Βιβλίο Ο δρόμος προς τα αστέρια
Τίτλος πρωτοτύπου Stargate
Συγγραφέας Ingvild Hedemann Rishøi
Μεταφραστής Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ένα συγκινητικό μυθιστόρημα που τσαλακώνει τη χαρούμενη γιορτινή ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων, δείχνοντάς μας από τη μια πως κάποιες οικογένειες δε γιορτάζουν, ζώντας στο ψυχοσυναισθηματικό σκοτάδι τους, κι από την άλλη κάποιο μπορούν ανενδοίαστα να καπηλευτούν την ατμόσφαιρα χαράς και προσφοράς που διακατέχει τον κόσμο και να το εκμεταλλευτούν προς ίδιον όφελος. Η ιστορία ζωντανεύει μέσα από τη ματιά της Ρόνια και χάρη στην πρωτοπρόσωπη αφήγησή της ζούμε από κοντά την καθημερινότητά της, μ’ έναν πατέρα που παραδίδεται συχνά στο ποτό, καταστρέφοντας ό,τι έχει καταφέρει ως τότε και μια μεγαλύτερη αδελφή που την αγαπάει αλλά δεν παύει να είναι ρεαλίστρια και προσγειωμένη. Η Ρόνια περιγράφει όσα παρατηρεί, βλέπει, αισθάνεται, νιώθει, μαντεύει, ονειρεύεται, κάθε της σκέψη και κάθε της ανάμνηση με τον πατέρα, πώς του βρήκε τη δουλειά, πώς τη δέχτηκε, πώς άλλαξε επιτέλους η ζωή τους («τρώγαμε κάθε μέρα μακαρόνια»), πώς και γιατί τελικά εξαφανίστηκε και πολλά άλλα.

Η Ρόνα και η Μελίσα είναι αντίθετοι χαρακτήρες. Η πρώτη, ίσως και λόγω ηλικίας, εξακολουθεί να κάνει σχέδια, να ελπίζει, να είναι αισιόδοξη, η δεύτερη όμως έχει παραιτηθεί από κάθε τι, είναι πεζή, ίσως και κυνική. «-Δεν θέλω να ονειρεύομαι έτσι…, λέει χαρακτηριστικά. -Ούτε ένα μικρούτσικο όνειρο;». Ακόμη κι όταν ο πατέρας τους τους μιλάει για τις συνθήκες εργασίας του και πώς περνάει τη μέρα του, η Μελίσα κοιτάει κάτω γιατί ξέρει πως αυτό δε θα κρατήσει πολύ αλλά η Ρόνα τον κοιτά στα μάτια «Γιατί γίνονται θαύματα». Και όντως να που τελικά δεν άλλαξε τίποτα: «Το διαμέρισμα ήταν άδειο και γκρίζο. Κι εγώ άδεια και γκρίζα ήμουν γιατί δεν υπήρχε τίποτα όμορφο εκεί μέσα…» (σελ. 60). Τα πράγματα θα γίνουν ακόμη πιο δύσκολα όταν κάποιος εκμεταλλευτεί τη μικρή Ρόνα και μαζί τη χριστουγεννιάτικη ανάγκη των ανθρώπων να βοηθάνε τους φτωχούς λόγω της γιορτινής ατμόσφαιρας! Η Ρόνα δέχτηκε γιατί: «Η κουζίνα μας ήταν τόσο άδεια»! Αυτή θα είναι η αρχή μιας ανορθόδοξης περιπέτειας που θα στιγματίσει τον ψυχισμό του παιδιού.

Ο μπαμπάς κάνει φιλότιμες προσπάθειες να βελτιώσει τη ζωή τη δική του και της οικογένειάς του, αρκεί να μην έχει λεφτά στα χέρια. Με την καινούργια δουλειά παίρνει μια προκαταβολή κι επιστρέφει στη Σόνια και στο μπαρ της, κάτι που αναστατώνει τα κορίτσια, αν και: «…έρχονται μέρες σαν κι αυτές. Τις έχω ξαναπεράσει και ξέρω πως θα ξανάρθουν, οπότε ξέρω και πως κάποτε θα τελειώσουν…». Και τότε: «οι μέρες γίνονται φωτεινές κι οι νύχτες σκοτεινές και ήσυχες…Ξαναρχίζουν οι φέτες ψωμί». Ο μπαμπάς προσπαθεί: «…σου υπόσχομαι ότι θα είναι η τελευταία φορά». Ένας αλκοολικός γονιός όμως είναι στίγμα για την κοινωνία κι αυτό ξεσπάει στην ψυχολογία του παιδιού: «…δεν αντέχω οι άνθρωποι να βλέπουν πράγματα και να λένε πράγματα γι’ αυτά τα πράγματα. Δεν το αντέχω. Δεν αντέχω να σκέφτονται πράγματα και να θυμούνται πράγματα και να ξέρουν πράγματα» (σελ. 92). Μέσα από μικρά και σύντομα κεφάλαια, γεμάτα αφηγηματική δύναμη και ρεαλιστικές εικόνες, ξεπηδούν καθημερινές καταστάσεις, σκηνές εκμετάλλευσης και ψυχικών τραυμάτων και ατσαλώνεται ο δεσμός των δύο αδελφών. Η Ρόνα επιμένει ως το τέλος: «-Θαύματα γίνονται…Μερικές φορές δεν υπάρχει καμία άλλη διέξοδος και τότε γίνονται θαύματα» (σελ. 27). Απανωτές ανατροπές, σωστά ψυχογραφήματα κι ένα τέλος που αγγίζει το φαντασιακό και αφήνει στον αναγνώστη να επιλέξει εκείνος την εξήγηση των όσων ολοκληρώνουν την ιστορία είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά ενός μυθιστορήματος που ξεδιπλώνει μια ανθρώπινη, συγκινητική και καθημερινή ιστορία με τρόπο που μου έφερε δάκρυα στα μάτια και μου γέννησε αντιφατικά και ποικίλα συναισθήματα.

