Βιβλίο Καλύτερα το αίμα 
Τίτλος πρωτοτύπου Better the blood
Συγγραφέας Michael Bennett
Μεταφραστής Χριστίνα Ριζοπούλου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το πρώτο μυθιστόρημα με πρωταγωνίστρια την ντετέκτιβ Χάνα Γουέστερμαν έχει όλα τα συστατικά ενός καλογραμμένου βιβλίου: ένταση, σασπένς, ανθρωποκυνηγητό, εκπλήξεις μα πάνω απ’ όλα μια ενδιαφέρουσα κεντρική ιδέα και ολοκληρωμένους χαρακτήρες. Η δράση εκτυλίσσεται στο Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας, ένα μέρος χτισμένο στο πεδίο ενός ενεργού ηφαιστείου και γεμάτο από μια μοναδική ατμόσφαιρα: το κατοικεί ένα μείγμα από φυλές και θρησκείες, νέοι πρόσφυγες που γίνονται δεκτοί από προβληματικές ζώνες σε όλο τον κόσμο, «περισσότερες από διακόσιες εθνικότητες και θρησκείες που τώρα αποκαλούν τη Νέα Ζηλανδία σπίτι τους». Είναι γραφικό και γεμάτο ζωντάνια αλλά κουβαλάει και ένα βαρύ παρελθόν, αφού Βρετανοί άποικοι έφτασαν στη γη αυτή στα μέσα του 19^ου αιώνα και πήραν με το έτσι θέλω εκτάσεις και περιοχές των ιθαγενών του τόπου, των Μάορι. Με αφορμή τη σταυροφορία που ξεκινάει ο κατά συρροή δολοφόνος, μαθαίνουμε πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τον τρόπο κατάκτησης της χώρας από τον πανίσχυρο τότε βρετανικό στρατιωτικό μηχανισμό αλλά και για τη φυλή των Μάορι. Βία, δολιότητα και όπλα ήρθαν να κατακτήσουν ανθρώπους που σέβονται το περιβάλλον, μαθαίνουν τα μυστικά των φυτών και του δάσους, είναι ευγενείς και φιλήσυχοι, έχουν μια ιδιαίτερη γλώσσα, την te reo και έχουν δημιουργήσει πολύτιμες για την ανθρωπολογία πολιτισμικές ταυτότητες, όπως το τατουάζ tā moko, το καθένα τους διακριτό και μοναδικό σαν DNA, που λέει την ιστορία της καταγωγής του ατόμου που το φέρει, τα επιτεύγματά του, το κύρος του.

Η υπαστυνόμος Χάνα Γουέστερμαν, ντετέκτιβ στο Τμήμα Διερεύνησης Εγκλημάτων του Όκλαντ, λατρεύει να απασχολεί το μυαλό της με τον κήπο στο πίσω μέρος του σπιτιού της, αντιμετωπίζει άμεσα και χωρίς δισταγμό τα προβλήματα κι έχει χαράξει μια καλή πορεία στο αστυνομικό σώμα. Μάορι η ίδια, παλεύει με την προκατάληψη σε ένα Σώμα όπου κατατάσσονται άνθρωποι κάθε είδους προερχόμενοι από διαφορετικά περιβάλλοντα, μεγάλωσε σ’ ένα χωριό «δέκα χιλιόμετρα νότια από το πουθενά» και ήρθε στη μεγάλη πόλη όταν ένιωσε να ασφυκτιά. Τα πάντα άλλαξαν στη ζωή της περίπου δέκα χρόνια πριν, όταν στο όρος Σάφοκ έλαβε χώρα μια μεγάλη διαδήλωση με τη φυλή των Μάορι να θέλει να της επιστρέψει τη γη το Υπουργείο Άμυνας. Τελικά, η αστυνομία εκκένωσε με βία τον πρόχειρο καταυλισμό της διεκδίκησης, προτάσσοντας Μάορι αστυνομικούς, ανάμεσά τους και τη Χάνα στα πρώτα βήματα της καριέρας της. «…η ιστορία σου, το υπόβαθρό σου, τα πράγματα που διδάχτηκες…δεν έχουν καμία σημασία. Είσαι ένα άτομο με στολή. Και ένα κλομπ. Αυτό είναι το μόνο που μετράει» (σελ. 124). Γιατί δεν είπε «όχι» στους ανωτέρους της; Γιατί έγινε μέρος της μάζας; Είχε πράγματι επιλογή ή όχι; Αυτό λοιπόν ήταν ένα γεγονός που την πλήγωσε βαθιά, την απόκοψε από τους δικούς της και την πείσμωσε να ανέλθει ιεραρχικά στην καριέρα της: «…η δουλειά που γεννήθηκες να κάνεις σε πληγώνει. Σε πληγώνει βαθιά. Όμως επειδή είναι το πεπρωμένο σου… βρίσκεις κάποιον τρόπο να ζήσεις με την πληγή. Βρίσκεις κάποιον τρόπο να ζήσεις τραυματισμένη» (σελ. 140). Η φυλή της την αντιμετωπίζει ως Kūpapa, όπως ονομάστηκαν οι Μάορι που συνεργάστηκαν με τους Βρετανούς αποίκους εναντίον της φυλής τους, να όμως που η υπόθεση που αναλαμβάνει την αναγκάζει να γυρίσει πίσω ώστε να βρει τον ένοχο.

