Βιβλίο Το σπίτι του σατανά 
Τίτλος πρωτοτύπου La casa di Satana
Συγγραφέας Tiziano Sclavi
Μεταφραστής Κωνσταντίνα Φατούρου
Σχέδιο Bruno Marraffa
Κατηγορία Graphic novel
Εκδότης Μικρός Ήρως
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Τζέρι Ντρέικ ή Mister No δημιουργήθηκε στην Ιταλία το 1975 από τον Sergio Bonelli (1932-2011, σενάριο) και τον Gallieno Ferri (1929-2016, σχέδιο) και είναι ένας άντρας που εγκατέλειψε τη Νέα Υόρκη και τον φυλακισμένο πατέρα του το 1938 αναζητώντας εργασία. Αγάπησε τα αεροπλάνα και κατετάγη στους εθελοντές Αμερικανούς πιλότους που πολέμησαν στην Άπω Ανατολή, στο πλευρό των Κινέζων. Το παρατσούκλι του το οφείλει στην περηφάνια του και την πεισματική του άρνηση να υποταχθεί σε εντολές. Έζησε πάμπολλες περιπέτειες κατά τη διάρκεια του πολέμου ως στρατιώτης, πιλότος και μέλος των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών. Κουρασμένος από τον πόλεμο, αηδιασμένος από τη βία και ανίκανος να προσαρμοστεί σε μια φυσιολογική ζωή στις Ηνωμένες Πολιτείες, εγκαταστάθηκε στη Βραζιλία στο δεύτερο μισό του 1950, όπου απέκτησε το μονοκινητήριο Πάιπέρ του και ξεκίνησε μια νέα ζωή στο Μαναούς. Πρόκειται για ένα υπέροχο, στόρι που έχει ως κεντρικό θέμα τη σύγκρουση ανάμεσα στον πολιτισμό και τη φύση. Οι περιπέτειές του σταμάτησαν στην Ιταλία το 2006 κι έκτοτε κυκλοφορούν κατά καιρούς έκτακτα τεύχη.

Υπήρξα φανατικός αναγνώστης και του Mister No, εκτός από του Τεξ Ουίλερ και του Ζαγκόρ, και των εκπληκτικών περιπετειών που ζούσε, του ανυπότακτου χαρακτήρα του και της γοητείας που ασκούσαν πάνω του οι γυναίκες το 1986-1987 που κυκλοφορούσε από τον Περιοδικό Τύπο του αείμνηστου Στέλιου Ανεμοδουρά. Καθώς πέρασαν τα χρόνια κι άρχισε να αναζωπυρώνεται το ενδιαφέρον για τα κόμικς της παιδικής μας (και όχι μόνο) ηλικίας, κυκλοφόρησε εκ νέου, με τον τίτλο «Ο Mister No… και οι άλλοι» (2015-2017) ενώ έκτακτο τεύχος δόθηκε από καθημερινή εφημερίδα το 2016, όλα από τη νέα γενιά του Περιοδικού Τύπου, τον Λεωκράτη Ανεμοδουρά.  Τώρα όμως ο ακάματος και δραστήριος νέος εκδότης, που έφερε άλλον αέρα σε αυτές τις ιστορίες χάρη στις εκδόσεις «Μικρός Ήρως» των οποίων έχει τεθεί επικεφαλής, κατέληξε στην ιδανική μορφή που θα έπρεπε να έχουν τέτοιου είδους περιπέτειες και τώρα κρατώ στα χέρια μου το 1^ο αυτοτελές άλμπουμ με τον αγαπημένο μου ήρωα σε μορφή έκδοσης βιβλιοπωλείου, με μεγαλύτερο από τα τεύχη κόμικς μέγεθος και ιλουστρασιόν χαρτί! «Mister No» λοιπόν, με την πένα του Bruno Marraffa (θεωρείται από τους καλύτερους συνεχιστές του σύμπαντος του Bonelli) και τη γραφή του Tiziano Sclavi και η περιπέτεια αρχίζει!

