Βιβλίο Τέλος βάρδιας
Τίτλος πρωτοτύπου End of watch
Συγγραφέας Stephen King
Μεταφραστής Παλμύρα Ισμυρίδου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κλειδάριθμος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το μυθιστόρημα ακροβατεί ανάμεσα στο αστυνομικό είδος και τη μεταφυσική φαντασία που μόνο ένας συγγραφέας σαν τον Stephen King μπορεί να ζωντανέψει. Η ιστορία αφορά ξεκάθαρα ένα κλείσιμο λογαριασμών ανάμεσα σε όλους τους χαρακτήρες που έχει γνωρίσει στα δύο προηγούμενα βιβλία ο αναγνώστης και χρησιμοποιεί με έξυπνο τρόπο μια απίθανη πλοκή που χαρίζει απλόχερα φόβο, ένταση και αγωνία. Τα καλολογικά στοιχεία και οι απρόσμενες παρομοιώσεις έχουν λιγοστέψει, φίλοι και εχθροί από τον «Κύριο Μερσέντες» και το «Ό,τι βρεις, δικό σου» αποκτούν μεγαλύτερο ή μικρότερο έδαφος και το απόλυτο κακό ετοιμάζει την εκδίκησή του με τρόπο ασύλληπτο.

«Τέλος βάρδιας» είναι η ονομασία για τη συνταξιοδότηση των αστυνομικών, που έχουν μεγάλο ποσοστό αυτοκτονιών όταν επιστρέφουν σε μια βαλτωμένη, ανούσια ζωή. Μεταφορικά λοιπόν μιλάμε για την ολοκλήρωση μιας δυνατής, συγκλονιστικής ιστορίας (παρ’ όλο που η Χόλι Γκίμπνι εμφανίζεται και στο μυθιστόρημα «Ο ξένος») για την οποία δεν μπορώ να γράψω τίποτε παραπάνω, για να μη χαλάσω τη μαγεία της ανάγνωσης. Διάσπαρτα κοινωνικά μηνύματα, όπως ο ρατσισμός, η μειωμένη αυτοπεποίθηση, ο εθισμός στα βιντεοπαιχνίδια δείχνουν τις αρνητικές πλευρές τους σε μια κοινωνία. Ο συγγραφέας από την αρχή σχεδόν αναφέρεται στα κακώς κείμενα της Αμερικής: «Αυτό το μαγαζί [τα Mc Donald’s] και όλα τα υπόλοιπα λιπαρά στέκια σαν αυτό είναι η μισή αιτία των δεινών της Αμερικής» (σελ. 11). Παρ’ όλο που δέχεται και επαινεί την ευεργετική επίδραση του διαδικτύου στη μείωση του ποσοστού αυτοκτονιών των συνταξιούχων αστυνομικών, αρκετές σελίδες αργότερα τονίζει: «…η αυτοδιάγνωση με τη βοήθεια του διαδικτύου είναι για τους ηλίθιους» (σελ. 89). Και πάλι, μέσα από μια λιτή πρόταση καταφέρνει να δημιουργήσει ρεαλιστικές εικόνες: «Έπειτα πέφτει στο κρεβάτι και κοιτάζει το σκοτάδι με μάτια ορθάνοιχτα, περιμένοντας τον ύπνο ή το πρωί, ό,τι έρθει πρώτο» (σελ. 289).