Βιβλίο Η γυναίκα του Ίσνταλ
Συγγραφέας Βαγγέλης Γιαννίσης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα /  Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Βαγγέλης Γιαννίσης, με αφορμή την πραγματική υπόθεση της γυναίκας χωρίς ταυτότητα στη Νορβηγία του 1970, έγραψε τη δική του οπτική γωνία γι’ αυτό το έγκλημα με τον γνωστό συναρπαστικό τρόπο. Μάλιστα, ο Jørn Lier Horst γράφει στην εισαγωγή περισσότερα πάνω σ’ αυτό. Ο Βαγγέλης Γιαννίσης λοιπόν έκανε ενδελεχή έρευνα σε όσα στοιχεία μπόρεσε να βρει και κατάφερε να ταιριάξει τις ελάχιστες αποδείξεις με τη γόνιμη φαντασία του, δημιουργώντας ένα δυνατό stand-alone μυθιστόρημα, γεμάτο καρτέλ ναρκωτικών, δίκτυο διαφυγής εγκληματιών πολέμου σε χώρες της νότιας Αμερικής, προσωπικά προβλήματα σε πολλούς χαρακτήρες και μια συναρπαστική ατμόσφαιρα γεμάτη απανωτές ανατροπές και αποκαλύψεις.

Είμαστε στο 1970. Ο Ρολφ Στόλεσεν, προϊστάμενος του Τμήματος Εγκλημάτων Κατά Ζωής της Αστυνομικής Διεύθυνσης του Μπέργκεν, έναν χρόνο μετά τη δολοφονική απόπειρα εναντίον του που, παρ’ όλ’ αυτά, στοίχισε τη ζωή της γυναίκας του, Μπέτε, αναλαμβάνει την υπόθεση μιας μυστηριώδους γυναίκας που βρέθηκε νεκρή στην κοντινή κοιλάδα του Ίσνταλ, την Κοιλάδα του Θανάτου όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι. Μεγαλώνει μια έφηβη κόρη, την Ίντε, με την οποία τα πράγματα χειροτέρεψαν μετά τη μοιραία νύχτα, με αποτέλεσμα συνεχείς καβγάδες μεταξύ τους, ενώ ο πατέρας του, Άρνε, πρώην αλκοολικός, νιώθει πως του κάνει τη ζωή δυσκολότερη, μιας και πιστεύει πως διαιωνίζει τα δικά του λάθη στην ανατροφή της Ίντε.

Γύρω από τον Στόλεσεν κινούνται εξίσου ενδιαφέροντες χαρακτήρες, όπως ο αρχιφύλακας Ούλε Στραντ, που έχει χωρίσει με τη γυναίκα του, η οποία έμαθε πως είναι έγκυος κι αυτό του δημιουργεί άγχος που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει με σωστό τρόπο, η ασυμβίβαστη αρχιφύλακας Ελίσε Μπόλερ που έχει μια σκιά στο παρελθόν της, οι αστυφύλακες Αλφ Μάρνουμ και Έμπε Φάρνες (ή Ψάρι, μιας και είναι το νεότερο μέλος του τμήματος), οι οποίοι συνδέονται άρρηκτα με κάτι που καλύτερα είναι να μείνει κρυφό, ο Άνερς Φλο, ειδικός πράκτορας του Εγκληματολογικού που καταφτάνει από το Όσλο σχεδόν αμέσως για να αναλάβει την υπόθεση, έξυπνος και διορατικός, που νιώθει να πνίγεται στο περιβάλλον του Μπέργκεν, μια πόλη που σαφώς δεν είναι καλύτερη από το Όσλο αλλά τον κάνει να αισθάνεται πιο βρώμικος, ο διοικητής της Αστυνομικής Διεύθυνσης του Μπέργκεν Φρανκ Λίκεν και άλλοι. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι μπλέκουν σ’ ένα αρχικά αξεδιάλυτο κουβάρι χωρίς άκρες, ο καθένας με τα μυστικά του και τις φιλοδοξίες του, σταδιακά όμως οι κρίκοι ενώνονται, οι εξελίξεις δημιουργούν νέα ερωτήματα, η υπόθεση κορυφώνεται σταδιακά και οδηγεί σε πολλά μονοπάτια. Ποιο είναι όμως το σωστό; Τι σχέση έχει μια οικογενειακή τραγωδία της Γερμανίας του 1940 με το σήμερα; Είναι αλήθεια όσα λέγονται για γνωσστούς Ναζί εγκληματίες πολέμου; Ναι, αλλά ποια είναι η γυναίκα του Ίσνταλ και τι σχέση έχει με όλα αυτά;

Το μυθιστόρημα σέβεται απόλυτα την εποχή του 1970 και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσαν αστυνομικές διευθύνσεις και μυστικές υπηρεσίες. Το ένα βήμα οδηγεί στο άλλο, οι χαρακτήρες αλληλοεπιδρούν με απρόσμενο τρόπο, η ιστορία ξεφεύγει πολλές φορές από τα κλισέ και τις ασφαλείς πεπατημένες και δε διστάζει να δείξει διαφορετικά προσωπεία και απρόσμενες αντιδράσεις. Η υπόθεση της γυναίκας του Ίσνταλ γίνεται όλο και πιο περίπλοκη ενώ το ασφυκτικό περιβάλλον της Νορβηγίας κάνει τα πράγματα ανυπόφορα: «Οι νύχτες στην πόλη τέτοια εποχή, στις παρυφές του χειμώνα, ήταν μεγάλες, πηχτές σαν πίσσα, σε έσφιγγαν στη μαύρη και μελαγχολική αγκαλιά τους μέχρι η ομίχλη της κατάθλιψης να τυλίξει το μυαλό και να το κάνει να αποζητήσει παρηγοριά στο μπουκάλι ή στην καραμπίνα» (σελ. 49). Πιο συγκεκριμένα, στο Μπέργκεν: «Οι φόροι, ο θάνατος και η βροχή ήταν οι μοναδικές σταθερές της ζωής» (σελ. 56).

