Βιβλίο Δώδεκα χτύποι 
Συγγραφέας Νίκος Γονίδης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Βακχικόν
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Μάνος Παυλίδης εργάζεται τρία χρόνια ως ιδιωτικός ντετέκτιβ χωρίς όμως ιδιαίτερες επιτυχίες στο ενεργητικό του κι έτσι οι φίλοι του προσπαθούν να του πουν ότι αυτή η δουλειά δεν του ταιριάζει. Αναλαμβάνει κυρίως παρακολουθήσεις και εξαφανίσεις προσώπων όμως λίγο πριν το πάρει κι εκείνος απόφαση ένας μυστηριώδης άντρας του αναθέτει κάτι πρωτόγνωρο: να παρακολουθήσει τα άτομα που θεωρεί ότι τον θέλουν νεκρό με την προϋπόθεση να του έχει βρει αποδείξεις ως το τελευταίο λεπτό του χρόνου, γιατί αν αλλάξει το έτος και δεν υπάρχουν απαντήσεις η συμφωνία διαλύεται. Γιατί όμως ο Μάνος δέχεται ανώνυμη επιστολή να παρατήσει αμέσως την υπόθεση; Είναι πράγματι εύκολα τα λεφτά που θα κερδίσει ή κάποιος ψάχνει ένα εξιλαστήριο θύμα; Κινδυνεύει πραγματικά ο ντετέκτιβ; Κι από ποιον;

Το μυθιστόρημα βαδίζει σε γνώριμα μονοπάτια του αστυνομικού είδους, ταυτόχρονα όμως έχει και αρκετές εκπλήξεις, όπως την πρωτοπρόσωπη αφήγηση που γίνεται από τον Νίκο, έναν από τους φίλους του Μάνου κι όχι από τον ντετέκτιβ. Η πλοκή δείχνει αρχικά αναμενόμενη και σχεδόν μονοδιάστατη, σύντομα όμως αρχίζουν να εμφανίζονται χαρακτήρες που την εμπλουτίζουν και διαπίστωσα πως έχουμε ένα σωστά σχεδιασμένο, πολυδιάστατο και γεμάτο ανατροπές αστυνομικό μυθιστόρημα με κρυμμένους άσους και απρόσμενες ανατροπές. Παρ’ όλη τη σκληρότητα του θέματος και το είδος του, το κείμενο έχει κατά καιρούς παρομοιώσεις και μεταφορές που δείχνουν μια ρομαντική πλευρά του Νίκου που αφηγείται κι αυτά στολίζουν αναπάντεχα τις διαδρομές μας σε Αιγάλεω Κορυδαλλό, Περιστέρι, Καλλιθέα, Πειραιά, Κολωνό και άλλες περιοχές της Αθήνας. Δυστυχώς, σε κάποια σημεία υπάρχουν πιο εκτεταμένες απ’ ό,τι χρειάζεται παράγραφοι για να περιγράψει ο Νίκος την καθημερινότητά του στα μέσα μεταφοράς ή στο γραφείο, τις σκέψεις του, τα συναισθήματά του για τη Δήμητρα που αγαπάει και θαυμάζει, για το πώς σκέφτεται να δράσει σε μια κατάσταση, καθώς και οι παρένθετες αφηγήσεις για τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη, για μια φιλία στην κατεχόμενη Αθήνα του 1942 και άλλες, ενδιαφέρουσες μεν ιστορίες αλλά ίσως όχι και τόσο σχετικές με τη ροή της αφήγησης. Το μυθιστόρημα ολοκληρώνεται σωστά και χωρίς βιασύνη ούτε προχειρότητα, αφήνοντάς με απόλυτα ικανοποιημένο.