Οι αγαπημένοι μου Μπιλ Χότζες και Χόλι Γκίμπνι ξεκινάνε από την πρώτη σχεδόν σελίδα να ερευνούν με τον δικό τους τρόπο τις συνθήκες αυτοκτονίας που ανέλαβαν να εξιχνιάσουν ο Πίτερ Χαντλι και η Ίζαμπελ Τζέινς, με άφθονες αναφορές και spoilers κυρίως στην ιστορία του πρώτου βιβλίου της τριλογίας, «Ο κύριος Μερσέντες». Ο δολοφόνος Μπρέιντι Χάρτσφιλντ ήταν δεξιοτέχνης της τεχνολογίας μα πάνω απ’ όλα μπορούσε να καθοδηγήσει με ψηφιακό και χειριστικό τρόπο τους στόχους του στην αυτοκτονία. Τώρα όμως, εφτά χρόνια μετά το χτύπημα, εξακολουθεί να είναι «φυτό», επομένως πόσο άμεση σχέση μπορεί να έχει με το πρώτο θύμα της ιστορίας αλλά και με τα υπόλοιπα που εμφανίζονται σταδιακά; Ο Χότζες επιτέλους έχει καταλάβει πόσο μάταιο είναι να επισκέπτεται τον Κύριο Μερσέντες και κατάφερε τόσο καιρό τώρα να τον βγάλει από το μυαλό του, να όμως που η πραγματικότητα στρέφει τα φώτα της ξανά πάνω του. Και λαμβάνει και μήνυμα στον ιστότοπο της Μπλε Ομπρέλας! Ο Τζερόμ είναι στην Αριζόνα, με άδεια από το κολέγιο, για φιλανθρωπικούς λόγους, σύντομα όμως τα γεγονότα τον οδηγούν πίσω στην οικογένειά του και τον μπλέκουν σε μια ασύλληπτη εξέλιξη. Ως προς τη Χόλι, η επαγωγική και αφαιρετική ικανότητα σκέψης της είναι συναρπαστική, μιας και χάρη σ’ εκείνη αποκαλύπτονται σημεία-κλειδιά για τη διερεύνηση της υπόθεσης και η όλη διαδικασία φέρνει συνεχώς νέες αποκαλύψεις. Ο Τομ Σάουμπερς, ο πατέρας του Πιτ που γνωρίσαμε στο προηγούμενο βιβλίο, είναι κι αυτός εδώ, καθώς και το δίδυμο των αστυνομικών που στο πρώτο βιβλίο κατά λάθος ξεσκέπασαν μια ολόκληρη οπλαποθήκη! Όλη η τριλογία είναι μια συναρπαστική ενιαία ιστορία, έξυπνη και ευρηματική από την αρχή ως το τέλος και ολοκληρώνεται συγκινητικά, σωστά και κατάλληλα.

Τέλος, θα αναφέρω πόσο ανατριχιαστικό είναι το πρώτο κεφάλαιο, το οποίο όχι μόνο καταγράφει ξανά το μοιραίο συμβάν με τη Μερσέντες του πρώτου βιβλίου αλλά και γιατί αυτήν τη φορά δίνεται η επίθεση με τα μάτια ενός πληρώματος ασθενοφόρου που σπεύδει στο σημείο! Ο Μπρέιντι Χάρτσφιλντ, που ήδη από το πρώτο βιβλίο χαρακτηρίζεται «πρίγκιπας της αυτοκτονίας», είναι ένας γνήσιος και απόλυτα κακός χαρακτήρας ενώ η δεξιοτεχνία του συγγραφέα μου σήκωνε κάθε τρίχα όσο προχωρούσα στο βιβλίο. Μάλιστα, ο Μπρέιντι παραλληλίζεται με τον καρκίνο: «Ίσως ο καρκίνος μισεί τον εαυτό του, ίσως γεννήθηκε με την επιθυμία να σκοτώσει όχι τον ξενιστή αλλά τον ίδιο του τον εαυτό. Πράγμα που συνεπάγεται ότι ο καρκίνος είναι ο αληθινός πρίγκιπας της αυτοκτονίας» (σελ. 400). Και στο τέλος υπάρχει μια θλιβερή διαπίστωση: «Ωστόσο με ή χωρίς μέσα κοινωνικής δικτύωσης…η αυτοκτονία είναι κομμάτι της ζωής» (σελ. 498).

«Τέλος βάρδιας» λοιπόν και με λύπη μου αποχαιρέτησα μια από τις καλύτερες αστυνομικές ιστορίες και μια από τις πιο ενδιαφέρουσες παρέες επίλυσης αινιγμάτων. Επίσης, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην ξαναπιάσω στα χέρια μου ηλεκτρονικά παιχνίδια ούτε λιπαρά πρόχειρα γεύματα!

Βιβλίο Ό,τι βρεις, δικό σου
Τίτλος πρωτοτύπου Finders, keepers
Συγγραφέας Stephen King
Μεταφραστής Σταύρος Νικολάου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell 
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η συνέχεια του «Κυρίου Μερσέντες» είναι εξίσου καθηλωτική και ρεαλιστική, με νέους, τρισδιάστατους χαρακτήρες, κινηματογραφική δράση, σχόλια και παρατηρήσεις πάνω στην κοινωνική, επαγγελματική, σχολική και οικογενειακή ζωή. Οι δύο ιστορίες ξεδιπλώνονται παράλληλα και μαθαίνουμε τι συνέβη στον Μπέλαμι και στην οικογένεια του Σάουμπερς στο μακρινό αλλά και κοντινό παρελθόν. Ξαναζούμε την τραγική νύχτα του πρώτου βιβλίου της τριλογίας, νιώθουμε στο πετσί μας τα προβλήματα που πηγάζουν από την ανέχεια και την ανεργία, έτσι όπως περιγράφονται από έναν έφηβο και όλα αυτά κουμπώνουν αρμονικά στο σήμερα, όπου αυτοί οι παράλληλοι δρόμοι επιτέλους τέμνονται, με ολέθριες συνέπειες για όλους.