Μαζί με τον υποδειγματικό τρόπο συνένωσης επιμέρους ιστοριών και τις επεκτάσεις της καθαυτής πλοκής, μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε ο συγγραφέας μια γνωστή θεματική επιλογή που θα συναντήσουμε σε πολλά μυθιστορήματα, την οποία τοποθέτησε σε εντελώς διαφορετικές βάσεις, εξίσου ρεαλιστικές και ανθρώπινες όμως. Επίσης, πολλές διαχρονικές παρατηρήσεις με έβαλαν σε σκέψεις: «Τα συναισθήματα ήταν κουραστικά. Ειδικά αυτά που είχαν να κάνουν με άτομα τα οποία δεν υπήρχαν πια. Τα συναισθήματα δίχως ανταπόκριση. Εξουθένωναν» (σελ. 188). Ο συγγραφέας δεν είναι υπέρμαχος της μοίρας: -«Πώς νομίζεις ότι θα εξελιχθεί το παιδί ενός μέθυσου το οποίο κακοποιούνταν συστηματικά ή ένα παιδί που μεγάλωσε στον δρόμο; -Κι αυτό είναι αποτέλεσμα μιας μοίρας που αποφάσισε το μέλλον του παιδιού αυτού, ή γινόμενο του συνόλου της ελεύθερης βούλησης όσων ατόμων σχετίζονται με το άτομο αυτό» (σελ. 266). Η ποικιλία των χαρακτήρων δίνει και διάφορες ερμηνείες στους βασικούς θεματικούς άξονες της ιστορίας, όπως με τον ηλικιωμένο εγκληματία πολέμου που έκανε εντύπωση στην Μπόλερ: «-Αν συναντούσα κάποιον από αυτούς στον δρόμο, δεν θα μου περνούσε από το μυαλό ότι μπροστά μου βρίσκεται ένα τέρας. -Νομίζεις πως είναι τέρατα; -Δεν είναι; -Σίγουρα έκαναν τερατώδεις πράξεις. Και σίγουρα θέλουμε να πιστεύουμε πως είναι τέρατα… Γιατί, αν δεν είναι τέρατα, αν είναι καθημερινοί άνθρωποι σαν κι εμάς, αυτό σημαίνει πως είμαστε κι εμείς οι ίδιοι ικανοί να κάνουμε τέτοιες τερατώδεις πράξεις αν οι συνθήκες μας ωθήσουν» (σελ. 271),

Εκτός από την πικρία που άφησε ο πόλεμος στα θύματα, εκτός από τις βρώμικες δουλειές που παίζονται σε σκοτεινά υπόγεια, έχουμε και μια στοργική (όσο γίνεται) ματιά στις ανθρώπινες σχέσεις που αναπτύσσονται σε μια καταθλιπτική χώρα. Ειδικά οι οικογενειακοί δεσμοί του Στόλεσεν με την κόρη και τον πατέρα του είναι πολύ δυνατοί: ο μεν πατέρας (Άρνε) παραδέχεται πως μισεί τον γιο του γιατί του θυμίζει τη νεκρή μητέρα του αλλά με το πέρασμα του χρόνου κατάλαβε πως ο πόνος της απώλειας ελαττώνεται («Κάποια στιγμή, όταν χάνεις κάθε ελπίδα, τα κύματα αραιώνουν. Δεν χαμηλώνουν σε ύψος, αλλά πάντως αραιώνουν. Σου δίνουν χρόνο να πάρεις μια ανάσα, και, όσο περνάει ο καιρός, καταλαβαίνεις ότι η συχνότητά τους μικραίνει», σελ. 118), ο δε γιος (Ρόλφε) μεταχειρίζεται εξίσου σκαιά, αν και με τύψεις, την κόρη του, με αφορμή τη δολοφονία της δικής του γυναίκας. «Ήταν τρία σπασμένα κομμάτια γυαλί τα οποία κάποτε ανήκαν στο ίδιο βάζο…» (σελ.176). Θα καταφέρουν να εξισορροπήσουν αυτές τις λεπτές θέσεις;

«Η γυναίκα του Ίσνταλ» είναι ένα ανατρεπτικό μυθιστόρημα που βασίζεται σε πραγματική υπόθεση που ακόμη ταλανίζει τη Νορβηγία και μας ταξιδεύει πίσω στη δεκαετία του 1970 αλλά και στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου και στο κοντινό μας μέλλον. Καλοδουλεμένοι χαρακτήρες, πλούσια πλοκή, ενδιαφέρουσες απόψεις, διαχρονικά μηνύματα, διεισδυτικότητα και σασπένς είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά που συναντώ σε κάθε βιβλίο του Βαγγέλη Γιαννίση και πάντα μου χαρίζουν την ίδια, αν όχι μεγαλύτερη, αγωνία και απόλαυση.

Βιβλίο Παγωμένος άγγελος
Τίτλος πρωτοτύπου Det henger en engel alene i skogen
Συγγραφέας Samuel Bjørk
Μεταφραστής Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η εικοσάχρονη, μελαχρινή αστυνομικός Μία Κρούγκερ, με μια εξαιρετική έκτη αίσθηση και παρατηρητικότητα, έχει απομονωθεί στο νησί Χίτρα και μετρά τις μέρες ως την επέτειο θανάτου της δίδυμης αδελφής της, οπότε και θα αυτοκτονήσει για να την ξαναβρεί, δέκα χρόνια μετά τον θάνατό της από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Η Σίγκρι είχε μπλέξει με ένα πρεζάκι, το οποίο πρεζάκι η Μία εντόπισε τυχαία χρόνια αργότερα σε μια έρευνα με τον Χόλγκερ Μουνκ. Τον πυροβόλησε κατάστηθα και ο Χόλγκερ, που την κάλυψε στο πλαίσιο της ανάκρισης, μετατέθηκε δυσμενώς.

Χόλγκερ Μουνκ: πενηντάρης, παχύσαρκος, διαζευγμένος, παππούς ενός κοριτσιού, προσπαθεί να σώσει την οικογενειακή του ζωή και ταυτόχρονα να αποκαλύψει τον δολοφόνο. Εντοπίζει τη Μία και της κινεί το ενδιαφέρον για να αναλάβουν μαζί την υπόθεση με τα δολοφονημένα κορίτσια. Η κατάσταση βγαίνει εκτός ελέγχου, τα θύματα αυξάνονται, τα Κεντρικά καλούν τους δύο επιθεωρητές πίσω στο Όσλο και στην ομάδα ερευνών που είχαν συγκροτήσει από τις προηγούμενες υποθέσεις τους.

