Βιβλίο Το μυστικό χειρόγραφο
Τίτλος πρωτοτύπου The book of air and shadows
Συγγραφέας Michael Gruber
Μεταφραστής Νίκος Σπυριδάκης
Κατηγορία Περιπέτεια
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Σε γενικές γραμμές καλογραμμένο αλλά είναι τόσο φλύαροι οι δύο αφηγητές για την προηγούμενη ζωή τους που με κούρασαν αφάνταστα. Κι αν αρχίσω να πηδάω σελίδες τσατίζομαι. Καλό το σκεπτικό περί Σαίξπηρ, για τον οποίο γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα, τεκμηριωμένα τουλάχιστον, οπότε σίγουρα οι επιστολές αυτόπτη μάρτυρα ως προς τη συναναστροφή με τον Σαίξπηρ είναι από μόνες τους ιστορικό ντοκουμέντο, πόσο μάλλον όταν χάρη σε αυτές ανακαλύπτουμε έργο ανέκδοτο του μεγάλου δραματουργού! (Το Βιβλίο του Αέρα και της Σκιάς ο τίτλος του πρωτοτύπου κι αναφέρεται στην άποψη που είχαν για το θέατρο οι σύγχρονοι του Σαίξπηρ, μιας και πάνω στη σκηνή ξυπνούν σκιές και γίνονται αέρας όταν τελειώνει η παράσταση). Έχουμε και ανθρωποκυνηγητό, έχουμε και τις επιστολές αυτούσιες (αρκετά πιστή η αναπαράσταση και το στιλ της εποχής), έχουμε και φλερτ. Δε μου έκανε όμως ιδιαίτερη εντύπωση και κρίμα γιατί έχουμε γερή ιστορία στα χέρια μας.

Βιβλίο Ο σύμβουλος του Προέδρου
Τίτλος πρωτοτύπου The First Counsel
Συγγραφέας Brad Meltzer
Μεταφραστής Νίκος Σπυριδάκης
Κατηγορία Περιπέτεια
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Είναι το δεύτερο που διαβάζω του ίδιου συγγραφέα και δυστυχώς έχουμε μια από τα ίδια ως προς το θέμα. Ακριβώς το ίδιο. Ο Λευκός Οίκος και τα μυστικά του. Αυτήν τη φορά είναι πιο Οικο-κεντρικό. Έχουμε έναν Πρόεδρο, έχουμε μια Πρώτη Κυρία και μια Πρώτη Θυγατέρα (ουάου!). Και η δράση εκτυλίσσεται και γύρω αλλά και μέσα στον Λευκό Οίκο. Είναι σαν μια άτυπη ξενάγηση σε όλους τους χώρους του κτηρίου, κρυφούς και φανερούς, τουριστικής πρόσβασης αλλά και Προεδρικής διαμονής. Θα ήθελα να επισκεφθώ αυτό το κτήριο μόνο και μόνο για να διασταυρώσω τις πληροφορίες. Από κει και πέρα το τι υφαίνεται πίσω από τη βιτρίνα και πόσο ωραία στημένη είναι η δημόσια εικόνα της Πρώτης Οικογένειας είναι κάτι το ασύλληπτο. Είμαι σίγουρος για την αληθοφάνεια αλλά άλλο να το υποψιάζεσαι και άλλο να το διαβάζεις τόσο αναλυτικά. Κατά τα άλλα το κείμενο αργόσυρτο αλλά η ανατροπή στο τέλος αρκετά καλή.

Η Πρώτη Θυγατέρα, ένα ατίθασο κορίτσι, τα φτιάχνει με έναν υπάλληλο που δουλεύει στο Νομικό Γραφείο του Προέδρου και τον παρασύρει σε ένα παιχνίδι που θα του καταστρέψει την καριέρα. Ποια η αλήθεια και ποιο το ψέμα; Ποιοι είναι οι πραγματικοί σου εχθροί άραγε και σε ποιους πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη; Η Πρώτη Θυγατέρα, ένα ατίθασο κορίτσι, παγιδευμένο στη λαίλαπα των ναρκωτικών, που κάνει τα πάντα για να μην καταστρέψει τη δημόσια εικόνα της οικογένειάς της και μαζί και τον εαυτό της, θέλει να βοηθήσει ή να καταστρέψει τον Γκάρικ; Ανθρωποκυνηγητό, ένστολοι, Μυστική Υπηρεσία, τα δωμάτια της Πρώτης Οικογένειας. Το τέλος συγκινητικό, αλλάζει κατακόρυφα η γνώμη σου για τη συμπεριφορά της Πρώτης Θυγατέρας. Καλοδουλεμένο, με πολλές ανθρώπινες στιγμές, ένα αληθινό mind game και καλογραμμένο. Δεν παύει να έχει όμως αργούς ρυθμούς και σαν να μου φάνηκε το τέλος εκβεβιασμένο (τελειώνουν οι σελίδες, τι κάνουμε; ).

Βιβλίο Το παιχνίδι των εκλεκτών
Τίτλος πρωτοτύπου The zero game
Συγγραφέας Brad Meltzer
Μεταφραστής Νίκος Σπυριδάκης
Κατηγορία Περιπέτεια
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Προσοχή,  SPOILERS

