Βιβλίο Μοναχικές καρδιές 
Τίτλος πρωτοτύπου Lonely hearts
Συγγραφέας Lisa Gray 
Μεταφραστής Νίκος Ιβραηνίας
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η νέα περιπέτεια της ιδιωτικής ντετέκτιβ Τζέσικα Σο είναι εξίσου ανατρεπτική και γεμάτη σασπένς όσο και τα προηγούμενα βιβλία της σειράς. Η ιστορία ξεκινάει όπως πάντα απλά, φίλη αναζητά φίλη και οι έρευνες οδηγούν σε μια παρέα γυναικών που επικοινωνούν με κρατούμενους. Σταδιακά όμως διαπιστώνουμε πως έχουμε να κάνουμε με ερωτικές απιστίες, καλοστημένες παγίδες και ανθρώπους που κρύβονται από το παρελθόν τους, οπότε τα πράγματα δυσκολεύουν μιας και τίποτα και κανένας δεν είναι αυτό που δείχνει αρχικά. Η Κριστίν Ράιαν αναθέτει στην Τζέσικα Σο να βρει τη φίλη της, Βερόνικα Λόου, που εξαφανίστηκε εδώ και πολύ καιρό. Μεγάλωσαν μαζί, ήταν αχώριστες αλλά κάποια στιγμή έπαψαν να τηλεφωνιούνται και η Κριστίν τώρα θέλει να βεβαιωθεί πως η φίλη της είναι ασφαλής, γιατί φοβάται πως κάποιος τη θέλει νεκρή. Έχει εξαφανιστεί εδώ και είκοσι χρόνια μαζί με την κόρη της, την οποία απέκτησε με τον θανατοποινίτη Τράβις Ντιν Φορντ. Ο Φορντ τελικά εκτελέστηκε αλλά πρόσφατα δολοφονήθηκε η χήρα σύζυγός του, συγγραφέας Τζορντάνα Φορντ, μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που υποστήριζε την αθωότητα του άντρα της.

Η χήρα πλέον Φορντ, που μεγάλωσε με το «Εν ψυχρώ» του Τρούμαν Καπότε, ήθελε να γράψει ένα βιβλίο σαν αυτό και τα κατάφερε, μιας και η σχέση της με τον δολοφόνο σύζυγό της παρείχε άφθονο υλικό σε όσους αρέσκονται να διαβάζουν true crime βιβλία. Ουσιαστικά αποδύθηκε σε μια σταυροφορία για την αθωότητά του και  για την κατάργηση της θανατικής ποινής. Όλα αυτά ξεκίνησαν από την επιμονή των εκδοτών να την απορρίπτουν επειδή ήθελαν κάτι φρέσκο και συναρπαστικό κι έτσι μαθαίνουμε πώς τρύπωσε στη ζωή του Φορντ μετά τη σύλληψή του, πώς και γιατί επέμενε ώστε να γράψει επιτέλους κάτι πραγματικά καλό, τι συνέβη με τη Βερόνικα Λόου που είχε κάνει παιδί μαζί του κι αν ήταν εμπόδιο για τα σχέδια της Τζορντάνα ή η εξαφάνισή της τότε ακριβώς ήταν απλά μια σύμπτωση. Επίσης μαθαίνουμε πολλά και για την ιδρύτρια της Λέσχης των Μοναχικών Καρδιών, Μπίμπι Ντάρεντ, η οποία τελικά παντρεύτηκε έναν φυλακισμένο δολοφόνο και διαπιστώνει πως τα πράγματα ίσως δεν είναι και τόσο απλά τώρα που εξέτισε την ποινή του. Μέσα από την ιστορία ξεδιπλώνεται και η ζωή του Φορντ, τα εγκλήματα που έκανε, το modus operandi του, οι υποψίες αν ήταν πραγματικά ο δολοφόνος ή αν έπεσε θύμα πλεκτάνης, πώς μπήκε στη ζωή του η Βερόνικα Λόου κ. ά. Τώρα όμως που δολοφονήθηκε η Τζορντάνα με τον ίδιο τρόπο όπως τα θύματα του εκτελσθέντος, τι συμβαίνει; Ο Φορντ ήταν όντως αθώος και κάποιος συνεχίζει το έργο του ή κάποιος αντιγράφει τις δολοφονίες;