Η δεκαεπτάχρονη κόρη της, Άντισον, μια μελαχρινή γαζέλα, είναι τραγουδίστρια της ραπ και πρωτοετής στο πανεπιστήμιο, όπου σπουδάζει μουσική και πολιτικές επιστήμες. Μετακόμισε στου πατέρα της που είναι πιο κοντά στο πανεπιστήμιο αλλά και γιατί τον αγαπάει περισσότερο, εκείνον επέλεξε όταν οι γονείς της χώρισαν. Ανατράφηκε με το μότο «το σώμα μου, το μυαλό μου, οι επιλογές μου», κάτι που της εμφύσησαν οι γονείς της. Ξέρει για τον εποικισμό του 19^ου αιώνα και τη συνεπακόλουθη αδικία κατά της φυλής της και αντιδρά μέσω της μουσικής. Τραγουδάει και μιλάει για όλα αυτά που δεν έχει βιώσει η ίδια, που τα ξέρει μόνο θεωρητικά, επομένως κάνει κάτι αλλά πάντα παρορμητικό, όπως η ηλικία της. Μετατρέπει τομ θυμό σε δράση αλλά τι θα συμβεί όταν συναντήσει τον λάθος άνθρωπο που θα τη μετατρέψει σε φερέφωνό του και ενστερνιστεί τις δικές του απόψεις επ’ αυτού; Ο πιο δικός της άνθρωπος, το παρεάκι της, είναι το +1 που αυτοπροσδιορίζεται ως non-binary και μεταξύ τους συμβαίνουν πολλά. Ο πατέρας της Άντισον, Τζέι Χάμιλτον, είναι επιθεωρητής της αστυνομίας του Όκλαντ και επικεφαλής μιας από τις μεγαλύτερες και πιο δραστήριες μονάδες της Αστυνομίας της Νέας Ζηλανδίας. Είναι ασυμβίβαστος, δίκαιος, με μηδενική ανοχή για ανοησίες και κάποιες αναπάντεχες εξελίξεις που τρέχουν παράλληλα με την υπόθεση που ερευνά η πρώην γυναίκα του βάζουν μετά από καιρό τη σχέση τους σε κρίση, αφήνοντας τη δουλειά να μπει «επιτέλους» ανάμεσά τους. Πώς θα το χειριστούν;