Είμαι λίγο διχασμένος. Ακροβατεί ανάμεσα στην επιστημονική φαντασία και την αμερικανιά. Ο Χάρις και ο Μάθιου, υπάλληλοι με σημαντική θέση στην Επιτροπή Διανομής Κονδυλίων του Καπιτωλίου, μυούνται σε ένα παιχνίδι στοιχημάτων με κωδικοποιημένα μηνύματα. Αθώα στοιχήματα, χαζά σχεδόν, που όμως μπορούν να στοιχίσουν ζωές. Στον Μάθιου κάτι δεν αρέσει και ακολουθεί έναν νεαρό που τελικά δεν είναι κλητήρας ούτε της Γερουσίας ούτε της Βουλής. Και δολοφονείται. Ο Χάρις, στο όνομα της φιλίας τους, αποφασίζει να εξιχνιάσει τον θάνατό του με τη βοήθεια της μοναδικής ψηλής μαύρης κλητήρα που εργάζεται στο Καπιτώλιο. Η υπόθεση εκτυλίσσεται μες στο Καπιτώλιο και σε ορυχείο στη Νότια Ντακότα. Γιατί μια εταιρεία-βιτρίνα αγωνιζόταν να αποκτήσει και τύποις μέσω νομοσχεδίου τον έλεγχο ενός άδειου κι εγκαταλειμμένου πια ορυχείου; Τι κρύβεται κάτω από τη γη και τι πειράματα παίζονται; Η λύση στις σελίδες 384-386 και δώστε βάση γιατί είναι περίπλοκο: τα νετρίνα, που ανήκουν στον υπο-ατομικό κόσμο κι έχουν τόσο απειροελάχιστη μάζα που ορισμένοι τα αμφισβητούν, αν τα ξεκλειδώσεις, θα σου αποκαλύψουν το μυστικό της φύσης και της εξέλιξης του σύμπαντος. Επειδή είναι αόρατα ακόμη κι από μικροσκόπιο, μπορείς να τα εντοπίσεις μόνο μέσω αλληλοεπιδράσεων με άλλα ατομικά σωματίδια. Αλλά είναι τόση η δύναμή τους που αλλάζουν ακόμη κι αυτό με το οποίο θα αλληλεπιδράσουν. Έτσι λοιπόν, έχοντας στον νου μας τον περιοδικό πίνακα των στοιχείων, αν ένα νετρίνο εισχωρήσει σε ένα άτομο χλωρίου σχηματίζεται αργόν (τα δύο στοιχεία έχουν αύξουσα θέση στον περιοδικό πίνακα). Επομένως το κόλπο είναι το εξής: με τις κατάλληλες συνθήκες φύλαξης των πειραμάτων (κάτω από τη γη για να μην υπάρχουν ραδιενεργά παράσιτα ή οτιδήποτε που να διαταράξει την πορεία των πειραμάτων) μπορούμε με ορισμένη δέσμη νετρονίων, με τον κατάλληλο επιταχυντή, να διαλέξουμε ένα στοιχείο και να το μετατρέψουμε σε ένα κουτάκι προς τα δεξιά, π. χ. το ποσειδώνιο (παραπροϊόν των πυρηνικών αντιδραστήρων, η ποσότητα των οποίων ξεκίνησε να καταμετράται μόλις το 1999, άρα άνετα κάποιος θα μπορούσε να έχει αποθέματα από πιο πριν) να μετατραπεί σε πλουτώνιο. Βάλτε και το γεγονός ότι πίσω από τη μυστική κατασκευή του πυρηνικού αυτού στοιχείου κρύβεται όχι η Αμερική αλλά … η Υεμένη, καταλαβαίνετε τι έχουν να αντιμετωπίσουν δυο απλοί καθημερινοί άνθρωποι: τη φωλιά του φιδιού. Κατά τα άλλα ανατρεπτικό, αγωνιώδες (αυτή η κατάβαση στο ορυχείο ακόμη με στοιχειώνει λόγω της περιγραφής), άφθονο κυνηγητό σε όλο το Καπιτώλιο (από τα μνημεία στα γραφεία κι από κει στα υπόγεια και σε κρυφά καταφύγια) και όλα φτάνουν σε αίσιο τέλος στις τελευταίες σελίδες. Ο Brad Meltzer γράφει καλά αλλά κάπου κάπου ασχολείται και με πράγματα πέραν του κόσμου τούτου και κάτι χαλάει τη συνταγή. Τέλος πάντων, ρίξτε του μια ματιά….

ΥΓ. Η φωτογραφία είναι από το προφίλ της Δήμητρας Αλιμόνου στο faceboo.

Βιβλίο Αγώνες θανάτου
Τίτλος πρωτοτύπου Private Games
Συγγραφείς James Patterson, Mark Sullivan
Μεταφραστής Νίκος Σπυριδάκης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Καλογραμμένο, ανατρεπτικό και ισομοιρασμένο ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, μιας και οι συγγραφείς ανέμειξαν αληθινά ονόματα και πραγματικά στοιχεία από την Ολυμπιάδα του 2012 με την ιστορία που είχαν στο μυαλό τους. Ρεαλιστικές περιγραφές των εγκαταστάσεων, των αθλητών, των τελετών, των ρεκόρ, των παραγόντων, του Λονδίνου της Ολυμπιάδας και μια σειρά από απανωτές εκπλήξεις ως προς τον τρόπο με τον οποίο υλοποιούνταν κάθε φορά τα χτυπήματα και κυρίως για την πραγματική ταυτότητα του «Κρόνου». Ήταν αρκετά αγωνιώδες βιβλίο και μου έδειξε πόσο εύκολο είναι για κάποιον αν το θελήσει να τινάξει όλα τα μέτρα ασφαλείας στον αέρα και να πετύχει τον στόχο του. Υπάρχει όμως και ο ανθρώπινος παράγοντας, οπότε κάποια στιγμή το άψογο σχέδιο αρχίζει να ραγίζει. Και τότε…

Η αλήθεια είναι ότι υπήρξαν και κάποια λαθάκια, όπως π. χ. το γεγονός της τρομερής σύμπτωσης να βρει ο Νάιτ νταντά ακριβώς τη στιγμή που τη ζητούσε, σε μια περίοδο που κανένα πρακτορείο νταντάδων δεν μπορούσε να του διαθέσει λόγω των Αγώνων. Και πού τη βρήκε; Στο πάρκο! Είναι πράκτορας, έχει διασυνδέσεις αλλά αυτήν τη συμπτωματική γνωριμία, ακριβώς τη στιγμή που χρειαζόταν νταντά, δεν την ερεύνησε σε βάθος παρά μόνο επιδερμικά. ΟΚ, κάπως καλύφθηκε όταν πλησιάζαμε στο τέλος και κάποιος δικός του άνθρωπος τον επέπληξε αλλά ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό (μέχρι κι εγώ ψυλλιάστηκα!). Ποια είναι στην πραγματικότητα η νταντά; Ας διαβάσει ο αναγνώστης το βιβλίο και θα καταλάβει.

