Βιβλίο Η φιλοσοφία του καπιμπάρα 
Τίτλος πρωτοτύπου Filosofia capibara
Συγγραφέας Lorenza Bernardi
Εικονογράφος Lucia Carlini
Μεταφραστής Στέλα Ζουμπουλάκη, Μαρτίνα Ασκητοπούλου
Κατηγορία Non fiction
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ένα υπέροχο βιβλίο αυτογνωσίας που χαρίζει άφθονες στιγμές σκέψης και προβληματισμού και με βοήθησε να δω τη ζωή και τον κόσμο γύρω μου με άλλα μάτια. Μικρές και σύντομες προτάσεις, γεμάτες διαχρονικές αλήθειες και αξίες, που μπορούν να εφαρμοστούν σταδιακά στη ζωή του καθενός και να την αλλάξουν προς το καλύτερο. Μέσα από τρυφερά εικονογραφικά στιγμιότυπα που αποτυπώνουν την εφαρμογή και τις συνέπειες των σκέψεων της συγγραφέως, αποτυπώνεται ένας τρόπος ζωής που υποστηρίζει την ηρεμία, την ομαδικότητα, τη χαρά της περιπέτειας και πολλά άλλα. Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε μικρές ενότητες που όλες κλείνουν με σύντομα επιμύθια και έξτρα tips σκέψης, πράξης, φιλοσοφίας.

Να ζεις τη στιγμή: η συνήθεια ενός  καλού (αργού) πρωινού, να μην κάνεις τίποτα («μα είμαι παραγωγικός, παράγω ηρεμία»), να κάνεις επανεκκίνηση στο σύστημα αν νιώθεις ότι έχεις μπλοκάρει, να εκτιμάς τα μικρά πράγματα. Να είσαι ευγνώμων: για τη θεραπευτική δύναμη ενός ήρεμου φίλου, για τα βήματα ως την κορφή κι ας μη φτάσεις ποτέ εκεί («η κορφή δεν είναι ο πραγματικός προορισμός»), για τα μικρά πράγματα, για την αγκαλιά αυτών που αγαπάς. Να αγκαλιάζεις την απλότητα: ένα ζεστό μπάνιο, ένας απογευματινός υπνάκος, κουβέντα μ’ έναν άγνωστο, γέλιο και χορός, ένα παγκάκι στη σκιά, οι χουζούρικες Κυριακές («δεν είναι τεμπελιά, είναι χαλαρή αποδοτικότητα»). Να συνδέεσαι με τον εαυτό σου και με τη φύση: βαθιές ανάσες («είσαι ζωντανός κι αυτό είναι ήδη μια πολύ καλή αρχή»), να ξυπνάς νωρίς για να βλέπεις την ανατολή, να κάνεις μια βόλτα στη φύση, να αγκαλιάσεις ένα δέντρο, να χαζεύεις τα σύννεφα ή τ’ αστέρια, να χάνεσαι στους δρόμους μιας καινούργιας γειτονιάς, «όλα έχουν τον δικό τους ρυθμό και το δικό τους νόημα». Να αναπτύσσεις τη δημιουργικότητά σου: να κοιτάς τον κόσμο σα να είναι η πρώτη φορά, να παίζεις παιχνίδια, να απολαμβάνεις την περιπέτεια, να παρατηρείς λεπτομέρειες, «να βαριέσαι για να δίνεις χώρο στο αναπάντεχο», να χαίρεσαι με τις αναμνήσεις σου,, «να έχεις γύρω σου ανθρώπους πιο ικανούς από σένα και μαθαίνεις από αυτούς», να είσαι ο εαυτός σου, να μετατρέπεις τη ζωή σε στίχους. Τέλος, να αφήνεσαι: ακαταστασία, βραδύτητα, ψυχραιμία στις αναποδιές, αποδοχή του εαυτού μας, υπομονή.

Όλες οι προτάσεις του βιβλίου χαρίζουν σκέψη μα και χαμόγελο: «Το πρόβλημα δεν είναι το χάος αλλά η σκέψη ότι πρέπει να κάνεις κάτι γι’ αυτό», «Άκου περισσότερο, μίλα λιγότερο», «Αν δεν έχεις χρόνο για καφέ, δεν έχεις χρόνο για ζωή», «Η ευγνωμοσύνη μας κάνει να εστιάζουμε στα πιο όμορφα στοιχεία της ζωής μας», «Σε μια κοινωνία που απαιτεί συνεχώς να έχεις, διάλεξε να είσαι», «Η πλήξη είναι σαν ένα άδειο δωμάτιο: αργά ή γρήγορα θα μπει κάτι ωραίο» κ. π. ά. Μικρές «μπουκιές» μου χάρισαν όμορφες στιγμές αυτογνωσίας και ανάλυσης του τρόπου σκέψης και οπτικής μου. Άφθονο γέλιο προσφέρει η εικονογράφηση της Lucia Carlini, που αποτυπώνει την τρέλα, το στρες, τον πανικό του ανθρώπου και την ηρεμία-νηφαλιότητα του καπιμπάρα σε πολλές περιπτώσεις. Ταυτόχρονα όμως υπάρχει και υπέροχος ρεαλισμός που ζωντανεύει στα μάτια του αναγνώστη στιγμές καθημερινότητας που ο καθένας από μας έχει δει, αντικρίσει, ζήσει στη δική του ζωή:  την πόλη με τους δρόμους της, μια μάζωξη με φίλους, ένα κυνήγι λεωφορείου, απρόσμενες αναποδιές κ. ά. Η παρέα του καπιμπάρα είναι γλυκύτατη: γάτα, παπάκι, παπαγάλος βοηθάνε τον τετράποδο πρωταγωνιστή να νιώσει, να μοιραστεί, να προχωρήσει παραπέρα (να αλλάξει πλευρό δηλαδή, όχι κάτι τραγικό, μη φανταστείτε).

«Η φιλοσοφία του καπιμπάρα» είναι ένα έξυπνο, γλυκό και πρωτότυπο βιβλίο για την αυτογνωσία και την αυτοβελτίωση που καταφέρνει με χιούμορ και σύντομες, απλές προτάσεις, να δείξει στους αναγνώστες μια διαφορετική ζωή, πιο απλή, πιο ήρεμη. Με πρωταγωνιστή το ζεν καπιμπάρα γνωρίζουμε χιλιάδες τρόπους που θα βελτιώσουν την καθημερινότητα και θα ανεβάσουν την ψυχολογία όλων. «Be chill, be capy»!

Βιβλίο Ήβη
Συγγραφέας Μαρία Σκαμάγκα
Εικονογράφος Νίκος Τσουκνίδας
Κατηγορία Εφηβικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μέσα από την πρωτοπρόσωπη εναλλακτική αφήγηση της Ήβης και του Γιάννη ξεδιπλώνεται μια γλυκιά και όμορφη εφηβική ιστορία. Από την αρχή, βουτάμε στα βαθιά, μιας και τα παιδιά έχουν επιστρέψει από εκδρομή στα Χανιά αλλά στην ατμόσφαιρα υπάρχει κάτι βαρύ: αραιές κουβέντες, βλέμμα αόριστο και πάνω απ’ όλα μειλίχιοι και συγκαταβατικοί καθηγητές! Η Ήβη και η Γιούλη που είναι κολλητές από το δημοτικό έχουν απομακρυνθεί: «τώρα έγινε αυτό και έκοψε τον χρόνο στα δύο». Έτσι, αρχίζουμε να γνωρίζουμε τους χαρακτήρες, την ψυχοσύνθεσή τους και τους διαπροσωπικούς τους δεσμούς ενώ σταδιακά αρχίζουμε να μαθαίνουμε για τις αλλαγές στις ζωές τους, τι μπήκε ανάμεσα στα δύο κορίτσια και κυρίως τι θα γίνει παρακάτω. Η συγγραφέας δεν ξεχειλώνει την ιστορία της με συμπληρωματικά επεισόδια, αντιθέτως, έχει διαλέξει ποιοι ήρωες θα παίξουν καθοριστικό ρόλο, τους τοποθετεί απέναντι ή και δίπλα δίπλα τον έναν στον άλλον και καταστρώνει μια πλοκή γεμάτη έρωτα, ανατροπές, εφηβικές ανησυχίες.