Ένας άντρας λοιπόν βρίσκεται κρεμασμένος με τελετουργικό τρόπο σ’ ένα κρυφό δωμάτιο ενός παρατημένου κτηρίου. Στη συνέχεια, ένας δεύτερος, φαινομενικά άσχετος φόνος, αποκαλύπτει τη σύνδεση μ’ ένα έγκλημα που διαπράχθηκε εκατόν εξήντα χρόνια πριν, κατά τη διάρκεια του εποικισμού της Νέας Ζηλανδίας. Όσο τα πτώματα αυξάνονται, τόσο η Χάνα προσπαθεί να βρει τη λύση του μυστηρίου, έχοντας στο πλάι της ως βοηθό τον αστυφύλακα Σταν Ρίορνταν, έναν έξυπνο ντετέκτιβ που μαθαίνει γρήγορα κι έχει καταλάβει πως η πραγματική ζωή δεν έχει σχέση με όσα έμαθε στη σχολή της αστυνομίας. Από κεφάλαιο σε κεφάλαιο μπαίνουμε όλο και πιο βαθιά στην ιστορία των Μάορι, γνωρίζουμε καλύτερα την κουλτούρα και τη στάση ζωής τους ενώ η Χάνα μπλέκεται περισσότερο με ένα παρελθόν για το οποίο είναι περήφανη αλλά στο οποίο δεν έχει θέση. Σύντομα, η υπόθεση γίνεται προσωπική κι αυτό πυροδοτεί τις εξελίξεις, κορυφώνοντας την αγωνία για το επόμενο χτύπημα του δολοφόνου και την τελική κατάληξη. Παρ’ όλ’ αυτά, δεν έχουμε έναν στυγνό, αιμοσταγή τρελαμένο δολοφόνο αλλά έναν άνθρωπο που σκοτώνει «με τιμή» κι έχει σχεδιάσει τα πάντα με προσοχή και πιστότητα στο αρχικό πλάνο. Πριν ή μετά από κάθε φόνο γνωρίζουμε την ψυχολογία και τον τρόπο σκέψης του, τι αισθήματα του αφήνει το κάθε έγκλημα, την πάλη που διεξάγεται μέσα του μεταξύ της βασανιστικής αθέλητης αντίδρασης του σώματός του στις αποφάσεις που πήρε η ανώτερη λογική του. Μου άρεσε πολύ όπως παρουσιάστηκε η λεπτή γραμμή ανάμεσα στο όραμα και στην εκδίκηση, με τον δολοφόνο να παραπαίει ανάμεσα στα δύο κι έτσι μπαίνει κι ο αναγνώστης στο δίλημμα: να πάρουμε τον νόμο στα χέρια μας ή να αποφανθεί η δικαιοσύνη; Ναι αλλά μιλάμε για μεγάλο πρόβλημα του ρατσισμού εναντίον των Μάορι στη Νέα Ζηλανδία: κατώτεροι μισθοί, μικρότερη πρόσβαση σε περίθαλψη και εκπαίδευση, μικρότερο προσδόκιμο ζωής. Ο δράστης πιστεύει πως πρέπει να πάψουν να σκύβουν το κεφάλι και να επιστρέψουν στο utu, στην εκδίκηση, είναι όμως αυτό η λύση;

Το «Καλύτερα το αίμα» του Michael Bennett είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα καταιγιστικής δράσης, αποκαλύψεων και ανατροπών που φέρνει στο φως την ιστορική αδικία εις βάρος ενός λαού για τον οποίο ελάχιστα ξέρουμε σε μια χώρα που την έχουμε στο μυαλό μας απλώς ως ειδυλλιακό καταφύγιο. Κάτω από το χώμα της σιγοβράζει μια ιστορική αδικία αιώνων και ο δολοφόνος του βιβλίου πρεσβεύει πως: «Καλύτερα το αίμα αθώων, παρά καθόλου αίμα. Και το χρέος δε μειώνεται με το πέρασμα του χρόνου. Ένα χρέος εξαφανίζεται μόνο όταν εντέλει αποκατασταθεί η ισορροπία» (σελ. 109). Η Χάνα Γουέστερμαν θα αναλάβει μια υπόθεση που θα την αναγκάσει να στραφεί στο δικό της παρελθόν, να θέσει σε νέες βάσεις τη ζωή της και τελικά να προσπαθήσει να σώσει τον εαυτό της και την οικογένειά της όταν η ιστορία γίνεται πολύ προσωπική.

Βιβλίο Χαράζει στην Καλλίπολη
Τίτλος πρωτοτύπου Uzun Beyaz Bulut-Gelibolu
Συγγραφέας Buket Uzuner
Μεταφραστής Αθανάσιος Ζαράγκαλης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ψυχογιός (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Βίκυ φτάνει στην Καλλίπολη με σκοπό να βρει τον προπάπππο της, Άλιστερ Τζον Ταίηλορ. Στο χωριό Έτζεγιαγλασί η μορφή του Γκαζή Αλητζάν αγγίζει τα όρια του μύθου: πολέμησε στην Καλλίπολη, επέζησε, επέστρεψε στο χωριό του, παντρεύτηκε και ακόμη και μετά από χρόνια μετά τον θάνατό του το χωριό τον μνημονεύει. Τελευταίος επιζών από την οικογένειά του στο χωριό η αδερφή του, θεια-Λευκή, υπερ-αιωνόβια πλέον, η οποία και κρατά στα χέρια της τη λύση για την εξαφάνιση του Άλιστερ Τζον Ταίηλορ.