Οι αναφορές στην αρχαία ελληνική μυθολογία και στο ιδεώδες των πρώτων Ολυμπιακών αγώνων ήταν εντάξει. Η ανάμιξη του εμφυλίου της Γιουγκοσλαβίας και των ειρηνευτικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην περιοχή τη δεκαετία του 1990 ήταν άκρως ρεαλιστικές, μόνο που μου θύμισαν μυθιστορήματα του Frederick Forsyth, που κατ’ εμέ είναι καλύτερος στην εξιστόρηση και στην εμβάθυνση των χαρακτήρων, οπότε κάπως αδυνάτισε στα δικά μου μάτια το κομμάτι ετούτο. Παρ’ όλ’ αυτά, οι «Αγώνες θανάτου» είναι γρήγοροι, γεμάτοι εκπλήξεις, με μια διαφορετική κεντρική ιστορία για τον πρωταγωνιστή Πίτερ Νάιτ κι ένα οικογενειακό υπόβαθρο που τον έκανε αρκετά αληθοφανή. Το βιβλίο ανήκει στη συλλογή Private, που έχει κυκλοφορήσει, αμετάφραστα στην Ελλάδα, τουλάχιστον άλλα 13 βιβλία (αν και μόνο τα 6 είναι αναπόσπαστη σειρά, σύμφωνα με το site του συγγραφέα, τα άλλα, ανάμεσά τους και οι Αγώνες θανάτου, δε θεωρούνται μέρος της σειράς)  και μπορώ να πω ότι με εξίταρε αρκετά για να διαβάσω κι άλλα όταν με το καλό κυκλοφορήσουν στα ελληνικά.

Βιβλίο Ο 5ος ιππέας
Τίτλος πρωτοτύπου The fifth horseman
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Νίκος Σπυριδάκης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Οι Τέσσερις Ιππείς της Αποκάλυψης είναι ο Λιμός, ο Θάνατος, ο Λοιμός και ο Πόλεμος. Ο Πέμπτος Ιππέας όμως είναι ο Άνθρωπος κι αυτός είναι ο πιο επικίνδυνος απ’ όλους. Με τέτοιους αδίστακτους ανθρώπους τα ξαναβάζει η υπαστυνόμος Λίνζι Μπόξερ, αδίστακτα πρόσωπα που δεν έχουν δεύτερες σκέψεις πριν αφαιρέσουν μια αθώα ζωή, ακόμη κι αν αυτή είναι ενός πεντάχρονου παιδιού. Στο πλάι της, η επικεφαλής ιατροδικαστής της πόλης Κλερ Γουόσμπερν, η δικηγόρος Γιούκι Καστελάνο, της οποίας η μητέρα πέφτει θύμα του δολοφόνου στο νοσοκομείο κι αυτό της αλλάζει για πάντα τη ζωή και η δημοσιογράφος Σίντι Τόμας, που κάποια στιγμή δε χειρίζεται πολύ καλά τα ρεπορτάζ για την υπόθεση της ακροαματικής διαδικασίας. Κι όλα αυτά σχεδόν πέντε μήνες μετά την υπόθεση της προηγούμενης ιστορίας.

Οι κατά συρροήν δολοφόνοι των νεκρών κοριτσιών αποκαλύφθηκαν κοντά στη μέση του βιβλίου με τον γνωστό συναρπαστικό τρόπο των δύο συγγραφέων, μόνο που μου άφησαν πολλά κενά για την αιτιολογία των εγκλημάτων τους και για τη μεταξύ τους σχέση. Ο τρόπος με τον οποίο αντέδρασε ο ένας εκ των δύο ήταν ακραίος κι έμεινε ανεξήγητος, ακόμη και μέσα από τα λόγια των αστυνομικών ή την ομολογία του δεύτερου. Και ειλικρινά, όπου συναντώ παράλληλες ιστορίες χωρίς συνδετικό κρίκο μεταξύ τους, το μυαλό μου πάει αυτόματα σε «γέμισμα σελίδων».

Ας επικεντρωθούμε λοιπόν στους θανάτους στο Δημοτικό Νοσοκομείο της πόλης και στη δίκη που ξεκίνησε η Μορίν Ο’ Μάρα για ηθική αποζημίωση των συγγενών των νεκρών. Ευτυχώς, χωρίς υπερβολικά πολλές στατικές σκηνές όπως στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς, «4η Ιουλίου», αυτό το ανατρεπτικό θρίλερ τα είχε όλα και σε σωστές δόσεις: ένας άγγελος θανάτου αφαιρεί ανθρώπινες ζωές, η Λίνζι Μπόξερ κάνει ό,τι μπορεί για να εντοπίσει τα ίχνη του ενώ ταυτόχρονα το ένστικτό της δεν είναι αρκετό για να κινήσει τις νόμιμες διαδικασίες. Η έκβαση της δίκης είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, μιας και αμέσως μετά ξεκινάει μια χιονοστιβάδα αποκαλύψεων και ανατροπών που δε με άφησαν να πάρω ανάσα μέχρι το τέλος.

Παρατηρήσεις Σπιρτούλη: 1) Παρ’ όλ’ αυτά, μου κάνει εντύπωση που δολοφονήθηκαν πάνω από 30 άνθρωποι σε ένα μέρος και αυτό δεν ανάγκασε την Αστυνομία να το αποκλείσει, να το σφραγίσει, τέλος πάντων να πάρει μέτρα νωρίτερα! 2) Είναι δυνατόν το ένα θύμα στο νοσοκομείο να πέθανε από λάθος φάρμακο γιατί έτυχε ν’ αλλάξει κρεβάτι με άλλον ασθενή που πήρε εξιτήριο; Δεν του μίλησε η νοσοκόμα; Δεν είδε τα στοιχεία του;

Με τον «5ο ιππέα» η Γυναικεία Λέσχη Φόνων παίρνει ξανά τα πάνω της και μεταμορφώνει κυρίως τη Γιούκι, η οποία από απλή συνήγορος προτιμά να κυνηγάει και να χώνει στη φυλακή ενόχους, οπότε ξεκινάει να εργάζεται ως περιφερειακός αντεισαγγελέας! Από την άλλη, ο σύντροφος της Λίνζι πηγαινοέρχεται στο Σαν Φρανσίσκο ενώ ένα κωμικοτραγικό εμπόδιο τους χαλάει τα σχέδια για ένα ήρεμο Σαββατοκύριακο. Για να δούμε τι μας επιφυλάσσει η συνέχεια αυτής της γυναικείας ομάδας!

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.

Βιβλίο Διπλή απειλή
Τίτλος πρωτοτύπου Double Cross
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Νίκος Σπυριδάκης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δύο λοιπόν κατά συρροήν δολοφόνοι, δύο απάνθρωπα τέρατα που διαπράττουν εγκλήματα χωρίς να μπορεί η αστυνομία να ανακαλύψει τα ίχνη τους. Ο Σόουμαν είναι τύπος επηρεασμένος από τις δολοφονίες του Κάιλ Κρεγκ και στήνει το δικό του σκηνικό. Διψά για θεατές, δρα με θεατρινίστικο τρόπο, δε διστάζει να αιματοκυλίσει τον κόσμο κι από ένα σημείο και μετά το κάνει ανεβάζοντας live videos στο Διαδίκτυο. Η ταυτότητά του παραμένει μυστική ως το τέλος ενώ η συνηθισμένη πορεία των δικών του εγκλημάτων ακολουθεί τη γνωστή πεπατημένη: από ένα σημείο και μετά κι όσο οι αστυνομικοί δεν τον εντοπίζουν, αποκτά ολοένα και περισσότερο θράσος, νιώθει όλο και πιο ανίκητος.