Η Ήβη είναι φίλη του Γιάννη, ο οποίος τρέφει σιωπηρά αισθήματα για κείνη και προσπαθεί να την παρηγορήσει και να τη στηρίξει ύστερα απ’ ό,τι έγινε με τη Γιούλη. Η Ήβη είναι μια ιδιαίτερη περσόνα, μιας και πλέκει με το βελονάκι ακούγοντας Μπητλς και Κοινούς Θνητούς: «το πλέξιμο είναι μια γλώσσα για κείνη όπως η μουσική ή η ποίηση». Από την άλλη έχουμε τη Γιούλη: «Η επαφή της με τους ανθρώπους πάει κάπου. Πάντα. Με τα αγόρια, ειδικά, τα βήματα είναι συγκεκριμένα. Σταμπάρω, παίζω, αποκτώ» (σελ. 33). Μέσα από κάποια πρωθύστερα ξεδιπλώνονται οι ανέμελες διακοπές των δύο κοριτσιών στο εξοχικό της Γιούλης, οι πρώτοι τους έρωτες, τα χτυποκάρδια, με ένα μαγιό από το πρωί ως το βράδυ κι εκείνο το νυχτερινό μπάνιο…αχ, εκείνο το νυχτερινό μπάνιο! Είναι δύο εντελώς αντίθετοι χαρακτήρες, με την Ήβη σταδιακά να φορτώνεται ένα μεγάλο βάρος: «Ήταν τέλεια η φίλη μου. Και ποιος πιο αρμόδιος από μένα να το επιβεβαιώσει. Μόνο, να, ήθελα μια φορά να μην είμαι εγώ ο καθρέφτης» (σελ. 50). Από την άλλη όμως η Γιούλη φρόντιζε να παρουσιάζει την Ήβη στις παρέες της, δεν αδιαφορούσε για κείνη: «Μου έπλεκε το εγκώμιο. Ήταν μια έκφραση της αγάπης της και ένας τρόπος, πίστευε, να με βγάλει από το καβούκι μου ώστε να δουν κι οι άλλοι ό,τι έβλεπε εκείνη» Γιατί: «Αν έκανε εκείνη την αρχή, ήταν η συλλογιστική της, εγώ θ’ ακολουθούσα. Θα έβγαινα από τη σιωπή προς τον κόσμο». Αλλά: «Ήταν ένα κόλπο που σπάνια έπιανε» (σελ. 53). Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα να δουν αντικειμενικά πόσο στέρεη και ισορροπημένη είναι η σχέση τους; Στην ιστορία όμως μπαίνει και ο Γιώργος που ήρθε στα μέσα της χρονιάς, διωγμένος από άλλο σχολείο, «τυλιγμένος τη φήμη του και όμορφος, ακαταμάχητος», «χωρίς κανένα ιδιαίτερο χάρισμα, μόνο τα μαύρα ρούχα του, τα μελιά του μάτια, ο αέρας του αληταριού»! Έτσι έχουμε ενδιαφέρουσες διαπροσωπικές σχέσεις: ο Λευτέρης εκείνου του καλοκαιριού, ο Γιώργος του φετεινού, ένας έρωτας σιωπηρός, μια φιλία που ετοιμάζεται να τιναχτεί στον αέρα…

Η «Ήβη» της Μαρίας Σκαμάγκα είναι ένα γλυκόπικρο, όμορφο, προσεγμένο εφηβικό μυθιστόρημα γεμάτο καλολογικά στοιχεία (μεταξύ αυτών, διακριτικές και έξυπνες παρομοιώσεις και μεταφορές, όπως «στην παρένθεση των μπράτσων του», σελ. 52), διεισδυτικά ψυχογραφήματα («όμορφη με μια χάρη που πηγάζει από την ήρεμη αυτάρκεια»), προσεγμένες ισορροπίες στην πλοκή και στην αφήγηση, άφθαστο ρεαλισμό και αναφορές σε προβλήματα της εφηβικής ηλικίας είτε ψυχολογικά, π. χ. πόσο πιέζουν οι γονείς τα παιδιά τους να κάνουν ό,τι αυτοί θέλουν και κατά πόσο τα παιδιά τούς αφήνουν να χειρίζονται τις ζωές τους είτε πρακτικά, όπως οι πανελλήνιες εξετάσεις και το στρες που τις συνοδεύει. Νέοι άνθρωποι, «μια ανάσα πριν από την καινούργια ζωή» τους, προσπαθούν να γνωρίσουν τον εαυτό τους, να ακούσουν τα θέλω τους, να σεβαστούν τους άλλους, να διαπιστώσουν ως πού φτάνει η ενσυναίσθησή τους. Και τότε θα γίνει η μεγάλη έκρηξη. «…σκασίματα πάνω στο δέρμα εκείνης της παλιάς φιλίας, ρωγμές από τις οποίες θα περνούσε λίγο αργότερα ορμητικός ένας καινούργιος κόσμος, ένας άγνωστος ακόμη χρόνος» (σελ. 92). Ιδιαίτερη μνεία στην εικονογράφηση του Νίκου Τσουκνίδα που καταφέρνει να αποτυπώσει με τις λιτές γραμμές του και με ευφάνταστο τρόπο το περιεχόμενο του κάθε κεφαλαίου στην εικονογράφηση που το συνοδεύει.

Βιβλίο Ο κόσμος της Σοφίας
Τίτλος πρωτοτύπου Sofies verden
Συγγραφέας Jostein Gaarder
Μεταφραστής Μαρία Αγγελίδου
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το είχα διαβάσει πολύ καιρό πριν και χάρηκα που ξανάπεσε στα χέρια μου χάρη στη φροντίδα των εκδόσεων Μεταίχμιο. Έχουμε δύο βιβλία σε ένα: η Σοφία και ο μυστηριώδης αποστολέας των μαθημάτων φιλοσοφίας από τη μια και από την άλλη η ιστορία ενός πατέρα που φτιάχνει ένα βιβλίο για να το χαρίσει στην κόρη του στα γενέθλιά της με σκοπό να την κάνει καλύτερο άνθρωπο, διδάσκοντάς της τη φιλοσοφία και τα αιώνια ερωτήματα του ανθρώπινου νου. Οι περιγραφές, οι σκηνές, η καθαυτή πλοκή είναι άκρως σφιχτοδεμένες και προσεκτικά σχεδιασμένες. Με έναν μοναδικό τρόπο, ο συγγραφέας καταφέρνει να παντρέψει το υπερφυσικό με τον ρεαλισμό, να αναμίξει υποδειγματικά τη ζωή της Σοφίας, το σύμπαν που φέρνουν στο φως οι επιστολές και πλάσματα του φανταστικού, δημιουργώντας έτσι ένα άκρως απολαυστικό κείμενο που δεν μπορούσα να αφήσω από τα χέρια μου, Διασκέδασα και με τις φανταστικές συζητήσεις της Σοφίας με τον Γουίνι και τους άλλους ήρωες του Ντίσνεϋ, αλλά και την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, τη Σταχτοπούτα και τη Χιονάτη κλπ.

Ταυτόχρονα με όσα μαγικά και αινιγματικά συμβαίνουν, ξεδιπλώνεται η ιστορία της φιλοσοφίας με τρόπο κατανοητό, αν και καθόλου απλό. Οι βασικές ιδέες του ανθρώπινου νου και πώς αντιλαμβάνεται τα πράγματα από καταβολής κόσμου ως τη σύγχρονη εποχή, οι κύριοι εκπρόσωποι, τα ρεύματα, οι τάσεις, όλα αυτά δίνονται με τρόπο που δεν κουράζει ούτε αποθαρρύνει. Αντιθέτως, έπιανα τον εαυτό μου να μην το αφήνει από τα χέρια του αν δεν τελείωνα την παράγραφο (ναι, εντάξει, το κεφάλαιο, τέλος πάντων, το ίδιο το βιβλίο). Στην καλύτερη κατανόηση αυτού του εκπληκτικού και αέναου ταξιδιού βοηθάνε  η επανάληψη εννοιών, η διαλογική συζήτηση, οι επεξηγήσεις. Παρ’ όλ’ αυτά, η ορολογία ίσως αποθαρρύνει όσους δεν ενδιαφέρονται για τη φιλοσοφία και για το ταξίδι του νου ανά τους αιώνες. Το συνιστώ όμως ανεπιφύλακτα για μια πρώτη επαφή με τον νοητικό και τον εσώτερο εαυτό του ανθρώπου. Κατάλαβα πολλά μετά την ανάγνωση αυτού του βιβλίου, δέσανε αρμονικά οι φιλοσοφίες του Αριστοτέλη με τον Δαρβίνο και τον Φρόιντ, δείχνοντάς μου πως τελικά όλα είναι απότοκα της αγωνιώδους αναζήτησης του Αγνώστου Θεού και της τελικής αιτίας των πάντων. Μου έκανε επίσης εντύπωση που, ενώ φτάνουμε στη σύγχρονη εποχή και ο καθένας θα σκεφτόταν πως τελειώνουν το ταξίδι και οι προκλήσεις της φιλοσοφίας, ξάφνου έρχεται με άψογο τρόπο και κουμπώνει πάνω σε αυτά η αστρονομία. Έτσι, έμεινα άφωνος με τα στατιστικά στοιχεία του πλανήτη μας, του γαλαξία μας και των άλλων γαλαξιών που μας περιβάλλουν! Φυσικά, απάντηση στο ερώτημα αν υπάρχει Θεός δεν δίνεται ξεκάθαρα, ένιωθα όμως ότι «κάτι» κινεί τα νήματα.

«Ο κόσμος της Σοφίας» είναι ένα εκπληκτικό, συναρπαστικό μυθιστόρημα-δοκίμιο που ξεδιπλώνει την ιστορία της φιλοσοφίας ταυτόχρονα με την προσωπική ζωή της παραλήπτριας των μυστηριωδών επιστολών και όχι μόνο. Εποχές, ρεύματα, επαναστάσεις, σκέψεις όλα δοσμένα με τρόπο που δε φοβίζουν τον αδαή ούτε αποθαρρύνουν τον ειδήμονα του γνωστικού πεδίου του κειμένου. Είναι πολύ τρυφερός ο τρόπος που καλωσορίζει ο συγγραφέας τον αναγνώστη σε αυτό το μαγικό σύμπαν και πώς του υποδεικνύει πως αν θες να αλλάξεις τη ζωή σου, αν θες απάντηση σε κάποια ερωτήματα, η Φιλοσοφία σε περιμένει.