Σε προσωπικό επίπεδο, μετά την αποκάλυψη στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς «Σκοτεινός δρόμος» πως ο Ματ Κόνορ είναι αρραβωνιασμένος, η Τζέσικα Σκοτ, μέχρι να συμπληρώσει τις ώρες που απαιτούνται ώστε να βγάλει άδεια εργασίας στην Καλιφόρνια ως ιδιωτική ντετέκτιβ στο πλάι του, αποφάσισαν εκείνη να αναλαμβάνει τις δουλειές στο Χόλιγουντ και στις γύρω περιοχές όσο εκείνος εργάζεται για υποθέσεις του Δυτικού Λος Άντζελες. Οι δυο τους είχαν έρθει αρκετά κοντά κι αυτό στοίχησε στην Τζέσικα, η οποία νιώθει πως έπεσε θύμα εκμετάλλευσης άλλη μια φορά στη ζωή της. Η έρευνα για την ανεύρεση της Βερόνικα Λόου μπλέκεται με τις έρευνες για τον θάνατο της Τζορντάνα που ανατέθηκαν στον Τζέισον Πράις, τον καλύτερο φίλο του πατέρα της Τζέσικα και ουσιαστικό της στήριγμα στα δύσκολα, και στον συνεργάτη του Βικ Μεντίνα κι έτσι η πλοκή ξεδιπλώνεται με δύο παράλληλες πορείες ερευνών που δυσκολεύουν τον εντοπισμό της αλήθειας ενώ απρόοπτα, εκπλήξεις και ψέματα εντείνουν την αγωνία.

Οι «Μοναχικές καρδιές» είναι μια συναρπαστική και πολυεπίπεδη ιστορία, αφιερωμένη στην ανάγκη κάποιων ανθρώπων να βρουν ένα ταίρι, έστω κι αν αυτό είναι ένας φυλακισμένος εγκληματίας. Μπορεί να κάνει εντύπωση το γεγονός πως υπάρχουν άνθρωποι που αποτείνονται σε κρατούμενους για να βρουν τον επόμενο μεγάλο έρωτα ή μια φιλία, από την άλλη όμως οι έρευνες δείχνουν πως οι κρατούμενοι που δημιουργούν και διατηρούν θετικές επαφές εκτός φυλακής έχουν μικρές πιθανότητες να παρανομήσουν πάλι μετά την αποφυλάκισή τους. Η συγγραφέας στήνει έναν περίπλοκο καμβά γύρω από αυτήν την ανάγκη και ρίχνει στην αναζήτηση της αλήθειας μια ντετέκτιβ τραυματισμένη ψυχικά και συναισθηματικά, μια μοναχική καρδιά αυτή καθαυτή. Θα μπορέσει να βρει την αλήθεια και να φτάσει ως το τέλος;