Ένα πραγματικά ανατριχιαστικό θρίλερ, καλογραμμένο, με πολλές ανατροπές. Κατά την εξέλιξη της υπόθεσης, ο αναγνώστης συναντάει άντρες και γυναίκες, των οποίων ο συγγραφέας χρωματίζει έντονα τις ζωές πριν τους ρίξει στην αρένα της μυθοπλασίας. Τα δυο αγόρια που προσπαθούν να αγνοήσουν τους διαρκείς καυγάδες των γονιών τους παίζοντας, ο Πάστορας μιας θρησκευτικής σέκτας και ο ακόλουθός του, Λούις, ο χάκερ Γκάμπριελ Μερκ, η δασκάλα Εμίλιε Ίζακσεν που δεν αντέχει να παραμελούνται τα παιδιά από αδιάφορους γονείς και άλλοι συγκροτούν ένα σύμπαν μέσα στο οποίο δρα ένας κατά συρροή δολοφόνος, ντύνοντας εξάχρονα κοριτσάκια σαν κουκλίτσες και τα δολοφονεί, αφήνοντας χαραγμένο στο μικρό τους δάχτυλο τον αύξοντα αριθμό τους. Τι σχέση έχουν λοιπόν με τα αγγελούδια ένας οίκος ευγηρίας, η ανωτέρω θρησκευτική σέκτα, η εξαφάνιση ενός μωρού χρόνια πριν από ένα μαιευτήριο, ένα κορίτσι εθισμένο στην κοκαΐνη και πάνω από όλα το παρελθόν της Μία και του Χόλγκερ;

Ο χειρισμός της πλοκής άψογος, οι επιμέρους ιστορίες και οι χαρακτήρες σιγά σιγά και με συναρπαστικό τρόπο αρχίζουν να σχηματίζουν μια θανάσιμη εικόνα και μια ανατριχιαστική ιστορία. Πολλές φορές δεν μπορούσα να σταματήσω το διάβασμα και από την αγωνία και από την οργή για τα αδικοχαμένα παιδιά, πάνω στα οποία ένας άρρωστος ψυχικά «άνθρωπος» ξέσπασε τη μανία του. Και όλα αυτά στο μακρινό, παγωμένο Όσλο! Οι εκδόσεις Διόπτρα προσφέρουν στο κοινό άλλη μια συναρπαστική, σκληρή, αιματηρή, γρήγορη αστυνομική ιστορία που πρέπει να διαβάσετε!

Βιβλίο  Ο Άνθρωπος της Νύχτας
Τίτλος πρωτοτύπου Nattmannen
Συγγραφέας Jørn Lier Horst
Μεταφραστής Δέσπω Παπαγρηγοράκη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

«Ο Άνθρωπος της Νύχτας» είναι το πέμπτο βιβλίο της σειράς με ήρωα τον Βίλιαμ Βίστιν και συμπτωματικά το πέμπτο που μεταφράζεται στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Διόπτρα, μιας και δεν ακολουθείται η σειρά κυκλοφορίας των βιβλίων. Πρόκειται για μια δύσκολη υπόθεση, με αρκετές ανατροπές, που μου έδωσε άφθονες πληροφορίες γύρω από τους θεματικούς άξονες που θέλησε να κινηθεί ο συγγραφέας. Το απόλαυσα κυρίως γιατί δεν είχε να κάνει με διεστραμμένους κατά συρροήν δολοφόνους αλλά με ένα γιγάντιο καρτέλ διακίνησης ναρκωτικών που καλείται ο Βίστιν να εντοπίσει και να εξαρθρώσει. Τα βήματα που ακολουθεί, η παράλληλη εξιχνίαση της υπόθεσης από την κόρη του, τα έντονα συναισθήματα που προκαλούνται κυρίως μέσα από τις περιπέτειες των νεαρών προσφυγόπουλων που καταφεύγουν στη Νορβηγία για να γλυτώσουν τον πόλεμο στη χώρα τους ήταν αρκετά από μόνα τους για να με κρατήσουν ως το τέλος.

Η υπόθεση περιπλέκεται όταν στο παιχνίδι μπαίνει μια εθνικιστική οργάνωση με σκοτεινό παρελθόν, κάνοντας τα πράγματα πιο δύσκολα για τον Βίστιν. Μέχρι να ξετυλιχτεί το κουβάρι υπάρχουν σκηνές ανθρωποκυνηγητού, αναπάντεχες εξελίξεις, περίεργες διασυνδέσεις, ύποπτες συμπτώσεις και η αρχή ενός φλερτ του επιθεωρητή, που καταφέρνει επιτέλους ν’ απαγκιστρωθεί από το φάντασμα της νεκρής γυναίκας του και να προχωρήσει στη ζωή. Σαν αναγνώστης προτιμώ να διαβάζω τις σειρές βιβλίων από την αρχή ώστε να παρακολουθώ την εξέλιξη των χαρακτήρων και των προσωπικών τους ιστοριών. Δυστυχώς εδώ αυτό δεν είναι εύκολο. Παρ’ όλ’ αυτά, το συγκεκριμένο διαβάζεται χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα, μιας κι απ’ ό,τι κατάλαβα οι ζωές του Βίστιν και των παιδιών του κορυφώνονται αργότερα. Στον «Άνθρωπο της Νύχτας» έχουμε μια λεπτή εξισορρόπηση στη σχέση του επιθεωρητή με την κόρη του, Λίνε, αν σκεφτεί κανείς πως ο ένας είναι αστυνομικός και πρέπει να λύσει την υπόθεση και η άλλη είναι δημοσιογράφος και ζητά την καταξίωση και τα πρωτοσέλιδα με τις αποκλειστικότητες. Παραδόξως, χειρίζονται πολύ καλά τα γεγονότα χωρίς ακρότητες και υπερβολές και χωρίς να προδίδουν την έννοια της οικογένειας που αποτελούν. Από την άλλη, ο γιος, Τόμας Βίστιν, είναι υποσμηναγός στη δύναμη που έστειλε η Νορβηγία στο Αφγανιστάν για βελτίωση των συνθηκών ζωής εκεί και διατήρηση της ειρήνης. Έτσι ο Βίστιν καταλαβαίνει πως η πατρική του συμπεριφορά, κολλητός με την κόρη και απωθητικός με τον γιο, οδήγησε σε αυτήν την κατάσταση.

