το αν όντως αυτοκτόνησε το αγαπημένο της πρόσωπο ή τη δολοφόνησαν και με τον ίδιο τον θάνατο. Παράλληλα, ξετυλίγεται η ιστορία της Λένης, της γυναίκας του πρωτομάστορα, που την έχτισε ο άντρας της για να στεριώσει το γεφύρι της Άρτας.

Συνολικά το βιβλίο μου άρεσε αρκετά και μου έκανε εντύπωση η ανατροπή για το ποιος ήταν ο δολοφόνος της μητέρας της Θάλειας. Η κλιμάκωση της υπόθεσης, τα εμπόδια, η κάλυψη, τα μυστικά, η κακία στις ψυχές κάποιων, η διάλυση του κυκλώματος της παιδεραστίας, ο μυστηριώδης ρόλος του πατέρα της Θάλειας σε όλα αυτά και η μεγάλη αποκάλυψη είναι επιμέρους στοιχεία που με κράτησαν. Ένιωσα πάρα πολύ άσχημα με τα ανήλικα παιδιά που έπεφταν θύματα βιασμού και κακοποίησης, γιατί κάποια περιστατικά περιγράφονταν ολοζώντανα και χωρίς ωραιοποίηση, οπότε οι γροθιές μου σφίχτηκαν πολλές φορές.

Ο Θόδωρος, ο πατέρας της Θάλειας, είναι μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα και η συγγραφέας φωτίζει το ερωτικό του παρελθόν κομματιαστά, συνδέοντάς τον με πρόσωπα που καταστράφηκαν ψυχολογικά εξαιτίας του. Συγκινητική η ιστορία του μοναχού Ελπίδιου (δε μου άρεσε η επιλογή του ονόματος, τόσα όμορφα ιερατικά ονόματα υπάρχουν) που κατέφυγε στην ιεροσύνη για να ξεχάσει και να συγχωρέσει. Συμπάθησα την ψυχοκόρη Κάτια που περιμάζεψε η οικογένεια της Θάλειας, μόνο και μόνο για να ανακαλύψουμε ότι έχει κι αυτή έναν ψυχισμό γεμάτο τραύματα.

Σε μικρότερη έκταση περιγράφεται η ιστορία της γυναίκας του πρωτομάστορα, η οποία εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια της Θάλειας με τέτοιον τρόπο που είναι σαν κάτι θέλει να της πει, να την οδηγήσει να ταυτοποιήσει κάποιους χαρακτήρες του τότε με το σήμερα και να βρει τη λύση στο αίνιγμα που την ταλανίζει. Πράγματι, η Λένια, η Λυγερή, ο Κερίμ είναι πρόσωπα που ταυτίζονται με τους σημερινούς πρωταγωνιστές και ζουν μια ιστορία που κουμπώνει πρωτότυπα με το σήμερα και τον κύριο κορμό της αφήγησης. Και στη διήγηση αυτή τα ήθη, τα έθιμα, η νοοτροπία, οι αντιλήψεις της εποχής καταγράφονται ωραιότατα και παραστατικότατα.

Ως άντρας που είμαι, δε μου άρεσαν οι χιλιάδες αναλυτικές σκέψεις που έκαναν οι πρωταγωνιστές και κυρίως η Θάλεια, εις βάρος της αφήγησης και της εξέλιξης της πλοκής. Επίσης σε πολλά σημεία θεώρησα τους διαλόγους ψεύτικους και καθόλου προφορικούς. Και πιστεύω πως κανένας άνθρωπος δε θα ανοιγόταν τόσο εύκολα και τόσο γρήγορα σε έναν δημοσιογράφο, όσο φίλος και αν παρουσιαζόταν, όσο η Θάλεια στον Λεωνίδα! Εντόπισα δηλαδή κάποιες αδυναμίες που δε μου χάλασαν όμως τη συνολική εικόνα και είμαι σίγουρος ότι η συγγραφέας θα βελτιωθεί στο επόμενο βιβλίο της. Άλλωστε το «Σκιές στο χρόνο» δεν έχει καμία σχέση ως κείμενο και ως πλοκή με το παρόν βιβλίο, κάτι που δείχνει ότι η κυρία Κωνσταντούρου ανεβαίνει κάθε φορά και ψηλότερα!

Βιβλίο Η σοδειά του κακού
Τίτλος πρωτοτύπου Career of evil
Συγγραφέας Robert Galbraith
Μεταφραστής Χρήστος Καψάλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πρόκειται για μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και εμπλουτισμένες με δευτερεύουσες περιπτώσεις υποθέσεις του Κόρμοραν Στράικ, την οποία απόλαυσα χωρίς να παραλείψω ούτε μία γραμμή. Και είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα 640 σελίδων, με πάρα πολλές περιγραφές, όπως και τα προηγούμενα της σειράς, τοπίων, ατμόσφαιρας, κλίματος, πόλεων, περιοχών και πολλές εσωτερικές σκέψεις και ψυχογράφηση. Με ανάμικτα αισθήματα (αγωνίας, χαράς, συγκίνησης, τρόμου) χάθηκα και πάλι στα δαιδαλώδη μονοπάτια της γραφής και της σκέψης της J. K. Rowling, που χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Robert Galbraith για τη σειρά των βιβλίων με ήρωα τον Κόρμοραν Στράικ. Γιατί δεν παρέλειψα να διαβάζω ούτε λέξη, αφού ήξερα ότι σε κάποια αποσπάσματα δε θα έχανα κάτι σημαντικό για την υπόθεση της δολοφονίας; Δεν έχω απάντηση. Η συγγραφέας έχει μια μοναδική μαεστρία και δεξιοτεχνία να χτίζει ένα περιβάλλον τόσο λεπτομερές και εκτεταμένο όπου ούτε χάθηκα ούτε βαρέθηκα ούτε αποπροσανατολίστηκα. Ρουφούσα κάθε λέξη, δημιουργούσα με τη φαντασία μου κάθε διαμέρισμα, κήπο, δρόμο, τα πάντα.

