Νίκος Φαρούπος – Πανος Τουρλης https://www.vivliokritikes.com Βιβλιοκριτικές Mon, 01 Jan 2024 08:42:22 +0000 en hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.4.3 https://www.vivliokritikes.com/wp-content/uploads/2019/12/cropped-black-white-computer-icons-book-png-book-icon-32x32.jpg Νίκος Φαρούπος – Πανος Τουρλης https://www.vivliokritikes.com 32 32 «444 π. Χ.: Ο θάνατος της εταίρας Κλεψύδρας», του Νίκου Φαρούπου, εκδ. Κέδρος https://www.vivliokritikes.com/%ce%bf-%ce%b8%ce%ac%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%af%cf%81%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%bb%ce%b5%cf%88%cf%8d%ce%b4%cf%81%ce%b1%cf%82/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25bf-%25ce%25b8%25ce%25ac%25ce%25bd%25ce%25b1%25cf%2584%25ce%25bf%25cf%2582-%25cf%2584%25ce%25b7%25cf%2582-%25ce%25b5%25cf%2584%25ce%25b1%25ce%25af%25cf%2581%25ce%25b1%25cf%2582-%25ce%25ba%25ce%25bb%25ce%25b5%25cf%2588%25cf%258d%25ce%25b4%25cf%2581%25ce%25b1%25cf%2582 https://www.vivliokritikes.com/%ce%bf-%ce%b8%ce%ac%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%af%cf%81%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%bb%ce%b5%cf%88%cf%8d%ce%b4%cf%81%ce%b1%cf%82/#respond Mon, 01 Jan 2024 08:41:40 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=14601 Λίγες μέρες πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 444 π. Χ. η Κλεψύδρα, μια επιφανής εταίρα, δολοφονείται και διάσημοι αθλητές δέχονται επιθέσεις που τους βγάζουν εκτός μάχης. Τι κρύβεται πίσω από αυτά τα εγκλήματα και πώς συνδέονται μεταξύ τους; Ο Περικλής αναθέτει στον παιδικό του φίλο Διονύσιο να λύσει το μυστήριο πριν η πόλη τρελαθεί εντελώς από τις ανυπόστατες φήμες που συνοδεύουν αυτές τις ειδεχθείς πράξεις. Ποιος θέλει να φέρει αναστάτωση στη σχετική ευημερία της πόλης; Ή μήπως ο ένοχος δε θέλει η πόλη να κερδίσει στους επερχόμενους Ολυμπιακούς αγώνες; Και γενικώς ποιος είναι αυτός που κρύβεται πίσω απ’ όλ’ αυτά και τι συμφέροντα υπηρετεί;

Βιβλίο 444 π. Χ.: Ο θάνατος της εταίρας Κλεψύδρας
Συγγραφέας Νίκος Φαρούπος
Κατηγορία Ιστορικό μυθιστόρημα / Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Βρισκόμαστε στο 444 π. Χ., όπου ο Χρυσός Αιώνας του Περικλή βρίσκεται στο αποκορύφωμά του χάρη στις τριακονταετείς σπονδές μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης που εξασφαλίζουν ειρήνη για μεγάλο διάστημα κι έτσι καλλιεργούνται οι επιστήμες και τα γράμματα, χτίζονται ο Παρθενώνας, το Ηφαιστείο, ο ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο κ. ά. Ο Νίκος Φαρούπος έχει μελετήσει πολύ καλά την εποχή, τους ανθρώπους και την κουλτούρα της εποχής και καταφέρνει να στήσει μια ενδιαφέρουσα αστυνομική πλοκή γεμάτη υπόπτους, κίνητρα και ανατροπές. Η Κλεψύδρα, ιδιοκτήτρια του πολυτελέστερου οίκου του άστεως, δολοφονείται και ο θάνατός της αναστατώνει την κοινωνία. Η πάλαι ποτέ πανέμορφη εταίρα ήταν πια μια κουρασμένη γριά αλλά οι ιέρειές της ήταν καλά εκπαιδευμένες στα μυστικά των ηδονών. Εκείνο το βράδυ έλειπαν από τον οίκο κι έτσι ο δράστης βρήκε πρόσφορο έδαφος. Το πορνείο όμως ήταν και μια σημαντική πηγή πληροφοριών για το εμπόριο, τη διπλωματία και τις διεθνείς σχέσεις του άστεως με τον τότε γνωστό κόσμο, πληροφορίες που διαχειριζόταν ο Διονύσιος, οπότε η υπόθεση είναι λίγο πιο προσωπική. Παράλληλα πρέπει να βρεθεί και ο ένοχος για τον βάναυσο τραυματισμό ξακουστών αθλητών που βγαίνουν εκτός στίβου λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ένα μπερδεμένο κουβάρι λοιπόν στα χέρια του Διονύσιου που καλείται να λύσει μια υπόθεση με πολλά και άγνωστα παρακλάδια. Ένοχοι που ομολογούν εγκλήματα γιατί είναι πιόνια κάποιου άλλου, πολιτικές έριδες, λάθη, προδοσίες, όλα αυτά αποτελούν εμπόδια για τις έρευνες του Διονύσιου που προσπαθεί να μην επηρεαστεί από τη θεά Φήμη και από τις παγίδες που συναντάει στον δρόμο της αλήθειας.