Στην υπόθεση λοιπόν μπλέκεται μια εθνικιστική οργάνωση, με αποτέλεσμα ο συγγραφέας να εκφράζει τις σκέψεις του για τον μουσουλμανισμό και το Ισλάμ και να δείχνει πόσο εύκολα μπορούν να χειραγωγήσουν ανθρώπους οι εθνικιστικές εξτρεμιστικές οργανώσεις που δεν αποσκοπούν απλά στον διωγμό των ξένων από τη Νορβηγία αλλά σε πράγματα πολύ χειρότερα. Η προπαγάνδα τους και ο τρόπος με τον οποίο πλαστογραφούν τεκμηριωμένα γεγονότα της Ιστορίας απλά με εξόργισαν (προσέξτε τι διαδίδουν για τη «Νύχτα των Κρυστάλλων» και πώς τη χρησιμοποιούν για να προσελκύσουν ανθρώπους με μίσος απέναντι στους Εβραίους). Επίσης, εύληπτα και χωρίς φιοριτούρες καταγράφεται το πώς οι πολιτικές δυνάμεις της άκρας δεξιάς καλλιεργούν μια αρνητική εικόνα για όσους πρόσφυγες και μετανάστες αιτούνται άσυλο στη Νορβηγία («με τον επιτρεπόμενο αριθμό μεταναστών», σελ. 247, συγχωρέστε με όμως ακόμη γελάω φέρνοντας στον νου οικείες ελληνικές τακτικές), μεγαλοποιώντας την εγκληματικότητα και δημιουργώντας φόβο. «Έτσι καλλιεργήθηκε ένα κλίμα που αποτέλεσε πρόσφορο έδαφος για ρατσιστικές πράξεις βίας» (σελ. 96).

Μου έκαναν εντύπωση δύο πράγματα: το σύστημα υποδοχής προσφύγων και πόσο απόλυτα συνυφασμένο με τη ζωή των Νορβηγών είναι η σύνδεση μεταξύ των σκανδιναβικών χωρών. Πολύ εύκολα φτάνει κανείς στα σύνορα με τη Σουηδία και την Τσεχία ενώ από τη Δανία έρχεται κάποιος με ένα απλό καραβάκι! Και μιλάμε για μια καθημερινή βόλτα, όχι για ένα ταξίδι, αναψυχής ή επαγγελματικό! Από την άλλη συγκινήθηκα με την οργάνωση και τις υποδομές που υπάρχουν για όσα νεαρά παιδιά φτάνουν ολομόναχα στη χώρα και πρέπει ν’ αντιμετωπιστούν χωριστά ως περίπτωση είτε λόγω ψυχολογικών προβλημάτων από τις κακουχίες είτε λόγω του ότι πρέπει να προσαρμοστούν στη νέα γη πριν ενταχθούν στο σύστημα. Και πάλι θα βρεθούν κάποιοι επιτήδειοι να εκμεταλλευτούν αυτές τις αδυναμίες για να πραγματοποιήσουν τα δικά τους σχέδια.

Τέλος, μου έκανε εντύπωση η στάση του συγγραφέα απέναντι στους χρήστες ηρωίνης, τους οποίους τοποθετεί στις σωστές τους διαστάσεις μέσα στην οικογενειακή και κοινωνική ζωή, κάτι αδιανόητο για την Ελλάδα. Έπρεπε δηλαδή να διαβάσω βιβλίο Νορβηγού συγγραφέα για να αντιληφθώ τι πραγματικά συμβαίνει στο μυαλό, το σώμα και τη ζωή αυτών των ανθρώπων και να δω μια άλλη, πρωτόφαντη οπτική! «Η ηρωίνη δεν αποτελεί απειλή για την υγεία… Είναι ένα φυσικό αναλγητικό προϊόν… Φταίει η ενοχοποίηση του τρόπου ζωής και η εξάρτηση που καταστρέφουν τον χρήστη… Αν ένας χρήστης δεν είχε την ανάγκη των ενδιάμεσων στην αγορά της ηρωίνης, δεν θα τον έβλεπε κανείς ως εξαρτημένο ναρκομανή» (σε. 222-223). Στη συνέχεια παρατίθενται πρωτόφαντες τακτικές αντιμετώπισης και περίθαλψης των χρηστών που στην Ελλάδα δεν πιστεύω ότι θα υλοποιηθούν ποτέ και χάρη σε αυτήν τη ματιά τοποθετήθηκαν οι ηρωινομανείς σε λογικές βάσεις. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα συναντούσα τέτοια εύνοια σε ανθρώπους που εδώ τουλάχιστον είναι παραπεταμένοι και έρμαια της τύχης τους!

«Ο Άνθρωπος της Νύχτας» είναι μια συναρπαστική περιπέτεια του Βίλιαμ Βίστιν γεμάτη εκπλήξεις, ανατροπές και τρυφερά πανανθρώπινα μηνύματα, καθώς και με μια οπτική κι έναν όγκο πληροφοριών για τις υποδομές της Νορβηγίας και της Σουηδίας που με άφησαν άφωνο. Το κουβάρι των δικτύων που τελικά καλείται να εξαρθρώσει ο επιθεωρητής ξεμπλέκεται σταδιακά μέσα από μια σειρά γεγονότων που με έκαναν να γυρίζω πυρετικά τις σελίδες ως το πολυπόθητο τέλος και η πλοκή με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο.

Βιβλίο Καίει ο ήλιος τα μεσάνυχτα;
Συγγραφέας Κώστια Κοντολέων
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ωκεανός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το μυθιστόρημα είναι εξαιρετικά καλογραμμένο και τυλίγει με αγάπη, διεισδυτικότητα και ενδιαφέρον τις ζωές της Άννελι, του Ορέστη και των φιλικών και συγγενικών τους προσώπων. Γραμμένο πολλές φορές σε ενεστώτα διαρκείας και με κοφτές, απέριττες φράσεις, είναι ένα κείμενο που με έκανε να λαχανιάσω από τη ροή της αφήγησης και ταυτόχρονα να αγαπήσω το στυλ της συγγραφέως, γιατί το λεξιλόγιό της και ο τρόπος που ξετυλίγει την ιστορία ήταν συναρπαστικά. Ερωτική ιστορία κατά βάση, με ελάχιστες σκηνές σεξ όμως και ακόμη λιγότερες προσωπικές σκέψεις των ηρώων. Είναι ένα κείμενο που περιγράφει με άκρως ανθρωποκεντρικό τρόπο και πολύ προσεγμένα το ντόμινο των εξελίξεων που θα ανατρέψουν για πάντα το αύριο όλων των πρωταγωνιστών της ιστορίας από τη στιγμή που η Άννελι θα έρθει στην Ελλάδα.