Βιβλίο Block delete
Συγγραφέας Βαγγέλης Γιαννίσης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το νέο αστυνομικό μυθιστόρημα του Βαγγέλη Γιαννίση μας βάζει βαθιά μέσα στον κόσμο των influencers και των followers και καταγράφει ταυτόχρονα από τη μεριά της κοπέλας και από τη μεριά του αστυνομικού που αναλαμβάνει τις έρευνες ενός φόνου τις προσωπικές τους ιστορίες, τις επιδιώξεις τους, τις κινήσεις τους, πώς μπλέκονται οι ζωές τους και πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα από κει και μετά. Είναι ένα πανέξυπνο κείμενο, που από αλλού ξεκινάει και αλλού καταλήγει, παίζοντας ασταμάτητα με το μυαλό του αναγνώστη και σταματώντας σε κρίσιμα σημεία για να προχωρήσει την ιστορία του άλλου χαρακτήρα. Διαρκείς εναλλαγές οπτικών γωνιών, συναρπαστική κεντρική ιδέα, ένα ασταμάτητο παιχνίδι γάτας και ποντικιού που μου θύμισε το «Πιάσε με αν μπορείς» ως προς την εμμονή και τις απανωτές ανατροπές και μια εξιστόρηση που μου κράτησε το ενδιαφέρον ως το λυτρωτικό τέλος.

Η Χριστίνα είναι μια καθημερινή, φυσιολογική κοπέλα που δουλεύει σε κατάστημα ρούχων και προσπαθεί να ξεφύγει από τα λαδερά και την καταπίεση της μάνας της κάνοντας τα πάντα για να αυξήσει τους followers στο insta προφίλ της. Τρώει με βουλιμία και μετά προκαλεί εμετό γεμάτη τύψεις, νιώθε πως ζει μια μίζερη ζωή, με τις ίδιες χιλιοειπωμένες ατάκες της μάνας της και την ίδια γκρίνια. Δεν μπορεί να ξεπεράσει τους 1900 ακόλουθους, ακολουθεί κάθε είδους συμβουλές, παρακολουθεί τις τάσεις και τα trends, επεξεργάζεται τις φωτογραφίες της: «Ήταν απλά μια όμορφη κοπέλα, με ωραίο σώμα, που έβγαζε φωτογραφίες παίρνοντας τις ίδιες πόζες, τις ίδιες εκφράσεις και μούτες με όλες τις υπόλοιπες. Τι την έκανε να ξεχωρίζει; Τίποτα. Αλλά τι έκανε να ξεχωρίζει εκείνες που είχαν πενταψήφιο και εξαψήφιο αριθμό ακολούθων; Πάλι τίποτα. Ίσως ήταν απλώς πιο τυχερές. Ήξερε πως έπρεπε να αλλάξει κάτι» (σελ. 19). Είναι ένα κορίτσι που ζητά απελπισμένα την προσοχή, έχει ανάγκη από επιβεβαίωση, λαχταρά για την αγάπη από τα σχόλια αγνώστων. Στη δουλειά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προσπαθεί να δίνει τον καλύτερό της εαυτό για να πάει μπροστά αλλά όλοι την αντιμετωπίζουν ως κάτι αναλώσιμο, κάτι που μπορούν να εκμεταλλευτούν και να το μειώσουν, οπότε η Χριστίνα σταδιακά έχει αρχίσει να συσσωρεύει θυμό. Δε θα επιτρέψει αυτό να συνεχιστεί για πολύ.

Όταν κάποιος της στέλνει το ψεύτικο προφίλ που έχει δημιουργηθεί με πάνω από 300 φωτογραφίες της και πολύ περισσότερους ακόλουθους, η Χριστίνα το βάζει σκοπό της ζωής της να ξεσκεπάσει τον ένοχο και ξεκινάει από τον Πάμπο, γιο μεγαλομετόχου στον χώρο της υγείας στην Κύπρο. Θέλοντας πάση θυσία να μπει στον κόσμο του πλούτου, η Χριστίνα είχε ξεκινήσει κάτι μαζί του αλλά σύντομα κατάλαβε πως έμπλεξε με έναν κακομαθημένο, χειριστικό, ρηχό άντρα και τον χώρισε. Μήπως λοιπόν ο Πάμπος κρύβεται πίσω από το προφίλ για να την εκδικηθεί; Έτσι ξεκινάει ένα ιδιαίτερο παιχνίδι, με κάθε βήμα της Χριστίνας να είναι πιο επικίνδυνο από το προηγούμενο. Παράλληλα, γνωρίζουμε τον αστυνόμο Πέτρο Μιχαηλίδη που ξεκινάει τις έρευνες για μια εξαφανισμένη κοπέλα, η οποία σύντομα θα βρεθεί νεκρή. Ο Μιχαηλίδης είναι παντρεμένος κι έχει μικρό παιδί, η απρόβλεπτη δουλειά του όμως τα αφήνει όλα αυτά πίσω, με αποτέλεσμα η γυναίκα του, Κατερίνα, να παραιτείται όλο και περισσότερο από την προσπάθεια να του δείξει πως το παιδί τους τον έχει εξίσου ανάγκη μ’ εκείνη, σε πρακτικό και σε συναισθηματικό επίπεδο. «-Θέλεις να είσαι εδώ; Γιατί νιώθω ότι κάθε βράδυ γυρίζεις με το ζόρι σπίτι. -Θα βοηθούσε αν το σπίτι είχε λιγότερη γκρίνια… -Μπορώ να καταλάβω πότε ένας άνθρωπος θέλει να ασχοληθεί με την οικογένειά του και όντως δεν βρίσκει χρόνο και πότε χρησιμοποιεί ως δικαιολογία την έλλειψη χρόνου, για να μην ασχολείται μαζί της» (σελ. 88). Φυσικά και ο γάμος του ναυαγεί, ταυτόχρονα όμως η εμμονή με τον δολοφόνο αρχίζει να τον αλλάζει και να τον μεταμορφώνει ως προσωπικότητα, γίνεται κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν. Αφοσιώνεται ψυχή τε και σώματι σε κάτι που αποτελεί μια σωτηρία για την ασταθή ψυχική του υγεία, σταδιακά όμως αρχίζει κι αυτός να ξεπερνάει κάποια όρια.

Στο μυθιστόρημα γνωρίζουμε από την αρχή τον δολοφόνο, αφού χρειαστούμε λίγο χρόνο για να συνέλθουμε από την αποκάλυψη, και στη συνέχεια παρακολουθούμε το διαρκές ανθρωποκυνηγητό μεταξύ ενόχου και αστυνομικού. Η ιστορία ξεκινάει από μια Αθήνα «ταπεινή» (Γκύζη και Κυψέλη) αλλά και τουριστική (Ερμού, Μοναστηράκι κλπ.) και στη συνέχεια μας ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη, στον Βόλο, στην Αλεξανδρούπολη, ακόμη και στο Λονδίνο και στη Χάγη, με τους δύο βασικούς ήρωες να περνάνε τα πάνδεινα στις προσωπικές τους στιγμές, ο ένας σχεδιάζοντας να συλλάβει τον άλλον και ο δεύτερος προσπαθώντας να κρυφτεί αλλά η ρουτίνα του και η νοοτροπία του τον ξαναβγάζουν στο κυνήγι. Το αρχέγονο ένστικτο κυριαρχεί και συνεχίζει να κάνει λάθη που ξαναβάζουν τον αστυνόμο στα ίχνη του ενώ τα θύματα αυξάνονται. Γέλασα πολύ με την καμέο εμφάνιση αγαπημένου χαρακτήρα από το «Μαγκάφιν»! Επιπλέον, ο ένοχος ανοίγει ενδιαφέρουσες τραγικωμικές συζητήσεις με το πρώτο του θύμα, το οποίο έχει κατοικοεδρεύσει για τα καλά στο μυαλό του και τον παρακινεί σε λάθη κοροϊδεύοντάς τον. Πώς μπλέκεται όμως σε όλα αυτά η Χριστίνα; Ποια είναι η κοπέλα που δολοφονήθηκε;

«Block delete» λοιπόν σε όλα όσα μας κατατρύχουν, μας στοιχειώνουν και γίνονται αυτοσκοπός, αφήνοντας πίσω την αληθινή ζωή και τους πραγματικούς ανθρώπους που ενδιαφέρονται για μας και μας αγαπάνε. Ένα συναρπαστικό, ανατρεπτικό αστυνομικό μυθιστόρημα γεμάτο εκπλήξεις, ποικίλες οπτικές γωνίες αφήγησης και ταυτόχρονα μια κραυγή βοήθειας για τον σκληρό κόσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης: «Κάποτε, αν μας ακολουθούσε κάποιος άγνωστος, θα φωνάζαμε βοήθεια. Σήμερα, όλοι πασχίζουν να αποκτήσουν ακόλουθου» (σελ. 71). Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που αφήνει τα γεγονότα να αναδείξουν από μόνα τους τους κινδύνους από τα social media είτε υπαρκτούς (stalking, εθισμός κλπ.) είτε ψηφιακούς (κυνήγι ακολούθων, κλοπή προφίλ και φωτογραφιών) μέσα από τις ψυχοσυναισθηματικές αλλαγές των κεντρικών ηρώων και των συνεπειών που βιώνουν εξαιτίας τους. Η ιστορία εκτυλίσσεται με παράλληλες αφηγήσεις, με το κάθε μέρος να αποτελεί το κομμάτι της ζωής του κάθε ήρωα και τι έκανε ώσπου να ξανασυναντηθούν. Παρ’ όλ’ αυτά, έχω την αίσθηση πως το 5^ο και το 6^ο μέρος τράβηξαν αρκετά σε μάκρος την ιστορία και κατά συνέπεια ατόνησαν το ενδιαφέρον μου για τα γεγονότα που θα οδηγήσουν στο τέλος του βιβλίου. Σε γενικές γραμμές όμως έχουμε ένα πανέξυπνο κείμενο με πλοκή που απογειώνεται από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, ενδιαφέροντα και ολοκληρωμένα ψυχογραφήματα και προσεγμένο χειρισμό της αφήγησης.