Δούλοι, αστυνόμοι, εταίρες, στρατηγοί, απλός κόσμος στήνουν ένα ενδιαφέρον πάνθεον υπόπτων. Ο συγγραφέας μάλιστα αναμιγνύει υποδειγματικά υπαρκτά και φανταστικά πρόσωπα και τα στήνει σε ένα καλά σχεδιασμένο παιχνίδι που ιντριγκάρει τον αναγνώστη. Ρεαλισμός και αληθοφάνεια κυριαρχούν στο βιβλίο και χάρη στις γλαφυρές περιγραφές ένιωσα σα να βρίσκομαι κι εγώ δίπλα στον Διονύσιο στην προσπάθειά του να μην απογοητεύσει τον παιδικό του φίλο, Περικλή, ένα άντρα-υπόδειγμα πολιτικού και ανθρώπου. Με τον Περικλή έχουν κοινά θέματα που τους απασχολούν κοινά οράματα, είναι άριστοι συζητητές και ρήτορες. Ο Περικλής έχει ευγένεια και δαιμόνια ευφυία, πλατιά μόρφωση και ρητορική δεινότητα χωρίς να γίνεται λαοπλάνος ή να κάνει κατάχρηση της εξουσίας του, σπάνια αστειεύεται, δεν αισχρολογεί: «Ο φίλος μου ήταν ένας άοπλος, πειστικός τύραννος που καταδυνάστευε τον λαό με το γιγαντιαίο ηθικό του ανάστημα και την απαράμιλλη γοητεία του» (σελ. 57-58). Δίπλα του βρίσκεται η Ασπασία, λεπτή, αεικίνητη, γοητευτική και πανέξυπνη, συνδυάζει τον ερωτισμό της Αφροδίτης με τη σοφία της Αθηνάς, είναι μυημένη στη γεωμετρία και στη φιλοσοφία, κατέχει την τέχνη του λόγου (όλα αυτά αποκλειστικό προνόμιο των αντρών), είναι αφιερωμένη στον Περικλή με αληθινό, πρωτόγνωρο και συγκινητικό πάθος, εξ ου και συγκατοίκησαν αγνοώντας ψιθυριστές και συκοφάντες.

Ο Διονύσιος έχει περιουσία, ανήκει στην τάξη των ιππέων, επιβλέπει την κατασκευή του Ηφαιστείου (θα είχαν τελειώσει αν ο Περικλής και ο Ικτίνος δεν έδιναν προτεραιότητα στον Παρθενώνα και στον ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο), είναι χήρος κι έχασε δυο γιους στη μάχη της Κορώνειας. Αποφεύγει παρορμητικές ενέργειες και βιαστικές αποφάσεις, αφού έχει μάθει από τα λάθη του στο παρελθόν και υποστηρίζει πως η ήττα έχει και μια επωφελή πλευρά, σε κρατά ταπεινό και μακριά από την ύβρι. Δεξί του χέρι είναι ο αφοσιωμένος Σκύθης τοξότης Ζεύξιππος, με μυστηριώδη καταγωγή, που αιχμαλωτίστηκε από Κρήτες πειρατές αλλά τον αγόρασε ο Διονύσιος στην αγορά της Δήλου. Είναι λιγομίλητος, φιλομαθής και εργατικός, με σκληρό παρελθόν, δέχεται το πεπρωμένο του χωρίς να δυσανασχετεί. Στις σελίδες του βιβλίου παρελαύνουν και άλλα γνωστά πρόσωπα της εποχής όπως ο Σωκράτης, ο Ηρόδοτος, ο Φειδίας, ο ηγέτης του ολιγαρχικού κόμματος Θουκυδίδης και άλλοι. Τόπος δράσης φυσικά η Αθήνα (Αγρυλή, Έσω Κεραμεικός, Ίππιος Κολωνός, Δήμος Σκαμβωνιδών, Μελίτη, Κοίλη, Πνύκα και άλλες συνοικίες) αλλά και ο Πειραιάς, με τα λιμάνια του Κάνθαρου και της Ζέας, τον λόφο της Μουνιχίας, με τα ναυπηγεία, τον ναύσταθμο, τον ναό της Αρτέμιδος. «Η Αθήνα ήταν η πόλη των τεχνών, της ποίησης και του φιλοσοφικού στοχασμού και ο Πειραιάς το παράθυρό της στον κόσμο» (σελ. 183). Από κεφάλαιο σε κεφάλαιο εμφανίζονται καινούργιοι ύποπτοι, οι ανακρίσεις οδηγούν σε επόμενο βήμα και σε επόμενο, τα κίνητρα και οι ύποπτοι, όπως και οι επιθέσεις σε αθλητές, αυξάνονται ενώ σε κάποια σημεία οι εκτεταμένες περιγραφές βοηθούν καλύτερα στην κατανόηση της εποχής, της κουλτούρας και της καθημερινότητας. Τα καλολογικά στοιχεία είναι ελάχιστα αλλά όμορφα: «Το άρμα του Ήλιου είχε ξεκινήσει την πορεία του προς τη γη των Εσπερίδων και πυρπολούσε τις κορυφογραμμές του Υμηττού όταν ξεκινήσαμε για τη συνοικία της Κοίλης» (σελ. 226).

Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη, ακολουθείται δηλαδή ένα δύσκολο εγχείρημα που κρύβει πολλούς κινδύνους, ο έμπειρος συγγραφέας όμως καταφέρνει να προσπεράσει τις δυσκολίες και τα εμπόδια και στήνει προσεκτικά την εποχή και την ιστορία του. Απόλαυσα την τεκμηριωμένη και προσεκτική αναβίωση των κοινωνικών, στρατιωτικών, ιατρικών, πολιτικών και άλλων εξελίξεων, την παραστατική καταγραφή της καθημερινότητας, το προσεγμένο λεξιλόγιο, τους ενδιαφέροντες χαρακτήρες και την κλιμακωτή πλοκή. Άλλωστε, το σύντομο εισαγωγικό σημείωμα για το ιστορικό πλαίσιο, οι υποσημειώσεις και το παράρτημα στο τέλος με εκτενείς αναφορές σε γεγονότα, πρόσωπα και λεπτομέρειες που αναφέρονται στο μυθιστόρημα βοηθούν αρκετά και διαχέουν την πληροφορία, αφήνοντας τον αναγνώστη να αποφασίσει μόνος του πόσο και τι θέλει να μάθει παραπάνω. Το μυθιστόρημα του Νίκου Φαρούπου «444 π. Χ.-Ο θάνατος της εταίρας Κλεψύδρας» είναι ένα καλογραμμένο, τεκμηριωμένο, γρήγορο και ανατρεπτικό αστυνομικό-ιστορικό μυθιστόρημα με πολλές εκπλήξεις και ανατροπές που διαδραματίζεται σε μια εποχή-σταθμό για την ανθρωπότητα.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%bf-%ce%b8%ce%ac%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%af%cf%81%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%bb%ce%b5%cf%88%cf%8d%ce%b4%cf%81%ce%b1%cf%82/feed/ 0 «Περί γυναικών και άλλων μυστηρίων», του Νίκου Φαρούπου, εκδ. Κέδρος https://www.vivliokritikes.com/%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%af-%ce%b3%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd-%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%80%ce%bf%cf%82/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2580%25ce%25b5%25cf%2581%25ce%25af-%25ce%25b3%25cf%2585%25ce%25bd%25ce%25b1%25ce%25b9%25ce%25ba%25cf%258e%25ce%25bd-%25cf%2586%25ce%25b1%25cf%2581%25ce%25bf%25cf%258d%25cf%2580%25ce%25bf%25cf%2582 https://www.vivliokritikes.com/%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%af-%ce%b3%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd-%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%80%ce%bf%cf%82/#respond Mon, 06 Dec 2021 14:35:14 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=12548 Ο Νίκος Φαρούπος έγραψε δεκατέσσερα διηγήματα περί γυναικών και όχι μόνο. Έρωτες στα νησιά το καλοκαίρι, τα βράδια στα μπαρ, τις νύχτες στα σκυλάδικα, με γυναίκες που κοροϊδεύουν, υποτάσσονται, επαναστατούν, αποζητούν, εξαπατούν, κάθονται φρόνιμα, βρίζουν, προδίδονται, κάνουν λάθη, αποζητούν αγκαλιά και χάδια. Κωμικά και συγκινητικά, τα κείμενα συγκροτούν ένα πάνθεον από ενδιαφέροντες χαρακτήρες που μου έδειξαν τα προβλήματά τους, τις ανάγκες τους, την καθημερινότητά τους.

Βιβλίο Περί γυναικών και άλλων μυστηρίων 
Συγγραφέας Νίκος Φαρούπος
Κατηγορία Συλλογή διηγημάτων
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Άσπα του Μάκη του γυψαδόρου στην αρχή της μεταπολίτευσης, η Αλεξία η τραγουδιάρα τού όχι ως το τέλος τυχερού Γκαστόνε, η Ωραία Ελένη της Κυψέλης και οι ψυχολογικές διακυμάνσεις της χυλόπιτας που έδωσε στον Σάκη τον Λούζερ (δυνατές οι περιγραφές των μηχανών και της νοοτροπίας των μηχανόβιων), η μαθήτρια Νίκη που είναι το αντικείμενο του κρυφού πόθου του φιλόλογου Κάρταλη (τι τρυφερή ιστορία), η Κλειώ του φανατικού γαύρου που δε χάνει Κυριακές χωρίς να παρακολουθήσει την ομάδα του, η κυρα-Τασία του Χρήστου με τη διπλή ζωή (πολύ έξυπνη ανατροπή του κειμένου), η Bloody Mary του μεγαλοβιομήχανου Παπαδάτου και η παράνομη σχέση της που σύντομα αγγίζει την ψύχωση, η Μαρία η Κρητικιά που μέσα από τη συγκινητική της ιστορία αναβιώνει η Μάχη της Κρήτης του 1941, η Λαβίνια από την Ολλανδία που ήρθε το καλοκαίρι σε νησί και γνώρισε τον έρωτα, η Δάφνη το λεπτεπίλεπτο φρικάκι που κατέστρεψε μια βραδιά μεταξύ αγνώστων, η Αθηνά, μια πραγματική κυρία που ξαναβιώνει τον νεανικό της έρωτα, η φαμ φατάλ Μαρκέλλα που κατέστρεψε τον αγνό και λαϊκό Σάκη, η μόνιμα ερωτευμένη Λένα που αναστατώνει δύο άντρες και η Ξανθή με την προίκα κι ένα εκπληκτικό κωμικοτραγικό συμβάν στη ζωή της, αυτές είναι οι γυναίκες που δημιουργούν μια πανσπερμία από ενδιαφέροντα περιστατικά και συνοδεύονται από εξίσου ποικίλους αντρικούς χαρακτήρες.

Ιστορίες για ερωτευμένες γυναίκες, άντρες με και χωρίς σέβας σε χρηστά ήθη, σχέσεις, γάμους, κόντρες με μηχανές, χυλόπιτες, ποδόσφαιρο και πάλη, όλες γραμμένες σε αφήγηση πρωτοπρόσωπη, προφορική, γρήγορη, χωρίς πολλές λεπτομέρειες, παραστατική και ρεαλιστική, με ανατροπές και κωμικοτραγικά στιγμιότυπα, μέσα από τα οποία ζωντανεύουν όχι μόνο τα πολλά πρόσωπα μιας γυναίκας αλλά και αυτά της ζωής, σαν κινηματογραφικά καρέ. Με εξαίρεση τη «Μαρία την Κρητικιά», τα υπόλοιπα διηγήματα κινούνται γύρω από τον ίδιο άξονα, αυτόν της παρανομίας και του υποκόσμου, της φτωχολογιάς και της νύχτας, έτσι που ένιωθα σα να τα διηγείται ο ίδιος πρωταγωνιστής, οπότε ίσως θα ήταν καλύτερο να δινόταν και μια ποικιλία αφηγηματικών μέσων. Όλα τα κείμενα είναι ένα κι ένα, θα τονίσω όμως ιδιαίτερα το τελευταίο, της Ξανθής, που κατέγραψε με τέχνη και μαεστρία εφάμιλλη του Νίκου Τσιφόρου ένα περιστατικό που έλαβε χώρα τη δεκαετία του 1960 γεμάτο κωμικοτραγικές ανατροπές και γραμμένο με γλώσσα αυθεντικά μόρτικη της εποχής.