Πράγματι σε ένα γύρισμα της τύχης, πάνω στην πιο κρίσιμη στιγμή της απόβασης των Αυστραλών και των Νεοζηλανδών στην Καλλίπολη το 1915 (προσπερνάω το γεγονός που αναφέρει η συγγραφέας ότι το τάγμα των Νεοζηλανδών τυλίχτηκε σε σύννεφο και εξαφανίστηκε -μέχρι και σήμερα θεωρούνται χαμένοι-, κάποιες πρώτες πληροφορίες για τη μάχη αυτή τις βρήκα εδώ αλλά για την εξαφάνισή τους, αν και υπάρχει σαν μύθος (;) ερμηνεία του δεν βρήκα πουθενά)), ο Νεοζηλανδός Ταίηλορ χάνει το δρόμο του μες στη μάχη και πέφτει πάνω στον ετοιμοθάνατο Αλή Οσμάν μπέη. Νέοι άνθρωποι και οι δύο, με οράματα και σχέδια για το μέλλον, πικραμένοι από το άδικο του πολέμου και την απομάκρυνσή τους από τις οικογένειές τους, ανταλλάσσουν κάποιες απόψεις! Όπως γράφει και ο ίδιος στην τελευταία του επιστολή προς το σπίτι του: «Δε θα πεθάνω σε αυτόν τον πόλεμο! Αρνούμαι να πεθάνω. Αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός μου! Όμως, από την άλλη, δεν έχω και καμιά επιθυμία να ζήσω…Δε θέλω ούτε να πεθάνω ούτε και να ζήσω» (σελ. 181). Έτσι λοιπόν του δίνεται η μοναδική ευκαιρία να αλλάξει οριστικά και ριζικά τη ζωή του.

Η Βίκυ και η θεια-Λευκή συζητούν για το πόσο άλλαξε η Τουρκία στους αιώνες, για τις διαφορές που επιβλήθηκαν από τον δαιμόνιο και ικανότατο Κεμάλ Ατατούρκ για τη βελτίωση της Τουρκίας ως χώρας και ως έθνους. Παρατηρήσεις ανθρωπιστικές, κοινωνικές, πολιτισμικές, χωρίς να καταντούν δοκίμιο ή να κουράζουν με μακρυγορίες και τάχα μου διδάγματα. Το βιβλίο κλείνει με την περιγραφή της επετείου που γίνεται ακόμη και σήμερα στο συγκεκριμένο σημείο προς τιμήν όσων Νεοζηλανδών και Αυστραλών στρατιωτών χάθηκαν σε εκείνη τη μάχη.

Τέλος έχω κάποιες ελάχιστες αντιρρήσεις ως προς τη μετάφραση. Για παράδειγμα, στην περίπτωση ενός απογόνου του Αλητζάν αποδόθηκε το όνομά του ως Συννεφούλης! Θα μπορούσε κάλλιστα να μείνει αμετάφραστο με την τουρκική ονομασία και να μεταφραστεί μια φορά σε υποσημείωση. Χάνει σε αξία. Κάποιες εκφράσεις του στυλ «μωρέ», «άντε» κλπ. δεν ξέρω πώς αλλιώς θα τις μετέφραζα είναι η αλήθεια, άλλωστε η τουρκική είναι ποιητική γλώσσα και δύσκολα μεταφράζεται σωστά σε όλες τις διαστάσεις της.

Η συγγραφέας γράφει σωστά, ορθά, χωρίς υποκρισίες και χαϊδέματα. Εκφράζει τις απόψεις της, στηλιτεύει όπου χρειάζεται, υποστηρίζει και επαινεί. Το βιβλίο το προτείνω για όσους θέλουν να διαβάσουν κάτι διαφορετικό από τα γνωστά μυθιστορήματα και θέλουν να σκεφτούν λίγο παραπάνω στην τόσο κοντινή μας και όμως άγνωστη στις πραγματικές της διαστάσεις χώρα, την Τουρκία.