Βιβλίο Η Τέχνη του Θανάτου
Τίτλος πρωτοτύπου The Art of Death
Συγγραφέας David Fennell
Μεταφραστής Νίκος Ιβραηνίας
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το πρώτο μυθιστόρημα της σειράς με ηρωίδα την Γκρέις Άρτσερ με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο. Ένταση και σασπένς χτυπούν κόκκινο, η πλοκή απογειώνεται από σελίδα σε σελίδα και ο χρόνος κυλάει αδυσώπητα εις βάρος των επόμενων θυμάτων και των επόμενων… Πρωταγωνίστρια είναι μια νεαρή γυναίκα, κόρη επίσης αστυνομικού, η οποία αναλαμβάνει το πόστο του πρώην ντετέκτιβ Άντι Ρις, του ανθρώπου που εκείνη είχε συλλάβει και στείλει στη φυλακή πριν τρεις μήνες. Το παράδοξο είναι πως της γίνεται πρόταση να εργαστεί στο Αστυνομικό Τμήμα της Τσάρινγκ Κρος, όπου διαφέντευε ο Ρις, με αποτέλεσμα να έχει προβλήματα από την πρώτη μέρα. Ξέρει πως θα αντιμετωπίσει δυσαρέσκεια από τους νέους συναδέλφους και πως θα δοκιμαστεί η αποφασιστικότητά της, αφού πιστεύει πως όλοι θα κάνουν τα πάντα για να αποτύχει. Ο @νώνυμος λοιπόν είναι η πρώτη της υπόθεση και με τη βοήθεια του ανακριτή Μαρκ Μπίτι συγκροτεί μια ομάδα έρευνας, με μέλη τον επιθεωρητή Ρόντνι Χικς, κολλητό του Άντι Ρις και εχθρικό απέναντι στην Άρτσερ, τους αρχιφύλακες Τζόλι Τόουζερ και Χάρι Κουίν (ο Χάρι είναι ένας μοναχικός άντρας που θρηνεί για μια σημαντική απώλεια), τους αστυφύλακες Ος Πάικ και Μάριαν Φίλιπς και την αρχιεπιθεωρήτρια Κλερ Πίερς, μια σκληρή γυναίκα που είχε σχέση με τον Ρις και τώρα έχει χάσει τη γη κάτω από τα πόδια της. Είναι μια γυναίκα που ερωτεύτηκε τον λάθος άντρα και τώρα την κρίνουν και την καταδικάζουν γι’ αυτό, οπότε η Άρτσερ, αν και σε συνεχή κόντρα μαζί της, το θεωρεί άδικο όλο αυτό. Με έντονη προτροπή της Άρτσερ, στην ομάδα προστίθεται και η φίλη της, Κλάρα Κλαρκ, αναλύτρια της NCA και γκουρού της τεχνολογίας, μια γυναίκα που έχει κάνει αλλαγή φύλου και δέχεται σαρκαστικά και ειρωνικά σχόλια για την ταυτότητά της.

Η επιθεωρήτρια Γκρέις Άρτσερ έχει τραυματιστεί ψυχικά από τη δολοφονία του πατέρα της και από τις δύσκολες στιγμές που πέρασε στην εφηβεία της, όταν είχε πέσει θύμα απαγωγής. Πώς κατάφερε να ξεφύγει; Πώς εκμεταλλεύτηκε την ευάλωτη ψυχική της κατάσταση ένας άγνωστος άντρας; Τι της συνέβη κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας της; Γιατί επέστρεψε στο σχολείο πιο άγρια από ποτέ και πιο επιθετική; Θα καταλαγιάσει κάποτε ο θυμός της; Αποκούμπι της είναι ο παππούς της, που έπαθε δύο ελαφρά εγκεφαλικά επεισόδια το καλοκαίρι και η μνήμη του λειτουργεί πλέον μόνο κατά 70% ενώ ταυτόχρονα τον ταλανίζει πρώιμη άνοια κι έτσι η Άρτσερ αποφασίζει να μείνει μαζί του για λίγο να τον φροντίζει. Ο χρόνος που απαιτείται για την επίλυση της υπόθεσης δεν την αφήνει να σταθεί στο πλάι του όπως πρέπει και γεμίζει τύψεις, ειδικά από τη στιγμή που δέχεται την πρόταση ενός γοητευτικού άντρα που τη φλερτάρει να τον προσέχει εκείνος.

Ο @νώνυμος είναι μια άυλη μορφή, μια σκιά που κανείς δεν έχει δει από κοντά, και με τα έργα του έχει δημιουργήσει ένα ισχυρό καλλιτεχνικό ρεύμα. Οι δημιουργίες του φέρνουν στην επιφάνεια τη λαχτάρα για κτηνωδία ενώ τα βίντεό του συνδυάζουν την ηδονοβλεψία με την υπονοούμενη βία. Η αμφισημία του και η ανωνυμία του είναι μέρος της αυξανόμενης γοητείας και ιδιοφυίας του. Ποιος είναι και γιατί αποφάσισε να στραφεί στις δολοφονίες; Οι απόψεις του είναι ανατριχιαστικές: κατ’ εκείνον, κανείς δεν ξέρει τίποτα από υψηλή τέχνη, αισθητική, ομορφιά και γούστο, να όμως που η ζωή του, η ψυχή του, η τέχνη του κατάντησαν βορά των παλιοφυλλάδων και θέματα χαζοκουβέντας! Όσο η Άρτσερ ψάχνει τα ίχνη του, τα θύματα-έργα τέχνης αυξάνονται και παρουσιάζονται σε άλλα σημεία του Λονδίνου με ευφάνταστους τίτλους κάθε φορά. Ταυτόχρονα, η επιθετική πολιτική του Μάικ Χάμιλτον, ανταποκριτή της Daily Mail, τον εξοργίζει και αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.  Οι δύο άντρες ανακαλύπτουν σχεδόν ταυτόχρονα το παρελθόν της Άρτσερ και η σταυροφορία τους εναντίον της γίνεται πιο έντονη. Ποιος θα της προκαλέσει το μεγαλύτερο κακό;