Βιβλίο Έγκλημα στο Πότζο
Συγγραφέας Πάνος Παντελούκας
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Βακχικόν
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στη γραφική κωμόπολη Μπάκολι κοντά στη Νάπολη, η τριαντατριάχρονη Κοντσέτα Ιλιάνο εντοπίζεται νεκρή στον δύσβατο και απόμερο κόλπο Πότζο. Τα ίχνη οδηγούν σε φοιτητές του Πανεπιστημίου της Νάπολης, καθώς και στον χώρο των ανασκαφών του άντρου της Κυβέλης στην Κούμα. Τι σχέση έχουν το θύμα με μια παρέα Έλληνες σπουδαστές και γιατί εξαφανίστηκε ο σύντροφός της, Δημήτρης Σταύρου; Τι συνέβη την προηγούμενη νύχτα και πόσο εύκολα θα λυθεί το μυστήριο; Την υπόθεση αναλαμβάνουν ο επιθεωρητής της τοπικής αστυνομίας Νικόλα Σκιάνο και ο καθηγητής εγκληματολογίας Οράτσιο Σπινέλλι. Ο πρώτος είναι διαχυτικός, φωνακλάς, απαιτητικός, ενθουσιώδης και ζητά τη βοήθεια του Έλληνα συναδέλφου του αστυνόμου, Σωτήρη Μήτρου, για να βγάλει άκρη σε αυτήν την υπόθεση. Ο δεύτερος, με το καπέλο του ναυτικού και τη χαρακτηριστική του πίπα, είναι κλειστός, αθόρυβος κι εσωστρεφής, του αρέσει μάλιστα να επισκέπτεται τη δημοτική βιβλιοθήκη για να συμπληρώνει τις έρευνές του και να βοηθάει τη συλλογιστική του όταν είναι να λύσει ένα αίνιγμα.

Η ιστορία ξεδιπλώνεται σε σύντομα κεφάλαια και η δράση προχωράει κυρίως μέσω διαλόγων, διαδικαστικών ενεργειών, ανακρίσεων, σκέψεων και αναλύσεων από τους εμπλεκόμενους και μαρτυρικών καταθέσεων, χωρίς να υπάρχουν πολλές ή αξιομνημόνευτες σκηνές δράσης. Το μοτίβο επίλυσης μου θύμισε αρκετά αυτό των κλασικών αστυνομικών μυστηρίων, μ’ έναν συνδυασμό εσωστρέφειας αλά Σέρλοκ Χολμς και τελικής αποκάλυψης αλά Ηραλής Πουαρό, μιας και ο καθηγητής κρατάει τα πάντα για τον εαυτό του, κάνει ερωτήσεις ή προβαίνει σε πράξεις φαινομενικά άκυρες ή περίεργες και τελικά ρίχνει το απαραίτητο φως όταν φτάνουμε στο τέλος. Ενδιαφέρουσα κεντρική ιδέα, καλή ανάπτυξη της ιστορίας και οι σελίδες γεμίζουν από ευωδιές που προέρχονται από τα αχνιστά και λαχταριστά πιάτα της Ασούντα Σπινέλλι.

Βιβλίο Το έπαθλο 
Συγγραφέας Δημήτρης Καλανδράνης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Αναγέννηση
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Δημήτρης Καλανδράνης, μετά τον αξιόλογο «Ασκητή» του, επιστρέφει με μια νέα ιστορία γεμάτη δύναμη, θάρρος, περιπέτειες και έρωτα. Η δράση εκτυλίσσεται κυρίως στο Κάιρο και τη Μανσούρα της Αιγύπτου, όπου πλέον η ακμαία ελληνική κοινότητα βλέπει με τρόμο τις προσπάθειες του νέου ηγέτη, Γκαμάλ Νάσερ, για εθνικοποίηση των ξένων περιουσιών, κάτι που θα της στοιχίσει τα όνειρα και τους κόπους πολλών γενεών. Ο Ιάσων ζει και μεγαλώνει στη Μανσούρα και μεταβαίνει στο Κάιρο όπου η γνωριμία του με την Άννα θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και θα πυροδοτήσει απρόσμενες εξελίξεις. Ο συγγραφέας, γεννημένος κι ο ίδιος σε αυτήν τη χώρα, προσπαθεί να καταγράψει αποστασιοποιημένα και με ουδετερότητα τα ιστορικά γεγονότα που οδήγησαν στον ξεριζωμό του ελληνικού κυρίως στοιχείου και επηρεάζουν συνεχώς τις αποφάσεις και τις πράξεις του πρωταγωνιστή του. Η ζωή του Ιάσονα έχει δυσκολίες, αναποδιές κι εμπόδια, ο έρωτας με την Άννα δείχνει να ευοδώνεται, κάποιοι όμως εκμεταλλεύονται καταστάσεις και εξυφαίνουν ένα σατανικό σχέδιο.

