Βιβλίο Όμορφη ασχήμια 
Τίτλος πρωτοτύπου Beautiful ugly
Συγγραφέας Alice Feeney
Μεταφραστής Νέλλα Γιατράκου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Alice Feeney έγραψε ένα συναρπαστικό, ανατρεπτικό μυθιστόρημα με πλοκή που κλιμακώνεται από κεφάλαιο σε κεφάλαιο. Η ψυχολογική και σωματική κατάρρευση του συγγραφέα δείχνει να βελτιώνεται στο Άμπερλι της Σκωτίας, μια σειρά όμως από μυστηριώδη και ανεξήγητα γεγονότα θα του δείξουν πως έκανε ένα μεγάλο λάθος. Ένα χρόνο μετά την εξαφάνιση της Άμπι, ο Γκρέιντι δεν μπορεί να συνέλθει, δεν τρώει, δεν κοιμάται, δε γράφει. Ακόμη δεν έχει βρεθεί η γυναίκα του και κανείς δεν ξέρει τι απέγινε. Η αστυνομία σταμάτησε τις έρευνες αλλά πρέπει να περάσουν επτά χρόνια για να θεωρηθεί νεκρή. Αυτό έχει παγιδέψει τον Γκρέιντι «σε μια θλιβερή και μοναχική αβεβαιότητα ανάμεσα στην απεγνωσμένη επιθυμία να μάθω την αλήθεια και στον τρόμο για το ποια θα μπορούσε να είναι αυτή» (σελ. 26). Πούλησε ό,τι είχε και δεν είχε και μένει σ’ ένα ξενοδοχείο στο Λονδίνο, επιβιώνοντας από τα δικαιώματα των βιβλίων του, ανήμπορος να κάνει οτιδήποτε άλλο εκτός από το να σκέφτεται εμμονικά τι συνέβη εκείνη τη νύχτα. Ο Γκρέιντι είναι ένας άντρας αφοσιωμένος στη συγγραφή, σε βαθμό που να αρνείται προσκλήσεις και εκδηλώσεις ώστε να αφοσιωθεί στους φανταστικούς του χαρακτήρες, χάνοντας τον πραγματικό του κόσμο. Επιπλέον δε χρειάζεται κανέναν άλλον αφού έχει στο πλάι του την Άμπι, μόνο που μαζί μ’ εκείνη χάθηκαν όλα.

Η ατζέντισσά του, Κίτι Γκόλντμαν, που τον είχε ως τον μεγαλύτερό της πελάτη, που τον στήριξε στα πρώτα του βήματα, δίνοντάς του ευκαιρίες, τώρα του δίνει χρήματα για να μείνει στο νησί Άμπερλι της Σκωτίας για τρεις μήνες, σε μια απομονωμένη καλύβα, μακριά από πολυσύχναστα μέρη, χωρίς φασαρία και περισπασμούς. «Από την επιτυχία δε μαθαίνεις ποτέ τίποτα αλλά η αποτυχία μπορεί να σου διδάξει τα πάντα για έναν άνθρωπο. Πιστεύω σε σένα», του λέει. Άλλωστε: «Η δουλειά του ατζέντη είναι περίεργη και πολύ πιο περίπλοκη απ’ ό,τι φαντάζονται οι περισσότεροι. Απαιτεί από ένα άτομο να αναλαμβάνει πολλούς ρόλους: πρώτος αναγνώστης, εκδότης, μάνατζερ, ψυχολόγος, αναπληρωματικός γονιός, αφεντικό και φίλος» (σελ. 27). Ταυτόχρονα, μέσα από την πρωτοπρόσωπη γραφή της Άμπι, μαθαίνουμε τι της συνέβη μια βδομάδα πριν την εξαφάνισή της και ποιο άτομο επισκέπτεται συχνά. Ποια είναι η δική της άποψη για τον Γκρέιντι; Πώς πάει πραγματικά ο γάμος τους; «Δεν είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι που ήμασταν όταν γνωριστήκαμε» (σελ. 72). Εκείνος πίνει νερό στ’ όνομά της, την αγαπάει βαθιά, του λείπει, εκείνη όμως δίνει μιαν άλλη εκδοχή: «Αρχίσαμε να ξεφτίζουμε και δεν ήξερα πώς να μας φτιάξω ή αν ήθελα καν να το προσπαθήσω… Ένιωθα σαν να είχαμε χάσει και οι δύο την εκδοχή του εαυτού μας που ήξερε πώς να είμαστε ευτυχισμένοι. Ήμασταν ακόμα μαζί αλλά δεν είχα νιώσει ποτέ τόσο μόνη» (σελ. 155). Από τη μεριά του ο Γκρέιντι καταγράφει έναν σχετικά ευτυχισμένο γάμο με τα πάνω και τα κάτω του αλλά δε σταματάει να τονίζει την αγάπη και τον έρωτά του για την Άμπι. «Η γυναίκα μου δεν ήταν τέλεια αλλά ήταν τέλεια για μένα» (σελ. 160). Πού βρίσκεται λοιπόν η αλήθεια; Τι συνέβη στην Άμπι τη νύχτα της εξαφάνισης; Τι κρύβει ο Γκρέιντι;