Βιβλίο Υφάντρα
Συγγραφέας Μαρία Ξυλούρη
Κατηγορία Αλληγορία / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Μαρία Ξυλούρη έγραψε μια εκπληκτική αλληγορική νουβέλα με πλούσιο λεξιλόγιο, διττά νοήματα, δεύτερες αναγνώσεις και μυστήριο. Η Μπιάνκα, που τώρα δουλεύει για τον κύριο Τέιλορ ως οικονόμος του, πείθει την Επισκέπτρια να έρθει κοντά τους για να βοηθήσει με την υγεία της κυρίας Τέιλορ που χειροτερεύει. «…θα μπορούσε, πράγματι, να έρθει αν την παρακαλούσες…συχνά, τις περισσότερες φορές, θα κατέληγες να μην μπορείς να αποφασίσεις αν ήταν τελικά καλύτερα που ήρθε ή όχι». Πάντως : «Ήταν και μερικές που μόνο τότε συνειδητοποιούσαν τι ακριβώς είχαν κάνει, σε ποιαν ακριβώς είχαν ανοίξει την πόρτα…δεν ήταν προετοιμασμένες για το τίμημα» (σελ. 12). Παράλληλα με το σήμερα, μέσα από πρωθύστερα ξεδιπλώνεται το παρελθόν της Μπιάνκας και η κακοποίηση που υφίστατο από τον άντρα της. Έτσι, η αγωνία κορυφώνεται, με την ταυτότητα της Επισκέπτριας να παραμένει ένα γλυκό μυστήριο ως τη στιγμή που πρέπει και με τις απανωτές ανατροπές στη ζωή της οικονόμου, η οποία, επιπλέον, προέρχεται από σημαντική οικογένεια υφαντριών.

Η Επισκέπτρια παρατηρεί πάντα τα χέρια των συνομιλητριών της που την καλούν κοντά τους για να τις βοηθήσει: «Τα χέρια των περισσότερων γυναικών που την παρακαλούσαν να έρθει ήταν έτσι. Δάχτυλα που γραπώνονταν από το παραμικρό γιατί είχαν ελάχιστα πράγματα δικά τους, νύχια σπασμένα και λερωμένα από τον αγώνα της κάθε μέρας. Εκείνες με τα περιποιημένα δάχτυλα είχαν άλλους τρόπους να προσπαθούν να επιβάλλουν το θέλημά τους» (σελ. 11). Έχει μια αέρινη παρουσία, ξέρει τα πάντα για όλους και το αντάλλαγμα που έχει στο μυαλό της για ό,τι της ζήτησαν θα φέρει ανείπωτο πόνο και τραγωδία στις ζωές των χαρακτήρων. Από την άλλη, με τον ίσιο τρόπο μαθαίνουμε ποιος είναι ο κύριος Τέιλορ και από τι δραπέτευσε. Πώς και γιατί ασχολήθηκε με το αμπέλι και την οινοποιία όταν έφτασε στον τόπο όπου ζει σήμερα «με καρδιά τσακισμένη και σχέδια αδιαμόρφωτα»; Τι συνέβη με τη γυναίκα του; Ποιος είναι ο ρόλος του στη συναρπαστική αυτή ιστορία;

Μεγάλο βάρος στην πλοκή είναι αφιερωμένο στην Μπιάνκα, τελευταίο κρίκο μιας μεγάλης και ακατάλυτης γενιάς από υφάντρες, που δένει μάνα και κόρες, γυναίκες πρόθυμες ή αναγκασμένες να υποκύψουν σε αρχέγονες δοξασίες για το καλό της οικογένειάς τους. Φυσικά δεν είχαν όλες ευτυχισμένη ζωή, όσο πιστές κι αν ήταν στα ανείπωτα ήθη και έθιμα αυτής της παραδοξολογίας, είτε ήταν υπάκουες είτε έσπασαν τον δεσμό. Όλες τους όμως αφοσιώθηκαν στην υφαντική, γιατί «το να μην τη μάθει θα ήταν κάλεσμα σε χειρότερες συμφορές να έρθουν». Με ανατριχιαστική ειλικρίνεια και δυνατές μεταφορές καταγράφονται σκληρές και καίριες διαχρονικές αλήθειες: «είχε όμως έναν άντρα αυστηρό και κρύο και μια ζωή κλειστή και μικρή, τα δέχτηκε [τα υφαντικά εργαλεία] με ευγνωμοσύνη και προσπάθησε να βρει σε αυτά την παρηγοριά που δεν έβρισκε γύρω της, ούτε καν στα μάτια της κόρης της» (σελ. 14). Μέσα σε λίγες σελίδες ξεδιπλώνεται το οικογενειακό παρελθόν της Μπιάνκας, το άρρηκτα δεμένο με τα εργαλεία, τις δαχτυλήθρες και την καρακάξα στο παράθυρο των σπιτικών που άνοιξαν οι γυναίκες. Η κάθε μια τους ανεξαιρέτως παντρευόταν «για να γίνει, επιτέλους, κάτι που δεν ήταν κόρη, κάτι που δεν ήταν στριμωγμένο ανάμεσα σε δύο γονείς» (σελ. 19). Μια γενιά από υφάντρες που «δεν απέδιδαν το σχέδιο που θα τις οδηγούσε εκεί που ήθελαν αλλά το σχέδιο που ήλπιζαν ότι θα έκανε τη ζωή πιο υποφερτή για λίγο» (σελ. 91). Αλλά πάντα, μα πάντα, έπρεπε να τρυπήσουν το δάχτυλό τους το Σάββατο βράδυ και ν’ αφήσουν τη ματωμένη δαχτυλήθρα στο περβάζι. «…κι ο κόσμος όλο γυρνούσε και γυρνούσε, ανίδεος, αδιάφορος, ανοργάνωτος, αδίστακτος».

Η συγγραφέας καταγράφει με σεβασμό και ωμότητα τη ζωή της ηρωίδας της και τον γάμο της με έναν άντρα που την κακοποιούσε για χρόνια: «οι μελανιές συνεχίζονταν, καινούργιες πάνω σε παλιές που ακόμη δεν είχαν σβήσει, έτσι που η Μπιάνκα μερικές φορές κοιταζόταν στον καθρέφτη της και σκεφτόταν το δέρμα της σαν κουρελού» (σελ. 26). «Η Μπιάνκα, όταν ύφαινε τα παγόνια, δεν ήξερε ότι ύφαινε τη σωτηρία της». Δάκρυσα όταν παραδέχτηκε: «Είμαι κάποιου η γυναίκα. Μαγειρεύω, πλένω, ράβω, κεντάω, υφαίνω» (σελ. 116). Κι όταν απάγκιασε στου κυρίου Τέιλορ «συχνά τιναζόταν στα αγγίγματα, ακόμη δεν είχε πειστεί ότι μπορούσαν να είναι ακίνδυνα» (σελ. 127). Οι ευτυχισμένες μέρες ήταν αυτές χωρίς τον άντρα της και οι σκληρές αυτές με την παρουσία του, αισθήματα που αποτυπώνονταν στην τέχνη και στα χρώματα των υφαντών που έφτιαχνε. Ψάχνουμε μάταια τη λογική στις αφορμές για τα ξεσπάσματα του συζύγου και από σελίδα σε σελίδα βλέπουμε πώς αλλάζει η Μπιάνκα όταν διαπιστώνει πως τελικά δε θα τη σώσουν οι δαχτυλήθρες και τα υφαντά της γενιάς της, «τίποτα δεν υπήρχε να τη σώσει, σίγουρα δεν θα έσωζε η ίδια τον εαυτό της, δεν ήταν τίποτα, δεν είχε τίποτα» (σελ. 55).