«Περί γυναικών και άλλων μυστηρίων» ασχολείται ο συγγραφέας στο νέο του βιβλίο και χαρίζει ένα πολυποίκιλο σύνολο περιστατικών, προσώπων και τρόπων δράσης, κάποια συγκινητικά, κάποια ηρωικά, κάποια ξεκαρδιστικά, όλα όμως αφιερωμένα στη γυναίκα και τις διάφορες και διαφορετικές εκφάνσεις της.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%af-%ce%b3%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd-%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%80%ce%bf%cf%82/feed/ 0 «Ο αρχιβιβλιοθηκάριος και άλλες ιστορίες», του Νίκου Φαρούπου, εκδ. Κέδρος https://www.vivliokritikes.com/%ce%bf-%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%ac%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%80%ce%bf%cf%82/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25bf-%25ce%25b1%25cf%2581%25cf%2587%25ce%25b9%25ce%25b2%25ce%25b9%25ce%25b2%25ce%25bb%25ce%25b9%25ce%25bf%25ce%25b8%25ce%25b7%25ce%25ba%25ce%25ac%25cf%2581%25ce%25b9%25ce%25bf%25cf%2582-%25ce%25bd%25ce%25af%25ce%25ba%25ce%25bf%25cf%2582-%25cf%2586%25ce%25b1%25cf%2581%25ce%25bf%25cf%258d%25cf%2580%25ce%25bf%25cf%2582 https://www.vivliokritikes.com/%ce%bf-%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%ac%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%80%ce%bf%cf%82/#respond Sun, 22 Nov 2020 17:53:27 +0000 https://www.vivliokritikes.com/?p=8508 Το βιβλίο με τράβηξε λόγω της υπέροχης φωτογραφίας στο εξώφυλλο και φυσικά λόγω του τίτλου. Ως βιβλιοθηκάριος που είμαι κι εγώ δε γινόταν να μην το ξεψαχνίσω κομματάκι! Έχουμε λοιπόν μια συλλογή τεσσάρων μεταφυσικών και μυστηριωδών ιστοριών, αρκετά καλογραμμένων που με ξενύχτησαν και τις αγάπησα.

Βιβλίο Ο αρχιβιβλιοθηκάριος και άλλες ιστορίες
Συγγραφέας Νίκος Φαρούπος
Κατηγορία Συλλογή διηγημάτων / Τρόμου
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο ομότιτλο διήγημα, ο αφηγητής έχει προσληφθεί στη θέση του γενικού διευθυντή στην περίφημη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Μεγάλης Μονής των Αθώων ενώ εργάζεται να πραγματοποιήσει ένα μεγάλο του όνειρο: να ολοκληρώσει την έρευνά του με τίτλο «Εξομολογήσεις συγγραφέων», στην οποία αποδομεί τα μεγάλα ονόματα της λογοτεχνίας, τεκμηριωμένα και με ακαδημαϊκό τρόπο (ο Προυστ ήταν φιλάσθενος, ο Καμί εύθικτος και φυματικός κλπ.). Ξαφνικά όμως αρχίζουν να πέφτουν βαριά βιβλία ξένων σημαντικών συγγραφέων πάνω σε εργαζόμενους της βιβλιοθήκης, σκοτώνοντάς τους. Ξεκινάνε οι έρευνες, ο διευθυντής αρχίζει ν’ ανησυχεί και κάποια στιγμή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ίδια η βιβλιοθήκη επιτίθεται στους ερευνητές και τους υπαλλήλους. Είναι αλήθεια αυτό; Και πώς συνδέεται με τους φόνους το μοναδικό αντίτυπο του Νεκρονομικού που διασώζεται στη συλλογή αυτής της βιβλιοθήκης; Πώς θα αντιμετωπίσει τα γεγονότα ο διευθυντής και τι συνέπειες θα έχουν στη ζωή του; Υπάρχει στην πραγματικότητα ο Κθούλου από το Νεκρονομικόν; Ποιο θα είναι το τέλος αυτού του παράξενου και ανατρεπτικού διηγήματος;