Η Alice Feeney ζωντανεύει με μαεστρία, λιτά καλολογικά στοιχεία και άφθονες περιγραφές ένα απομονωμένο νησί, μικρό σε έκταση, με 25 μόνιμους κατοίκους και λίγα ενδιαφέροντα τοπόσημα, που συνοδεύονται από τοπικούς θρύλους και μύθους. Μια εκκλησία, μια παμπ, ένα κατάστημα τροφίμων-ταχυδρομείο αρκούν για τα βασικά. Χωρίς τηλέφωνο και διαδίκτυο, χωρίς χώρους πολιτισμού, κινηματογράφο, Αν και: «Αυτός ο βαθμός αποκλεισμού από την κοινωνία και τον πολιτισμό δεν μπορεί να μην έχει κάποιον αντίκτυπο» (σελ. 94). Στο σπίτι όπου θα μείνει όμως, ο Γκρέιντι ανακαλύπτει κάτι απρόσμενο ενώ ταυτόχρονα νιώθει πως βλέπει παντού τη γυναίκα του με το χαρακτηριστικό κόκκινο παλτό της. «Νιώθω σαν να γυρίζω σπίτι. Πράγμα που είναι παράλογο. Διότι δεν έχω ξανάρθει ποτέ εδώ». (σελ. 59). Από κεφάλαιο σε κεφάλαιο κι από σελίδα σε σελίδα αρχίζουν κάποια ανησυχητικά σημάδια: μυστηριώδεις θόρυβοι, υπερβολική φιλικότητα από τους νησιώτες, σχετική απομόνωση από το πλοίο της γραμμής και πολλά άλλα, με αποτέλεσμα ο συγγραφέας να βρεθεί παγιδευμένος σ’ έναν ιστό ψεμάτων, μυστικών και κινδύνων. Βρίσκεται η Άμπι πραγματικά στο νησί; Τι σχέση έχει αυτό το μέρος με το παρελθόν του Γκρέιντι; Τι κρύβεται πίσω από τις κλειστές πόρτες των ελάχιστων σπιτιών;

Η «Όμορφη ασχήμια» είναι μια ιστορία γεμάτη εκπλήξεις, βαθιά κρυμμένα μυστικά και σφιχτοδεμένη πλοκή. Αισθάνθηκα ανάγλυφη την απομόνωση σε αυτό το μέρος, φοβήθηκα, γέμισα αγωνία για το τι θα συμβεί παρακάτω και πώς θα εξηγηθούν όσα η Alice Feeney αφήνει να σκορπίσουν κατά την εξιστόρηση. Μια ιστορία για την αλήθεια και τις διαφορετικές πλευρές της, για τους ανθρώπους και τα λανθασμένα στερεότυπα: «Οι γυναίκες πιστεύουν ότι οι άντρες τους θα αλλάξουν αλλά δεν αλλάζουν. Οι άντρες πιστεύουν ότι οι γυναίκες τους δε θα αλλάξουν αλλά αλλάζουν» (σελ. 156). Βρήκα αξιοπρόσεκτες τις αντιθέσεις στους τίτλους των κεφαλαίων και όχι μόνο: ανοδική πτώση, όμορφη ασχήμια, απασχολημένος άπραγος, ωραία χάλια κ. π. ά. που προσθέτουν κατά πολύ στο μυστήριο του κειμένου. Τι ρόλο παίζει πραγματικά το νησί στη ζωή των κατοίκων του; Ποιοι το βρήκαν ως καταφύγιο, ποιοι ως ερημητήριο, ποιοι ως καινούργια αρχή; Από τι κρύβονται, τι άφησαν πίσω τους, γιατί δεν ξανάφυγαν; Γιατί δεν υπάρχουν παιδιά στο νησί; Τι θα συμβεί στον Γκρέιντι αν κάνει αυτό που σκέφτηκε; Θα καταφέρει να γράψει ξανά ένα πραγματικά καλό βιβλίο; Ένα μυθιστόρημα που στην κυριολεξία με ξενύχτησε.