Το μυθιστόρημα ξεκινάει με το μαγευτικό ταξίδι του νεαρού, που γνωρίζει τα σημαντικά λιμάνια της εποχής (Γένοβα, Μασσαλία, Νάπολη και φυσικά Πειραιά), τα οποία και δίνονται με ενδιαφέρουσες περιγραφές και με αφορμή κωμικοτραγικά γεγονότα. Η ιστορία σταματάει σε καίριο σημείο για να γυρίσουμε στο παρελθόν και να κατανοήσουμε καλύτερα πώς έφτασε ως εδώ ο ήρωας, πώς γνώρισε την Άννα, πώς ανελίχθηκε σε σημαντική θέση εργασίας και πώς εκμεταλλεύτηκε θετικά την αγάπη του για την ισπανική γλώσσα και τις λαμπρές του επιδόσεις στην εκμάθησή της ενώ στη συνέχεια επιστρέφουμε μεν στην αρχική αφήγηση, ταυτόχρονα όμως παρακολουθούμε και τη ζωή της Άννας, που μια παρεξήγηση θα την απομακρύνει από τον αγαπημένο της. Η γραφή είναι ρεαλιστική, παραστατική και ολοζώντανη, εξισορροπημένα ρομαντική, παραθέτει πολλές λεπτομέρειες από τις δραματικές εξελίξεις στις ζωές των Ελλήνων της Αιγύπτου και τις ενσωματώνει σωστά στις ανατροπές του κειμένου. Καταγράφονται παραστατικά η ζωή στην Αίγυπτο και η παράδοξη «συγκατοίκηση» Ευρωπαίων και μουσουλμάνων, με τα διαφορετικά ήθη και έθιμα, τις λατρείες σε διαφορετικούς χώρους και με διαφορετικά ονόματα του Θεού, κι έτσι ζωντανεύει μια Αίγυπτος χαμένη για πάντα.

Το μυθιστόρημα κάνει έναν συγκινητικό και γλυκό κύκλο, έχει συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα, εκπλήξεις και σασπένς, τρυφερότητα, δικαίωση, όλα δοσμένα με μέτρο και αληθοφάνεια. Κατά καιρούς ο συγγραφέας χαρίζει και διάφορα ηθικοπλαστικά μηνύματα που αποτελούν τους φάρους στο μονοπάτι του Ιάσονα, διαχρονικά και απαραίτητα για να βελτιώσουμε και τη δική μας συμπεριφορά και νοοτροπία. Πρόκειται για ένα σχεδόν αυτοβιογραφικό βιβλίο, με τη φωτογραφία της Άννας να ποζάρει στο εξώφυλλο μ’ ένα βλέμμα που χωράει όλες τις ημέρες της ζωής της, σε μια ηλικία που δεν ήξερε τι αυτή της επεφύλασσε. Επιπλέον στις αρχές των κεφαλαίων υπάρχουν φωτογραφίες με στιγμιότυπα και τοπόσημα του Καΐρου, προσωπικά έγγραφα και άλλα τεκμήρια αυτής της περιπετειώδους ζωής. Πριν κλείσω, ας μου επιτραπεί μια ξεχωριστή αναφορά στη συνολική εκδοτική προσπάθεια, που είναι αξιέπαινη και χωρίς τυπογραφικά ή ορθογραφικά λάθη. Πρόκειται για συνεργασία του συγγραφέα με το βιβλιοπωλείο «Αναγέννηση» της Πάρου κι ήταν μια πραγματικά ευχάριστη έκπληξη, μιας και πολλές φορές ως τώρα έχω συναντήσει σε μικρότερου βεληνεκούς εκδόσεις αξιόλογα κείμενα να είναι παραδομένα σε έναν κυκεώνα λαθών και αβλεψιών. Το βιβλίο έχει καλή γραμματοσειρά, σωστά κενά, διακριτή σελιδοποίηση και προσεγμένο δέσιμο. Ας μου επιτραπεί λοιπόν να εκφράσω τα θερμά μου συγχαρητήρια για την έξωθεν και έσωθεν σωστή και καλή δουλειά.