Ο Κάιλ Κρεγκ, πρώην πράκτορας του FBI και μανιακός δολοφόνος, που ο πραγματικός του ρόλος αποκαλύφθηκε στο «Μεγάλο κόλπο», ελεύθερος μετά από τέσσερα χρόνια, αρχίζει να παίρνει εκδίκηση, σκοτώνοντας όσους ανθρώπους τον έβλαψαν. Σταδιακά πλησιάζει προς την Ουάσιγκτον, μόνο και μόνο για να διαπιστώσουμε πως συνδέεται κατά κάποιον τρόπο με τις ενέργειες του Σόουμαν! Έτσι λοιπόν έχουμε δύο διαφορετικούς αλλά εξίσου σκληρούς αντιπάλους, με άφθονο κυνηγητό, μπόλικο αίμα και συνεχή εμπόδια και ανατροπές ως το τέλος, όπου τα δύο τέρατα ενώνουν τις δυνάμεις τους σε ένα θεαματικό φινάλε.

Το βιβλίο είχε την αναμενόμενη ένταση, απανωτές σκηνές φόνων, τα γνωστά σύντομα κεφάλαια της γραφής του Patterson, κάνα δυο ερωτικές σκηνές (που δεν τις διάβασα μιας και αγωνιούσα για τη συνέχεια), ένα έξυπνο μπέρδεμα που έδειξε τον Σόουμαν να σχετίζεται με την υπόθεση που διαλευκάνθηκε σε προηγούμενο βιβλίο της σειράς («Φόνοι στο Μπέβερλυ Χιλς») και λίγη παραπάνω από την εμπειρία του Άλεξ Κρος ως ψυχολόγου και profiler, μιας και διατύπωνε κάποια μοτίβα για να μπορέσει να προσεγγίσει τον Σόουμαν.

Σε προσωπικό επίπεδο, ο Άλεξ Κρος έχει σχέσεις με την ντετέκτιβ Μπριάνα Στόουν που γνώρισε σ’ ένα πάρτι και τα πάνε καλά μεταξύ τους. Στην αρχή της υπόθεσης του Σόουμαν, ο Κρος προσπάθησε να μην εμπλακεί ενεργά στην υπόθεση της συντρόφου του όμως η πείρα και το ένστικτο δεν τον άφησαν ήσυχο ενώ η μνεία του δολοφόνου στο όνομά του έκανε αναπόφευκτη την παρέμβασή του. Ο γιος του Κρος, Ντέιμον, στην αρχή του βιβλίου ανυπομονεί να πάει στο γυμνάσιο αλλά στο τέλος μεταβαίνει στην Ακαδημία Κούσιγκ (όπως λέει και ο συγγραφέας πρόκειται για προπαρασκευαστικό σχολείο), η Τζάνι είναι στην προεφηβική ηλικία και κάνει μαθήματα ζωγραφικής ενώ ο Άλεξ Τζούνιορ βρίσκει τον ιδανικό άνθρωπο για να παίζει στο πρόσωπο της Μπρι. Τελικά η υπόθεση του Σόουμαν ανάγκασε τον Κρος να προτείνει στον διευθυντή της Αστυνομίας να εργαστεί στη Μονάδα Διερεύνησης Μειζόνων Υποθέσεων μόνο σε συγκεκριμένες αποστολές ως σύμβουλος και να γίνει δεκτός έτσι ξανά στους κόλπους της.

Η «Διπλή απειλή» είναι κάτι σαν ξεκαθάρισμα λογαριασμών με το παρελθόν του γνωστού Αφροαμερικανού ντετέκτιβ, μιας και ο μεγάλος του εχθρός επιστρέφει στη ζωή του, ευτυχώς όμως με ηπιότερο και πιο αληθοφανή τρόπο συγκριτικά με τις «Γέφυρες του Λονδίνου». Επίσης η ιστορία αφορά άλλον ένα παρανοϊκό αντίπαλο, με απάνθρωπες μεθόδους και μια τραγική παραδοξότητα στο οικογενειακό του παρελθόν (αν και αναρωτιέμαι ποιος ήταν στο πλάι του στο τέλος του κεφαλαίου 54, μιας και όπως αποδείχτηκε δεν είχε εν ζωή συγγενικά πρόσωπα)! Άλλο ένα βιβλίο της σειράς με πρωταγωνιστή τον Άλεξ Κρος γεμάτο με όλα τα αναμενόμενα συστατικά ενός βιβλίου θρίλερ γραμμένου από τον James Patterson.

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.

Βιβλίο Κρος
Τίτλος πρωτοτύπου Alex Cross
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Νίκος Σπυριδάκης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο μυθιστόρημα, το 12ο της σειράς με τον έγχρωμο ψυχολόγο και ντετέκτιβ, εκτυλίσσεται όλη η τραγική σκηνή της δολοφονίας της Μαρίας που έλαβε χώρα το 1993 και αποκαλύπτεται το συναισθηματικό φορτίο που κουβαλά ο Κρος τόσα χρόνια τώρα. Μέχρι και η ψυχολόγος του, Αντέλ Φίναλι, επανεμφανίζεται. Εν τω μεταξύ, η ένταση και ο κίνδυνος που έζησε για άλλη μια φορά σε μια πολύ άσχημη υπόθεση ανταλλαγής πυροβολισμών και ομηρείας έφεραν τον Κρος στα άκρα και υπέβαλε την παραίτησή του από το FBI. Έτσι άνοιξε ξανά το γραφείο του ως ψυχολόγος κι αρχίζει να αποκτά τους πρώτους του πελάτες.