Στα υπόλοιπα τρία έχουμε εξαιρετικούς πειραματισμούς του συγγραφέα πάνω στο μεταφυσικό στοιχείο, από τη σφιχτοδεμένη και σύντομη ιστορία του «Ακάλεστου», την οποία αγάπησα ιδιαίτερα γιατί οι αφηγήσεις παιδικών κατορθωμάτων από «παλιοπαρέες» πάντα με είλκυαν (από το «Στάσου πλάι μου» ως την «Ψίχα εκείνου του καλοκαιριού») μέχρι την εκτεταμένη αφήγηση στην «Ελεονόρα». Λεξιλόγιο πλούσιο, δύναμη παραστατικότητας, όμορφες και αληθινές εικόνες, γραμμική και πολυεπίπεδη αφήγηση, είναι λίγα από τα θετικά της διηγηματικής συλλογής, αρκεί να αρέσει στον αναγνώστη να διαβάζει μεταφυσικές ιστορίες χωρίς αίματα.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%bf-%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%ac%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%80%ce%bf%cf%82/feed/ 0 «Ο δήμιος», του Νίκου Φαρούπου, εκδ. Κέδρος https://www.vivliokritikes.com/%ce%bf-%ce%b4%ce%ae%ce%bc%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%80%ce%bf%cf%82/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25bf-%25ce%25b4%25ce%25ae%25ce%25bc%25ce%25b9%25ce%25bf%25cf%2582-%25ce%25bd%25ce%25af%25ce%25ba%25ce%25bf%25cf%2582-%25cf%2586%25ce%25b1%25cf%2581%25ce%25bf%25cf%258d%25cf%2580%25ce%25bf%25cf%2582 https://www.vivliokritikes.com/%ce%bf-%ce%b4%ce%ae%ce%bc%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%80%ce%bf%cf%82/#respond Fri, 08 May 2020 16:52:12 +0000 http://www.vivliokritikes.com/?p=4693 Ο Ανδρέας Αγγέλου είναι δημοσιογράφος σε σημαντική εφημερίδα των Αθηνών. Η Ελένη είναι η γυναίκα που θα του καταστρέψει τη ζωή. Ερωτεύονται. Εκείνη παντρεμένη. Η γνωριμία τους, το πλατωνικό φλερτ, θα είναι η αρχή του τέλους και για τους δύο με έναν καθ’ όλα πρωτότυπο και διαφορετικό τρόπο για μυθιστόρημα. Τα γεγονότα λαμβάνουν χώρα στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, μετά το «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» και τα Ευαγγελικά και πριν την άνοδο του Ελευθερίου Βενιζέλου στην πολιτική κονίστρα. Πώς μπορεί ένας έρωτας ανάμεσα σε δύο ανθρώπους να αναστατώσει την πολιτική, κοινωνική, δημοσιογραφική ζωή του τόπου; Τι το αναπάντεχο μπορεί να συμβεί μεταξύ αυτών των δύο ανθρώπων, για ποιο λόγο και με τι συνέπειες; Το πρώτο μυθιστόρημα του κυρίου Νίκου Φαρούπου κυκλοφόρησε σε 10η έκδοση το 2016, σχεδόν δέκα χρόνια μετά την πρώτη εμφάνισή του.

Βιβλίο Ο δήμιος
Συγγραφέας Νίκος Φαρούπος
Κατηγορία Ιστορικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πρόκειται για ένα κείμενο εν είδει απομνημονευμάτων, όχι όμως γραμμένο μόνο σε ημερολογιακή μορφή. Ο Ανδρέας Αγγέλου, τη δεκαετία του 1950, που ζει παροπλισμένος σε ίδρυμα γερόντων, καταγράφει την ιστορία του μόνο και μόνο για να μη λησμονηθεί η μορφή της Ελένης. Η αφήγηση επικεντρώνεται αποκλειστικά στην περίοδο που μας ενδιαφέρει, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ο συγγραφέας δεν καταφέρνει να διασπείρει κατά καιρούς παρατηρήσεις επί μεταγενέστερων βιωμάτων του, απλά και μετρημένα, οπότε δε χαλαρώνει πουθενά η ροή της αφήγησης.

Ο δημοσιογράφος λοιπόν ξεκινάει την ιστορία του γράφοντας για τη γνωριμία του με τον δήμιο, τον άνθρωπο που καρατομεί τους μελλοθάνατους στις φυλακές της Ακροναυπλίας όταν βγαίνει η επίσημη καταδικαστική απόφαση. Τα καπηλειά του Ναυπλίου, οι συνθήκες κράτησης των μελλοθάνατων και το ιστορικό φόντο της εποχής καλωσορίζουν τον αναγνώστη στις πρώτες σελίδες. Στη συνέχεια, λες και διαβάζεις κάτι εντελώς ξεχωριστό, η αφήγηση στρέφεται στη γνωριμία του Ανδρέα με την Ελένη και τον έρωτα που αναπτύσσεται ανάμεσά τους. Στην πορεία του μυθιστορήματος άλλαξα χίλιες γνώμες για τον λόγο που ο δήμιος της αρχής ίσως εμφανιστεί ξανά στην πορεία του κειμένου: σκότωσε ο Αργύρης, σκότωσε η Ελένη, σκότωσε ο σύζυγος της Ελένης, κάποιος τέλος πάντων θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον δήμιο, οπότε θα κλείσει ηθικοπλαστικά το όλο story, σωστά; Ναι, καλά, όχι αν είσαι ο Νίκος Φαρούπος και αυτό είναι το πρώτο σου βιβλίο.

Η απόδοση της εποχής και των γεγονότων είναι ρεαλιστικότατη και βαθιά μελετημένη. Πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα κυλούν λες υποδόρια στις φλέβες των χαρακτήρων, οι οποίοι δρουν στον απόηχο των εξελίξεων και διαμορφώνουν τις απόψεις τους, τη σκέψη τους και τον χαρακτήρα τους βάσει των αλλαγών στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας. Ο σύζυγος της Ελένης είναι σημαντικός και πάμπλουτος βουλευτής, ο αδερφός του είναι επιφανής δικαστικός, ο Ανδρέας είναι δημοσιογράφος σε σημαντική εφημερίδα, που είναι σε θέση να επηρεάζει την κοινή γνώμη και μέσα σε όλα αυτά εμπλέκεται και ένας διαβόητος ληστής των ορέων, λίγο διάστημα πριν καταφέρει η αστυνομία και η χωροφυλακή να απαλλαγούν εντελώς από το φαινόμενο της ληστοκρατίας. Τα γεγονότα αναλύονται λεπτομερέστερα σε υποσημειώσεις, οπότε ο αναγνώστης είναι σε θέση να τις συμβουλεύεται όποτε και όπως επιθυμεί, επομένως με αυτόν τον τρόπο δεν επηρεάζουν ούτε καθυστερούν τη ροή της ανάγνωσης. Ο ίδιος ο Αγγέλου μάλιστα κατά καιρούς, ορμώμενος και εμφορούμενος από το πάθος του για την Ελένη, πλατειάζει αρκετά είτε για το πώς αντιλαμβάνεται κάποιες καταστάσεις που ζει είτε επεξηγώντας τα κίνητρά του κλπ. Μάλιστα ο κύριος Φαρούπος κλείνει το μάτι στον αναγνώστη, μιας και τον προλαβαίνει, γράφοντας μέσω του πρωταγωνιστή του ότι τα γράφει όλα τόσο εκτενώς για να τον βοηθήσει να καταλάβει καλύτερα τον χαρακτήρα του και τα κίνητρά του ενώ αλλού δηλώνει αδιαφορία απέναντι στους κακώς διακείμενους αναγνώστες αν βγάλουν λανθασμένα ή βιαστικά συμπεράσματα. Γενικώς υπάρχει ένα παιχνίδι μεταξύ αναγνώστη και αφηγητή-συγγραφέα που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον.