Στο συγκεκριμένο βιβλίο η δεξιοτεχνία σκιαγράφησης των χαρακτήρων και ο χειρουργικός σχεδόν χειρισμός του δεσμού μεταξύ τους είναι αξιέπαινα. Οι τέσσερις ύποπτοι στους οποίους επικεντρώνεται ο Στράικ, οι παράλληλες έρευνες της Ρόμπιν που τη φέρνουν σ’ επαφή με τον κόσμο των ακροτομόφιλων (για την επεξήγηση, βλέπω λίγο πιο κάτω) και η προσωπικότητα του δολοφόνου που παρεμβάλλεται στην αφήγηση συγκροτούν ένα πολυποίκιλο, πυκνογραμμένο σύμπαν προσωπικοτήτων και νοοτροπιών που με πήγαινε από το ένα σημείο στο άλλο, από σπίτια σε κακόφημα μπαρ και πορνεία, από το Λονδίνο στη Γλασκώβη και σε άλλα σημεία της αγγλικής υπαίθρου. Άνθρωποι που θα βοηθήσουν, που θα κρύψουν και θα κρυφτούν, που θα φοβηθούν, που θα ξεπεράσουν τον εαυτό τους, άνθρωποι που θα βάλουν το δικό τους λιθαράκι στην πλοκή.

Ο ιδιότροπος και ηθικά ακέραιος Κόρμοραν Στράικ εδώ παραθέτει αρκετές ακόμη πληροφορίες από το οικογενειακό του παρελθόν, όπου είχε να κάνει με μια δύσκολη ζωή, γεμάτη από κοινόβια, ναρκωτικά, αποτυχημένους γάμους της μητέρας του και την προσπάθειά του να τη σώσει από όλα αυτά αλλά και να σωθεί ο ίδιος. Οι ύποπτες δοσοληψίες, ο άγραφος νόμος τιμής, οι τύψεις του Στράικ επανέρχονται όσο κρατούν οι έρευνές του για τον πιθανό αποστολέα του κομμένου ποδιού. Εξίσου σημαντικά στοιχεία μαθαίνουμε και για τη Ρόμπιν, είτε για τη φοιτητική της ζωή και πώς οδηγήθηκε στην απόφασή της να ασχοληθεί με την εγκληματολογία είτε για τον αρραβώνα της με τον Μάθιου Κάνλιφ και τον τρόπο που χειρίστηκε κάποιες αναπάντεχες αποκαλύψεις, που κλυδωνίζουν τον αρραβώνα της και ραγίζουν το επαγγελματικό στυλ που έχει υιοθετήσει απέναντι στον Στράικ. Η συγγραφέας ξέρει να χειρίζεται και να παρουσιάζει πολύ καλά τις ανθρώπινες σχέσεις και τις αλληλεπιδράσεις τους, με αποτέλεσμα Στράικ και Ρόμπιν να γνωριστούν καλύτερα και να δουν ολοκληρωμένη την εικόνα του ανθρώπου με τον οποίο δουλεύουν τόσο καιρό. Η μεταξύ τους σχέση και οι αλλαγές που αυτή υφίσταται από τις καταιγιστικές εξελίξεις σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο ίσως κουράσουν, μιας και προστίθεται κι αυτή στο ήδη γεμάτο από, ομολογουμένως καλά, ψυχογραφήματα ενώ και οι δυο τους αναλώνονται σε πολλές εναλλακτικές σκέψεις για το επόμενο βήμα που καλούνται να κάνουν σε κάθε νέα αλλαγή γύρω τους και μέσα τους. Είναι όλα όμως έτσι γραμμένα που κλείστηκα στο σύμπαν που ζωντανεύει η J. K. Rowling με πολύ μεγάλη μου χαρά και βγήκα κερδισμένος ενώ οι τίτλοι αρκετών κεφαλαίων, παρμένοι από στίχους των Blue Oyster Cult, δημιουργούσαν ένα παρανοϊκό soundtrack που αναζητούσα στο διαδίκτυο να με συντροφεύει κατά την ανάγνωση.

Διαταραχή σωματικής ταυτότητας και αρτιότητας ή σύνδρομο BIID, παιδεραστία, εμπόριο ναρκωτικών και ένας πολύ στενός κύκλος ακροτομόφιλων, ανθρώπων δηλαδή που έλκονται σεξουαλικά από ακρωτηριασμένους, είναι το σκοτεινό φόντο στο οποίο διαδραματίζεται το μυθιστόρημα. Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ως πού θα φτάσει ο ανθρώπινος εγκέφαλος σε βίτσιο και στρεβλωμένη ερωτική ικανοποίηση κι ανατρίχιαζα σε κάθε σκέψη, λέξη, πράξη. «Η σοδειά του κακού» λοιπόν είναι ένα πλούσιο σε πλοκή, ανατρεπτικό αστυνομικό μυθιστόρημα, με προσεγμένη καταγραφή χαρακτήρων, έξυπνες αλληλεπιδράσεις, ποικιλία πρωταγωνιστών και δευτεραγωνιστών που συγκροτούν ένα αρκετά μπερδεμένο αλλά λογοτεχνικά προκλητικό παζλ που δεν μπορούσα ν’ αφήσω από τα χέρια μου αν δεν το τελείωνα.