Ο Mister No, κάτω από αντίξοες συνθήκες, γνωρίζει έναν τηλεκινητικό άντρα που τον κυνηγάνε αδίστακτοι πράκτορες. Οι ικανότητές του ήταν αντικείμενο εκμετάλλευσης στον πόλεμο κι είχε αναγκαστεί να λιποτακτήσει. Ο Mister No θα τον βοηθήσει να επιστρέψει στο σπίτι που μεγάλωσε και να καταλάβει τι πραγματικά συνέβη που του έδωσε αυτές τις δυνάμεις. Πρόκειται για μια πολύ καλή περιπέτεια που συνδυάζει το μεταφυσικό με την πραγματικότητα και δείχνει για άλλη μια φορά την αποφασιστικότητα και τη δύναμη ψυχής που διαθέτει ο πρωταγωνιστής. Η κατάρα του αδικοχυμένου αίματος, η απληστία και η δίψα για χρήμα και πλούτη είναι αυτά που ίσως στοιχίσουν την ίδια τη ζωή σε κάποιον!

Η άγρια βλάστηση της ζούγκλας, ένα μυστικό από το παρελθόν, ένας ξεχωριστός άνθρωπος-πειραματόζωο είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά της πλοκής με τα οποία επέστρεψε ένας αγαπημένος χαρακτήρας στους αναγνώστες που τον αγάπησαν.

ΥΓ. Τα βιβλιογραφικά στοιχεία των περιοδικών εκδόσεων με ήρωα τον Mister No τα εντόπισα στο πληρέστερο για τον ελληνικό περιοδικό Τύπο κόμικς και όχι μόνο site.

Βιβλίο Αναμονή
Τίτλος πρωτοτύπου Marko effekten
Συγγραφέας Jussi Adler-Olsen
Μεταφραστής Χρήστος Καψάλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η πυκνή γραφή του Jussi Adler-Olsen με έριξε αμέσως στα άδυτα μιας παράνομης οικονομικής συμφωνίας που επετεύχθη για  να διασωθεί ένας τραπεζικός κολοσσός. Συναλλαγές εκατομμυρίων, θυσίες και απαιτήσεις για την εξασφάλιση της συνεχούς ροής των εσόδων που εκταμιεύονται σε αόρατους λογαριασμούς, μυστηριώδεις δολοφονίες στο Καμερούν κάποια στιγμή θ’ αφήσουν την άκρη του νήματος να φανεί μέσα από ένα τυχαίο λάθος. Έτσι κάποιος θα οδηγηθεί στα ίχνη και θα δολοφονηθεί. Τα παρακλάδια και οι διασυνδέσεις αδίστακτων ανθρώπων καταγράφονται και παρουσιάζονται με ενάργεια και σασπένς. Είναι τέτοιος ο τρόπος γραφής που αρχικά κρατούσα σημειώσεις για να μη χάσω ούτε λέξη από την πυκνογραμμένη πλοκή και για να κατανοήσω τις σχέσεις μεταξύ των ηρώων, μόνο και μόνο για να διαπιστώσω πως σύντομα ο θεματικός άξονας μετατοπίζεται σε άλλους χαρακτήρες κι από κει σε άλλους κι όλους αυτούς τους συναντάμε σταδιακά να αλλάζουν ριζικά (όχι απαραίτητα προς το καλύτερο) και τελικά να αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της πλοκής! Ο Adler-Olsen ξέρει να δημιουργεί ένα καλογραμμένο καλειδοσκόπιο επιμέρους ιστοριών που ενώνονται με αναπάντεχο τρόπο.

Ο Γουίλιαμ Σταρκ, με τον οποίο ξεκινάει το μυθιστόρημα, ξέρει πως αν κάποιος υφιστάμενος σημάνει συναγερμό με την υποψία κατάχρησης εξουσίας ή άλλης ατασθαλίας στον τρόπο διαχείρισης των κρατικών υποθέσεων μπαίνει σε κίνδυνο ο ίδιος, κι ας θεωρείται πλέον μάρτυρας δημοσίου συμφέροντος, γιατί επίσημα είναι «καρφί» κι ίσως φυλακιστεί. Γεμάτος υποψίες («πότε ήταν η τελευταία φορά που ένα πρόγραμμα τόσο περιορισμένης εφαρμογής… είχε εξασφαλίσει τέτοια τεράστια χρηματοδότηση;») κι ανήσυχος πως τα κονδύλια μεταφέρονταν σε κρατικούς αξιωματούχους στη Γιαουντέ, αφήνοντας τις τοπικές αρχές να τα διαχειριστούν, σε μια χώρα που θεωρείται από τις πιο διεφθαρμένες του κόσμου, βρίσκεται σε μεγάλο ηθικό δίλημμα. Γιατί φεύγει λοιπόν από τη Δανία; Τι θα ανακαλύψει στην Αφρική και θ’ αναγκαστεί να γυρίσει πίσω;