Η Μαρία Ξυλούρη έχει μια ιδιαίτερη γραφή που χρειάζεται προσοχή κατά την ανάγνωση αλλά αποζημιώνει με όμορφες περιγραφές, βαθιές σκέψεις και απρόσμενες εξελίξεις. Η δύναμη του κειμένου είναι τέτοια που μ’ έκανε να πιστεύω πως διάβαζα κάτι υπερφυσικό, ένα δείγμα μαγικού ρεαλισμού, μόνο και μόνο για να γκρεμιστεί σχεδόν αμέσως αυτή η αίσθηση επιστρέφοντάς με σε πραγματικές συνθήκες. Οι υφάντρες «δεν ήταν θεές», υποστηρίζει η συγγραφέας, αλλά τότε γιατί τόσες δοξασίες και εμμονή σ’ ένα τελετουργικό; Σε τι χρησίμευε αυτό; Από την άλλη, το κείμενο είναι άχρονο και άτοπο, παρ’ όλο που υπάρχουν διακριτικές ενδείξεις για τόπο δράσης μάλλον την Ιταλία. Μου άρεσε επίσης που, σε δεύτερη ανάγνωση, έχουμε το δίπολο γυναίκα-άντρας δοσμένο με τέτοιο τρόπο που με έβαλε σε σκέψεις, προβληματισμούς και διάβασμα ξανά και ξανά ορισμένων φράσεων, όχι γιατί είναι δυσνόητες αλλά γιατί λάτρευα να τις αναμασώ. Άντρας και γυναίκα λοιπόν έχουν το ίδιο μοτίβο, αν και παραλλαγμένο: δημιουργούν κάτι για να ξεφύγουν, για να φτιάξουν κάτι καλύτερο απ’ αυτό που βίωναν. Η γυναίκα (Μπιάνκα και οι πρόγονοί της) υφαίνει, ο άντρας (κύριος Τέιλορ) δημιουργεί αμπελώνες και παράγει ένα πολύ καλό κρασί. Πόσο πιστά όμως και πόσο φανατικά ο καθένας; Τι θα συμβεί αν βαρεθούν, απογοητευθούν, παρακούσουν;

Η «Υφάντρα» είναι μια συναρπαστική αλληγορία και ταυτόχρονα μια κραυγή αγωνίας για τις καταπιεσμένες και κακοποιημένες γυναίκες που προσπαθούν να ξεφύγουν από τη βαναυσότητα «υφαίνοντας», ώσπου να πάρουν τη μοιραία απόφαση και να τολμήσουν το πρώτο βήμα απομάκρυνσης. Επίσης, είναι μια διαφορετική ματιά πάνω στην καλοσύνη και στην ανταπόδοση, που στρέφει την πλοκή σε απρόσμενα μονοπάτια, απογειώνοντας τις εξελίξεις με τέτοιο τρόπο που το τέλος αφήνει τον αναγνώστη άφωνο. Τα οικογενειακά θέσφατα και η ορθολογιστική αμφισβήτησή τους, η καλοσύνη και η δοτικότητα, η νέα αρχή μετά από μια «μη ζωή» είναι μερικά μόνο από τα ζητήματα που απασχολούν τη Μαρία Ξυλούρη στο νέο της βιβλίο και τα θέτει επί τάπητος με υπέροχο λεξιλόγιο, προσωπικό στυλ γραφής και προσεγμένα καλολογικά στοιχεία.

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«…ένας πυρετός… απλώθηκε βιαστικός και βουβός στο χωριό τους κι οι θεοί τον τίναξαν σαν κουβέρτα κι οι άνθρωποι έμειναν στον αέρα σαν τη σκόνη πριν πέσουν κατάχαμα, πριν τους καταπιεί η γη» (σελ. 16).

«…οι πικραμένοι άνθρωποι είναι μαχαίρια δίκοπα: είτε γραπώνονται από την παραμικρή γλύκα της ζωής για να σωθούν από το φαρμάκι της είτε γίνονται φαρμακεροί οι ίδιοι» (σελ. 17).

Βιβλίο Ιστορίες από την αίθουσα αναμονής 
Συγγραφέας-Εικονογράφος Γεωργία Ζάχαρη
Κατηγορία Graphic novel
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Γεωργία Ζάχαρη που δημιούργησε το κόμικ συνεργάστηκε με τη Δήμητρα Ερμείδου από το Eyes of Light, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που ενθαρρύνει ανθρώπους με σοβαρές νόσους όπως ο καρκίνος να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις με πιο θετική ματιά μέσα από τη θεραπευτική ενέργεια της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η Δήμητρα συγκέντρωσε νοερές και όχι μόνο εικόνες από συναναστροφές με άλλες ασθενείς, με τις οποίες μοιράστηκε πολλά κι έτσι δημιουργήθηκε ο εν λόγω φορέας. Στη συνέχεια και από την ανάγκη να μετατραπεί μια αρνητική εμπειρία σε κάτι θετικό, που να αγγίζει κι άλλους, ετοιμάστηκε ένα ταξίδι από τη σκιά προς το φως, με ποικίλα φωτογραφικά στιγμιότυπα. Όλα αυτά γέννησαν την ιδέα ενός κόμικ που να μιλάει για την περιπέτεια με τον καρκίνο κι έτσι παρακολουθούμε την αίθουσα αναμονής αλλά και ανάρρωσης ενός νοσοκομείου, όπου οι ηρωίδες του βιβλίου μοιράζονται την ιστορία τους.

Το πρώτο σοκ της διάγνωσης, οι αλλαγές στο σώμα, οι σχέσεις με τους γιατρούς και τις νοσοκόμες, η ανάγκη για ελπίδα και επανασύνδεση με τη ζωή και πολλά άλλα μετουσιώνονται σε μικρά καλέσματα προς τις αναγνώστριες του βιβλίου να σκεφτούν πάνω στη δική τους περιπέτεια, να βάλουν τα δικά τους χρώματα, να αφήσουν το δικό τους αποτύπωμα. Μέσα από τις σελίδες του κόμικ ξεπηδούν η δύναμη να στεκόμαστε όρθιοι στις δυσκολίες, η δημιουργικότητα που μπορεί να γίνει συντροφιά, η ελπίδα που επιμένει ξανά και ξανά, η αισιοδοξία αλλά και η μοναξιά, η απογοήτευση, ο φόβος. Η Γεωργία Ζάχαρη δημιούργησε άκρως ρεαλιστικές εικόνες με ποικίλες οπτικές γωνίες και κάδρα. Πότε με γενικά και πότε με κοντινά πλάνα ζωντανεύει τις ασθενείς που επέλεξε να μας συστήσει, τις προσωπικές τους στιγμές, τους συντρόφους τους, τα παιδιά τους και όχι μόνο. Η ασπρόμαυρη στις πρώτες σελίδες εικονογράφηση δίνει ένταση και ρεαλισμό, με τις φωτοσκιάσεις να παίζουν έντονα με τα συναισθήματα των γυναικών. Στη συνέχεια, μπαίνει χρώμα που τονίζει ακόμη περισσότερο το ταλέντο της δημιουργού και δίνει ακόμη μεγαλύτερη πιστότητα. Το κόμικ είναι χωρισμένο σε ενότητες: πρώτη, τρίτη και έκτη φορά στη θεραπεία, χειρουργείο και επανέλεγχος, με κάθε μία από αυτές να είναι γεμάτη από μικρές, σκληρές μα και τρυφερές, πραγματικότητες, οπότε παρακολουθούμε τις αλλαγές στις ζωές των ασθενών και στην εμφάνισή τους από επίσκεψη σε επίσκεψη, την καθημερινότητά τους, την ψυχοσύνθεσή τους κλπ.

Μου άρεσε που από την αρχή ένιωσα όσο γίνεται πιο άνετα αφού: «Δεν ήξερα ότι είμαστε τόσες πολλές»! Η κάθε ηρωίδα του βιβλίου έχει διαφορετική αντιμετώπιση, άλλους ανθρώπους γύρω της, προσωπική στάση και συμπεριφορά κι όσο αφηγούνται τις ζωές τους τόσο γίνονται κομμάτι δικό μας καθώς προχωράμε την ανάγνωση. Επιπλέον, μικρές και διακριτικές νότες χιούμορ ελαφραίνουν αρκετά την ατμόσφαιρα που βαραίνει αναπάντεχα κάπου κάπου: «Τίποτα δε με πόνεσε όσο η τελευταία βλεφαρίδα»! Σε κάποιες γυναίκες οι φίλοι και οι σύντροφοι τούς συμπαρίστανται («Προσπαθούν να καταλάβουν αλλά δεν αντέχω πια να εξηγώ, ούτε ότι φοβάμαι ούτε ότι συνέχεια πονάω»), άλλες τις χωρίζουν («Δεν μπορώ να το διαχειριστώ» / «Θα μου μείνει τραύμα αν σε δω γυμνή»!), άλλες με μια αγκαλιά διώχνουν τους φόβους τους, άλλες υποτροπιάζουν και ξυπνάνε αυτοί οι φόβοι από την αρχή, άλλες θέλουν σεξ σαν τρελές κι άλλες αδιαφορούν («Είναι τόσο δύσκολο να νιώσεις ωραία μέσα σε αυτήν την κατάσταση, όσο και να προσπαθείς»), άλλες τρώνε σάντουιτς με τον άντρα τους σ’ ένα παγκάκι κάτω από τον ήλιο. Οι ατάκες είναι κοφτές και καθόλου ωραιοποιημένες: «Δεν ξέρω τι θα ήθελα να έχω κάνει αλλά θα ήθελα να έχω την επιλογή».

«Ιστορίες από την αίθουσα αναμονής», καθημερινές, δύσκολες μα και αισιόδοξες, με νέους φίλους, νέα αρχή, σημαντικές αλλαγές που πρέπει να διαχειριστείς όταν πολεμάς με τον καρκίνο. Μια πολύ όμορφη πρωτοβουλία του «Eyes of Light», μια ρεαλιστική και ενδιαφέρουσα καλλιτεχνικά απεικόνιση, ποικίλες ιστορίες, διάφοροι και διαφορετικοί χαρακτήρες συγκροτούν ένα χαρακτηριστικό περιβάλλον με ποικίλα συναισθήματα που συναντάει κανείς σε μια αίθουσα αναμονής και σ’ ένα νοσοκομείο. Επιπλέον, στο τέλος κάθε ενότητας υπάρχουν ασκήσεις που ενθαρρύνουν όσες αναγνώστριες θέλουν να ζωγραφίσουν, να γράψουν, να σημειώσουν, να εκφράσουν τα συναισθήματα που κρατάνε μέσα τους: «Πώς νιώθεις από την επαφή με τον γιατρό σου;», «Γράψε το μήνυμα που εκφράζει τον πιο δύσκολο ρόλο σου», «Ζωγράφισε την ιδανική αίθουσα αναμονής», «Ζωγράφισε μέσα στα βάζα όλα όσα κουκουλώνεις», «Τι θα έλεγες στο μέρος του σώματός σου που άλλαξε ή έφυγε λόγω του καρκίνου;» και πολλές άλλες ασκήσεις βοηθάνε στη θετική ψυχολογία του ατόμου που νοσεί.