Θα κάνω ιδιαίτερη αναφορά στη ζωή της Ελένης πριν γνωρίσει τον Ανδρέα και πριν παντρευτεί τον μεγαλύτερό της σε ηλικία βουλευτή. Η ιστορία των γονιών της είναι κάτι που έχει αποτελέσει κεντρικό άξονα για πάμπολλα μυθιστορήματα: ο πατέρας της πλούσιος, ερωτεύτηκε μια φτωχή γυναίκα που ξιπάστηκε από τα μεγαλεία του κι όταν η επιχείρηση πτωχεύει, η μόνη σωτηρία τους είναι ένας γάμος συμφέροντος-θυσία της κόρης. Το διεισδυτικό βλέμμα του συγγραφέα δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω: «…είμαι απολύτως βέβαιη ότι η πιο ευτυχισμένη περίοδος του έρωτά τους ήταν στη διάρκεια της λειτουργίας του εργοστασίου και η πιο δυστυχισμένη όταν τούτο κατασχέθηκε από τις τράπεζες. Ο έρωτάς της συνταίριαζε περισσότερο με την οικονομική δυνατότητα του πατέρα παρά με τον ίδιο» (σελ. 108). Το στυλ του κυρίου Φαρούπου κατάφερε να δώσει νέα διάσταση σε μια χιλιοειπωμένη ιστορία και να επικεντρωθεί σε ουσιαστικά, καίρια προβλήματα που διέπουν αυτού του είδους τις σχέσεις, προβλήματα που στην πλειονότητα των άλλων περιπτώσεων αντιμετωπίζονται μόνο επιδερμικά και βοηθητικά για την πορεία της αφήγησης.

Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο με ένα αριστοτεχνικά πλεγμένο κράμα καθαρεύουσας, δημοτικής του Ψυχάρη, «μαλλιαρής» του Καρκαβίτσα, νέας ελληνικής και τοπικών παραλλαγών τους, κάτι που προσδίδει τη μέγιστη αληθοφάνεια στα δρώμενα και στα περιστατικά. Η γλώσσα εναλλάσσεται σε ξεκάθαρα σημεία (υπάρχουν εναλλάξ προσωπικές σημειώσεις, ημερολόγιο, ενεστώτας διαρκείας για την κυρίως αφήγηση, επιστολές κλπ.), οπότε είναι εύκολο για τον αναγνώστη που αγαπάει την ελληνική γλώσσα να εντρυφήσει βαθύτερα στο κείμενο και να το απολαύσει. Από την άλλη, ίσως αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό αποθαρρύνει κάποιους άλλους, αν και η βασική περιγραφική γλώσσα δεν περιέχει πολλούς αρχαϊσμούς ή άγνωστες λέξεις.

Ο κύριος Φαρούπος αναπαριστά πολύ καλά και την ίδια την Αθήνα της εποχής, όχι περιγράφοντάς την εκ του μακρόθεν αλλά βάζοντας τον Ανδρέα, την Ελένη και τα συγγενικά και φιλικά τους πρόσωπα να περπατούν σε δρόμους, να διασχίζουν την άδεια Πειραιώς, να κάνουν μπάνιο στο Φάληρο ενόσω οι χωροφύλακες πρόσεχαν να μην περάσει κανένας το ξύλινο διαχωριστικό των αντρών και των γυναικών λουόμενων, να μετακινούνται με άμαξες και μόνιππα, να κοιτάνε το εργοστάσιο του Κλωναρίδη. Λεπτομέρειες δηλαδή τις οποίες καταγράφεις μόνο αφού έχεις μελετήσει εξονυχιστικά το θέμα σου για να μην πέσεις σε λάθη ή αβλεψίες.

Μου άρεσε πολύ η ανατροπή του μυθιστορήματος. Η εξέλιξη και η ολοκλήρωση της ιστορίας είναι κάτι που δεν το περίμενα, μιας και τα γεγονότα έρχονται απανωτά από ένα σημείο κι έπειτα, οδηγώντας τους χαρακτήρες σε πρωτόφαντα σε ελληνικό κείμενο μονοπάτια. Η ψυχογράφηση των ηρώων είναι άψογη και ορθά δομημένη ενώ τα αίτια και τα αιτιατά είναι απολύτως λογικοφανή. Ο κύριος Φαρούπος κατάφερε να μου θέσει ένα δίλημμα: ο δήμιος είναι ο ίδιος ο αφηγητής, που νιώθει πως εξαιτίας του έγινε ό,τι έγινε ή ο δήμιος των μελλοθάνατων που διαδραματίζει κι αυτός τον ρόλο του στην ιστορία, δίνοντάς της μια ασύλληπτη εννοιολογική και ηθικοπλαστική διάσταση; Αυτό το αφήνω στον εκάστοτε αναγνώστη να το ανακαλύψει μόνος του, με την ησυχία του. Το τέλος είναι ξεκάθαρο, στρωτό, ανατρεπτικό, γεμάτο μηνύματα και συναισθήματα, απλώς αιωρείται το ερωτηματικό του τίτλου.