Η υπόθεση του Μάικλ Σάλιβαν είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, μιας και είναι ένας χαρακτήρας κάπως πιο ρεαλιστικός απ’ όσους μας έχει παρουσιάσει ως τώρα ο συγγραφέας. Είναι ένας στην κυριολεξία χασάπης, ένας μακελάρης, που εκτελεί δολοφονίες επί πληρωμή όμως ταυτόχρονα είναι εθισμένος στους βιασμούς και ξεδίνει σκοτώνοντας άγνωστες περαστικές. Αυτή η παράνοιά του βρίσκει πρόσφορο έδαφος όταν ανακαλύπτει πως ο Ματζιόνε Τζούνιορ θέλει να τον βγάλει από τη μέση κι έτσι αρχίζει μια σειρά από δολοφονίες συγγενών και υπαρχηγών του Δον της Μαφίας. Ταυτόχρονα, το παρελθόν του και τα ίχνη της οικογένειάς του αρχίζουν σταδιακά να βγαίνουν στο φως κι έτσι ο Κρος με τον Σάμπσον κοντεύουν να τον φτάσουν. Αυτό που κρατάω από την αιματοβαμμένη ιστορία είναι το γεγονός πως όσο παρανοϊκός κι αν είσαι, βουτηγμένος στο έγκλημα και στην παρανομία, δημιουργείς μια οικογένεια με παιδιά! Δεν μπορώ να το καταλάβω με τίποτα, μιας και, ξέχωρα από τη διαρκή αγωνία να είναι ασφαλείς οι άνθρωποί σου, τα παιδιά δεν έχουν κανένα μέλλον, πλην της διαδοχής στον υπόκοσμο! Πάντως, μου άρεσε η τελευταία κίνηση που έκανε ο Σάλιβαν απέναντι στην οικογένειά του και μου έδειξε τι πραγματικά σκεφτόταν γι’ αυτούς!

Σε προσωπικό επίπεδο, παράλληλα με το ανθρωποκυνηγητό του Σάλιβαν και τη σωρεία των φόνων που διαπράττει, έχουμε πάρα πολλά περιστατικά που οδηγούν τον Άλεξ Κρος στην απόφασή του να παραιτηθεί, να ανοίξει το γραφείο του, να δεχτεί τους πρώτους του πελάτες (με την πρώτη μάλιστα ανακατεύεται περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε) και να απολαύσει τη θαλπωρή της οικογένειάς του, του 14χρονου πια Ντέιμον και της Τζάνι, η οποία άρχισε να γίνεται καυστική και ειρωνική απέναντι στον πατέρα της και τα άστατα ωράριά του πριν αλλάξει καριέρα. Μου άρεσε επίσης που ο Μικρός Άλεξ επέστρεψε στην οικογένειά του κι ας είχε κερδίσει η μητέρα του την κηδεμονία, γιατί εκείνη απλώς άλλαξε γνώμη! Δε θα βιαστώ να κατακρίνω τον συγγραφέα για επιπολαιότητα ή προχειρότητα, μιας και έχουμε να κάνουμε με συνέπεια χαρακτήρα: η Κριστίν Τζόνσον στο προηγούμενο βιβλίο, «Φόνοι στο Μπέβερλι Χιλς», έδειχνε ήδη σημάδια αναποφασιστικότητας. Τέλος, η Κέιλα Κόουλς αποφασίζει να γυρίσει στη Βόρεια Καρολίνα, μιας και διαπιστώνει πως εκεί τη χρειάζονται περισσότερο και νιώθει πιο οικεία, αφού εκεί γεννήθηκε και μεγάλωσε.

Τελικά ήταν ο δολοφόνος της Μαίρης ο Μάικλ Σάλιβαν ή όχι; Πώς θα εξελιχθεί αυτή η βεντέτα; Τι αντίκτυπο θα έχει στις ζωές όλων; Θα προχωρήσει ο Άλεξ Κρος στη ζωή του; Θα χαρεί επιτέλους απερίσπαστος τη γαλήνη της οικογένειάς του; Όχι, γιατί στην τελευταία σελίδα του βιβλίου παίρνει στο τηλέφωνό του κάποιος να του ανακοινώσει έναν φόνο: «-Και γιατί πήρες εμένα; -Γιατί εσύ είσαι ο δόκτωρ Κρος κι εγώ είμαι ο δολοφόνος».

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.

Βιβλίο Φόνοι στο Μπέβερλι Χιλς
Τίτλος πρωτοτύπου Mary, Mary
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Νίκος Σπυριδάκης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στη νέα συναρπαστική περιπέτεια που έγραψε ο James Patterson με τον Άλεξ Κρος, 11η στη σειρά, νομίζω πως επιστρέψαμε στο καλό, αγαπημένο και ανατρεπτικό στυλ που μου άρεσε στα πρώτα βιβλία και στα περισσότερα από τις άλλες σειρές αστυνομικής δράσης που γράφει κατά καιρούς ο συγγραφέας. Επιτέλους: κατά συρροήν δολοφόνος, χωρίς να αποκαλύπτεται η ταυτότητά του, σειρά θυμάτων, στενομυαλιά ανώτερων υπευθύνων της Αστυνομίας, φριχτές δολοφονίες, μοτίβο, κίνητρο και σωστή ψυχολογία του δολοφόνου. Η δε επίλυση της υπόθεσης ήταν μια κλιμακούμενη σε αγωνία και ένταση σειρά γεγονότων, με μυστικά που ήρθαν στο φως και έβαλαν τα πράγματα στη θέση τους ενώ το φινάλε ήταν λογικό, στρωτό και ολοκληρωμένο (αν και θα επιμείνω πως αυτό ακριβώς το μοτίβο χρησιμοποίησε και η Αγκάθα Κρίστι στο βιβλίο της «The ABC murders»). Ταυτόχρονα η νοικοκυρά Μαίρη Σμιθ, που ταυτίστηκε με την ομώνυμη φόνισσα, έχει τη δική της τραγική ιστορία μέσα στο βιβλίο, ένα δύσκολο και σκληρό παρελθόν που θα σκάσει μπροστά της όταν η επίλυση της υπόθεσης φτάνει στο τέλος, δυσκολεύοντας και ταυτόχρονα διευκολύνοντας τα πράγματα! Τη συμπάθησα και τη λυπήθηκα, μιας και οδηγήθηκε σε κάποιες πράξεις λόγω ψυχικών διαταραχών, οι δικοί της δαίμονες όμως την κυνηγούν μέχρι και σήμερα, που προσπαθεί να ορθοποδήσει μόνη με τρία παιδιά, οδηγώντας την ιστορία σε ένα απρόσμενο φινάλε. Από την άλλη ο Αφηγητής είναι μια προσωπικότητα που, παίρνοντας τη σκυτάλη από την πρωτοπρόσωπη αφήγηση του Κρος, περιγράφει με θράσος και αποστασιοποιημένα τους φόνους που θέλει να κάνει, το μοτίβο που πρέπει ν’ ακολουθήσει μα πάνω απ’ όλα, από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, δείχνει αλλαγμένος, έτοιμος να χάσει κάθε ψυχραιμία αλλά και μεθοδικότητα, αρκεί να διαπράξει άλλον έναν φόνο!