«Η τέχνη του θανάτου» είναι μια γρήγορη και ανατρεπτική περιπέτεια, με απανωτές ανατροπές και εκπλήξεις, ενδιαφέρουσες εξελίξεις και σασπένς. Το βιβλίο είναι ένα καλό δείγμα αστυνομικής λογοτεχνίας, με μια πρωταγωνίστρια αστυνομικό με προβληματικό παρελθόν, η οποία εργάζεται σε περιβάλλον με ανθρώπους που είτε την αντιπαθούν είτε την υποστηρίζουν, κάποιοι εκ των οποίων έχουν και προσωπικές ιστορίες, οπότε οι χαρακτήρες δεν είναι μονοδιάστατοι. Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, παρακολουθούμε τις εξελίξεις και από την πλευρά του δολοφόνου, την ταυτότητα του οποίου κατάλαβα από ένα σημείο και μετά. Μου άρεσε που για κεντρικό θέμα έχουμε από τη μια την ομορφιά της τέχνης και από την άλλη το πώς χειρίζονται την πραγματικότητα τα μέσα δικτύωσης. Μικρά περιστατικά που φαίνονται ασήμαντα έχουν κι αυτά τον ρόλο τους, εμπλουτίζοντας την πλοκή, με κάποιες λεπτομέρειες να δένονται αναπάντεχα μεταξύ τους ενώ ο δολοφόνος αλλάζει πλάνα δημιουργώντας ακόμη μεγαλύτερη ένταση και αγωνία! Οι χάρτες στην αρχή του βιβλίου βοηθάνε πολύ στην αναπαράσταση των γεγονότων και καθοδηγούν τον αναγνώστη σ’ ένα αναστατωμένο Λονδίνο που γεμίζει πτώματα! Αγωνία, σασπένς και ανθρωποκυνηγητό με ξενύχτησαν και με κράτησαν σε ένταση ως την τελευταία σελίδα.

Βιβλίο Κράτος τρόμου 
Τίτλος πρωτοτύπου State of terror
Συγγραφείς Hillary Rodham Clinton, Louise Penny 
Μεταφραστής Νίκος Ιβραηνίας
Κατηγορία Περιπέτεια
Εκδότης Bell 
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το μυθιστόρημα είναι μια συναρπαστική περιπέτεια γεμάτη ανατροπές και εκπλήξεις, διπλωματικούς χειρισμούς και διπλούς κατασκόπους, παιχνίδια εξουσίας και λυκοφιλίες, με κάθε σελίδα να μας βάζει όλο και πιο βαθιά σ’ ένα καλά μπλεγμένο κουβάρι, όπου κανείς δεν είναι αυτό που φαίνεται κι όπου πίσω από κάθε κεφάλι που κόβεται φυτρώνουν περισσότερα. Η Louise Penny και η Hillary Rodham Clinton έγιναν σταδιακά φίλες χάρη σε διάφορες αφορμές που τους έφεραν κοντά. Την άνοιξη του 2020 σκέφτηκαν να γράψουν ένα πολιτικό θρίλερ, επηρεασμένες από την ασταθή θέση του κόσμου γύρω τους και από κάποια δυσάρεστα προσωπικά βιώματα, που κάποια εξ αυτών αντικαθρεφτίζονται στο μυθιστόρημα. Η Hillary Clinton μάλιστα είχε ως πρόσφατο παράδειγμα την επιτυχία του συζύγου της, Bill, που έγραψε δύο αντίστοιχα βιβλία με τον James Patterson, το δυνατό και γρήγορο «Ο Πρόεδρος αγνοείται» και το, αμετάφραστο ακόμη στα ελληνικά, «The President’s daughter». Η Hillary Clinton μάλιστα υποστηρίζει: «…η ιστορία που διηγείται είναι απόλυτα επίκαιρη. Από μας εξαρτάται αν το σενάριο θα παραμείνει στη σφαίρα του μυθιστορήματος» (σελ. 539).