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Νά τος λοιπόν και πάλι ο Ατατούρκ, όπως και στους ανδριάντες, στις προτομές και στις φωτογραφίες που αντικρίζει παντού ο ξένος από την πρώτη κιόλας ημέρα της άφιξής του στην Τουρκία. Κι αν ακόμη οι δυτικοί διδάσκονται στα σχολεία τους πως επρόκειτο μάλλον για δικτάτορα που είχε επιβληθεί διά της βίας, με το να τον αντικρίζουν παντού, από τις στάσεις των ταξί μέχρι τα τουριστικά γραφεία, τα κουρεία, ακόμη και τα ίντερνετ καφέ- καταλήγουν στο συμπέρασμα πως στη χώρα αυτή αποτελεί θρύλο. Η αφοσίωση μιας ολόκληρης χώρας στο πρόσωπό του είναι κάτι το ολότελα ξένο σε έναν δυτικό κι όταν προσπαθεί να βρει ισοδύναμο στη δική του χώρα καταλήγει, στην καλυτέρα των περιπτώσεων, σ’ έναν καλλιτέχνη της μουσικής ή σ’ έναν αστέρα του κινηματογράφου- πολύ ρηχή κουλτούρα που ενώ στην εφηβεία συμβάλλει στο να έχει κάποιος πρότυπο, αργότερα, στην ενηλικίωση, τον αφήνει έκθετο, χωρίς πρότυπο πια. Με αυτές τις βάσεις, λοιπόν, δεν είναι ν’ απορεί κανείς που οι δυτικοί δεν μπορούν ούτε στο ελάχιστο να συναισθανθούν τον ενθουσιασμό των Τούρκων για ένα νεκρό, για τις αξίες που αντιπροσωπεύει τελικά ένας νεκρός. Κρίμα, γιατί το συναίσθημα αυτό έχει ιδιαίτερη αξία και δεν μπορούν να το αναπληρώσουν ούτε οι θεραπείες, ούτε η γιόγκα, ούτε τα ροζ χαπάκια…» (σελ. 23-24).

«Οι Τούρκοι φροντίζουν την αξιοπρέπειά τους. Αυτό που τους κάνει ισχυρούς είναι ότι ποτέ δεν είχαν αποικίες. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο των Τούρκων είναι το πείσμα, η προσπάθεια και η φιλοδοξία. Οι Τούρκοι δεν αντέχουν να είναι άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας. Το νικηφόρο πνεύμα του Απελευθερωτικού Αγώνα προέκυψε από την παθιασμένη καρδιά αυτού του έθνους. Αυτή η φλόγα δε θα τους αφήσει ποτέ να ησυχάσουν» (σελ. 270).

«Και είμαστε ασύγκριτοι και σ’ ένα άλλο πράγμα: να μετατρέπουμε τους μικρούς θυμούς μας σε μεγάλα μίση και τις μικρές ελπίδες μας σε τεράστια οράματα. Στην ουσία όλοι οι πολιτισμοί που βρέχονται από αυτήν την καταπληκτική θάλασσα που λέγεται Μεσόγειος είναι λίγο πολύ έτσι αλλά μου φαίνεται πως εμείς οι Τούρκοι είμαστε οι πιο θερμόαιμοι. Βεβαίως στο δικό μας πολιτισμό το να είναι κανείς θερμόαιμος δε θεωρείται μειονέκτημα αλλά πλεονέκτημα. Η ψυχή μας παραμένει αιωνίως παιδική, παθιάζεται με το παραμικρό και αρνείται να μεγαλώσει. Τι να κάνουμε, έτσι είμαστε…λίγο Βαλκάνιοι, λίγο Καυκάσιοι, αλλά κυρίως Μεσόγειοι» (σελ. 305-306).

«Νισάφι πια με αυτό το μασκαριλίκι! Ένας τρελός έριξε μια πέτρα στο πηγάδι και χίλιοι γνωστικοί προσπαθείτε να τη βγάλετε!» (σελ. 330).

«Ίσως αυτή η μελαγχολία για την οποία μιλάς να μοιάζει κάπως με τη δική μας κρίση ταυτότητας…Έχουμε το σώμα μας στα ανατολικά της Μεσογείου, το ένα μάγουλο στην Ευρώπη, το άλλο στην Ασία, τα μπράτσα μας στον Καύκασο και τα Βαλκάνια και τα πόδια μας στη Μέση Ανατολή» (σελ. 337).