Βιβλίο Φερόμαστε καλά ο ένας στον άλλο
Τίτλος πρωτοτύπου Nos tratamos bien
Συγγραφέας-Εικονογράφος Lucia Serrano
Μεταφραστής Δέσποινα Δρακάκη
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Γεωργία Νικολοπούλου
Επιμέλεια κειμένου: Πάνος Τουρλής

Το παραμύθι απευθύνεται σε παιδιά από 4 ετών και πάνω και με απλό λεξιλόγιο, γεμάτο όμως σημαντικές και διαχρονικές αλήθειες, δείχνει μέσα από αστεία και όχι μόνο περιστατικά τι πρέπει να κάνουν και πώς να συμπεριφέρονται σωστά. Αποφεύγει τον διδακτισμό και χρησιμοποιεί την όμορφη εικονογράφηση για να βοηθήσει τους μικρούς αναγνώστες να εμπεδώσουν καλύτερα και πιο εύληπτα τις συμβουλές που προσφέρει. Με αυτόν τον τρόπο, τα παιδιά  καταλαβαίνουν γιατί έχει σημασία να φερόμαστε καλά στους φίλους μας. Για παράδειγμα, καμιά φορά μπορεί να είμαστε στεναχωρημένοι και να μιλήσουμε άσχημα χωρίς να το θέλουμε, όμως τα λόγια μας μπορεί να πληγώσουν πολύ τους φίλους μας ακόμα και αν εκείνοι δεν μας το δείξουν.

Επιπλέον, το περιεχόμενο μπορεί να φαίνεται απλό αλλά τα μηνύματα που περνάει είναι τόσο δυνατά που ταιριάζουν ακόμη και στους μεγάλους, οι οποίοι πολλές φορές ξεχνάνε πόσο μπορεί να επηρεάσουν οι πράξεις και τα λόγια τους τους ανθρώπους γύρω τους. Γι’ αυτό πρέπει να σκεφτόμαστε πριν μιλήσουμε: μπορεί να πληγώσουμε ανθρώπους και να θυμούνται την άσχημη συμπεριφορά μας για καιρό. Ειδικά στο σχολείο, πολλές φορές γίνονται αστεία εις βάρος κάποιου παιδιού που σίγουρα δεν τα  δέχεται  κι αυτό του είναι δυσάρεστο. Οφείλουμε λοιπόν να σεβόμαστε τους συμμαθητές μας, τους αγαπημένους μας, τους φίλους μας, τους συναδέλφους στη δουλειά, να τους αφήνουμε να είναι ο εαυτός τους και να τους υπερασπιζόμαστε αν κάποιοι τους ενοχλούν. Όλοι αξίζουμε να μας φέρονται με καλοσύνη.

Το »Φερόμαστε καλά ο ένας στον άλλο» είναι ένα παραμύθι που θα αγγίξει τις ευαίσθητες ψυχές μικρών και μεγάλων γιατί δείχνει ότι η καλή συμπεριφορά φαίνεται ακόμη και στα μικρά πράγματα: πώς μοιραζόμαστε, πώς ζητάμε συγνώμη, πώς λέμε ευχαριστώ, πώς βοηθάμε τους φίλους μας. Είναι μια σημαντική έκδοση για τη διαφορετικότητα και τον σεβασμό που οφείλουμε χωρίς εξαιρέσεις.  Όλοι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, διαφορετικά μιλάνε, διαφορετικά φαίνονται, διαφορετικά αισθάνονται κι εμείς δεν πρέπει να τους κοροϊδεύουμε. Το βιβλίο θα βοηθήσει όλους να σκεφτούν ότι ο κόσμος μας θα γίνει πολύ καλύτερος όταν ο καθένας μας φέρεται καλά, σέβεται και δεν πληγώνει τον άλλο. Δυνατά, καίρια και σημαντικά μηνύματα που ζωντανεύουν με μια λιτή και παραστατική εικονογράφηση, γεμάτη χαρούμενα χρώματα και σχέδια, κάτι που κάνει το παραμύθι πιο ευχάριστο στην ανάγνωση.

Βιβλίο Το κορίτσι και η κινητή βιβλιοθήκη
Τίτλος πρωτοτύπου La nena i la biblioteca ambulant
Συγγραφέας Eulàlia Canal
Εικονογράφος Sebastia Serra
Μεταφραστής Ιωάννα Καπετάνου
Κατηγορία Παραμύθι / Αλληγορία
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Αρκούδος και ο Κάστορας έχουν μια κινητή βιβλιοθήκη γεμάτη πολλά βιβλία. Μια μέρα συναντούν μπροστά τους έναν τοίχο από τούβλα που τους εμποδίζει να συνεχίσουν κι ένα κορίτσι που θέλει να περάσει από την άλλη μεριά για να βρει τη μητέρα της. Η ιδέα τους θα φέρει μεγάλη αναστάτωση στους φρουρούς του τοίχου, θα πετύχει όμως; Θα καταφέρουν να συνεχίσουν τον δρόμο τους;

Η ιστορία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και η πλοκή κλιμακώνεται από σελίδα σε σελίδα. Σχεδόν από το πουθενά εμφανίζονται ο Κάστορας και ο Αρκούδος με μια κινητή βιβλιοθήκη και σταματούν μπροστά στον τοίχο. Εκεί γνωρίζουν το κορίτσι που ψάχνει τη μαμά του και αποφασίζουν να το βοηθήσουν. Όσο κρατάει η προσπάθειά τους να περάσουν τον τοίχο χωρίς να γίνουν αντιληπτοί μοιράζονται περιστατικά, ιστορίες και αναμνήσεις από τις ζωές τους, οπότε δημιουργείται ένας ισχυρός φιλικός δεσμός. Όταν όμως βγαίνουν από την άλλη μεριά τα πράγματα δυσκολεύουν αρκετά κι ένας ανέλπιστος σύμμαχος θα τους βοηθήσει. Μου άρεσε πολύ η κεντρική ιδέα του παραμυθιού και πώς εφαρμόζεται στην περιπέτεια των τριών πρωταγωνιστών: τα βιβλία έχουν δύναμη και οι λέξεις μπορούν να γκρεμίσουν τείχη και να οδηγήσουν προς την ελευθερία. Η μάθηση, το διάβασμα, η σκέψη είναι τα «όπλα» που απελευθερώνουν το μυαλό, γκρεμίζουν τα εμπόδια και απελευθερώνουν τον καθένα μας από οποιαδήποτε δεσμά.

Ο στρατιώτης, το φυλάκιο, το τρίκυκλο-βιβλιοθήκη, ακόμη και το ντύσιμο του κοριτσιού θυμίζουν εικόνες από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου, μια αναγκαία εικαστική αναφορά ως αναγνωριστικό σημείο της δυσχέρειας που προκαλεί η φυλάκιση, η τιμωρία, ο αποκλεισμός, η βία. Ο εικονογράφος Sebastia Serra δούλεψε πολύ πάνω σε αυτές τις λεπτομέρειες και δημιούργησε στιγμιότυπα γεμάτα χαρά και φως αλλά και σασπένς. Φυσικά, λάτρεψα το όχημα του Κάστορα και του Αρκούδου, καθώς και την αρχική εικόνα όπου διαβάζουν. Επιπλέον, απόλαυσα τις εικόνες με τα βιβλία που απελευθερώνουν τα τούβλα και σκορπάνε στον αέρα, καθώς και τους διάφορους χρωματικούς τόνους του δάσους και της φύσης όπου διαδραματίζεται η ιστορία. Πρωτότυπες και δύσκολες να αποτυπωθούν τόσο όμορφα οπτικές γωνίες, υπέροχες φωτοσκιάσεις, ολοζώντανες φιγούρες συνοδεύουν με τον καλύτερο τρόπο την ιστορία και πυροδοτούν τη φαντασία των παιδιών.

Βιβλίο Το αόρατο νήμα
Τίτλος πρωτοτύπου El hilo invisible
Συγγραφέας Miriam Tirado
Εικονογράφος Marta Moreno
Μεταφραστής Δέσποινα Δρακάκη
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Νούρα συζητάει με τη μαμά της για τον αφαλό της και τη ρωτάει σε τι της χρησιμεύει πλέον, αφού γεννήθηκε πια. Η μητέρα της της αποκαλύπτει πως εκεί φυλάσσεται ένα μεγάλο μυστικό: από τον αφαλό βγαίνουν αόρατα νήματα που μας συνδέουν με όσους αγαπάμε και παραμένουμε δεμένοι μαζί τους ακόμη κι αν είμαστε σε απόσταση. «…είμαι δίπλα σου κι ας μη με βλέπεις, είσαι μαζί μου κι ας μην μπορώ να σε αγγίξω»!