Η Άννελι μεγαλώνει μόνη της ένα κοριτσάκι σε μια κοινωνία που η άγαμη μητέρα δεν είναι δακτυλοδεικτούμενη. Είναι μια γυναίκα που παίρνει τις αποφάσεις της μετρώντας και την παραμικρή λεπτομέρεια για τον αντίκτυπο αυτών, από τη στιγμή όμως που παίζει με τις ζωές των ανθρώπων, καταλαβαίνει (αργά) πως ο άνθρωπος είναι ένας αστάθμητος παράγοντας και δεν υπακούει στην ψυχρή λογική. Έχει κάνει ένα λάθος στο παρελθόν και όταν αποφασίζει να το μοιραστεί με τον κατάλληλο άνθρωπο, τα πάντα ανατρέπονται και ο κόσμος της καταρρέει. Ξαφνικά, η μετρημένη, αυστηρή, αποστασιοποιημένη ζωή της, γίνεται κομμάτια εξαιτίας αντιδράσεων που δεν περίμενε και δεν υπολόγιζε. Άραγε, τι φταίει που δόμησε αυτόν τον χαρακτήρα; Η ψυχρή, μη βαλκανική, ολόφωτη κατά τα άλλα αλλά όχι θερμή χώρα, πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε σε αυτήν την ανατροφή;

Ο Ορφέας είναι ένας άντρας που ζει με την Ελένη, μια κοπέλα που τον καλύπτει απόλυτα, αν και δεν τολμάει να προχωρήσει στο επόμενο βήμα της σχέσης τους. Δεν είναι ευθυνόφοβος ούτε παρασιτεί επί των γονιών του, απλώς δεν παίρνει το ρίσκο να ζήσει τη ζωή του με τις δικές του δυνάμεις. Συναναστρέφεται καλούς φίλους, οι οποίοι εξακολουθούν να συμπεριφέρονται παιδιάστικα είτε απέναντι στις γυναίκες είτε απέναντι στη ζωή. Τι συμβαίνει λοιπόν όταν η Άννελι τον θυμάται ξαφνικά κι έρχεται στην Αθήνα; Τι έχει να του αποκαλύψει; Θα ξαναγεννηθούν τα αισθήματα του παρελθόντος; Και ποια θα είναι πλέον η θέση της Ελένης;

Η Ελένη με γοήτευσε ακόμη περισσότερο. Ίσως η συμπεριφορά της να δείχνει ηττοπαθή άνθρωπο, όμως πιστεύω ακράδαντα πως δε θα μπορούσε να κάνει κάτι άλλο, σκηνές ζηλοτυπίας, διάλυση της σχέσης τους ή ό,τι άλλο ακραίο. Αγάπη είναι αυτό ακριβώς, εν όψει ενός σοβαρού συμβάντος να υπαναχωρείς, να ανεβάζεις τα δικά σου θέλω στο πατάρι της λήθης, ώσπου ο άνθρωπός σου να επιστρέψει σε σένα, δοκιμασμένος, κατασταλαγμένος και έτοιμος. Ναι, δε μου άρεσε η στάση του Ορέστη απέναντι στην Ελένη εν όψει της εμφάνισης της Νορβηγίδας, παρ’ όλ’ αυτά όλες οι πράξεις του ήταν αληθοφανέστατες και δικαιολογημένες.

Τέλος, η συγγραφέας δεν αφήνει απ’ έξω ούτε τη μικρή Λιβ ούτε τον Γιαν. Καταφέρνει με τέχνη και ταλέντο που ξεχειλίζουν από την πένα της να αποδώσει και τα δικά τους συναισθήματα: παιδιάστικες αντιδράσεις κατόπιν ωρίμου σκέψεως στις οποίες κατέφυγαν και οι δύο, με μόνο τη Λιβ να έχει το ακαταλόγιστο λόγω ηλικίας. Η Λιβ είναι γεμάτη παράπονο που δε γνώρισε ποτέ τον πατέρα της και πλέον είναι σε μια ηλικία που αρχίζει να καταλαβαίνει πολλά πράγματα και να διεκδικεί με τον δικό της τρόπο ακόμη περισσότερα. Τι ρόλο θα παίξει στην εξέλιξη της ιστορίας και πώς θα αντιδράσει η μητέρα της σε κάτι αναπάντεχο; Η συγγραφέας ταυτόχρονα καταφέρνει να αναδείξει μέσα από τις αντιδράσεις των ηρώων της τα θετικά και τα αρνητικά της ελληνικής και της νορβηγικής κουλτούρας.

Η κυρία Κοσσόρα κατάφερε να πλέξει ιδανικά τις σχέσεις μεταξύ αυτών των ανθρώπων και να μην της ξεφύγει ούτε πόντος περιττολογίας από το υφάδι της. Αποδίδει παραστατικότατα καθημερινές, συνηθισμένες σκηνές, με ιδιαίτερη γραφή και λεξιλόγιο, εντελώς περιττά από κάθε στολίδι, αφήνοντάς με μόνο με την πικρή σάρκα της καθαυτής ιστορίας. Διεισδυτικότητα, αληθοφάνεια, αμεσότητα, ειλικρίνεια, οικείες εικόνες είναι ελάχιστα μόνο από τα πλεονεκτήματα του μυθιστορήματος. Γι παράδειγμα, στάθηκα για πολλή ώρα στη σελίδα 380, μιας κι εκεί περιγράφει δωρικά όλη την πραγματικότητα της χριστουγεννιάτικης ατμόσφαιρας: «Όλα τα πολυμεταχειρισμένα χριστουγεννιάτικα τραγούδια που ξυπνάνε μια φορά τον χρόνο για να ξύσουν ό,τι πονάει βαθιά».