Ο Μόρις Μπέλαμι είναι γιος διάσημης καθηγήτριας Ιστορίας που ασχολούνταν και με τη λογοτεχνία. Με τη μητέρα του τσακώθηκε για την περιβόητη τριλογία του Τζίμι Γκολντ και το έσκασε από το σπίτι. Ο καβγάς τους ήταν πολύ καλά δοσμένος και παραστατικός. Οι αντιγνωμίες ήταν αντίστοιχες των χαρακτήρων και σε κάθε φράση φωτιζόταν και κάτι διαφορετικό ως προς το περιεχόμενο των βιβλίων για τα οποία τσακώνονταν, τόσο παραστατικά που πίστεψα πως όντως έχουν κυκλοφορήσει και δεν είναι κομμάτι της φαντασίας του Stephen King. Σε κάποιο σημείο μάλιστα, η μητέρα τονίζει: «Ένας καλός μυθιστοριογράφος δεν ηγείται, ακολουθεί τους ήρωές του. Ένας καλός μυθιστοριογράφος δε δημιουργεί γεγονότα, τα παρατηρεί καθώς συμβαίνουν και μετά καταγράφει αυτό που βλέπει» (σελ. 171). Η περίπτωση του Μπέλαμι δείχνει τον βαθμό φανατισμού στον οποίο μπορεί να φτάσει κάποιος αναγνώστης που δεν μπορεί να ξεχωρίσει εύκολα τη φαντασία από την πραγματικότητα ή, ακόμη χειρότερα, θέλει ο ήρωας με τον οποίο ταυτίστηκε να αναπτυχθεί με τον δικό του τρόπο! Όσο ξεδιπλώνεται η ιστορία του κακού του βιβλίου, βρίσκει ευκαιρία ο συγγραφέας να ασκήσει έμμεση κριτική σε αναγνωρισμένους και λιγότερο γνωστούς συγγραφείς, να αφήσει ωραίες απόψεις από την εμπειρία του στη συγγραφή, να παραστήσει με το γνωστό του στυλ τον κόσμο της λογοτεχνίας και της απόλαυσής της. «Η κριτική ματιά πρέπει να είναι πάντοτε ψυχρή και καθαρή» (σελ. 132), γράφει και αργότερα τονίζει πως «…η δημιουργική γραφή ήταν μια γνώση που δεν μπορούσε να μεταδοθεί με τη διδασκαλία αλλά μόνο να αποκτηθεί βιωματικά» (σελ. 142). Επίσης μου έκανε εντύπωση που ένα υπογεγραμμένο από συγγραφέα βιβλίο έχει μεγαλύτερη αξία από το να έχει και αφιέρωση!