Με γλυκό, ευφάνταστο και ευφυή τρόπο η συγγραφέας μιλάει στους μικρούς αναγνώστες για το θαύμα της μητρότητας, για τα αισθήματα που αναπτύσσει η μητέρα προς το παιδί της πριν καν αυτό γεννηθεί: «Και πριν, όταν ακόμη δεν ήσουν στην κοιλιά μου, σε αγαπούσα ήδη, σου μιλούσα και σου έλεγα πως μπορείς να έρθεις όποτε θέλεις, πως σε περιμένουμε…Το αόρατο νήμα με έδενε ήδη μαζί σου κι ας μη σε είχα γνωρίσει ακόμη». Επειδή είναι αόρατο όμως και δεν μπορούμε να το πιάσουμε, δε σημαίνει πως δεν υπάρχει. Τόσα πράγματα είναι άυλα κι όμως γεμίζουν τη ζωή μας, όπως η αγάπη, οι οικείες μυρωδιές που δημιουργούν αναμνήσεις, τα συναισθήματα. Αυτά και άλλα υπέροχα λόγια γεμίζουν ασφάλεια, σιγουριά και αυτοπεποίθηση τη Νούρα, που πλέον δε νιώθει μοναξιά και φόβο. Έτσι παρακολουθούμε στη συνέχεια διάφορα περιστατικά από τη ζωή του κοριτσιού και πόσο απλόχερα δίνει μαθήματα ζωής στον συμμαθητή της που φοβάται μακριά από τη μαμά του, στη γιαγιά της που ξέρει πως κάποια στιγμή θα πεθάνει αλλά το αόρατο νήμα θα τις έχει για πάντα δεμένες κ. π. ά. Τι όμορφα λόγια, πόσο γλυκές στιγμές, τι υπέροχο πλάσμα η Νούρα, τι εκπληκτική γραφή!

Η εικονογράφηση της Marta Moreno αποτυπώνει μεγάλες, χορταστικές φιγούρες, γεμάτες όμως μόνο από βασικές λεπτομέρειες, οπότε δεν κουράζεται το μάτι των παιδιών. Τα νήματα είναι χιλιάδες, πολύχρωμα, προς κάθε κατεύθυνση και δημιουργούν αστείες μικροπεριπέτειες. Κοντινά πλάνα και γενικές αποτυπώσεις, ανοιχτά και χαρούμενα χρώματα, παραστατικές εικόνες που ζωντανεύουν τα καθημερινά περιστατικά στην οικογένεια της Νούρα, μια γλυκιά γιαγιά, μια όμορφη μαμά, δεν ξέρω τι να πρωτοαναφέρω! Ένα μεγάλο μπράβο στις δημιουργούς γι’ αυτό το ξεχωριστό παραμύθι.

Βιβλίο Σημαίες
Τίτλος πρωτοτύπου Flags
Συγγραφείς Jonathan Litton / Laura Knowles
Εικονογράφος Natalia Rojas Castro
Μεταφραστής Ειρήνη Παϊδούση
Κατηγορία Βιβλία γνώσεων
Εκδότης Μεταίχμιο

Οι Jonathan Litton και Laura Knowles μας εισάγουν στον κόσμο των εθνικών σημαιών, μιας και η κάθε χώρα μπορεί να έχει και άλλου είδους, όπως ναυτικές και στρατιωτικές, τοπικές κλπ. Οι εθνικές σημαίες λοιπόν αντιπροσωπεύουν την ιστορία, τις φιλοδοξίες, τα τοπία και τον πολιτισμό των εθνών. Άλλες υπάρχουν εδώ και αιώνες, άλλες είναι πρόσφατες, άλλες είναι απλές και άλλες έχουν απίστευτες λεπτομέρειες. Το βιβλίο ξεκινάει με έναν κατατοπιστικό πρόλογο για τα γενικά χαρακτηριστικά, την ιστορία και την ανατομία μιας σημαίας. Τι ρόλο έπαιξε σε ιστορικές περιόδους, πώς ήταν ο κόσμος πριν από αυτήν, πώς ξεχώριζαν οι λαοί, πώς μετέβη η ανθρωπότητα από το κοντάρι στο ύφασμα και στο μετάξι, από τα ξεχωριστά σύμβολα των ισχυρών οικογενειών του Μεσαίωνα στην απαραίτητη ένδειξη της ταυτότητας; Επίσης, τι ρόλο παίζει ο ιστός και τι τοποθετείται προσίστια και αφίστια, τι είναι το φόντο ή έδαφος και το επίθεμα, ποια είναι τα βασικά σχέδια (εντυπωσιάστηκα με το σιρίτι και τη διχάλα), πώς χρησιμοποιούνται τα φύλλα σχεδίασης για μια σημαία, ποιες είναι οι πιο συνηθισμένες αναλογίες, ποια είναι η πιο μακρόστενη εθνική σημαία;

Στη συνέχεια ταξιδεύουμε χωριστά και ευδιάκριτα σε κάθε ήπειρο, με μια πληθώρα συναρπαστικών πληροφοριών. Η ύλη του κάθε κεφαλαίου είναι χωρισμένη σε μικρές παραγράφους που είναι γραμμένες απλά και κατανοητά και με μια δομή που μας περνάει από το γενικό (χώρα) στο ειδικό (κρατίδια, πόλεις, περιοχές κλπ.), με αποτέλεσμα να συμπληρώνεται κομμάτι κομμάτι το ιστορικό των εκάστοτε σημαιών και ταυτόχρονα να καταγράφονται η ιστορία και οι διάφορες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές τους. Τα παιδιά μπορούν να διαβάσουν ό,τι θέλουν, με όποια σειρά θέλουν ενώ το χρήσιμο και απαραίτητο ευρετήριο στο τέλος μας δείχνει σε ποιες σελίδες αναφέρεται η χώρα για την οποία θέλουμε να ψάξουμε. Σημαντική βοήθεια παρέχει και το γλωσσάρι που παραθέτει σε αλφαβητική σειρά σημαντικούς ορισμούς του βιβλίου και τους επεξηγεί όπως πάντα συνοπτικά και εύληπτα.

Η Ευρώπη έχει πολλές απλές σημαίες, γιατί προέρχονται από τον καιρό των μαχών, οπότε ήταν απαραίτητο να αναγνωρίζει κανείς από μακριά τον φίλο και τον εχθρό. Επίσης, επειδή υπάρχουν κυρίως χριστιανικές ρίζες, έχουμε πολλούς σταυρούς. Γιατί μοιάζουν οι σημαίες της Ολλανδίας και της Ρωσίας; Τι είναι το τρισκέλιον της Νήσου Μαν; Πώς θα φαινόταν η βρετανική σημαία αν ήταν από πάνω ο σταυρός του Αγίου Ανδρέα και όχι του Αγίου Γεωργίου που επικράτησε; Ποια είναι η παλαιότερη εθνική σημαία; Ποια είναι η μικρότερη ανεξάρτητη χώρα του κόσμου; Γιατί το μοβ είναι το πιο σπάνιο χρώμα και σε πόσες σημαίες εντοπίζεται; Σε αυτήν την ενότητα, μπερδεύτηκα με τις σημαίες των βόρειων χωρών (Σουηδία, Νορβηγία, Φινλανδία, Δανία, νήσοι Φερόες), για να μην αναφερθώ στην Ολλανδία και το Λουξεμβούργο ή στη Γερμανία και στο Βέλγιο ενώ μου άρεσε που η Ελλάδα έχει τη σημαία με τις περισσότερες λωρίδες στην Ευρώπη.

Από την άλλη, οι εθνικές σημαίες της Ασίας ποικίλλουν όσο και οι λαοί της κι έχουν άφθονους θρησκευτικούς συμβολισμούς, άλλωστε είναι μια ήπειρος όπου γεννήθηκαν έντεκα σημαντικές θρησκείες. Ποια θεωρείται η πιο περίπλοκη σημαία στον κόσμο; Ποια είναι η μοναδική εθνική σημαία με ομπρέλα; Τι συμβολίζουν οι πέντε ακτίνες του αστεριού του Βιετνάμ; Πώς συνδέονται το ροδάνι και το ντάρμα τσάκρα με τη σημαία της Ινδίας; Πού βρίσκεται ο ψηλότερος ιστός του κόσμου; Ποια χώρα απαγορεύει την απεικόνιση της σημαίας σε άλλα αντικείμενα; Τι σημαίνουν τα διακοσμητικά ισλαμικά κείμενα στις σημαίες του Ιράκ και της Σαουδικής Αραβίας; Ποια είναι η μοναδική χώρα της οποίας η σημαία δεν είναι ούτε παραλληλόγραμμη ούτε τετράγωνη; Σε τι διαφέρει το ντρουκ από τους δράκους της Δύσης; Με εντυπωσίασε πάντως που η Κίνα απαγορεύει τις τοπικές σημαίες, με εξαίρεση όμως το Χονγκ Κονγκ και το Μακάο.