Σε προσωπικό επίπεδο, ο Άλεξ Κρος, μετά από ένα ατυχές συμβάν στην Ντίσνεϋλαντ που οδήγησε την Κριστίν στα άκρα και την ανάγκασε να επισπεύσει την ακροαματική διαδικασία για την κηδεμονία του Άλεξ Τζούνιορ, βρίσκεται αντιμέτωπος με την ασύλληπτη περίπτωση απώλειας της φροντίδας του ίδιου του παιδιού του. Ταυτόχρονα, η Τζαμίλα Χιουζ το παίρνει απόφαση και διακόπτει τη σχέση της με τον Κρος, που αρχίζει να παραπαίει συναισθηματικά ανάμεσα στη νοσοκόμα της Νάνα Μάμα, με την οποία μεγάλωσαν μαζί, και τη συνεργάτιδά του στο Λος Άντζελες, Τζιν Γκαλέτα. Επίσης, ο παιδικός του φίλος, Τζον Σάμπσον, χαίρεται την έγγαμη ζωή του με την τριών μηνών κόρη τους. Σε αυτό το βιβλίο ο Άλεξ Κρος δεν υπερασπίζεται και τόσο σθεναρά την απόφασή του να παραιτηθεί απ’ όλ’ αυτά, αν και ενοχλήθηκε αφάνταστα που ο διευθυντής του FBI δε σεβάστηκε τις διακοπές του και τον έσπρωξε στη νέα υπόθεση δολοφονιών. Κάτι το συναισθηματικό φορτίο της Μαίρη Σμιθ, κάτι που για άλλη μια φορά θα κινδυνεύσει ο ίδιος και δε θέλει ν’ αφήσει τα δικά του παιδιά μόνα, χώρια τον εξάψαλμο που ακούει από τη Νάνα Μάμα, ίσως λοιπόν όλα αυτά να τον οδηγήσουν να πάρει επιτέλους μιαν απόφαση και να σταματήσει να μεμψιμοιρεί, στα δικά μου μάτια τουλάχιστον, για όλο το συναισθηματικό βάρος που επιφέρει η θέση του ντετέκτιβ.

Οι «Φόνοι στο Μπέβερλι Χιλς» είναι μια συναρπαστική περιπέτεια που παίζει με το μυαλό του αναγνώστη σε πολλά επίπεδα, έχει αρκετές ανατροπές, μια ωραία κεντρική ιδέα γύρω από την οποία γίνονται οι φόνοι και ένα γλυκόπικρο φινάλε σε προσωπικό κι επαγγελματικό επίπεδο. Ας ελπίσουμε πως η συνταγή αυτή θα διατηρηθεί και στα επόμενα βιβλία με ήρωα τον Άλεξ Κρος.

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.

Βιβλίο Οι γέφυρες του Λονδίνου
Τίτλος πρωτοτύπου London bridges
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Νίκος Σπυριδάκης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δεν αντιλέγω ότι οι «Γέφυρες του Λονδίνου» έχουν σασπένς, εκπλήξεις και αναπάντεχα γεγονότα όμως αν έχεις απολαύσει την αληθοφάνεια του Tom Clancy και του Frederick Forsyth δύσκολα θα νιώσεις κερδισμένος από το νέο μυθιστόρημα του James Patterson. Ένας μεγάλος εχθρός που τρομοκρατεί τους ηγέτες του κόσμου χωρίς να κάνει λάθη, έχει καταστρώσει τα πάντα στην εντέλεια έχοντας προβλέψει τις πιθανές αντιδράσεις των εχθρών του και με όργανά του στις κατάλληλες θέσεις και στιγμές, τα οποία φυσικά δολοφονεί για να μην αφήνει μάρτυρες ενώ ταυτόχρονα καταφέρνει να στέλνει τον Κρος από το ένα αδιέξοδο στο άλλο είναι μια απίθανα αληθοφανής περίπτωση. Παρ’ όλ’ αυτά πέρασα καλά και ξεφύλλιζα το βιβλίο αναρωτώμενος πώς θα τελειώσει όλη αυτή η περιπέτεια, ειδικά όταν τινάζονται στον αέρα η γέφυρα Κουάντικο της Νέας Υόρκης, άλλο ένα τοπόσημο της πόλης εξίσου σημαντικό με τους Δίδυμους Πύργους αλλά και αυτή του Ουεστμίνστερ στο Λονδίνο και ένα μικρό μέρος του Παρισιού! Εντάξει, είχε μια γερή ανατροπή αλλά κι αυτήν την πήρε σχεδόν αμέσως πίσω ο συγγραφέας, παίζοντας για τελευταία φορά με τον αναγνώστη (και τα νεύρα του) πριν τελειώσει το μυθιστόρημα.

Η βομβιστική επίθεση στο Σάνραϊζ Βάλεϊ της Νεβάδα, με το οποίο ξεκινάει το βιβλίο, μια ανεξήγητη και χωρίς προφανή σκοπό ενέργεια, συνασπίζει τα στελέχη του FBI, της CIA και της Υπηρεσίας Εσωτερικής Ασφάλειας ενώ αιματηρές επιθέσεις σε Γερμανία και Σκοτία ξεσηκώνουν τον Βρετανό Πρωθυπουργό, τον Γερμανό Καγκελάριο και τον Αμερικανό Πρόεδρο. Οι εκτελέσεις γίνονται εν ψυχρώ, πράκτορες και αστυνομικοί σε Παρίσι και Λονδίνο έρχονται και φεύγουν από τη ζωή του Κρος εν ριπή οφθαλμού. Χάος, τρόμος, αίμα και βαναυσότητα, ακριβώς ό,τι άφησε πίσω της η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους: «Κανείς δεν μπορεί να βάλει στοίχημα για τίποτε στις μέρες μας. Τα πάντα μπορούν να συμβούν και, αργά ή γρήγορα, το πιθανότερο είναι ότι θα συμβούν. Δε δείχνουμε να γινόμαστε ευφυέστεροι ως είδος, απλώς όλο και πιο παλαβοί. Ή, το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς, πολύ πιο επικίνδυνοι. Απίστευτα, αφόρητα πιο επικίνδυνοι» (σε. 270). Δολοφονίες, ανατινάξεις, εκτελέσεις, παγίδες, άφθονο ξύλο και ανθρωποκυνηγητό περιέχονται εδώ σε χορταστικό βαθμό! Μάλιστα ο ήρωάς μας ταξιδεύει κυριολεκτικά σε όλη την Ευρώπη (Λονδίνο, Παρίσι, Ζυρίχη, Νίκαια), όχι μόνο στην Αμερική (Σιάτλ, Άινταχο), μέχρι και Γκουαντάναμο!