Βιβλίο Ο δρόμος του φεγγαριού
Συγγραφέας Όμηρος Αβραμίδης
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ωκεανίδα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

ΠΡΟΣΟΧΗ, SPOILERS

Κύπρος. Η Χρύσα γνωρίζει τον Αλέκο κι αγαπιούνται κλπ. Από μια παρεξήγηση όμως ο Αλέκος νομίζει ότι έχει εραστή και η Χρύσα, πληγωμένη, μεταναστεύει στην Αυστραλία όπου την περιμένει ο θείος της (μιλάμε για δεκαετία του 1960). Ο Αλέκος παντρεύεται στην Κύπρο και την ημέρα της εισβολής των Τούρκων στο νησί η οικογένειά του δολοφονείται. Κατατάσσεται στον στρατό για εκδίκηση κι όταν τα πράγματα καταλαγιάζουν ο παιδικός του φίλος τον καλεί στην Αυστραλία, όπου μετανάστευσε κι αυτός πριν χρόνια, νυμφευόμενος συμπτωματικά την αδερφή του συζύγου της Χρύσας και έπαθε σοκ όταν ανακάλυψε τη Χρύσα, που του εξομολογήθηκε ότι ακόμη δεν ξέχασε τον Αλέκο. Ο Άλεξ-Αλέκος προοδεύει (φυσικά) και παρ’ όλες τις προσπάθειες του κοινού τους φίλου Νίκου να μην αποκαλυφθεί η σύμπτωση η Χρύσα κι ο Αλέκος συναντιούνται σε μεγάλη δεξίωση. Και….

Υπόθεση τραβηγμένη από τα μαλλιά και δυστυχώς η γραφή δε σε βοηθά να την πιστέψεις. Κι εδώ οι ήρωες κοιτούν τα ρολόγια τους κάθε τρεις και λίγο, το ίδιο κι ο αναγνώστης. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι για μια παρεξήγηση και μάλιστα ερωτική θα μεταναστεύσω στην άλλη άκρη της γης, με τίποτα όμως! Αν δε με ξέρει τόσο καλά κι αν με προσβάλει, μη σώσει και συνεχίσει μαζί μου, υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές! Μα στην Αυστραλία; Μια ιστορία που με το ζόρι ρίχνονται μέσα οι ανατροπές. Μια ερωτική ιστορία, που ξεκινά τρυφερά (ωραία η σκηνή του πλοίου), διαλύεται και ξαφνικά εισβάλλουν οι Τούρκοι στο νησί;  Oι ήρωες έχουν ένα background, κινούνται σε κάποιο πλαίσιο, σε κάποιο ιστορικό υπόβαθρο (η κατάταξη των παιδικών φίλων Νίκου και Αλέκου στην ΕΟΚΑ στα νιάτα τους δεν το σώζει), δε γίνεται ξαφνικά να βρίσκονται σε έναν κυκεώνα γεγονότων και εξελίξεων! Λάθος του συγγραφέα που θεωρεί δεδομένο ότι ο αναγνώστης ξέρει τα γεγονότα που οδήγησαν στην κατάληψη από τους Τούρκους και τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν εκείνες τις τραγικές μέρες.

Άλλο λάθος είναι το εξής: σε πολλές επικεφαλίδες γράφονται χρονολογίες. Δεν μπορείς να μου γράφεις 1964 και να ακολουθείς χρονολογική σειρά αλλά στην αρχή να μου πετάς ένα 1945 για να γνωρίσουμε την παιδική ζωή της Χρύσας που δεν πιάνει πάνω από 2 σελίδες και στο ίδιο κεφάλαιο να γυρίζεις πίσω στο παρόν χωρίς χρονολογική επισήμανση. Το ίδιο λάθος γίνεται και στο τρίτο μέρος, όπου γνωρίζουμε το παρελθόν της οικογένειας Βανέζη στην Αυστραλία και πώς έγιναν πλούσιοι χωρίς καμία χρονολογία στα παρελθόντα!