Το μυθιστόρημα έχει κλιμακωτή πλοκή που κορυφώνεται όλο και περισσότερο σε κάθε σελίδα, έχει λίγους βασικούς χαρακτήρες, κάτι που βοηθάει στις ανατροπές, στις υποψίες και στα διπλά παιχνίδια ενώ με τον διαμοιρασμό των ηρώων σε διαφορετικές ομάδες και σε διαφορετικούς χώρους δράσης αυξάνονται η αγωνία και το σασπένς. Οι προβολείς πέφτουν κυρίως πάνω στην Έλεν Άνταμς και τον Πρόεδρο Ντάγκλας Γουίλιαμς που τη διόρισε.  Η Έλεν είναι τυπική Αμερικανίδα («Πόσο αγαπούσε αυτή τη χώρα. Αυτό τον μεγαλόπρεπο, τραυματισμένο φάρο», σελ. 15), πολιτικός με φιλοδοξίες και όνειρα, παρέδωσε με χαρά στην κόρη της, Κάθριν, την αυτοκρατορία διεθνών μέσων ενημέρωσης που έχτισε και διηύθυνε για μεγάλο διάστημα. Φαίνεται συγκρατημένη, ευγενική, γεμάτη αυτοπεποίθηση και εκπροσωπεί το ισχυρότερο κράτος του κόσμου, στα παρασκήνια όμως δείχνει κουρασμένη, ατημέλητη, εξαντλημένη, μεγαλύτερη σε ηλικία. Το ενδιαφέρον στη σχέση μεταξύ Προέδρου και υπουργού είναι το γεγονός πως οι ισορροπίες δε σταματούν να αλλάζουν, διαπιστώνοντας έτσι πως πέφτουν και οι δύο θύματα είτε του εγωισμού τους (όπως ο Πρόεδρος που σύντομα βλέπει πως το πιόνι του κινείται με αυτοβουλία) είτε των φιλοδοξιών τους (όπως η Έλεν που διαπιστώνει σύντομα πόσο πιο άσχημο παιχνίδι απ’ ό,τι φαινόταν αρχικά είναι η επιλογή της ως Υπουργού). Από κεφάλαιο σε κεφάλαιο τσαλακώνονται, αδειάζουν, ξεφουσκώνουν ή ατσαλώνονται ανάλογα τις περιστάσεις και οδηγούνται σ’ ένα τέλος εκτίμησης και αμοιβαίου θαυμασμού.

Οι προσωπάρχες Τσαρλς Μπόιντον και Μπάρμπαρα Στένχαουζερ, η σύμβουλος της Έλεν και καλύτερή της φίλη Μπέτσι Τζέιμεσον, η διπλωματική υπάλληλος στο Γραφείο Υποθέσεων Νότιας και Κεντρικής Ασίας στο Υπουργείο Εξωτερικών Αναχίτα Ντάχιρ, η δόκτωρ Νασρίν Μπουχάρι, ο επικίνδυνος Μπασίρ Σαχ, ο δημοσιογράφος του Reuters Γκιλ Μπαχάρ, η Κάθριν Άνταμς, ο στρατηγός Μπερτ Γουάιτχεντ και άλλοι κινούνται δίπλα στο πρωταγωνιστικό ντουέτο εμπλουτίζοντας την πλοκή και οδηγώντας τον αναγνώστη σ’ ένα αέναο κυνήγι γάτας και ποντικιού ως προς τα κίνητρά τους, τον πραγματικό τους ρόλο στην ιστορία, τα αληθινά τους συναισθήματα, τα αίτια των πράξεών τους κ. ά. Δεν υπάρχει ιδιαίτερη εμβάθυνση σε ψυχογραφήματα ούτε κάποια λογοτεχνικότητα κι έτσι αφέθηκα να παρασυρθώ από την ταχύτητα των εξελίξεων και τις απανωτές αποκαλύψεις που με οδήγησαν χωρίς ανάσα στο τέλος. Τα κεφάλαια μάλιστα είναι ευσύνοπτα, χωρίς απότομα φινάλε που να αφήνουν κάτι στη μέση σε κρίσιμο σημείο, έχουν τον χώρο τους και τη θέση τους και λείπουν οι μακροσκελείς ανούσιοι διάλογοι, οι περιττές επαναλήψεις, οι κοφτές προτάσεις, κάτι που δείχνει σεβασμό στον αναγνώστη και έλλειψη βιασύνης.