Βιβλίο Ψυχίατρος Τυπάλδος
Συγγραφέας Γιώργος Κατσούλας
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Υδροπλάνο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το μυθιστόρημα, παρ’ όλο που κρατάει τα βασικά βήματα ενός αστυνομικού βιβλίου, ανοίγει πολλά θέματα και μου σύστησε πολλά πρόσωπα που ζουν τις δικές τους περιπέτειες, απότοκες του χαρακτήρα και των βιωμάτων τους. Ο συγγραφέας θίγει μέσω υποδειγματικών ιδεών τις δυσκολίες διαβίωσης με σύνδρομο Άσπεργκερ ή / και αυτισμό, θέτει σημαντικά ερωτήματα, όπως την ηθική και τον βαθμό ενοχής ενός εγκληματία, παρουσιάζει χαρακτήρες μονήρεις αλλά και ελάσιμους, δημιουργεί δηλαδή ένα ιδανικό σύμπαν που τράβηξε την προσοχή μου από την αρχή ως το τέλος χωρίς να κουραστώ ούτε να χαθώ σε κανένα σημείο. Πόσο σημαντικά είναι για την ψυχική μας ανάπτυξη τα παιδικά μας χρόνια; Πώς γίνεται κανείς εγκληματίας; Τι ανακόπτει την ορμή του ανθρώπου για το κακό; Είναι πρέπον για κάποιον πραγματικά σχιζοφρενή ή άρρωστο ψυχικά απλώς να φυλακιστεί ή μήπως είναι καλύτερα να κλειστεί σε άσυλο ώστε να παρακολουθείται και η επιστήμη να βγει κερδισμένη; Πρόοδος ή εκδίκηση; Πόσο βοηθάει η παρουσία ενός ψυχολόγου στη ζωή μας; Πώς θα μάθουν οι γονείς τα παιδιά τους να μην ακολουθούν τους ξένους; Ποια η διαφορά της κατάθλιψης από τη μελαγχολία; Κι αν έχεις βρει τον τέλειο άντρα, τι κάνεις όταν διαπιστώνεις πως είναι αδύναμος και πάσχει από κατάθλιψη, την οποία δεν παραδέχεται; Αυτά είναι μερικά μόνο από τα ζητήματα στα οποία επέστησε την προσοχή μου το κείμενο.

Ο συγγραφέας είναι σα να βάζει ένα στοίχημα με τον εαυτό του: να καταγράψει μια αστυνομική ιστορία μ’ ένα ευαίσθητο και δύσκολο θέμα και ταυτόχρονα να καταθέσει σκέψεις και απόψεις του επί διαφόρων προβλημάτων μέσα από αυτό, αποφεύγοντας τον διδακτισμό και την ανία. Κατ’ εμέ, τα κατάφερε, γιατί η γραφή του ρέει και έχει τη δύναμη να στήσει σκηνικά δράσης και να καταγράψει ακαδημαϊκές απόψεις. Τεχνικές ανάκρισης, ψυχολογία προσώπου και μελέτη της ανθρώπινης ψυχής αντιπαραβάλλονται με ολοκληρωμένους χαρακτήρες που δρουν απρόβλεπτα κι ο καθένας τους προβληματίζεται με κάποια από τα ζητήματα που θέλει να φέρει στην επιφάνεια ο συγγραφέας, κάτι που συγκροτεί μια ενδιαφέρουσα κοινωνική πανσπερμία του σήμερα. Η σκιαγράφηση των περισσότερων χαρακτήρων είναι καλοδουλεμένη και προσεγμένη, με κορυφαίο στον τραγικό χορό τον ίδιο τον πρωταγωνιστή.

Ο ψυχίατρος Δημήτρης Τυπάλδος είναι: «Άνθρωπος μοναχικός, χωρίς φίλους, ιδιότροπος και μυστήριος, αν κι αυτό οφειλόταν στο σύνδρομο Άσπεργκερ που είχε, έβρισκε ενδιαφέρον μόνο στη δουλειά του. Στο μόνο πράγμα που μπορούσε να κάνει σχεδόν τέλεια» (σελ. 58). Ο συγγραφέας έχει κάνει πολύ καλή δουλειά, παρουσιάζοντας έναν άνθρωπο με τον δικό του μικρόκοσμο, τις συνηθισμένες κινήσεις (ρουτίνας για μας, ασφαλείας και ηρεμίας για κείνον), παραθέτοντας λεπτομέρειες από τις συνήθειές του και τα ενδιαφέροντά του, κάτι που δίνει αληθοφάνεια και πειστικότητα στη σκιαγράφησή του. Ο αυτισμός του τον εφοδίασε με εντυπωσιακή μνήμη και παρατηρητικότητα. Ασχολείται με ψυχοθεραπείες ασθενών του αλλά κατά καιρούς συνεργάζεται και με την αστυνομία: «Τον ενδιέφεραν εκείνες οι υποθέσεις όπου ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει ξεφύγει τόσο πολύ από τα ανθρώπινα όρια, φτάνοντας σε διαστάσεις ακατανόητες που ακόμα και σήμερα να είναι σχεδόν αδύνατο να ερμηνευτούν απόλυτα από την επιστήμη» (σελ. 61). Ο άνθρωπος όμως Τυπάλδος βιώνει εδώ και τρία χρόνια έναν αβάσταχτο πόνο από κάποιες πολύ σημαντικές απώλειες και παλεύει με κάτι που ντρέπεται να κατονομάσει ως κατάθλιψη. Η συμπεριφορά του, οι αντιδράσεις του, ο εγωισμός του, η τάση του να εθελοτυφλεί, δίνονται με ανατριχιαστική γλαφυρότητα, κάνοντάς με κομμάτι της ζωής του και ταυτόχρονα τόσο ανήμπορο να τον βοηθήσω, να τον στηρίξω. Τα ψυχολογικά του προβλήματα, η ντροπή του να κλαίει μπροστά στον κόσμο, οι αναμνήσεις, η διαρκής εσωτερική πάλη όπου η μια πλευρά του τον κατηγορεί κι η άλλη τον περιθάλπει δημιουργούν μια μοναδική, αληθινή, τρισδιάστατη και μελετημένη προσωπικότητα που ξεπερνά κατά πολύ τη χάρτινη υπόσταση.