Και δυστυχώς εκεί ακριβώς είναι η μεγάλη μου ένσταση. Το τέλος και η μεγάλη ανατροπή του φινάλε μου φάνηκαν τόσο ουρανοκατέβατα και αταίριαστα με την όλη υπόθεση που απογοητεύτηκα. Είμαι σίγουρος πως η βαθιά και άριστη γνώση της συγγραφέως για την ανθρώπινη ψυχολογία θα έδινε ένα ρεαλιστικό, αναμενόμενο ή όχι, φινάλε, που θα χάριζε απλόχερα δεύτερες σκέψεις και έντονα συναισθήματα στον αναγνώστη. Η κυριολεκτικά από μηχανής λύση του δράματος και επιπλέον η σχεδόν διεκπεραιωτική κατακλείδα του επιλόγου με άφησαν άφωνο. Παρόλο που η σκηνή του φινάλε ήταν από τις πιο ανατριχιαστικές, δυνατές και σοκαριστικές περιγραφές όλου του βιβλίου, δεν είχε καμία θέση στο μυθιστόρημα. Ακόμη και κεντρική ιδέα να ήταν του βιβλίου θα το συνέκρινα με αντίστοιχο μυθιστόρημα του Yasmina Khadra, οπότε πάλι θα έπεφτε στα μάτια μου. Δυστυχώς, το φινάλε ήταν κάτι βεβιασμένο, σα να έλεγε η συγγραφέας «πώς λύνουμε τον κόμπο της ιστορίας εδώ που φτάσαμε;».

Το «Καίει ο ήλιος τα μεσάνυχτα» είναι ένα εξαίρετο μυθιστόρημα για τις ανθρώπινες σχέσεις, που η περίληψή του και ακόμη περισσότερο το εξώφυλλό του δεν έχουν καμία σχέση με τον πλούτο και τη γραφή του κειμένου. Καλογραμμένο, δυνατό, ρεαλιστικό, δυστυχώς με ένα απρόβλεπτο τέλος που μου φάνηκε ξεκάρφωτο, κυκλοφόρησε σε σχήμα τσέπης, κάτι που με βόλεψε πολύ για να το διαβάζω στις μετακινήσεις μου. Αν αγνοήσετε τα πολλά τονικά λάθη, θα γνωρίσετε μια αξιοπρόσεκτη πένα, την οποία σίγουρα θα αγαπήσουν οι αναγνώστες όσο κι εγώ.

Βιβλίο Η κουκουβάγια
Τίτλος πρωτοτύπου Uglen
Συγγραφέας Samuel Bjørk
Μεταφραστής Δέσπω Παπαγρηγοράκη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Έρευνες και πάλι έρευνες, ψάξιμο, σκοτεινά μυστικά γύρω από ένα πρότυπο οικοτροφείο ορφανών παιδιών, μια παλιά ιστορία που φτάνει ως την Αυστραλία και η γνωστή μαεστρία του συγγραφέα να ξεδιπλώνει την υπόθεση όπως εκείνος θέλει, αφήνοντας σε αγωνία τον αναγνώστη. Εξίσου νοσηρό περιβάλλον με το πρώτο βιβλίο της σειράς, εξίσου ανατρεπτικό, μου φάνηκε όμως εν συνόλω σα να σερνόταν στην εξέλιξή του. Η Μία Κρούγκερ δεν έχει ξεπεράσει τον χαμό της δίδυμης αδελφής της κι ας βγήκε στην επιφάνεια μόλις έξι μήνες πριν, χάρη στην υπόθεση του πρώτου βιβλίου. Οι επισκέψεις της στον ψυχολόγο, τα συναισθηματικά και υπαρξιακά της αδιέξοδα και η διαρκής της κατανάλωση χαπιών που αναγκάζουν τις συνομιλίες να επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά καλύπτουν υπερβολικά πολλές σελίδες εις βάρος της υπόθεσης. Ο Χόλγκερ Μουνκ προσπαθεί να τα ξαναβρεί με την πρώην γυναίκα του και να καλύψει το κενό επικοινωνίας με την κόρη του, η οποία θα ζήσει ένα φοβερό μπλέξιμο σε αυτήν την υπόθεση, παγιδευμένη ανάμεσα στον άντρα της και σε έναν νεό έρωτα, που ίσως την οδηγήσει σε μονοπάτια που ούτε φαντάζεται.

Το φινάλε του βιβλίου μου φάνηκε αρκετά εσπευσμένο και θα έλεγα και ολίγον ex machina. Δυστυχώς δεν το αγκάλιασα όσο περίμενα, όμως δεν παύει να είναι καλογραμμένο και να χαρίζει στον αναγνώστη απλόχερα αυτό που περιμένει: αγωνία, ανατροπές και εκπλήξεις!

Βιβλίο Η κόρη του διευθυντή του τσίρκου
Τίτλος πρωτοτύπου Sirkusdirektørens datter
Συγγραφέας Jostein Gaarder
Μεταφραστής Ιάκωβος Κοπερτί
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Χμ….Μου φάνηκε περίεργο αρκετά. Ήταν μια ιστορία με όμορφη εξέλιξη και λίγο

παρατραβηγμένη πλοκή. Είχε καλά σημεία που πρέπει να προσέξουν οι επίδοξοι συγγραφείς,

θα το χαρακτήριζα συμβουλές προς νέους συγγραφείς, που όντως είναι χρησιμότατες. Η

επίπεδη αφήγηση με κούρασε. Οι εμβόλιμες ιστορίες, αν και συναρπαστικές σαν πλοκή,

ίσως αποθαρρύνουν ή ξενίσουν κάποιον άλλον. Προς το τέλος μου άρεσε που

αποκαλύπτεται η πραγματικότητα. Σίγουρα θα μπορούσε να υπάρξει μια διαφορετική

αφήγηση. Δεν με απογοήτευσε αλλά δεν με ξετρέλανε κιόλας. Κρίμα γιατί «Ο κόσμος της

Σοφίας» ήταν ένα έπος για μένα και το καλύτερο του συγγραφέα.