Από το 2009 και εφεξής η ιστορία ξεδιπλώνεται από την οπτική του δεκατριάχρονου Πίτερ Σάουμπερς που ζει με τη μικρότερη αδελφή του και τους γονείς του σ’ ένα σπίτι όπου μετά βίας τα βγάζουν πέρα, λόγω της ανεργίας του πατέρα, Τομ. Τα πράγματα έγιναν χειρότερα όταν ο Τομ ήταν μεταξύ των ανθρώπων που άφησε ανάπηρους ο Κύριος Μερσέντες στο προηγούμενο βιβλίο κι έτσι παρακολουθούμε τη ζωή της οικογένειας να επιδεινώνεται οικονομικά και ψυχολογικά από σελίδα σε σελίδα. Ο τρόπος ασφάλισης, πρόνοιας και εργασίας καταγράφονται ωμά και χωρίς φιοριτούρες ενώ η αγωνία των ανθρώπων για ένα καλύτερο αύριο είναι σχεδόν απτή και μου έδωσε γροθιά στο στομάχι. Όσο οι γονείς του καβγαδίζουν, ο Πιτ εξερευνά τη νέα περιοχή της Λόουταουν όπου μετακόμισαν και ανακαλύπτει δίπλα σ’ ένα ρυάκι ένα μισοθαμμένο μπαούλο με τα σημειωματάρια του Ρόθστιν. Το αποτέλεσμα είναι, εκτός από το να χρησιμοποιήσει τα λεφτά, να διαβάσει τα κείμενα, να του αλλάξουν τη νοοτροπία και τον τρόπο σκέψης και τελικά από το λύκειο κιόλας να στραφεί στη μελέτη της λογοτεχνίας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δίνεται και πάλι στον Stephen King χώρος για να εκθέσει τις απόψεις του ως προς την κριτικογραφία και την αξία της διαχρονικότητας κάποιων βιβλίων (πετυχημένο το παράδειγμα μεταξύ Σόμερσετ Μομ και Γκράχαμ Γκριν): «…όλες οι απόψεις του είδους είναι υποκειμενικές και δεν είναι δυνατόν να καταλήξουμε ποτέ σε ένα και μόνο συμπέρασμα… Την απάντηση τη δίνει ο χρόνος… Μάλιστα! Ο χρόνος ξεδιαλέγει αμείλικτα τις σαχλαμάρες από τις μη σαχλαμάρες. Είναι μια φυσική, δαρβινική εργασία» (σελ. 122). Ντ. Χ. Λόρενς, Σόμερσετ Μομ, Φίλιπ Ροθ, Σολ Μπέλλοου, Έργουιν Σο αλλά και Μάικλ Κόνελι και άλλοι συγγραφείς μπολιάζουν τη ζωή του Πιτ με ιστορίες και παραδείγματα, κάποια εκ των οποίων είναι σα να περιγράφουν τη δική του ζωή με τις αναπάντεχες εξελίξεις.

Τέσσερα χρόνια μετά το τέλος ( ; ) της υπόθεσης του Κυρίου Μερσέντες, ο εξηνταεξάχρονος πλέον Μπιλ Χότζες είναι σε αυστηρή δίαιτα για να μην ξαναπάθει καρδιακό επεισόδιο, η Χόλι Γκίμπνι είναι εντελώς διαφορετική σαν άνθρωπος (προς το καλύτερο) κι εργάζεται στο γραφείο ανεξάρτητων (μιας και του αφαιρέθηκε η άδεια του ιδιωτικού ντετέκτιβ κάποια χρόνια πριν λόγω μπλεξίματος) ερευνών, κυρίως για εντοπισμό φυγόδικων και καταζητούμενων, του συνταξιούχου ντετέκτιβ «Finders Keepers» ενώ ο Τζερόμ Ρόμπινσον σπουδάζει στο Χάρβαρντ. Ο τρόπος και ο χρόνος που μπαίνουν στην ιστορία είναι πανέξυπνος και καταφέρνουν να βοηθήσουν σημαντικά τις εξελίξεις με τον δικό τους τρόπο. Αυτό που δε μου άρεσε είναι που όσο πλησιάζουμε στο τέλος του μυθιστορήματος χρησιμοποιείται και πάλι η κλιμάκωση της αγωνίας και ο αγώνας ενάντια στον χρόνο που γνωρίσαμε και στον «Κύριο Μερσέντες». Συναρπαστικές εξελίξεις, ανατροπές, αγωνία, μόνο που και πάλι αναρωτιέσαι αν θα προλάβουν οι «καλοί» τον «κακό». Ταυτόχρονα, ο Χότζες συνεχίζει να επισκέπτεται τον Κύριο Μερσέντες στο μέρος όπου νοσηλεύεται σε κατατονία και με σχεδόν πλήρη απουσία επικοινωνίας, χωρίς κι ο ίδιος να ξέρει το γιατί. Εδώ όμως αχνοφαίνεται ο Stephen King που παρακαλάς να ξαναδείς και προετοιμάζεται το έδαφος για τη δυναμική επιστροφή ενός πλάσματος που μάλλον απέκτησε κάτι που δεν έπρεπε!