Στον αντίποδα έχουμε τον αστυνόμο Διονύση Τετρίγκα, κοφτό, μονήρη, ρατσιστή, λαϊκό, που δεν κατάφερα να τον συμπαθήσω με τίποτα. Δε βλέπει μπροστά του, καταλήγει σε βιαστικά συμπεράσματα, ακολουθεί ένα ένστικτο που έχει πνεύσει τα λοίσθια από γεννησιμιού του μα πάνω απ’ όλα βρίζει ακατάπαυστα (υπερβολικά πολύ, ακόμη και για ένα μυθιστόρημα). Είναι μια καρικατούρα που θέλω να πιστεύω πως φυτοζωεί πια στους κόλπους της αστυνομίας, ένα ξεκάθαρο στερεότυπο που απλώς καθυστερεί άθελά του τις διαδικασίες ενώ μπροστά στην ευταξία και τον κίνδυνο επίπληξης από ανωτέρους δε διστάζει να κάνει τα στραβά μάτια. Γύρω από αυτό το δίπολο παρουσιάζονται η όμορφη, φοβισμένη Μαρία, ο απομονωμένος δικηγόρος Κουρούμαλης, οι απελπισμένοι γονείς Πέτρος και Σοφία, ο λιγότερο προικισμένος από τον Τυπάλδο ανακριτής και άλλοι, πρωταγωνιστές και κομπάρσοι μιας ιστορίας με διαρκή πρωθύστερα και απανωτές ανατροπές.

Η κραυγή αγωνίας του συγγραφέα είναι στεντόρεια: «Οι περισσότεροι παιδόφιλοι δεν ξέρουμε καν τι είναι. Δεν υπάρχουν κατηγορίες… Δεν ξέρεις αν δρα ο άλλος μόνος του ή έχει πίσω του ολόκληρο σύστημα που τον στηρίζει. Είναι άνθρωποι, εξωτερικά φυσιολογικοί… Και χάνουμε. Έχουμε τόση τεχνολογία και παρ’ όλ’ αυτά χάνουμε» (σελ. 90). Είναι ασύλληπτο το μέγεθος του παγόβουνου που αντιμετωπίζει η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος όλων των χωρών και πόσα κυκλώματα και πόσος τζίρος κρύβονται πίσω από την παιδεραστία. Κι όλα αυτά είναι το κίνητρο, το ερέθισμα, γιατί όμως οι άνθρωποι φτάνουν στην καθαυτή πράξη; Ποια είναι η προδιάθεση που αναπτύσσεται στον ανθρώπινο εγκέφαλο; Τι ρόλο παίζουν σε αυτές τις πράξεις η σχιζοφρένεια και το ιστορικό κακοποίησης στους ίδιους τους θύτες;

Ως προς τον κύριο θεματικό άξονα της ιστορίας, η απαγωγή είναι η αφορμή και η κακοποίηση το έναυσμα για να ξεδιπλωθούν ανθρώπινες σχέσεις και ν’ αλλάξουν οι χαρακτήρες, κάτι που τονίζεται με την επιλογή του συγγραφέα να καθυστερήσει να παραθέσει τις δύσκολες στιγμές του παιδιού που απήχθη στα χέρια του κτήνους. Πρέπει να φτάσουμε στο έβδομο κεφάλαιο και να ξεπεράσουμε την 100ή σελίδα ώστε να μάθουμε τι συμβαίνει κατά την αιχμαλωσία του ανήλικου θύματος όμως και πάλι όχι για πολύ, μιας και το φως ξαναπέφτει στο περιβάλλον των γονιών, του Τυπάλδου, των φίλων και γειτόνων. Φυσικά, κάποια στιγμή ήρθα αντιμέτωπος με το αναπόφευκτο κι ανατρίχιασα με τις σκηνές που διάβαζα όμως και πάλι δεν ήταν για εντυπωσιασμό αλλά για τεκμηρίωση της κατάστασης που βίωνε το παιδί.