«Ο δήμιος» είναι ένα φρέσκο μυθιστόρημα εποχής από έναν συγγραφέα που ξέρει να χειρίζεται σωστά τους ήρωές του, που αποφεύγει τα στερεότυπα και που μας έδωσε στη συνέχεια κι άλλα δείγματα της διαφορετικής γραφής του.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%bf-%ce%b4%ce%ae%ce%bc%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%80%ce%bf%cf%82/feed/ 0 «Έγκλημα στην Αντίπαρο», του Νίκου Φαρούπου, εκδ. Κέδρος https://www.vivliokritikes.com/%ce%ad%ce%b3%ce%ba%ce%bb%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%bf-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%80%ce%bf%cf%82/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25ad%25ce%25b3%25ce%25ba%25ce%25bb%25ce%25b7%25ce%25bc%25ce%25b1-%25cf%2583%25cf%2584%25ce%25b7%25ce%25bd-%25ce%25b1%25ce%25bd%25cf%2584%25ce%25af%25cf%2580%25ce%25b1%25cf%2581%25ce%25bf-%25ce%25bd%25ce%25af%25ce%25ba%25ce%25bf%25cf%2582-%25cf%2586%25ce%25b1%25cf%2581%25ce%25bf%25cf%258d%25cf%2580%25ce%25bf%25cf%2582 https://www.vivliokritikes.com/%ce%ad%ce%b3%ce%ba%ce%bb%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%bf-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%80%ce%bf%cf%82/#respond Wed, 11 Mar 2020 20:39:45 +0000 http://www.vivliokritikes.com/?p=3761 Ο Αντρέας Ρούσσος φτάνει στην Αντίπαρο για διακοπές. Στο στενό πέρασμα μεταξύ Δεσποτικού και Αντιπάρου, πλούσιος επιχειρηματίας και βαρόνος των ΜΜΕ διαπληκτίζεται με έναν ξανθό άντρα, που το σκάει με το φουσκωτό ενώ το πλοίο ανατινάζεται. Πού είναι το πτώμα του Κωνσταντίνου Κωστόπουλου; Τι ρόλο έπαιξε στην ιστορία η γυναίκα του; Τι δουλειά έχουν στο νησί δυο σεσημασμένοι κακοποιοί; Πλούσιοι και διάσημοι, εν όψει του σήριαλ «Μανταλένα» που θα γυριστεί στο νησί και έχει ως θέμα την ιστορία της γνωστής ταινίας με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, θα αρχίσουν να αριβάρουν ο ένας μετά τον άλλον. Ποιοι από αυτούς είναι εχθροί του Κωστόπουλου; Ποιοι τον ανταγωνίζονται; Πολλά τα ερωτηματικά και εφιαλτικές οι καλοκαιρινές διακοπές του Αντρέα Ρούσσου.

Βιβλίο Έγκλημα στην Αντίπαρο
Συγγραφέας Νίκος Φαρούπος
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δεν ξέρω τι να γράψω. Δεν έχω αποφασίσει αν μου άρεσε ή όχι. Δεν ξέρω ακόμη αν υπερτερούν μέσα μου τα θετικά ή τα αρνητικά στοιχεία του μυθιστορήματος. Είναι μοντέρνο, με σύγχρονη γλώσσα, διαρκείς ανατροπές και εκπλήξεις, υπέροχες περιγραφές για την Αντίπαρο και την Πάρο (ευφυές το inside joke για τον Στέλιο Δάινα, μιας και ο γνωστός ηθοποιός Στέλιος Μάινας κατάγεται όντως από την Αντίπαρο!) αλλά… αλλά τι; Φταίνε τα πολλά πρόσωπα; Φταίει ο ηθικός χαρακτήρας του αστυνόμου Αντρέα Ρούσσου, που κατά τόπους πομφολυγεί; Φταίει που η λύση του μυστηρίου βασίζεται σε άριστη γνώση της ψυχολογίας για να την εντοπίσει κανείς; Φταίει η μανία του πρωταγωνιστή εκεί που αφηγείται, αρκετά αποστασιοποιημένα ομολογώ, τα δρώμενα, αναλύει σε άκαιρες στιγμές και σε μεγάλη έκταση ιστορικά, κοινωνικά, φιλοσοφικά εγκυκλοπαιδικά στοιχεία (π. χ. σε άλλη μία πορεία αντιεξουσιαστών στο κέντρο της Αθήνας, με τις γνωστές συνέπειες, ο Ρούσσος επιχειρηματολογεί για τον πρώτο και μοναδικό διαμαρτυρόμενο της Ιστορίας, έναν άντρα που παρακολουθούσε στενά τον Περικλή); Δεν έχω καταλήξει ακόμη.

Χαρακτηριστικό απόσπασμα:

«Ένα από τα πλεονεκτήματα της «προβληματικής» δημοκρατίας είναι ότι μπορείς να αγανακτείς με την εξουσία και να το δείχνεις χωρίς να χάνεις τη ζωή σου. Κι αυτό δεν είναι λίγο» (σελ. 38).