Η «Νυφίτσα» που γνωρίσαμε στο 5ο βιβλίο της σειράς «Οι τέσσερις Ιππείς» (τρία χρόνια πριν κατά τον συγγραφέα) ή Τζέφρι Σέιφερ είναι πειθήνιο εκτελεστικό όργανο του Λύκου και οδηγεί τον Κρος σε απανωτές γκάφες ενώ συνεχίζει να κάνει αυτό που του αρέσει πάρα πολύ: να σκοτώνει. Φυσικά έχουμε κι εδώ ένα σοβαρό ατόπημα, μιας και ο ύποπτος Σέιφερ καταφέρνει να φτάσει στο Λονδίνο και να μπει ανενόχλητος στο σπίτι της νύφης του, όπου ζουν οι κόρες του. Δεν άλλαξε διεύθυνση η γυναίκα μετά τα αιματηρά γεγονότα; Δεν υπήρξαν μέτρα ασφαλείας όταν άρχισε να εμφανίζεται το πρόσωπο του Σέιφερ στις τρομοκρατικές επιθέσεις; Επίσης, δεν μπόρεσα να πιστέψω το πόσο εύκολα ολοκληρώθηκε η διαμάχη μεταξύ Κρος και Σέιφερ, τη στιγμή που τα πάντα ήταν απόλυτα ενορχηστρωμένα ως σχέδιο μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια, σχεδόν αν όχι τυχαία τουλάχιστον άσκεφτα, για να μην ξαναπώ ρηχά. Πάντως γενικότερα η ανάμιξη της Νυφίτσας δεν κατάφερε να μπλέξει ιδιαίτερα το ήδη φορτωμένο κείμενο ενώ ο Κρος από την αρχή σχεδόν ήξερε πως είχε να κάνει με δύο εχθρούς, άρα αναρωτιέμαι γιατί διάλεξε ο συγγραφέας τον συγκεκριμένο αντίπαλο, ειδικά έτσι όπως τον έβγαλε από τη μέση.

Σε προσωπικό επίπεδο, βλέπουμε τον τρίχρονο Άλεξ Τζούνιορ (τέσσερις μήνες μετά το προηγούμενο βιβλίο) να ζει με τη μαμά του στο Σιάτλ, με τον Άλεξ τον επισκέπτεται κάνα δύο φορές. Η υπόθεση αυτή βάζει σε κίνδυνο και πάλι την οικογένειά του, τη δεκάχρονη πλέον Τζάνι, τον δωδεκάχρονο Ντέιμον και τη θρυλική Νάνα Μάμα ενώ η Τζαμίλα Χιουζ καταλαβαίνει πόσο σοβαρά και ρεαλιστικά είναι τα εμπόδια στη σχέση της μαζί του και δεν αφορούν μόνο τη γεωγραφική απόσταση. Ελπίζω πραγματικά να χειριστεί σωστά ο Patterson αυτό το σοβαρό ηθικό δίλημμα και σε επόμενο βιβλίο να δω έναν άκρως αληθινό, απόλυτα ρεαλιστικό χαρακτήρα, που θα πάρει μιαν απόφαση και θα διαλέξει τι πρέπει να κάνει στην υπόλοιπη ζωή του. Σίγουρα δεν είναι εύκολο για κάποιον της δράσης, της έντασης και των γρίφων να αποσυρθεί, πρέπει να υπάρχει όμως μια χρυσή τομή στην οποία να μπορεί να κινείται όπως θέλει χωρίς να βάζει σε κίνδυνο την οικογένειά του. Ονειροβατώ, ε; Για να δούμε λοιπόν τι άλλο έχει στο μυαλό του ο συγγραφέας.

«Οι γέφυρες του Λονδίνου» είναι η επόμενη περιπέτεια του Άλεξ Κρος στη γνωστή σειρά βιβλίων και μια απόπειρα του συγγραφέα να γράψει πολιτικό θρίλερ με σασπένς και αγωνία, αλλάζοντας επίπεδο αφηγηματικού μοτίβου.

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.

Βιβλίο Στη Φωλιά του Λύκου
Τίτλος πρωτοτύπου The Big Bad Wolf
Συγγραφέας James Patterson
Μεταφραστής Νίκος Σπυριδάκης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η ένατη περιπέτεια του έγχρωμου ντετέκτιβ και πλέον πράκτορα Άλεξ Κρος είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από συγγραφικής και θεματικής άποψης, αν και όχι απόλυτα επιτυχημένο. Ο Λύκος είναι καλά δικτυωμένος, ξέρει να φυλάγεται, να κρύβεται και να παίρνει υψηλό ρίσκο, διψασμένος για αίμα, αδίστακτος και άφοβος. Έτσι και η υπόθεση αυτή, ξεκινάει με το γνωστό μοτίβο απαγωγή-αναζήτηση ενόχων-μάρτυρες κάπου κάπου και ξαφνικά, όταν βγαίνει ο ίδιος ο Λύκος στο προσκήνιο, τα πάντα αλλάζουν. Παρ’ όλο που έχουμε διαρκείς ανατροπές και έντονη αγωνία, είναι λες και ο συγγραφέας απλώς χαράζει την επιφάνεια των χαρακτήρων, δίνοντας έμφαση στην αλυσίδα των γεγονότων που θα διαλύσουν μια οργάνωση απάνθρωπων πλασμάτων, τα οποία αγοράζουν με πάρα πολλά χρήματα το σάρκινο αντικείμενο του πόθου τους για να το κάνουν κυριολεκτικά ό,τι θέλουν. Κωδικοί και ηλεκτρονικά πρωτόκολλα δίνουν επιτέλους πρόσβαση στο κρυφό site (τη Φωλιά του Λύκου) όπου συζητούν μεταξύ τους και σταδιακά αρχίζει να βγαίνει μια άκρη (πάντως αναρωτιέμαι αν βρέθηκαν και οι υπόλοιποι της συμμορίας, μιας και δεν αποκαλύπτεται η ταυτότητα όλων, κι αν όχι, αυτό έγινε γιατί ίσως εμφανιστούν στο επόμενο βιβλίο, τις «Γέφυρες του Λονδίνου» ή απλώς τους ξέχασε ο James Patterson;).