«Το έπαθλο» είναι μια ιστορία που με συγκίνησε, μου χάρισε όμορφες αναγνωστικές στιγμές και με ταξίδεψε σε πόλεις μακρινές και ψυχές φωτισμένες ή ημισκότεινες. Γλαφυρότητα και ενάργεια, ανατροπές και εκπλήξεις, αγάπη και κίνδυνοι, καλό και κακό συγκροτούν ένα μυθιστόρημα που αξίζει να διαβαστεί. Νάπολη, Μασσαλία, Γένοβα, Σεβίλλη, Κάιρο, Λονδίνο και Αθήνα είναι οι τόποι όπου στέλνει η μοίρα τον Ιάσονα και την Άννα, πιστεύοντας πως θα τους χωρίσει, τίποτα όμως δεν κρατάει για πάντα, ειδικά αν είναι άδικο.

Βιβλίο Ο χορός των λέμινγκς
Συγγραφέας Κωνσταντής Σταυρόπουλος
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κριτική
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μπάρι, Νάπολη, Βεγγάζη είναι οι τόποι όπου εκτυλίσσεται αυτό το υπέροχο ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Εξαιρετικά καλογραμμένο, λεπτομερές ως προς τον τόπο και τις πόλεις που περιγράφει, γρήγορο αλλά όχι βιαστικό, με χιλιάδες κοινωνικές προεκτάσεις και μηνύματα. Η γραφή είναι πολύ καλή, με ένα σωρό διαφορετικές παρομοιώσεις, αμεσότητα και ρεαλισμό. Πίστεψα πραγματικά ότι ταξίδευα κι εγώ με τον Ντάριο στη Λιβύη και την Ιταλία, ένιωθα κι εγώ την υπομονή του ενός πελάτη μου να εξαντλείται, κινδύνευσα κι εγώ από το ξύλο που τρώει ο πρωταγωνιστής. Σπιρτόζικο, διαφορετικά δοσμένο από τα συνήθη του είδους, το αγάπησα! Αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν που αντί να μας παρέχει ο συγγραφέας ένα ένα στοιχείο για τη λύση του μυστηρίου, μας πλησιάζει σε αυτό για να μας απομακρύνει αμέσως και να μας πάει αλλού. Μου έσπασε τα νεύρα, γιατί άργησα να καταλάβω για ποιο πράγμα συζητάμε, όμως αυτή ακριβώς ήταν και η μαγεία του!

Για ποιο να πρωτογράψω; Για τη διαφθορά, το χρήμα που κινεί τα πάντα, τη δύσκολη ζωή στη Λιβύη αμέσως μετά τον Καντάφι, ή για τα παιδιά που ακροβατούν ανάμεσα στην εφηβεία και την ενηλικίωση μέχρι να τα εκμεταλλευτεί κάποιος για τους δικούς του σκοπούς και εμφυσώντας τους τον σάπιο αέρα του εθνικισμού τα παρασύρει σε δύσβατες ατραπούς, ωθώντας τα στη μαζική «αυτοκτονία» (τρόπος του λέγειν), σαν άλλα λέμινγκς; (τα λέμινγκς είναι τρωκτικά που κάποια στιγμή στη ζωή τους ακολουθούν μια ανεξήγητη βιολογική παρόρμηση και αυτοκτονούν ομαδικά).

Το ερωτικό κομμάτι του βιβλίου ήταν παραδόξως αρκετά ρομαντικό, χωρίς να καταφεύγει σε σαχλές, επαναλαμβανόμενες λέξεις και σκηνές. Ένας σκληρός, απογοητευμένος από τη ζωή, σχεδόν άνεργος και κυνικός ντετέκτιβ ερωτεύεται μα γυναίκα, απόλυτα, δοτικά, ρομαντικά. Ευτυχώς αυτό το κομμάτι έχει αίσιο τέλος αλλά είναι εξίσου καλοδοσμένο, με ερωτικές σκηνές που αγνόησα και ένα δέσιμο πρωτόγνωρο και δυνατό, που με συγκίνησε. Το γεγονός λοιπόν ότι έχουμε μια πρωτότυπα γραμμένη αστυνομική υπόθεση, με πιστολίδια, καταδιώξεις, ξύλο, ανθρώπους της νύχτας και του λαθρεμπορίου, κι από την άλλη ο συγγραφέας μας ραίνει με τριαντάφυλλα δείχνει απόλυτο έλεγχο της πλοκής και γνώση της δυνατότητας ότι θα τα φέρει εις πέρας χωρίς να μπατάρει το κείμενο είτε από τη μια είτε από την άλλη μεριά.