Παρά τον καταιγισμό των εξελίξεων, τις ενδιαφέρουσες προσωπικότητες, τις ανατροπές και τις εκπλήξεις, η συγγραφική ικανότητα του Γιώργου Κατσούλα δύο φορές με έκανε να σταματήσω την ανάγνωση λόγω της άψογης λεκτικοποίησης δύο σημαντικών αισθημάτων. Στη σελίδα 104, όπου βρήκα ένα εξαίρετο, σχεδόν ολοσέλιδο, απόσπασμα για τη σημασία της φιλίας στη ζωή μας και πόσο άτοπα χειρίζονται την απώλεια οι δύσκολοι άνθρωποι και στη σελίδα 338: «Μια φωνούλα αναζητούσε, που θα του έλεγε ότι θα είναι εδώ γι’ αυτόν… Αυτήν τη μικροσκοπική ελαχιστότατη φωνούλα, αυτό το μεγαλειώδη ψίθυρο, τη σπαρακτική κραυγή που είναι τόσο μικρή και αόρατη, όμως και τόσο πανίσχυρη και πομπώδης που φτάνει από μόνη της να γκρεμίσει όλα τα μαύρα κάστρα της ζωής». Κι αυτά είναι ελάχιστα μπροστά στον πλούτο των συναισθημάτων και των ιδεών που ξεπηδούν με σύνεση ανάμεσα στις γραμμές. Τέλος, βρήκα υποδειγματική την πεζή παράθεση και απόδοση των στίχων από τραγούδια όπως το «Φιλαράκι» και το «Να μ’ αγαπάς», το «Πάρτυ» και ο «Άγγελός μου» που ενώθηκαν στρωτά και όμορφα κι έδωσαν την απαραίτητη συναισθηματική βαρύτητα σε μια κρίσιμη εξέλιξη της ιστορίας.

Ακριβώς λοιπόν επειδή ο συγγραφέας δε θέλησε απλώς να παραθέσει ένα μυστήριο που θα λυθεί ακολουθώντας συγκεκριμένα βήματα, οι ενδιαφέρουσες ιδέες που παρουσιάζει και ο τρόπος με τον οποίο τις παραθέτει σε κάποια σημεία ξεφεύγουν λίγο από τον έλεγχό του, με αποτέλεσμα να έχουμε περιττή προφορικότητα διαλόγων (δίνουν ενάργεια, απλώς δεν μπορούν ν’ αποτυπωθούν σωστά στο χαρτί όλες οι εκφάνσεις αυτού του λόγου και το τελικό αποτέλεσμα ίσως ξενίσει κάποιους), εκτενείς παραθέσεις εγκυκλοπαιδικών πληροφοριών γύρω από την εγκληματικότητα, τις ανακρίσεις, την πάλη μεταξύ ιδεών και ορθολογισμού και μάλλον περιττές σκηνές που παρεμβάλλονται χωρίς λόγο, απλώς και μόνο για να μπορέσει ο συγγραφέας να καταγράψει αυτό που θέλει. Ομολογώ πάντως πως δεν προσπέρασα καμία σειρά και σε αυτό μάλλον βοήθησε το στυλ του Γιώργου Κατσούλα που δεν έπαψε στιγμή να δίνει γλαφυρότητα και ζωντάνια στην ιστορία. Τέλος, ελάχιστα αρνητικά σημεία, που δε μειώνουν σε τίποτα τη θετικότατη συνολική αποτίμηση του κειμένου, είναι η σωρεία βωμολοχιών που ως έναν βαθμό ίσως δικαιολογούνται αλλά εκστομίζονται σχεδόν απ’ όλους και με τέτοια ένταση που με ξάφνιασε και τα τυπογραφικά λάθη του κειμένου.

Σφιχτοδεμένη πλοκή, με ενδιαφέροντες χαρακτήρες που διασταυρώνονται οι δρόμοι τους και τα προβλήματά τους, μια σύνθετη ιστορία με συναρπαστικές εξελίξεις, ένα διαφορετικό αστυνομικό και κοινωνικό μυθιστόρημα είναι το νέο βιβλίο του σημαντικού Γιώργου Κατσούλα. Ένα επιτυχημένο αμάλγαμα συγγραφικών πειραματισμών: φιλοσοφικό θρίλερ, αστυνομικό μυθιστόρημα, πραγματεία γύρω από τον αυτισμό, το σύνδρομο Άσπεργκερ και τα αίτια της παιδεραστίας, τις ανθρώπινες σχέσεις. Δεν καταλάβαινα πότε εισχωρεί το ένα στη θέση του άλλου, κι αυτό δημιούργησε ένα πρωτότυπο υφολογικό σύνολο, χωρίς να καθυστερεί την καθαυτή δράση παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται. Αυτή η ιδιαιτερότητα, σε συνδυασμό με το δύσκολο για κάποιους θέμα που πραγματεύεται, με οδηγεί να το συστήσω σε αναγνώστες με απαιτήσεις που ζητούν κάτι διαφορετικό και προκλητικά ενδιαφέρον.