Αμέσως μετά, με τον ίδιο ρεαλισμό παρουσιάζονται οι συνθήκες διαβίωσης του Μάρκο Τζέιμσον και ο τρόπος με τον οποίο αλληλεπιδρά με τα παιδιά που βρίσκονται στην ίδια με αυτόν μοίρα. «Όλοι τους έμοιαζαν να μην αντέχουν άλλο. Να μην αντέχουν την καθημερινότητα, τη ζωή, τους εαυτούς τους» (σελ. 45). Ο Ζόλα τους διαφεντεύει σκληρά και ανελέητα, τιμωρεί, φτάνει στα άκρα, όμως δεν είναι μόνο ο συντονισμός των μικροκλοπών η δουλειά του. Κι έτσι ο Μάρκο το σκάει κι αυτό είναι η αρχή μιας «νέας» ζωής, γεμάτης στερήσεις, δεύτερες ευκαιρίες, ανατροπές και φυσικά με την ανάσα τη συμμορίας στον σβέρκο του και τη διαρκή αγωνία μην και τον βρουν.

Συνολικά το μυθιστόρημα είναι αρκετά δεμένο και ολοκληρωμένο, απλώς επί μέρους πλατειάζει και παρεμβάλλει κάποιες ιστορίες που καθυστερούν την εξέλιξη της κεντρικής ιδέας, όπως η υπόθεση εμπρησμού που έχουν αναλάβει στον Τομέα Q του Καρλ Μερκ που αναλύεται τόσο εκτενώς που δεν μπορώ να μη σκεφτώ πως έπρεπε να βρεθεί κάτι να μας απασχολήσει όσο ο Μάρκο ζούσε σημαντικές αλλαγές στην καθημερινότητά του. Επίσης, ο τρόπος ζωής του νεαρού παιδιού, τα καταφύγια που αλλάζει, αποτυπώνονται με πάρα πολλές λεπτομέρειες κι ομολογώ ότι κάποια σημεία τα προσπέρασα. Ο τρόπος όμως με τον οποίο διασταυρώνονται οι δύο αυτοί χαρακτήρες είναι έξυπνος και ευρηματικός, αν και θ’ αργήσουμε αρκετά να δούμε τους αστυνομικούς να καταλαβαίνουν τη σημασία της εξαφάνισης του άντρα που υποπίπτει στην αντίληψή τους με απρόσμενο τρόπο.

Όταν επιτέλους φτάνουμε στην καρδιά του μυθιστορήματος, αρχίζει μια μεγάλη σειρά από ανατροπές και καταιγιστικές εξελίξεις που τινάζουν στον αέρα όσα ξέραμε ήδη κι αρχίζει ένας αγώνας δρόμου για τον εντοπισμό των ενόχων και την αποκάλυψη της αλήθειας. Ανθρωποκυνηγητά, εκτελέσεις, εκβιασμοί, πληρωμένοι δολοφόνοι κι ένα θύμα που παίρνει απρόσμενα την τύχη του στα χέρια του, δυσκολεύοντας την ομαλή ροή των γεγονότων είναι μερικά μόνο από τα γνωρίσματα του συναρπαστικού αυτού βιβλίου.