Ευρηματικές ανατροπές, ρεαλιστικοί διάλογοι, ξεκάθαρα και σωστά ψυχογραφήματα, διαρκής αγωνία, όπως έγραψα και ανωτέρω, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του δευτέρου βιβλίου της τριλογίας. Παράλληλα, έχουμε και γλυκόπικρες διαπιστώσεις που καταβαραθρώνουν κάθε ελπίδα επιβίωσης στην Αμερική, τη Γη της Επαγγελίας: «Ήταν χαμένα κορμιά που θα κατέληγαν να κάνουν αδιέξοδους γάμους και να βρουν δουλειές χωρίς μέλλον. Θα έκαναν παιδιά που θα κατέληγαν εξίσου χαμένα κορμιά και θα χόρευαν στα γόνατά τους εγγόνια που θα είχαν την ίδια εξέλιξη πριν φτάσουν και οι ίδιοι στο τέρμα του αδιέξοδου δρόμου τους σε νοσοκομεία και γηροκομεία της συμφοράς, για να χαθούν τελικά στο σκοτάδι πιστεύοντας ότι είχαν ζήσει το Αμερικανικό Όνειρο…» (σελ. 162). Στο βιβλίο υπάρχουν επίσης νύξεις για τον πόλεμο στο Βιετνάμ και τον τρόπο που πρόδωσαν οι συμμετέχοντες στις διαδηλώσεις τα ιδεώδη της εποχής, καθώς και για τις πολιτικές αλλαγές στάσεων των Προέδρων ως προς τις σχέσεις τους με την Κίνα. Από τα πραγματολογικά στοιχεία, αυτό που με συγκλόνισε ήταν ο όρος hikikomori με τον οποίο περιέγραψε ο συγγραφέας την παλιά Χόλι, κάτι που με παρότρυνε να κάνω μια έρευνα στο διαδίκτυο. Έτσι, άνοιξε μπροστά μου ένα εντελώς καινούργιο πεδίο πληροφοριών, μιας και αυτό το φαινόμενο έχει αρχίσει να εξαπλώνεται και στη Δύση, εκτός από την Ιαπωνία όπου κάνει θραύση κι έμεινα άφωνος με τον κοινωνικό και ψυχολογικό εγκλεισμό που επιλέγουν κάποιοι άνθρωποι, αδύναμοι και φοβισμένοι ν’ αντιμετωπίσουν τις επιταγές της σύγχρονης κοινωνίας.

Το «Ό,τι βρεις, δικό σου» συνεχίζει σωστά και ευρηματικά την ιστορία του προηγούμενου βιβλίου, χωρίς ακρότητες και παρατραβηγμένες ή επιφανειακές λύσεις. Η αγωνία χτυπάει κόκκινο, παρατίθενται ενδιαφέρουσες απόψεις γύρω από τη λογοτεχνία και τον αμερικανικό τρόπο ζωής, καταγράφονται με έξυπνο τρόπο τα σημεία όπου μπορεί να φτάσει κάποιος αν κινδυνεύει η οικογένειά του και αν έχει παθιαστεί υπερβολικά με κάτι ενώ οι ανατροπές και οι εκπλήξεις δε σταματούν μέχρι την κυριολεκτικά τελευταία σελίδα του βιβλίου. Ανυπομονώ να βυθιστώ στον τελευταίο κρίκο της αλυσίδας, το «Τέλος βάρδιας», γιατί η πρόγευση που πήρα με ανατρίχιασε αρκετά!