Βιβλίο Ο χορός των νεκρών
Συγγραφέας Βαγγέλης Γιαννίσης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα /  Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πρόκειται για την πιο ανθρωποκεντρική ως τώρα περιπέτεια του Άντερς Οικονομίδη, μιας και δεν έχουμε μόνο κάποιες παράλληλες περιπέτειες με κίνδυνο, αγωνία και ανατροπές αλλά και σωστή καταγραφή της ψυχολογίας και της νοοτροπίας κάποιων χαρακτήρων, που αλλιώς ξεκινάνε και αλλιώς καταλήγουν. Τα ηθικά διλήμματα είναι πολλά, οι πειρασμοί ή και εκβιασμοί περισσότεροι και είναι καθαρά στο χέρι του καθενός για το πώς θα αντιδράσει και ποια θα είναι η επόμενη κίνησή του που με τη σειρά της θα επηρεάσει άλλους ανθρώπους ή ακόμη και γεγονότα. Κάποιοι γλυκαίνονται από τη γρήγορη άνοδο που τους προσφέρεται αν αξιολογήσουν αρνητικά συνάδελφό τους, κάποιοι άλλοι είναι πιόνια σε μια σκακιέρα της οποίας είχαν λανθασμένη οπτική και τώρα τους κινούν κάποια σκοτεινά κυκλώματα αλλά τι θα συμβεί αν σπάσουν αυτοβούλως αυτά τα δεσμά; Τελικά πόσο αυτοσκοπός μπορεί να γίνει η εκδίκηση και μέχρι πού μπορεί να φτάσει κάποιος προκειμένου να πάρει το αίμα του πίσω; Αυτά και πάμπολλα άλλα ερωτηματικά και γεγονότα καταγράφονται σ’ ένα φρενήρες μυθιστόρημα δράσης και αγωνίας που κατά βάση αφορά την εξάρθρωση ενός κυκλώματος παιδεραστίας και τα πολιτικά παιχνίδια που παίζονται όσο ανεβαίνει κανείς πιο ψηλά στην ιεραρχία, είναι όμως και πολλά περισσότερα από αυτό. Η κλιμάκωση κόβει την ανάσα, οι εκπλήξεις είναι αναπάντεχες και κανείς δεν ακολουθεί μονήρη κατεύθυνση, όσο κι  αν ο πανέξυπνος συγγραφέας δείχνει έτσι τα γεγονότα. Μόλις γεμίσω απογοήτευση, οργή και κατάφωρη αδικία, ο αστάθμητος ανθρώπινος παράγοντας και κάποιες γερές ηθικές βάσεις φέρνουν τα πάνω κάτω κι όλα οδηγούν σ’ ένα εκπληκτικό και λυτρωτικό φινάλε.

Ο συγγραφέας διαλέγει αυτήν τη φορά να ασχοληθεί μ’ ένα δύσκολο θέμα, την παιδεραστία, κι αποτυπώνει στο χαρτί με χειρουργική σχεδόν ακρίβεια τον ψυχισμό και τα συναισθήματα όχι μόνο του παιδιού που δέχεται ασέλγεια αλλά και του πλάσματος εκείνου, που μετά από τις ίδιες περιπέτειες, μεταμορφώνεται από άνθρωπο σε τιμωρό με εκείνες τις ανατριχιαστικές μικρές λεπτομέρειες που δείχνουν τη μεταμόρφωση μιας ψυχής σε διψασμένη κραυγή. Καταφέρνει έτσι ο Βαγγέλης Γιαννίσης να θέσει στον ίδιο τον αναγνώστη το ηθικό δίλημμα της αυτοδικίας γύρω από κάτι βδελυρό για το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού. Πόσο δίκιο λοιπόν να δώσεις σ’ ένα πρώην παιδί που μεταμορφώθηκε από θύμα σε δαίμονα και πόσο σε νοιάζει η σωφρονιστική ποινή των θυτών από ένα σύστημα που ακόμη χάσκει και δεν είναι δίκαιο για όλους; Σα να μη φτάναν όλα τ’ άλλα, ο συγγραφέας καταφέρνει να συνδυάσει σωστά και αρμονικά αυτήν τη σταυροφορία με την προσωπική ζωή του Άντερς ενώ ο δολοφόνος προβαίνει σε κάποιες αρχικά αδικαιολόγητες συμπεριφορές, οι οποίες όμως, σελίδα με τη σελίδα, κουμπώνουν και συγκροτούν έναν τρόπο σκέψης στον οποίο αναγκάζεσαι να δώσεις δίκιο για όλα όσα έχει περάσει!

Ας ξεκινήσουμε και πάλι με τον Επιθεωρητή της Αστυνομίας του Έρεμπρο Άντερς Οικονομίδη, που εκτός από τη νέα υπόθεση που έρχεται στα χέρια του, αντιμετωπίζει και ένα σοβαρό πρόβλημα σχολικού εκφοβισμού του δεκάχρονου πλέον γιου του, με αφορμή την άφιξη στο σχολείο ενός νέου συμμαθητή, του Μίκε Μάξε. Οι συζητήσεις με τον διευθυντή του σχολείου του παιδιού θύμισαν στον Άντερς τις δικές του σωματικές τιμωρίες από τον πατέρα του για την αντικοινωνική συμπεριφορά στην εφηβεία του. Κάποιες παρένθετες αφηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο δείχνουν ανάγλυφα τις δύσκολες συνθήκες στο σπιτικό του επιθεωρητή και τα πρώτα του βήματα στη Στοκχόλμη όταν το έσκασε τελικά. Το παρελθόν της οικογένειας που δημιούργησαν η Κάτια και ο Θανάσης Οικονομίδης βγαίνει στην επιφάνεια, εντείνοντας τις κρίσεις πανικού του επιθεωρητή και δυσχεραίνοντας την ήδη επισφαλή ψυχολογική του κατάσταση. Για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, αναγκάζεται να ταξιδέψει στην Ελευσίνα για να συναντήσει τη θεία του, Γεωργία Μουρίκη, και να κάνει βαθιά βουτιά στις παιδικές καλοκαιρινές του αναμνήσεις στο εξοχικό της. Κι όλα αυτά εξαιτίας ενός μυστικού που τον χτυπάει σαν κεραυνός και μιας αλήθειας που όχι μόνο δεν ήταν αναμενόμενη αλλά ούτε καν καλοδεχούμενη.

