Βιβλίο Για πάντα Παράξενος
Τίτλος πρωτοτύπου Forever Odd
Συγγραφέας Dean Koontz
Μεταφραστής Γωγώ Αρβανίτη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ξεκινάει καλό αλλά στη μέση τελματώνει για μεγάλο διάστημα και στο τέλος σε αφήνει είτε να γελάσεις με την τελική απόφαση του Οντ Τόμας ή να καταλάβεις πραγματικά την ανάγκη του. Πρέπει να σταματήσουν να βγαίνουν συνέχειες μυθιστορημάτων, θα το λέω και θα το ξαναλέω. Το βιβλίο δεν έχει σχέση με το πρώτο. Είναι πιο εσωστρεφές, πιο στάσιμο, χωρίς κανέναν άλλο χώρο δράσης πλην του καζίνο. Ξεκινάει πολύ ωραία, νέο μυστήριο, κάποιος απάγει τον καλό του φίλο, αναφορές στο προηγούμενο βιβλίο, οι γνωστοί ήρωες. Και μόλις καταφέρνει να ανακαλύψει πού μεταφέρθηκε ο φίλος του, η δράση σταματάει. Κι έχουμε τον Οντ Τομας σε ΟΛΟ το βιβλίο να ψάχνει ένα κατεστραμμένο και καμένο ξενοδοχείο-καζίνο να βρει το φίλο του, να αποφύγει τους απαγωγείς του, να κρυφτεί, να γλυτώσει από το κακό, να καλέσει την αστυνομία… Ολόκληρο το οικοδόμημα περιγράφεται τοίχο-τοίχο, τούβλο τούβλο, αρμό αρμό, από το καζίνο και τη ρεσεψιόν, ως το υπόγειο παρκινγκ και το σύστημα ύδρευσης. Κι οι κακοί; Ο ένας τη γλυτώνει σχετικά γρήγορα, τον άλλον τον τρώει ένα λιοντάρι (αν είναι δυνατόν) και ο τρίτος κυνηγάει επί 3 η 4 κεφάλαια τον ήρωα στους υπονόμους για να τον σκοτώσει. Έλεος!!! Με κράτησε ως το τέλος γιατί διάβασα το πρώτο κι ο εσωτερικός ψυχισμός και οι εσωτερικές αναζητήσεις του πρωταγωνιστή ολοκληρώνουν τον χαρακτήρα του αλλά ήταν πολύ στάσιμο κι εκνευριστικό. Κρίμα. Οι περιγραφές και η γλώσσα του Dean Koontz είναι ανάγλυφες και τρισδιάστατες αλλά το κείμενο και η υπόθεση δε σώζονται με τίποτα.

Βιβλίο Ο παράξενος Τόμας
Τίτλος πρωτοτύπου Odd Thomas
Συγγραφέας Dean Koontz
Μεταφραστής Γωγώ Αρβανίτη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Από τα πιο πρωτότυπα και ανατρεπτικά βιβλία. Στα δύο πρώτα κεφάλαια βαρέθηκα τη ζωή μου, άσε που διάβασα αμέσως πιο πριν από αυτό το «Κινητό» του Stehen King  και ένιωσα ότι διάβαζα μια από τα ίδια. Φαντάσματα, μεταφυσικά φαινόμενα, κάποιο φονικό θα γίνει κλπ. κλπ. Και μετά το κείμενο σε κερδίζει σιγά σιγά. Ο Τόμας κυνηγάει κάποιον που θα φέρει το θάνατο στην πόλη του. Αλήθεια; Κι όμως αυτός βρίσκεται δολοφονημένος. Και τώρα τι κάνουμε; Ο Τόμας καταφέρνει με τη βοήθεια των φαντασμάτων που τον συντροφεύουν και την έκτη του αίσθηση να ανακαλύψει μια συνομωσία σατανιστών που έχει σκοπό να τινάξει την πόλη του στον αέρα, έτσι για πλάκα. Απανωτές ανατροπές, αστυνομική πλοκή, εκπλήξεις, λίγο παρατραβηγμένο με τα φαντάσματα αλλά το καταπίνεις και προχωράς. Μια πρωτότυπη ιστορία αγάπης (αιώνιας αγάπης) που σε συγκινεί χωρίς να καταφεύγει σε δακρύβρεχτα μελό. Το έργο κινείται, όπως και ο ίδιος ο Τόμας που αφηγείται παραδέχεται, στα χνάρια της «Δολοφονίας του Ρότζερ Άκροϊντ» της  Agatha Christie. Εκεί ψυλλιάστηκα ότι την ιστορία μας την αφηγείται ένας νεκρός αλλά τσα… έκπληξη!!! Άλλη είναι η εξέλιξη της ιστορίας.

Πολύ καλά νοήματα ψυχολογίας περί ανθρώπινων σχέσεων (συγκλονιστική η συμπεριφορά της παράλογης μητέρας του Τομ, που όταν έρχεται αντιμέτωπη με τις ευθύνες της μητρότητας απειλεί μπροστά στο παιδί της να αυτοκτονήσει με όπλο) και μεταφυσικών εμπειριών που σε κάνουν να λες «Βρε, μπας»; Και η τελευταία σελίδα του μυθιστορήματος ακόμη με κάνει να αναρωτιέμαι: όλα αυτά ήταν αλήθεια ή ο Τόμας είναι κλεισμένος στον εαυτό του, απόγονος μιας οικογένειας σχιζοφρενιών ανθρώπων, οπότε ούτε κι ο ίδιος ξέφυγε από το βαρύ φόρο της κληρονομικότητας;