Ένα υπέροχο, καλογραμμένο και διαφορετικό δείγμα αστυνομικής λογοτεχνίας.

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Αν και το στομάχι μου πρέπει να έμοιαζε με αποτύπωμα τσίχλας πάνω στην άσφαλτο, με τα χνάρια από τα λάστιχα του αυτοκινήτου να της έχουν δώσει το οριστικό της σχήμα, ένας καφές και ένα τσιγάρο νομίζω θα έκαναν την κατάσταση πιο υποφερτή» (σελ. 80).

«Αν ξέρεις πως κάτι θα πεθάνει, κοιτάς να το σκοτώσεις πριν την ώρα του. Πριν σου δώσει πράγματα που θα σε λυγίσουν με το θάνατό του» (σελ. 144).

Βιβλίο Εις το όνομα της μητρός
Συγγραφέας Φιλομήλα Λαπατά
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Ιστορικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Με τα μάτια της συγγραφέως ζούμε την Τεργέστη του 1800, τη Νάπολη και την Αθήνα του 1850 περίπου και την Αθήνα των αρχών του 20ού αιώνα. Έρωτες, πάθη και μυστικά που καλύπτουν τρεις γενιές μιας οικογένειας μεταναστών κι επιτυχημένων στον εκάστοτε τόπο τους Ελλήνων. Από τις πιο απολαυστικές σκηνές η εισβολή της πόρνης-ερωμένης στην κηδεία του πρώην εραστή της, ντυμένη στα κόκκινα, κι ύστερα φτύνει κατάμουτρα το νεκρό μπροστά στα μάτια της οικογένειάς του και της καλής κοινωνίας της Νάπολης! Σκηνάρα, όχι αστεία! Από κει και πέρα έχουμε συναισθήματα, χαρές, λύπες, αγώνα ενάντια στην αδικία και τα σχέδια της ζωής, ελπίδες για μια νέα αρχή κι έναν άτυπο ατρειδικό κύκλο.

Ο Έκτωρ Κορωναίος και η Αλκυόνη Παΐζη παντρεύονται το 1800 στην Τεργέστη. Εκείνος επιφανής κοσμηματοπώλης και προμηθευτής βασιλικών οίκων. Από τα παιδιά τους η Εκάβη και ο Ιδομενέας ζουν τραγικές στιγμές που θα στιγματίσουν την οικογένεια κι έτσι παίρνουν το τρίτο παιδί και φεύγουν για Νάπολη να ξεκινήσουν από την αρχή. Ο Λαέρτης λοιπόν πέφτει στα δίχτυα Ναπολιτάνας κοινής γυναίκας (όχι ακριβώς πόρνης) και ξετρελαίνεται μαζί της. Κι εκείνη μαζί του. Αλλά η κοινωνική ηθική και οι επιταγές της οικογενείας του τους χωρίζουν αλλά εκείνη μένει έγκυος. Κι εκείνος νιώθει παγιδευμένος σε έναν γάμο για τον οποίο αγωνίζεται η γυναίκα του κι εκείνη γεμίζει μίσος που την αρρωσταίνει θανάσιμα. Έτσι ολοκληρώνεται μια από τις τραγικότερες ιστορίες που έχει να μας αφηγηθεί η κυρία Λαπατά, μέσω μιας απογόνου της οικογενείας. Το βιβλίο κλείνει με τη φράση: “Ό,τι έγινε, έγινε για λόγους που μονάχα η ζωή τους γνωρίζει. Δεν μπορώ να αλλάξω το παρελθόν. Μπορώ όμως να διαλέξω τον τρόπο που θα το θυμάμαι και θα το τιμάω”. Στρωτή αφήγηση, ιδιωματισμοί, η ιστορία της Τεργέστης, της Νάπολης και της Αθήνας ταιριάζουν όπως πάντα μια χαρά με τα γεγονότα του μυθιστορήματος και στις τελευταίες σελίδες υπάρχουν οπτικές αναπαραστάσεις της Νάπολης που συμπληρώνουν την εικόνα για την εποχή και τον τόπο. Καλογραμμένο και συναισθηματικό.