Ένα τέτοιο μυθιστόρημα περιπέτειας και κατασκοπείας δε θα μπορούσε να μην είναι γεμάτο κλισέ, ειδικά από τη στιγμή που το γράφουν μια σημαντική συγγραφέας και μια ισχυρή πολιτικός. Φυσικά και η Αμερική προβάλλεται ως ισχυρή χώρα, φυσικά και αχνοφαίνεται ως αντίπαλον δέος η Ρωσία (δε θα αποκαλύψω τον ρόλο της), φυσικά και τονίζονται με σαφήνεια και τεκμηριωμένα τα γεωστρατηγικά και κοινωνικοπολιτικά παιχνίδια της Μέσης Ανατολής που με γέμισαν δέος ως προς τους λεπτούς χειρισμούς που απαιτούνται μεταξύ ανθρώπων που βιάζονται ποιος θα εξοπλιστεί περισσότερο, χωρίς να δίνει σημασία από ποιον και με τι συνέπειες, όλα αυτά όμως είναι και τα εχέγγυα για το αίσθημα της ικανοποίησης που άντλησα ολοκληρώνοντας την ανάγνωση. Σαφέστατες αιχμές υπάρχουν για τον Ντόναλντ Τρ…εεεε… Έρικ Νταν, που κατέστρεψε τα πάντα με τη θητεία του, παραδίδοντας μια γραφειοκρατία που την αποτελούσαν οι άνθρωποι που την είχαν σακατέψει, οι ανίκανοι δηλαδή της προηγούμενης κυβέρνησης. Αλώβητος δε βγαίνει ούτε ο Ρώσος Πρόεδρος (μυθιστορηματικά Μαξίμ Ιβάνωφ): «Ένας αδίστακτος τύραννος, εκπαιδευμένος σε μεθόδους καταπίεσης που ήταν συνάμα δόλιες και σκληρές… υπολόγιζε τα πάντα, με μια ψυχρότητα που θα έκανε ακόμα και τη Σιβηρία να ανατριχιάσει» (σελ. 458).

Όταν κυβερνάς με όπλο τον φόβο, δε δημιουργείς αφοσίωση αλλά εχθρούς σε αναμονή. Κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα διαρκείς αλλαγές σε διακρατικές σχέσεις και μια υποφώσκουσα ένταση για κάθε παραστράτημα στην ευαίσθητη διπλωματική κονίστρα. Μυστικές υπηρεσίες, Κογκρέσο, Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Λευκός Οίκος, Στρατιωτική Υπηρεσία Πληροφοριών, Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας είναι βαρύγδουπες λέξεις που τραβούν την προσοχή ενώ ταυτόχρονα δράση και περιπέτεια σε Πακιστάν, Ομάν, Ιράν, Ρωσία, Κεμπέκ και στην καρδιά της Ουάσιγκτον αυξάνουν το σασπένς. Η Hillary Clinton και η Louise Penny έγραψαν ένα δυνατό μυθιστόρημα για το σημείο στο οποίο ίσως φέρουν η ματαιοδοξία και η απληστία των ισχυρών τον κόσμο των αθώων και των αμάχων και χειρίζονται με μαεστρία και ευρηματικότητα μια πλοκή γεμάτη προδοσίες, διλήμματα, διπλές ταυτότητες, μυστικούς πράκτορες, διπλωματικά παιχνίδια και ανατροπές. Το κείμενο ρέει αβίαστα, τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται και τίποτα δε μένει σταθερό σε θέση, απόψεις και χαρακτήρα σε μια κούρσα με έπαθλο την κυριαρχία του κόσμου για όποιον αδιαφορεί για τις συνέπειες.