Κι άλλο ένα λάθος μάλλον λιγότερο σημαντικό: μια γυναίκα όσο και να βαριέται, όσο και να κοπροσκυλιάζει από καναπέ σε κρεβάτι και τανάπαλιν σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση δε θα ανοίξει το Economist για να το δει αδιάφορα, δεν είναι το Hello ή το ΟΚ να ξεφυλλίσει φωτογραφίες διασήμων, είναι οικονομική εφημερίδα (βλέπε Καθημερινή), άσε που λερώνει! Δεν υπάρχει γυναίκα μη-επιχειρηματίας στον πλανήτη που να ανοίξει οικονομική εφημερίδα για να περάσει την ώρα της! Θα βάψει νύχι, θα πάρει τηλέφωνο τις φίλες της, θα βγει με τις φίλες της, άντε το πολύ πολύ να ταΐσει τα παιδιά της!!!

Σε γενικές γραμμές δε μου άρεσε, παρ’ όλο που επιμένω ότι αν ήταν γραμμένο αλλιώς στο τέλος θα δάκρυζα γιατί ήταν πολύ ωραίο το φινάλε. Επίσης καλογραμμένες οι σκηνές της αυστραλέζικης φύσης και γενικά το Σίδνεϊ και η Νέα Ζηλανδία. Αλλά πέραν τούτου ουδέν!

Βιβλίο Το ημερολόγιο ενός εξερευνητή #1
Συγγραφέας Τζένη Κουτσοδημητροπούλου
Εικονογράφος Σάντρα Ελευθερίου
Κατηγορία Παιδικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ελληνοεκδοτική
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο μιας διασκεδαστικής περιπέτειας για παιδιά από 9 ετών και πάνω, γεμάτης χιουμοριστικά περιστατικά, πολλές γεωγραφικές πληροφορίες γύρω από την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, μυστήριο και αγωνία. Έμαθα πολλά πράγματα αλλά πάνω απ’ όλα αγάπησα τη γραφή της κυρίας Κουτσοδημητροπούλου, γιατί κατάφερε να με εντάξει στον ψυχισμό ενός παιδιού σαν τον Άρη, να με παρασύρει σε μια καθόλου συνηθισμένη ιστορία και ταυτόχρονα να μου μάθει πράγματα γύρω από την οικολογική συνείδηση και τον τρόπο ζωής σε μια μακρινή ήπειρο, όπως η Αυστραλία.

Ο Άρης είναι ένα συνηθισμένο παιδί που διαβάζει Λούκι Λουκ στον ελεύθερο χρόνο του, πρόθυμο και εργατικό (καλά, ας μην του χαρίζανε τη σοφίτα αν δεν την καθάριζε μόνος του και θα σου ‘λεγα εγώ). Γέλασα πολύ με την κλασική κουτσομπόλα γειτόνισσα, την κυρία Μοσχούλα και συμπάθησα το κοριτσάκι του δεύτερου ορόφου, τη Λίνα, που θυμάται ακόμη τον παράξενο Φίλιππο Φευγάτο, έναν επιστήμονα που μια μέρα εντελώς ξαφνικά μεταφέρθηκε με ζουρλομανδύα σε άσυλο. Τι πραγματικά να του συνέβη άραγε; Όντως τρελάθηκε ή ήταν θύμα σκευωρίας, μιας και οι ανακαλύψεις του δεν άρεσαν σε κάποιους;

Η εικονογράφηση της κυρίας Σάντρας Ελευθερίου είναι εκπληκτική. Εναλλάσσεται ανάμεσα στο ασπρόμαυρο και το έγχρωμο, είναι λεπτομερέστατη και αποτυπώνει με σαφήνεια και δυναμισμό μια ποικιλία σκηνών, από τη μακρινή Νέα Ζηλανδία ως τη σοφίτα του καθηγητή και το διαμέρισμα του Άρη. Πολλές φορές μου φάνηκε σα να έβλεπα καλοδουλεμένο κινούμενο σχέδιο από γνωστή εταιρεία παραγωγής ταινιών!

Το πρώτο βιβλίο από το «Ημερολόγιο ενός εξερευνητή» είναι μια διασκεδαστική, επιμορφωτική ιστορία, γεμάτη πληροφορίες για την κουλτούρα των Αβοριγίνων και αγωνία για την τύχη του καθηγητή Φευγάτου. Σασπένς, γνώση και καλοσχεδιασμένη πλοκή, γραμμένη σε σωστά και πλούσια ελληνικά. Αναρωτιέμαι ποιος κατέχει το δεύτερο ημερολόγιο και τι θα συμβεί στο επόμενο βιβλίο!