Η τριτοπρόσωπη αφήγηση αλλάζει συνέχεια οπτικές γωνίες, μεταπηδά από τον ένα πρωταγωνιστή στον άλλον, χωρίς όμως να χάνεται η λογική συνέχεια των εξελίξεων. Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα ήταν το γεγονός πως σε κάποιες ανακρίσεις του Μερκ έχουμε στο ίδιο κεφάλαιο την οπτική γωνία του ανακριτή και αμέσως μετά του ανακρινόμενου. Αλήθειες και ψέματα, υπεκφυγές και αγώνας να εντοπιστεί η αλήθεια τοποθετούνται αντικριστά και δημιουργούν απολαυστικά χωρία εν τω μέσω των καταιγιστικών εξελίξεων που ανέφερα πριν. Φυσικά, υπάρχει και το χιούμορ, που είναι καλοδεχούμενο όταν ελαφραίνει τις ανυπόφορες στιγμές έντασης: «Έστριψε την καρέκλα του προς το μέρος του Καρλ, παρατηρώντας τον με εκείνο το κουρασμένο ύφος που παίρνει ένας γονιός όταν τα παιδιά στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου αρχίζουν να ρωτάνε αν κοντεύουν να φτάσουν στην Ιταλία, τη στιγμή που βρίσκονται σκάρτα δέκα χιλιόμετρα νότια της Κοπεγχάγης» (σελ. 76).

Ταυτόχρονα, έμαθα για πολλές εξελίξεις στις ζωές των αστυνομικών του Τμήματος Q που είχα γνωρίσει στο πρώτο βιβλίο της σειράς, κάτι που ταυτόχρονα όμως με στενοχώρησε, μιας και δεν έχω διαβάσει τα ενδιάμεσα κι έτσι ήρθα προ τετελεσμένου (η «Αναμονή» είναι το πέμπτο μυθιστόρημα). Ο Καρλ Μερκ, ερευνητής αστυνομικός στο Τμήμα Ανθρωποκτονιών, προϊστάμενος στον Τομέα Q που λύνει ανεξιχνίαστες υποθέσεις, πιστεύει στη Ρόζε Κνούντσεν, μια αστυνομικό που δεν έχει εκπαιδευτεί πλήρως αλλά έχει επιλύσει δύο σημαντικές υποθέσεις του τμήματος, με την πιο παράδοξη εμφάνιση που θα μπορούσε να έχει αστυνομικός που επισκέπτεται ανθρώπους στα σπίτια τους: ένας απίθανος συνδυασμός emo και πανκ! Λαρς Μπιόρν αναπληρωτής διευθυντής του Τομέα Ανθρωποκτονιών, Μάρκους Γιάκομπσεν, επικεφαλής του Τμήματος Ανθρωποκτονιών, και κυρίως ο Χαφέζ αλ-Άσαντ είναι άνθρωποι που θα πρωταγωνιστήσουν σε ενδιαφέρουσες παράλληλες ιστορίες. Συμπάθειες και αντιπάθειες, σκληρά εργαζόμενοι και καρεκλοκένταυροι, προσωπική εμπάθεια και ατομικές επιδιώξεις δυσκολεύουν τη ροή των ερευνών και την καθημερινότητα, κυρίως του Καρλ.

Ειδικά ο Άσαντ, που έχει ζαλίσει τον προϊστάμενό του, Μερκ, με τους παραλληλισμούς του και τις παροιμίες του με τις καμήλες, έχει αρχίσει να γίνεται αστέρι πρώτου βεληνεκούς, εξακολουθεί να όμως κρατάει καλά κρυμμένα μυστικά κι αυτά επιτέλους θα έρθουν στο φως! Τι πραγματικά συμβαίνει λοιπόν και τι διαφεύγει της προσοχής του Καρλ Μερκ; Τέλος, ο Χάρντι, που είχε μείνει παράλυτος από απόπειρα δολοφονίας εν ώρα καθήκοντος στο πρώτο βιβλίο, χάρη στη βοήθεια ενός ικανού φυσιοθεραπευτή, άρχισε επιτέλους να αποκτά σταδιακά έναν υποτυπώδη έλεγχο των μυών του.

Η «Αναμονή» είναι ένα μυθιστόρημα που ξεδιπλώνεται πολύ ωραία, με έμφαση σε κάθε περιστατικό που οδήγησε στις κεντρικές εξελίξεις καθώς και στα καθαυτά γεγονότα, γραμμένο παραστατικά, ρεαλιστικά και συναρπαστικά. Προσεκτικά διαλεγμένοι χαρακτήρες, πρωτότυπος τρόπος σύνδεσης γεγονότων, σασπένς και αγωνία για τη συνέχεια είναι κάποια από τα θετικά χαρακτηριστικά του μυθιστορήματος.