Βιβλίο Snap
Τίτλος πρωτοτύπου Snap
Συγγραφέας Belinda Bauer
Μεταφραστής Νίκος Ιβραηνίας
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το «Snap» είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ αγωνίας και διαρκών ανατροπών, μόνο που έχει προστεθεί ένα ακόμη λιθαράκι στα γνωστά θετικά χαρακτηριστικά που οφείλει να έχει ένα τέτοιο βιβλίο: αγκαλιάζει με στοργή και αγάπη όλους τους χαρακτήρες! Δεν πρόκειται δηλαδή απλώς για ένα αστυνομικό βιβλίο που περιμένεις να βρεθεί ο δολοφόνος της Αϊλίν, να συλληφθεί ο Χρυσόμαλλος ή να διαπιστώσεις τι πραγματικά συμβαίνει μεταξύ Κάθριν και Άνταμ. Είναι ένα στέρεα δομημένο μυθιστόρημα που εξελίσσει τους χαρακτήρες του και τους ωριμάζει, τους χειρίζεται δηλαδή σα στρατηγικά τοποθετημένα πιόνια στη σκακιέρα της φαντασίας της συγγραφέως, χαρίζοντας στον αναγνώστη ένα πραγματικά καλό κείμενο. Τίποτε δεν είναι αυτό που δείχνει κι εκεί που περίμενα να συμβεί κάτι προβλεπόμενο, μια μικρή κίνηση, μια αντίδραση αναμενόμενη, εκεί εισέρχεται ο ανθρώπινος παράγοντας και η συγγραφική ευρηματικότητα, οπότε αρκετές φορές έμεινα άφωνος κι άρχισα να διαβάζω μανιωδώς παρακάτω. Η γραφή όμως, με τις στοχευμένες περιγραφές άψυχων αντικειμένων και έμψυχων πλασμάτων και τους ρεαλιστικούς διαλόγους, δε με άφηνε να προχωρήσω γρήγορα, γιατί κάτι σημαντικό θα μπορούσε να κρύβεται πίσω από τις λέξεις ή τις σκηνές, οπότε γιατί να το χάσω;

Φυσικά, ο αγαπημένος μου χαρακτήρας είναι ο Τζακ, ο μικρότερος Γιάννης Αγιάννης της σύγχρονης λογοτεχνίας, αέναα κυνηγημένος από τον θηλυκό Ιαβέρη, δηλαδή τη Δικαιοσύνη. Ο Τζακ και οι μικρότερες αδελφές του, Τζόι και Μέρι, μένουν μόνοι με τον πατέρα τους, που μαζεύει φανατικά τις εφημερίδες για να διαβάζει τις εξελίξεις στην εξαφάνιση της γυναίκας του, μια μανία που κληρονομεί στα παιδιά του, τα οποία δε διστάζει να εγκαταλείψει κι αυτός μετά την ανεύρεση του πτώματος της μητέρας τους. Τα τρία παιδιά μεγαλώνουν σε άθλιες συνθήκες και οι περιγραφές του σπιτιού τους, με τις εφημερίδες να έχουν καταλάβει κάθε εκατοστό του, είναι ανατριχιαστικές. Ο Τζακ δε σκοπεύει ν’ αφήσει την πρόνοια να τους πάρει κι έτσι κάνει διάφορες μικροαπατεωνιές χάρη σ’ έναν τύπο που είναι «μέσα στα κόλπα».

Το σπίτι όπου μένουν τα τρία παιδιά είναι γεμάτο εφημερίδες, ακούνητους χάρτινους τοίχους που εμποδίζουν το φως να μπει και φυσικά αποτελούν τροφή για ποντίκια και άλλα έντομα. Πόσο δύσκολο είναι για τον Τζακ να «κάνει κουμάντο» με δυο μικρότερα αδέλφια που γκρινιάζουν, πεινάνε και προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους; Πείνα, μιζέρια, φτώχεια και διαρκής αγωνία να μην τους ανακαλύψει κανείς. Ο Τζακ προβαίνει σε μια πράξη που θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου, ευχόμενος σύντομα να αποδοθεί δικαιοσύνη και να βρεθεί ο δολοφόνος, αυτό όμως δε θα είναι παρά μόνο το κερασάκι στην τούρτα, μιας και τα απόνερα του διαβήματός του θα παρασύρουν πολλούς.