Η καθαυτή ταυτότητα του Λύκου είναι ένα παιχνίδι γάτας και ποντικού με τον αναγνώστη, μιας και κανένας απ’ όσους είναι ύποπτοι δεν είναι ο πραγματικός Λύκος, με αποτέλεσμα να έχουμε συναρπαστικές σκηνές ανθρωποκυνηγητού ή νομικών τερτιπιών, την επανεμφάνιση του Κάιλ Κρεγκ στον οποίο απευθύνεται ο Κρος για βοήθεια (δεν είναι φυλακή αυτό με τόσες πληροφορίες, facebook είναι) και φυσικά την απηνή προσωπική δίωξη του Κρος και της οικογένειάς του από τον Μεγάλο Κακό Λύκο, όπως είναι και ο τίτλος του πρωτοτύπου. Ακόμη και η δολοφονία ενός ανθρώπου-κλειδί στην τελευταία κυριολεκτικά σελίδα του μυθιστορήματος αφήνει την υπόθεση σε κρίσιμο σημείο, για να συνεχιστεί και να ολοκληρωθεί στο επόμενο, κάτι που ήδη είχε κάνει ο συγγραφέας με τα βιβλία «Το μεγάλο κόλπο» και «Οι δολοφόνοι της νύχτας». Πολύ φοβάμαι όμως πως και στην περίπτωση του Λύκου η αποκάλυψη της πραγματικής ταυτότητας του ενόχου θα είναι κάτι εξίσου τραβηγμένο ή στραβά φωτισμένο με του Κάιλ Κρεγκ, μιας κι εκεί είχαμε έναν απόλυτα νομοταγή πράκτορα, χωρίς τίποτα το σκοτεινό ή το ύποπτο και ξαφνικά γίνεται το έλα να δεις. Για να μη θυμηθώ τη σκηνή όπου ο Κρος και η ομάδα του συλλαμβάνουν τον «Λύκο» κατά τη διάρκεια ενός χλιδάτου πάρτι αλλά μόλις κάποιος φωνάζει «φωτιά» τον παρατάνε για να τρέξουν στη φωτιά και δεν απομακρύνονται με τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας και τον ύποπτο μαζί!

Σε προσωπικό επίπεδο, ο Άλεξ Κρος, παρ’ όλο που ζει στην Ουάσιγκτον και παρακολουθεί μαθήματα στην Ακαδημία του FBI, λόγω της υπόθεσης ταξιδεύει και πάλι σε όλη σχεδόν την Αμερική από το Ντάλας ως το Φορτ Λότερντέιλ και την Ατλάντα. Με έκπληξη διαπιστώνει πόσο διαφορετικά κινείται το FBI σε κρίσιμες υποθέσεις, μιας και παρ’ όλο που υπάρχουν πάμπολλοι ικανοί και έξυπνοι πράκτορες, το πρωτόκολλο και η αργή γραφειοκρατία είναι μεγάλα εμπόδια. Ταυτόχρονα διαπιστώνει πως υπάρχει μια εχθρότητα από τον υπεύθυνο εκπαίδευσης (που συν τω χρόνω αποκαλύπτεται πως έβαλε το λιθαράκι του στη διαρροή ειδήσεων αλλά αντικαθίσταται οπότε συνεχίζουμε παρακάτω, τι έλεγα πιο πάνω για επιφανειακή πλοκή;), ότι κάποιες ριψοκίνδυνες κινήσεις του επιφέρουν δυσαρέσκεια αλλά ο διευθυντής Ρον Μπερνς δεν έχει πει την τελευταία του λέξη κι επίσης υπάρχει φυσικά και χαφιεδισμός. Μήπως λοιπόν αρχίζει να αλλάζει γνώμη γι’ αυτήν την αλλαγή στη ζωή του; «Ο ερχομός μου στο FBI ήταν ένα σφάλμα. Αυτοί εδώ ενεργούσαν με πολύ διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι είχα συνηθίσει εγώ. Από τη μια επέμεναν να κάνουν τα πάντα σύμφωνα με τους κανονισμούς κι από την άλλη τους ξεχνούσαν τους κανονισμούς. Διέθεταν φοβερά μέσα και συγκλονιστικό όγκο πληροφοριών αλλά, όταν έβγαιναν στους δρόμους, συχνά αποδεικνύονταν ερασιτέχνες. Το Γραφείο είχε στις τάξεις του μερικούς ικανότατους ανθρώπους αλλά και πολλούς απίστευτα ανίδεους» (σελ. 289).

Επιπλέον, αρχικά έδειχνε πως όντως θα περνούσε περισσότερο χρόνο με την οικογένειά του όμως όσο η υπόθεση του Λύκου έπαιρνε ανεξέλεγκτη τρόπο τόσο ο Κρος βυθιζόταν μέσα της. Να λοιπόν που μια τέτοια κατάσταση καταφέρνει να κερδίσει υπέρ της η Κριστίν Τζόνσον όταν επιστρέφει για να διεκδικήσει την κηδεμονία του Άλεξ Τζούνιορ που άφησε στα χέρια του πρώην άντρα της και εγκαταστάθηκε στο Σιάτλ. Κι όλα αυτά ενώ ο Άλεξ και η ερωμένη του, Τζαμίλα Χιουζ, ντετέκτιβ στο Σαν Φρανσίσκο, αγωνίζονται να κρατήσουν τη σχέση τους ζωντανή.

Το μυθιστόρημα «Στη Φωλιά του Λύκου» είναι ένα διαρκές ανθρωποκυνηγητό με πολλά μυστικά και ανατροπές κι έναν ασύλληπτο και αφάνταστα δύσκολο κι επικίνδυνο αντίπαλο ενώ ταυτόχρονα έχουμε ένα βιβλίο που αποτελεί μάλλον μεταβατικό κρίκο από τη μια ιδιότητα του Άλεξ Κρος στην άλλη, εξ ου και το διαφορετικό μοτίβο της πλοκής.

ΥΓ. Το εξώφυλλο του βιβλίου προέρχεται από την πλούσια συλλογή της Λέσχης Φίλων Κόμικς.