Ταυτόχρονα, μετά την παραλίγο θανάσιμη επίθεση που δέχτηκε στο τέλος του δεύτερου βιβλίου («Ο χορός των νεκρών») πέντε μήνες πριν και που του άφησε μόνιμες ουλές, αρχίζει να καταλαμβάνεται από ολοένα αυξανόμενες κρίσεις πανικού, ένδειξη Συνδρόμου Μετατραυματικού Στρες, κάτι που αν αποκαλυφθεί θα τον οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στην τιμητική συνταξιοδότηση κι έτσι κάνει τα πάντα για να το κρύψει. «Ήταν άραγε τόσο εξαρτημένος από τη δουλειά του; Ήταν η ζωή του τόσο κενή που μονάχα ο θάνατος, η λύπη και η ανθρώπινη ασχήμια τον γέμιζαν;» (σελ. 42). Πόσο δύσκολο είναι να παραδεχτεί την αλήθεια στον εαυτό του και κυρίως να κάνει κάτι γι’ αυτό, όταν οι νεκροί και οι υποθέσεις που έχει αναλάβει ως τώρα τον κυνηγούν ακόμη; «Περνούσε τις μέρες του ανάμεσα σε νεκρούς, σκαλίζοντας τις ζωές τους, και στο τέλος ήταν εκείνος που έγραφε το τελευταίο τους κεφάλαιο, βάζοντας την τελευταία τελεία, προτού το σώμα τους κλειστεί σε ένα φέρετρο και καλυφθεί από χώμα ή αποτεφρωθεί. Δεν γινόταν έτσι μέρος της ζωής τους;» (σελ. 154). Και πάλι ο Βαγγέλης Γιαννίσης σκιαγραφεί ακριβοδίκαια έναν άνθρωπο που εξισορροπεί ανάμεσα στο καθήκον και την οικογένεια, που έχει καταλάβει πλέον για τα καλά πόσο κινδυνεύει η γυναίκα του και το παιδί του εξαιτίας της δουλειάς του και ταυτόχρονα η νέα υπόθεση και οι αποφάσεις που καλείται εκβιαστικά να πάρει δε θα τον αφήσουν να γαληνέψει ούτε στιγμή.

Γύρω του έχει συγκεντρωθεί μια αξιόλογη ομάδα ερευνών που έχουμε γνωρίσει και στα προηγούμενα βιβλία, μόνο που τώρα όλοι τους βγαίνουν στο προσκήνιο και συγκροτούν ολοκληρωμένες προσωπικότητες, καλούμενοι να αποφασίσουν ενώπιον ηθικών και επαγγελματικών διλημμάτων αν θα προδώσουν αξίες και σημαντικές έννοιες, όπως η συναδελφικότητα και η φιλία. Η αρχιφύλακας Μαρία Φρέντρικσεν, πνιγμένη από το ανδροκρατούμενο επάγγελμα που διάλεξε και από τη μισογύνικη συμπεριφορά των συναδέλφων της (κάποιοι ξεκάθαρα, κάποιοι συγκεκαλυμμένα ή αυθόρμητα) δέχεται σα σανίδα σωτηρίας μια πρόταση που της κάνει ο επιθεωρητής Μπόζινταρ Τζατζάνοβιτς κι αυτό είναι η αφορμή να τη γνωρίσουμε καλύτερα μέσω του παρελθόντος αλλά και του παρόντος της.

Ο βοσνιακής καταγωγής επιθεωρητής Μπόζινταρ Τζατζάνοβις λοιπόν, νέος επικεφαλής του Τμήματος Εγκλημάτων της Αστυνομίας του Έρεμπρο από τη στιγμή που η Σέλμα Μοντίν έγινε διευθύντρια της Αστυνομίας στο προηγούμενο βιβλίο («Το κάστρο»), παίρνει εντολές για αξιολογήσεις εν όψει συγχωνεύσεων αστυνομικών διευθύνσεων και βρίσκεται σε δυσάρεστη θέση, μιας και η Μοντίν θέλει να διώξουν τον Άντερς! Αρχίζει λοιπόν να «ψαρεύει» τη Φρεντρικσεν και αγωνίζεται να την κερδίσει για να αποκτήσει ένα όπλο σε αυτήν τη σταυροφορία. Δεν είναι όμως απλώς το πειθήνιο όργανο μιας προϊσταμένης, μιας και καταγράφονται και οι δικές του ανθρώπινες πτυχές. Απλώς ο χαρακτήρας του κυμαίνεται ανάμεσα στο γκρίζο και το μαύρο από μόνος του ενώ ο χειρισμός της περίπτωσής του ολοκληρώνεται όπως πάντα ανατρεπτικά και ανακουφιστικά, σ’ ένα μεστό και ευρηματικό φινάλε.