Εξίσου ενδιαφέρων είναι και ο αρχιεπιθεωρητής Μάρβελ που αναγκάζεται από τις ανθρωποκτονίες να ασχοληθεί με τις διαρρήξεις, συγκεντρώνοντας γύρω του μια ενδιαφέρουσα ομάδα: τον αρχιφύλακα Ρένολντς, τον αστυφύλακα Τόμπι Πάροτ και την ντετέκτιβ Ελίζαμπεθ Ράις. Αναγκάζεται να κάνει τα ξινά γλυκά και ν’ ασχοληθεί με την υπόθεση του Χρυσόμαλλου, σύντομα όμως θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια ιστορία με απρόσμενες διαστάσεις. Οι συνάδελφοί του είναι άνθρωποι καθημερινοί, απλοί, με τις αγωνίες και τις ανασφάλειές τους και συγκροτούν μια προσεγμένη ομάδα, χωρίς ακρότητες και υπερβολές.

Η Αϊλίν, άλλος ένας προσεγμένος χαρακτήρας, χωρίς να το ξέρει, είναι ο κινητήριος άξονας γύρω από τον οποίο θα στραφούν πολλοί από τους χαρακτήρες για έναν ανατρεπτικό λόγο αλλά δε μου άρεσε και πολύ το γεγονός πως την εξέλιξη και το φινάλε της ιστορίας της η συγγραφέας τα αφήνει ανοιχτά, παρ’ όλο που υπάρχει αιτία και γι’ αυτό. Τέλο;, ο Χρυσόμαλλος είναι ένας διαρρήκτης που έχει κι αυτός ανοιχτούς λογαριασμούς με το παρελθόν του και οι πράξεις του είναι απόλυτα δικαιολογημένες.

Snap είναι ένα παιχνίδι με χαρτιά, το αγαπημένο της Τζόι, που το έπαιζε με τις κούκλες της, όπου ο παίχτης πρέπει να ταυτίσει όμοια χαρτιά από διαφορετικές στοίβες. Έτσι ακριβώς αισθάνθηκα κι εγώ διαβάζοντας το βιβλίο, μιας και κάθε χαρτί-χαρακτήρας είναι γυρισμένο σε διαφορετική στοίβα, οπότε έπρεπε να έχω τον νου μου σε όλες τις παράλληλες στοίβες-πλοκές για να εντοπίσω τις ομοιότητες και μακροπρόθεσμα να ολοκληρώσω ένα γρήγορο, άνευ προηγουμένου και προκλητικό παζλ. Πρώτη φορά ένιωσα τέτοια ένταση και το μυαλό μου δε σταματούσε στιγμή να δουλεύει, να ψάχνει, να ερευνά ενώ ταυτόχρονα απολάμβανα κάθε λεπτομέρεια από τις ζωές των πρωταγωνιστών και των δευτεραγωνιστών, νιώθοντας πως είμαι κι εγώ στο πλάι τους, τους ακούω, τους ζηλεύω, τους μισώ, τους συμβουλεύω και τους συμβουλεύομαι.

Συνεχείς ανατροπές, αναδρομές στο παρελθόν που χαρίζουν κι από ένα ψήγμα της αλήθειας που κρύβεται πίσω από τα γεγονότα, καταιγιστική, κινηματογραφική δράση, ρεαλιστική απεικόνιση διαφορετικών συνθηκών ζωής (παιδιά που κρύβονται από την πρόνοια χωρίς να έχουν εισοδήματα, μεσοαστοί που στεγάζουν όνειρα κι ευτυχία σ’ ένα σπίτι, άστεγοι και πώς επιβιώνουν) κλπ. είναι μερικά από τα γνωρίσματα του νέου μυθιστορήματος της Belinda Bauer, της οποίας απολαμβάνω όλο και περισσότερο κάθε καινούργιο της κείμενο.