Βιβλίο Ο κόσμος της Σοφίας
Τίτλος πρωτοτύπου Sofies verden
Συγγραφέας Jostein Gaarder
Μεταφραστής Μαρία Αγγελίδου
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το είχα διαβάσει πολύ καιρό πριν και χάρηκα που ξανάπεσε στα χέρια μου. Πυκνογραμμένο και διεξοδικό. Έχουμε δύο βιβλία σε ένα: η Σοφία και ο μυστηριώδης αποστολέας των μαθημάτων φιλοσοφίας και μετά τα μισά του βιβλίου διαβάζουμε για την ιστορία ενός πατέρα που φτιάχνει ένα βιβλίο για να το χαρίσει στην κόρη του στα γενέθλιά της με σκοπό να την κάνει καλύτερο άνθρωπο, διδάσκοντάς της τη φιλοσοφία και τα αιώνια ερωτήματα του ανθρώπινου νου. Σαν περιγραφή και πλοκή δεν παρατήρησα κάποια αδυναμία ή χαλαρότητα. Μάλιστα, όταν τα πλάσματα της φαντασίας αρχίζουν να διαπιστώνουν την αλήθεια και προσπαθούν να ξεφύγουν από τον δημιουργό τους κι έρχονται στην πραγματικότητα σαν άυλα φαντάσματα είχε πλάκα. Διασκέδασα και με τις φανταστικές συζητήσεις της Σοφίας με τον Γουίνι και τους άλλους ήρωες του Ντίσνεϋ, αλλά και την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, τη Σταχτοπούτα και τη Χιονάτη κλπ.

Από την άλλη η ιστορία της φιλοσοφίας δίνεται με τρόπο κατανοητό, αν και καθόλου απλό. Βοηθάει στην καλύτερη κατανόηση η επανάληψη εννοιών, η διαλογική συζήτηση, οι επεξηγήσεις. Δύσκολα μπορώ να πω ότι απευθύνεται σε εφήβους μιας και η ορολογία με φόβισε αρκετά, γι’ αυτό ίσως το βιβλίο να αποθαρρύνει όσους δεν ενδιαφέρονται για τη φιλοσοφία και για το διηνεκές της ανθρωπότητας. Το συνιστώ όμως ανεπιφύλακτα για μια πρώτη επαφή με τον νοητικό και τον εσώτερο εαυτό του ανθρώπου. Κατάλαβα πολλά μετά την ανάγνωση αυτού του βιβλίου, δέσανε αρμονικά οι φιλοσοφίες του Αριστοτέλη με τον Δαρβίνο και τον Φρόιντ, τελικά όλα είναι απότοκα της αγωνιώδους αναζήτησης του Αγνώστου Θεού και της τελικής αιτίας των πάντων. Και φτάνουμε στη σύγχρονη εποχή και λες τελειώνει η φιλοσοφία, έλα όμως που μέσα στη φιλοσοφία είναι και η αστρονομία κι έμεινα άφωνος με τα στατιστικά στοιχεία του πλανήτη μας, του γαλαξία μας και των άλλων γαλαξιών που μας περιβάλλουν! Φυσικά, απάντηση στο ερώτημα αν υπάρχει Θεός δεν δίνεται ξεκάθαρα, νιώθεις όμως ότι «κάτι» κινεί τα νήματα. Κι από κει και πέρα αν θες να αλλάξεις τη ζωή σου, αν θες απάντηση σε κάποια ερωτήματα, η Φιλοσοφία σε περιμένει. Πολύ καλό βιβλίο αλλά απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό και οφείλω να σας προειδοποιήσω να είστε συγκεντρωμένοι κατά την ιστορία της Φιλοσοφίας αλλά όχι και πολύ, ειδικά όταν είστε σε μέσα μεταφοράς (έχασα εγώ στάσεις εξαιτίας της μαγικής γραφής της ιστορίας….).

ΥΓ. Η φωτογραφία είναι από το προφίλ του χρήστη Βιβλιομανία στο facebook.

Βιβλίο  Έγκλημα στα φιόρδ
Τίτλος πρωτοτύπου Vinterstengt
Συγγραφέας Jørn Lier Horst
Μεταφραστής Δέσπω Παπαγρηγοράκη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η υπόθεση του βιβλίου είναι μια διαρκής μάχη με τον χρόνο και αφορά ένα περίπλοκο παζλ. Ο επιθεωρητής Βίστιν δεν έχει ιδιαίτερα ποικίλο παρελθόν: χήρος, αγαπά την κόρη του και τα μπλεξίματά της, συζεί με τη Σουζάνε και έχει πείρα από ειδεχθή εγκλήματα. Στο Έγκλημα στα φιόρδ, την έβδομη περιπέτειά του και πρώτη μεταφρασμένη στα ελληνικά, εμπλέκονται ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, ναρκωτικά και ο μυστηριώδης λόγος που ψοφούν τα πουλιά, τον οποίο βρήκα αρκετά ευρηματικό. Ωραίες περιγραφές της Νορβηγίας και των φιόρδ ενώ ένα σύντομο ταξίδι του Επιθεωρητή στη Λιθουανία έδωσε την ευκαιρία στον συγγραφέα να περιγράψει συνοπτικά και διεισδυτικά το κοινωνικό και βιοτικό επίπεδο της χώρας και να αναφέρει τα μεγέθη της διακίνησης ναρκωτικών από την υπογραφή της Συνθήκης Σένγκεν και εντεύθεν, μια κίνηση που άνοιξε τις πύλες της Ανατολικής Ευρώπης σε νέα πεδία κερδών.

Η υπόθεση μπλέκεται ακόμη περισσότερο όταν στο παιχνίδι αρχίζουν να φαίνονται πρώτα το όνομα του συντρόφου της Λίνε και μετά το ίδιο το αμάξι της στον τόπο του εγκλήματος. Ο Βίστιν νιώθει τον κλοιό να σφίγγει γύρω του και αποφασίζει να λύσει πάση θυσία το μυστήριο των πτωμάτων όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Ποιος σκότωσε τον άντρα στο εξοχικό του διάσημου tv star; Γιατί ψοφάνε τα πουλιά; Τι μυστικά κρύβει ο Τόμι, που οδήγησαν τη Λίνε στην απόφασή της να ζήσει μακριά του για λίγο; Τι συνδέει τη Νορβηγία με τη Λιθουανία; Ερωτήματα που περιμένουν τον αναγνώστη να τα λύσει!