Η Σέλμα Μοντίν, αφού κατάφερε να αναρριχηθεί με δόλια μέσα στη θέση του Αρχηγού της Αστυνομικής Διεύθυνσης της περιφέρειας του Μπερσλάγκεν, αρχίζει τις ανακατατάξεις ενώ ταυτόχρονα βιώνει την πρώτη της επαγγελματική πρόκληση: το συνέδριο του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος πριν από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου θα πραγματοποιηθεί στο Έρεμπρο κι εκεί θα ανακοινωθούν τα ψηφοδέλτια, εκκινώντας έτσι την προεκλογική εκστρατεία του κόμματος! Αποτελεί επομένως τον κατάλληλο άνθρωπο που θα φροντίσει για την ευταξία των πόλεων της περιφέρειας που διοικεί, όμως το επερχόμενο συνέδριο θα τη φέρει αντιμέτωπη μ’ ένα κύκλωμα πολιτικών συμφερόντων που καλύτερα θα ήταν να μην είχε γνωρίσει. Εκβιασμοί και διλήμματα δίνουν την αφορμή για την καταγραφή άλλης μιας πολύπλευρης προσωπικότητας που με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο γιατί δεν αφήνεται στη μοίρα της, κάποια στιγμή θα πάρει την κατάσταση στα χέρια της και τότε…

Στο βιβλίο αυτό εμφανίζεται και ο επιθεωρητής Μίκαελ Άρβιντσον που έχει πλέον παραιτηθεί κι έχει εξαφανιστεί από προσώπου γης, ο οποίος συνδέεται αναπάντεχα με την υπόθεση, δίνοντας τη δική του ανατρεπτική συμβολή ενώ ο ιατροδικαστής και επικεφαλής του Εγκληματολογικού Τμήματος της Αστυνομίας του Έρεμπρο Γιούσι Αλεξάντερσον συνεχίζει να δίνει τις πολύτιμες συμβουλές του. Τέλος, ο Κρίστερ Μπγέρλινγκ έχει κερδίσει τον αγώνα με τις φυσιοθεραπείες και τις επεμβάσεις, περπατά με πατερίτσες και επιστρέφει στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης. Με αφορμή τον δολοφόνο του πρώτου βιβλίου της σειράς «Το Μίσος», δίνει διαλέξεις για το κίνητρο και την ψυχολογία των δολοφόνων: «Πράγματι, η ζήλια μπορεί να είναι η σπίθα που θα προκαλέσει τη φωτιά, ωστόσο πρέπει να θυμάστε πως το προσάναμμα είναι συνήθως μια σειρά εύφλεκτων λόγων οι οποίοι περιμένουν υπομονετικά να αναφλεγούν» (σελ. 18). Με εκπαίδευση στο FBI και ειδίκευση στους κατά συρροή δολοφόνους αποτελεί σημαντική βοήθεια στις έρευνες κι έτσι καλείται ξανά στο Έρεμπρο για τη νέα υπόθεση.

Η ποικιλία των χαρακτήρων, το σκοτεινό περιβάλλον στο οποίο κινούνται, το καθαυτό θέμα της παιδεραστίας είναι λες και έχουν φέρει αμηχανία στον συγγραφέα, μιας και η εξαιρετική λογοτεχνικότητά του είναι περιορισμένη συγκριτικά με τα προηγούμενα βιβλία της σειράς: «Οι λύκοι αυτής της κοινωνίας κυκλοφορούν φορώντας την προβιά του συζύγου, του πατέρα, του συνεπούς εργαζόμενου, τόσο καλά μεταμφιεσμένοι, που ακόμα και το έμπειρο μάτι ενός αστυνομικού δεν μπορεί να δει τις ραφές και τα ξέφτια της φορεσιάς τους» (σελ. 28). Ακόμη και η Σουηδία ελάχιστα λοιδωρείται: «…ένα προτεσταντικό έθνος το οποίο, όσο κι αν διαφήμιζε την ανεξιθρησκία του, είχε βαθιά ριζωμένες μέσα του τις διδαχές του Λούθηρου…» (σελ. 140). Μετρημένες είναι οι παρομοιώσεις και μεταφορές: «Το φαγητό στο εστιατόριο του τμήματος παρήκμαζε γρηγορότερα κι από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μετά την εισβολή των Βησιγότθων» (σελ. 96).

«Ο χορός των νεκρών» είναι ένα δυνατό ψυχογραφικό μυθιστόρημα γεμάτο ολοκληρωμένους χαρακτήρες και συναρπαστικές περιπέτειες. Ανατροπές και εκπλήξεις που προέρχονται από ρεαλιστικές περσόνες, πολιτικά παιχνίδια, σκευωρίες, εκτελεστικά όργανα της Μοσάντ, χαμένη παιδικότητα και πολλά άλλα με ξενύχτησαν, με γέμισαν αγωνία, σκεπτικισμό μα πάνω απ’ όλα με άφησαν απόλυτα ικανοποιημένο ως προς την ολοκλήρωση των συνεκτικών τους δεσμών.

Βιβλίο 60 ώρες
Τίτλος πρωτοτύπου The husband
Συγγραφέας Dean Koontz
Μεταφραστής Γιώργος Μπαρουξής
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δεν…. Ένας κηπουρός παίρνει τη ζωή του στα χέρια του όταν του ανακοινώνουν ότι απήγαγαν τη γυναίκα του. Τι να πρωτοσχολιάσω; Τον πατέρα του, που μαζεύει κακάκια δεινοσαύρου; Τον αδελφό του που μαθαίνουμε ότι είναι βαθιά μπλεγμένος σε κύκλωμα παιδεραστίας; Μόνο ο γρήγορος ρυθμός της αφήγησης σε κρατάει, κατά τα άλλα ένα μεγάλο χασμουρητό και πάρα πολλά ερωτήματα μετά το φινάλε του βιβλίου. Κατά τα άλλα η γνωστή προφορική αφήγηση του Koontz (που την προτιμώ στον «Παράξενο Τόμας») και τίποτε άλλο.