Βιβλίο Ο κύριος Μερσέντες
Τίτλος πρωτοτύπου Mr Mercedes
Συγγραφέας Stephen King
Μεταφραστής Έφη Τσιρώνη
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell 
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Stephen King δε χρειάζεται συστάσεις, είναι μια πολυσχιδής προσωπικότητα και ένα πολυπρισματικό ταλέντο. Έχει γράψει βιβλία τρόμου, θρίλερ, αστυνομικά, κοινωνικά, εκ των οποίων κάποια αρέσουν και κάποια όχι. «Ο κύριος Μερσέντες» είναι το πρώτο βιβλίο μιας τριλογίας και είναι ένα καθαρά αστυνομικό μυθιστόρημα, γεμάτο ένταση, εκπλήξεις και αγωνία αλλά και ολοκληρωμένους χαρακτήρες και παραστατικότατες περιγραφές. Ο συγγραφέας στήνει ολόκληρα μικρο-σκηνικά, ζωντανεύοντας εικόνες της καθημερινής αμερικανικής ζωής (αγωνία για ένα καλύτερο αύριο, ατέλειωτες ουρές απελπισμένων ανθρώπων για μόλις «1000 θέσεις εργασίας-εγγυημένες», χάζεμα μπροστά στην τηλεόραση παρακολουθώντας εφήμερες βλακείες και πολλά άλλα) με τόσο συναρπαστικό τρόπο που είναι καλοδεχούμενες γιατί με τον τρόπο τους είναι αναπόσπαστο κομμάτι της αφήγησης. Αιχμές (και πάλι) απέναντι στον μαλθακό τρόπο ζωής, στην εμπιστοσύνη που εύκολα κερδίζεις αν είσαι καπάτσος, και ανάμεσα σε αυτά κάποιες φορές πετάγονται προσωπικές σκέψεις του συγγραφέα επί παντός σχεδόν επιστητού που σε σταματούν από το διάβασμα: «Όλες οι θρησκείες λένε ψέματα. Όλες οι ηθικές επιταγές είναι πλάνες. Ακόμα και τ’ αστέρια ψευδαίσθηση είναι. Η αλήθεια είναι το σκοτάδι και το μόνο που έχει σημασία πριν διαβεί κανείς το κατώφλι του είναι η δήλωση που θα κάνει. Το πώς θα φτιάξει μια βαθιά χαρακιά στο δέρμα του κόσμου, αφήνοντας το σημάδι του. Αυτό είναι όλο κι όλο η Ιστορία: ένας ουλώδης ιστός» (σελ. 380). Και μέσα στο σκηνικό του σασπένς ξεπετάγονται σκόρπια καλολογικά στοιχεία και ιδιαίτερες παρομοιώσεις και μεταφορές: «…τούτο εδώ το χρώμα ήταν αντι-αυγινό, υγρό και ωχρό σαν το μάγουλο ανθρώπου που έχει πεθάνει εδώ και μια ολόκληρη μέρα» (σελ. 20).

Ο συνταξιούχος πλέον ντετέκτιβ Γουίλιαμ (Μπιλ) Χότζες λαμβάνει μια επιστολή από τον άνθρωπο που είχε θερίσει τον προηγούμενο χρόνο με μια κλεμμένη Μερσέντες τους ανθρώπους που περίμεναν έξω από το εμπορικό κέντρο της πόλης την Ημερίδα Εύρεσης Εργασίας. Ένας δολοφόνος που δεν κατάφερε να πιάσει ο Χότζες τώρα ξαναβγαίνει στο προσκήνιο για να καυχηθεί και να τον προκαλέσει, μιας και, όπως τον βεβαιώνει, δε θα το ξανακάνει γιατί αυτή η μία φορά ήταν υπερ-αρκετή! Ο Χότζες βρίσκει ευκαιρία να ξεφύγει από την τελματωμένη ρουτίνα μπροστά στην τηλεόραση που τον οδηγεί σε αναπόφευκτες σκέψεις αυτοκτονίας τώρα που η αδρεναλίνη του έχει πέσει στα τάρταρα κι επιπλέον η επιστολή τον έχει προσβάλει με την αλαζονεία και την υπεροψία του συντάκτη της, που του επιτίθεται και με προσωπικά υπονοούμενα για την άχαρη και ανούσια ζωή που διάγει τώρα. «Η απροκάλυπτη αλαζονεία της επιστολής του ψυχάκια τον έχει εκνευρίσει άσχημα. Αλλά, παραδέχεται, τον έχει εκνευρίσει άσχημα με καλό τρόπο. Του έχει δώσει αίσθηση του στόχου, του έχει δώσει ένα σκοπό, και μετά από τους τελευταίους λίγους μήνες, αυτό από μόνο του είναι πολύ σπουδαίο» (σελ. 117).

Έτσι ξεκινάει ένα συναρπαστικό κυνήγι θηρευτή και θηράματος, μιας και γνωρίζουμε τον δολοφόνο και τη ζωή του από την αρχή του βιβλίου! Ο πρώην αστυνομικός είναι «πολύ σκληρός για να πεθάνει» και μια σειρά από γεγονότα τον βοηθούν να υψώσει ανάστημα και ν’ αρχίσει να προκαλεί τον δολοφόνο μέσα από την «Μπλε Ομπρέλα της Ντέμπι», ένα κοινωνικό δίκτυο όπου ενδιαφέροντες άνθρωποι ανταλλάσσουν ενδιαφέρουσες απόψεις. Όλο αυτό θα οδηγήσει τον εγκληματία στο να χάσει την ψυχραιμία και τον έλεγχο των πράξεών του. Τι θα συμβεί λοιπόν παρακάτω; Πού θα φτάσει αυτό το παιχνίδι; Με τι συνέπειες; Οι ανατροπές είναι απανωτές και οδηγούν σε μια αναπόφευκτη μετωπική σύγκρουση που την περίμενα με μεγάλη αγωνία.