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%ad%ce%b3%ce%ba%ce%bb%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%bf-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%80%ce%bf%cf%82/feed/ 0 «Εφιάλτης: η απολογία», του Νίκου Φαρούπου, εκδ. Κέδρος https://www.vivliokritikes.com/%ce%b5%cf%86%ce%b9%ce%ac%ce%bb%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%80%ce%bf%cf%82/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25ce%25b5%25cf%2586%25ce%25b9%25ce%25ac%25ce%25bb%25cf%2584%25ce%25b7%25cf%2582-%25ce%25bd%25ce%25af%25ce%25ba%25ce%25bf%25cf%2582-%25cf%2586%25ce%25b1%25cf%2581%25ce%25bf%25cf%258d%25cf%2580%25ce%25bf%25cf%2582 https://www.vivliokritikes.com/%ce%b5%cf%86%ce%b9%ce%ac%ce%bb%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%80%ce%bf%cf%82/#respond Tue, 14 Jan 2020 18:27:39 +0000 http://www.vivliokritikes.com/?p=2647 Ο Εφιάλτης, ο γιος του Ευρυδήμου, ήταν σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ο άνθρωπος που υπέδειξε στους Πέρσες το στενό πέρασμα από το οποίο επιτέθηκαν πισώπλατα στους αμυνόμενους 300 Σπαρτιάτες και Πλαταιείς του Λεωνίδα το 480 π. Χ., με αποτέλεσμα την ηρωική αντίσταση των Θερμοπυλών. Ήταν το πρόσωπο που μέχρι και σήμερα θεωρείται ταυτόσημο της προδοσίας και της αρνησιπατρίας. Είναι όμως τα πράγματα έτσι ή υπάρχει κάποια μνησικακία ή παραπληροφόρηση από μεριάς του Ηροδότου; Ο συγγραφέας Νίκος Φαρούπος βάζει τα πράγματα στη θέση τους.

Βιβλίο Εφιάλτης: η απολογία
Συγγραφέας Νίκος Φαρούπος
Κατηγορία Ιστορικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο και αποτελείται από μικρά και μεστά κεφάλαια, μέσα από τα οποία ξεπηδάνε η εποχή και οι συνθήκες πριν και μετά τους Περσικούς πολέμους. Εν είδει επιστολών του Εφιάλτη προς τον Σπαρτιάτη Αριστοκλή, το κείμενο αναφέρεται σε πάρα πολλά γεγονότα, συνήθειες και γενικότερα στη στάση ζωής των Αθηναίων και των Σπαρτιατών και παρουσιάζει πολυδιάστατα τη ζωή του Εφιάλτη: πού γεννήθηκε και μεγάλωσε, ποια παντρεύτηκε, γιατί παρουσιάστηκε στον Ξέρξη, ποια ήταν τα πραγματικά του σχέδια και γιατί δεν ευοδώθηκαν, πώς περνάει τη ζωή του τώρα κυνηγημένος και επικηρυγμένος, πώς και ταυτίστηκε με την έννοια της προδοσίας κλπ. Με συνεχή πρωθύστερα και με στιβαρή γραφή, που δε χάνει τον δρόμο της ούτε κουράζει τον αναγνώστη που είναι εξοικειωμένος με την ιστορία των Περσικών πολέμων, το κείμενο ξεδιπλώνεται και αγκαλιάζει κάθε λεπτομέρεια του τρόπου ζωής και αντίληψης των ανθρώπων του 5ου αιώνα π. Χ., ταξιδεύει νοερά στα γεωγραφικά διαμερίσματα μιας Ελλάδας που η μισή ήταν κάτω από τον περσικό ζυγό και αναπαριστά με γλαφυρότητα τις μάχες, τις κοινωνικές τάξεις, τον μικρόκοσμο ενός άντρα και στρατιώτη που πολεμάει στη Σπάρτη ή φιλοσοφεί στην Αθήνα.

Παρομοιώσεις και μεταφορές, ρεαλισμός και ένας έξυπνος χειρισμός της κλητικής προσφώνησης για να αποφεύγεται η συνεχόμενη σκέτη χρήση του ονόματος «Αριστοκλή» (μα πόσοι διαφορετικοί επιθετικοί προσδιορισμοί μπορούν να ταιριάξουν με ένα όνομα!) είναι κάποια από τα θετικά χαρακτηριστικά που απόλαυσα διαβάζοντας αυτό το πρωτότυπο και τεκμηριωμένο μυθιστόρημα. Επίσης μου άρεσε πολύ που δεν παρατίθενται μόνο τα γεγονότα της ιστορίας που προηγήθηκαν ή έπονταν αλλά δίνεται πρόσφορο έδαφος και για μια αντιθετική παράταξη των χαρακτηριστικών γνωρισμάτων των αντίπαλων κοινωνιών της Αθήνας και της Σπάρτης, μέσα στο πλαίσιο των οποίων επεξηγούνται οι πράξεις και οι αντιλήψεις του Εφιάλτη και του παραλήπτη της επιστολής του, Αριστοκλή, καθώς και μια συναρπαστική περιγραφή των Ολυμπιακών αγώνων. Μάλιστα, στο πλαίσιο αυτών των αγώνων ο Εφιάλτης συναναστράφηκε με τον Θουκυδίδη και τον Ηρόδοτο ως συμποσιαστές κι εκεί βρίσκεται η ουσία της ιστορίας που αφηγείται ο κύριος Φαρούπος.

Το μυθιστόρημα συμπληρώνεται με υποσέλιδες σημειώσεις, βιβλιογραφία, Υπόμνημα αλλά και Παράρτημα, που βρίθουν ιστορικών πληροφοριών και προσδίδουν στο κείμενο την αληθοφάνεια που απαιτείται, γιατί όπως παραδέχεται και ο συγγραφέας «είναι ουσιαστικά προϊόν μυθοπλασίας και όχι ένα ιστορικό πόνημα» (σελ. 229). Η πιθανή «Απολογία» του Εφιάλτη είναι ένα συναρπαστικό κείμενο που ψάχνει τις αλήθειες βαθύτερα και δε στέκεται στη φράση «Το έγραψε ο Ηρόδοτος». Γλαφυρό, μελετημένο, συναρπαστικό και συγκινητικό, με ταξίδεψε ως τις Θερμοπύλες και την Ολυμπία, μου έσκισε ένα προς ένα τα πέπλα της ημιμάθειας και μου έδειξε πόσο αρμονικά μπορούν να ταιριάξουν η ιστορική έρευνα με τη μυθοπλασία.

]]> https://www.vivliokritikes.com/%ce%b5%cf%86%ce%b9%ce%ac%ce%bb%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%80%ce%bf%cf%82/feed/ 0