Ίσως μέσα από αυτές τις δύο προσωπικότητες θέλει να τονίσει ο συγγραφέας ή πλαγίως σκιαγραφεί δύο ιδιαίτερες περιπτώσεις: τη διαλυμένη από αλκοολισμό μονογονεϊκή οικογένεια του δολοφόνου και την ελπίδα ενός παχουλού, εξηντάρη άντρα που ζει τον έρωτα με μια γυναίκα που έρχεται πολύ απαλά και ταυτόχρονα ξαφνικά στη ζωή του και μαζί προχωράνε βήμα βήμα χωρίς υποσχέσεις και δεσμεύσεις. Η απάνθρωπη προσωπικότητα του δολοφόνου και οι σοκαριστικές για τον αναγνώστη σκηνές που ζει μες στο σπίτι του αντιδιαστέλλονται με τις σχετικά τρυφερές του Χότζες, μιας και λόγω της άκομψης και άχαρης εμφάνισής του αρνείται να πιστέψει πως τελικά αγαπήθηκε κι αυτό με συγκίνησε. Φυσικά και δε  μιλάμε για ρομαντικές νότες αλλά για σκληρά, ωμά και ρεαλιστικά λόγια και απόψεις που συγκροτούν έτσι μια δυνατή και απόλυτα πειστική ιστορία. Η πλοκή κλιμακώνεται, η ένταση χτυπάει κόκκινο, οι ηθικές αρχές και τα διλήμματα ως προς το αν πρέπει να ενημερωθεί και επίσημα η αστυνομία (ο Πιτ Χάντλι και η Ίζαμπελ Τζέινς είναι οι ντετέκτιβ που ανέλαβαν τις υποθέσεις του Χότζες όταν εκείνος αποσύρθηκε) σκοντάφτουν στον «εγωισμό» και το πείσμα, μιας και η υπόθεση πλέον «είναι πολύ προσωπική», μπαίνουν πρωτότυποι χαρακτήρες στη ζωή του αστυνομικού, ο εγκληματίας αρχίζει να κάνει λάθη στην προσωπική του ζωή και τελικά μπαίνουμε σ’ ένα «τρενάκι τρόμου» γεγονότων που με κράτησαν με κομμένη ανάσα ως την τελική σύγκρουση μεταξύ καλού και κακού.

Με πολύ μεγάλη χαρά καλωσόρισα την πιο ανορθόδοξη παρέα επίλυσης που θα μπορούσε να συγκεντρωθεί σ’ ένα αστυνομικό βιβλίο, μιας κι εκτός από τον ντετέκτιβ Χότζες, έχουμε τον 17χρονο Τζερόμ Ρόμπινσον που είναι ιδιοφυία στους υπολογιστές, παιδί για τα θελήματα αλλά πάνω απ’ όλα φίλος του αστυνομικού και τη 44χρονη Χόλι Γκίμπνι με τα πολλά ψυχολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τον δικό της, ιδιόρρυθμο τρόπο σκέψης που ως άτομο προέρχεται από έναν άβουλο πατέρα και μια φορτική, αυταρχική μητέρα! «Ο Χότζες και οι νεοφώτιστοι Γουάτσον του», όπως τους αποκαλεί ο συγγραφέας, δημιουργούν μια πολύ καλή ομάδα που ανυπομονώ να απολαύσω και στα υπόλοιπα δύο βιβλία της σειράς.

«Ο κύριος Μερσέντες» είναι ένα γρήγορο, πολυεπίπεδο και γεμάτο ανατροπές αστυνομικό μυθιστόρημα, με ρεαλιστικούς χαρακτήρες, ένταση και αγωνία, καλοσχεδιασμένο και μελετημένο ως την τελευταία σελίδα. Η ψυχολογία των χαρακτήρων, ο αγώνας ενάντια στον χρόνο, τα βήματα που οδηγούν αργά αλλά σταθερά στον εντοπισμό του δολοφόνου και το τελικό σχέδιο μάχης είναι κάποια από τα θετικά χαρακτηριστικά που με κράτησαν με κομμένη ανάσα ως το τέλος.