Στην Αμερική, μια ήπειρο που διαμορφώθηκε από την Ισπανία, τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία, θα συναντήσουμε μεγάλη ποικιλία σημαιών, με πολλούς συμβολισμούς από τους ιθαγενείς. Ποια είναι η μοναδική σημαία με την απεικόνιση γράμματος; Πόσες φορές έχει βρεθεί η σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στη σελήνη; Ποια χώρα έχει δύο επίσημες εθνικές σημαίες και πόσο διαφέρουν μεταξύ τους; Πώς συνδέεται η Καραϊβική με την Αφρική; Σε ποιες σημαίες βρίσκεις ανθρώπους; Απ’ την άλλη, η Αφρική φιλοξενεί 54 χώρες, τις περισσότερες από κάθε άλλη ήπειρο, με κοινό στοιχείο των σημαιών τους το πεντάκτινο αστέρι, που αντιπροσωπεύει την ενότητα, την ελευθερία ή τη ζωή. Ποια είναι τα παναφρικανικά χρώματα; Σε τι διαφέρει η σημαία του Εσουατίνι από τις άλλες αφρικανικές χώρες; Ποια είναι η πιο εντυπωσιακή και πολύχρωμη σημαία του κόσμου; Τι ήταν το απαρτχάιντ; Τι απεικονίζεται στη σημαία του Λεσότο; Τέλος, η Ωκεανία καλύπτει ένα τεράστιο κομμάτι ωκεανού κι έχει τη μικρότερη έκταση γης απ’ όλες τις ηπείρους και τους λιγότερους κατοίκους. Οι σημαίες της συνδέονται λοιπόν με τη θάλασσα και τα αστέρια είτε ως αστερισμοί είτε ως Σταυρός του Νότου είτε ως Άστρο της Κοινοπολιτείας. Ποια σημαία έχει δόντι αγριόχοιρου; Ποιο είναι το πουλί του παραδείσου και πού χρησιμοποιούνται τα φτερά του; Σε ποιες χώρες συναντάμε σημαίες με στοιχεία της κουλτούρας των ανθρώπων της;

Οι ενότητες των ηπείρων χωρίζονται από δισέλιδα με γενικές θεματικές πληροφορίες, όπως για τα χρώματα, για τα θρησκευτικά σύμβολα, για τον ρόλο του ήλιου και της σελήνης, για τα ζώα, καθώς και με αστεία και παράξενα χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Για την εικονογράφηση της Natalia Rojas Castro τα σχόλια περιττεύουν. Άνθρωποι, σημαίες, σχεδιασμοί χωρών, κρατών και ηπείρων, πόλεις και φυσικά τοπία, σημαντικές προσωπικότητες (αν και αποτυπώνονται πολύ αμυδρά, χωρίς έμφαση στη λεπτομέρεια, κάτι που δεν είναι απαραίτητα κακό), μικρές εικόνες μέσα σε μεγαλύτερες, απίθανες και ευφάνταστες λεπτομέρειες, εκατομμύρια χρώματα, σωστές τοποθετήσεις και διαστάσεις, όλα αυτά δημιουργούν ένα μεγάλο, χορταστικό, απολαυστικό πανόραμα του κόσμου που ενισχύει τη φαντασία των παιδιών, βοηθάει στην καλύτερη απεικόνιση του κειμένου και ζωντανεύει αξιέπαινα τη σκληρή δουλειά των συγγραφέων.

Οι «Σημαίες» των Jonathan Litton και Laura Knowles είναι ένα κείμενο γεμάτο με χιλιάδες λεπτομέρειες και συναρπαστικά μυστικά. 195 ανεξάρτητες χώρες σε έξι ηπείρους και οι αντίστοιχες σημαίες τους αναφέρονται σε αυτό το εκπληκτικό και απολαυστικό ταξίδι στον χρόνο, στην ιστορία, στη γεωγραφία, ένα ταξίδι που δε σταματάει ποτέ, μιας και οι σημαίες εξακολουθούν ν’ αλλάζουν, με τη σημασία τους να επηρεάζεται από γεγονότα που ακόμα δεν έχουν συμβεί. «Το ιστορικό των αλλαγών στις σημαίες και τη σημασία τους μάς φανερώνει πως η ιστορία είναι ζωντανή»! Το ξεφύλλισα, το διάβασα, το μελέτησα, το αγάπησα.

Βιβλίο Ο συναχωμένος δράκος
Συγγραφέας Φαίδων Κυριακού
Εικονογράφος Γεωργία Ζάχαρη
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ένας πελώριος δράκος ζει στα βάθη ενός τρίσβαθου πηγαδιού και από παιδί δεν έπαψε στιγμή να βήχει. Η μύτη του τρέχει σταγόνες λάβας, ο λαιμός του τον γαργαλάει σα να έφαγε αναμμένα κάρβουνα, φτερνίζεται… Τελικά το παίρνει απόφαση να ζητήσει βοήθεια και μηχανεύεται ένα σωρό τρόπους για να βγει από το πηγάδι του αλλά δεν τα καταφέρνει. Πώς θα ειδοποιήσει λοιπόν τον γιατρό; Ο Φαίδων Κυριακού έγραψε ένα όμορφο παραμύθι για τη δοτικότητα και για τη βοήθεια, δυο έννοιες που βελτιώνουν αισθητά τη ζωή μας. Ο δράκος έχει τα μαύρα του τα χάλια και αργεί να παραδεχτεί πως θέλει βοήθεια, κάτι που επιδεινώνει την κατάστασή του. Από την άλλη, οι κάτοικοι μιας πόλης αρνούνται να πιστέψουν πως ο δράκος είναι άρρωστος, αντίθετα, πιστεύουν πως πρόκειται για παγίδα. Ο γιατρός τους όμως νιώθει υποχρέωση και ευθύνη να τον εξετάσει κι έτσι ξεκινάει για το μεγάλο ταξίδι. Αυτές οι διαφορετικές ιστορίες μπλέκουν με τρυφερό και συγκινητικό τρόπο και τονίζουν πόσο σημαντικό είναι να ζητάμε βοήθεια αλλά και να την προσφέρουμε απλόχερα όποτε και όταν χρειάζεται. Το πλούσιο μα κατάλληλο για τα μικρά παιδιά λεξιλόγιο και οι ωραίες περιγραφές που δίνουν ατμοσφαιρικότητα στο κείμενο ζωντανεύουν με τον καλύτερο τρόπο μια ιστορία γεμάτη κωμικοτραγικές στιγμές και διαχρονικές έννοιες.

Η εικονογράφηση της Γεωργίας Ζάχαρη ζωντανεύει με τον καλύτερο τρόπο και με ζωηρά χρώματα την ιστορία. Ο δράκος είναι μια γλύκα και ζει τυλιγμένος με κουβέρτες, κρατώντας χαρτομάντιλα και κούπες με ζεστά. Γέλασα πολύ με την απεικόνισή του ως τεχνίτη που αγωνίζεται να φτιάξει κάτι για να βγει από το πηγάδι αλλά δε βρίσκει πρίζα πουθενά και χάρηκα πολύ με τα ανοιχτά χρώματα του φινάλε όπου μια ολόκληρη πόλη περπατάει, γελάει, τρέχει, απολαμβάνει τις απρόσμενες εξελίξεις στην ιστορία. Στο βιβλίο υπάρχει QR Code για να σκανάρετε και να ακούσετε τον συγγραφέα να αφηγείται την ιστορία.

Βιβλίο Γρήγορα, γρήγορα!
Τίτλος πρωτοτύπου Vite, vite!
Συγγραφέας Émilie Chazerand
Εικονογράφος Sandra de la Prada
Μεταφραστής Μάρω Ταυρή
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο

Ένα κοριτσάκι από το πρωί ως το βράδυ ακούει τη φράση «γρήγορα, γρήγορα», μιας κι οι γονείς της την πιέζουν να κάνει πράγματα βιαστικά. Να ξυπνήσει, να φάει (δεν προλαβαίνει να μασήσει), να πάει στο μπάνιο, να ντυθεί (δεν ξέρει τι έχει βάλει), να συμμαζέψει όταν παίζει, να φάει, να ετοιμαστεί για ύπνο. Μήπως όμως όλο αυτό θα έχει συνέπειες που δε φαίνονται με την πρώτη ματιά; «Οι μεγάλοι πάντα βιάζονται να πάνε κάπου» διαπιστώνει το κοριτσάκι της ιστορίας και παραδέχεται πως έχει κουραστεί κι απογοητευτεί: την τραβολογάνε, τη σέρνουν, τη σπρώχνουν, λες και τους κυνηγάει ένα ρολόι. Ακόμη και το νυχτερινό φιλί της μαμάς, «βιαστικό και όχι πολύ δυνατό, ώστε το σήμερα να ξεθωριάσει γρήγορα». Έτσι βιαστικά μεγαλώνει το παιδί, μάλιστα περνάνε βδομάδες χωρίς να το πάρουν χαμπάρι, μήπως λοιπόν οι γονείς να πατήσουν φρένο και να ζήσουν στιγμές;

Μια τρυφερή ιστορία που τονίζει διακριτικά το συνηθισμένο γεγονός της σημερινής μας εποχής: γονείς και παιδιά μπαίνουν σ’ ένα βιαστικό πρόγραμμα υψηλών ταχυτήτων και όταν οι γονείς διαπιστώνουν πως όλον αυτόν τον καιρό άφηναν τον χρόνο να φεύγει χωρίς αληθινές, αυθεντικές, ξεχωριστές στιγμές, χωρίς να βλέπουν το παιδί τους να μεγαλώνει, είναι πλέον αργά. Το κείμενο είναι άκρως ρεαλιστικό και μου άρεσε που το κοριτσάκι της ιστορίας έχει μεν κουραστεί, απολαμβάνει τις οικογενειακές στιγμές αλλά ξέρει πως «αυτό δεν πρόκειται να κρατήσει. Για την ώρα όμως είμαστε μαζί και διασκεδάζουμε». Αυτή είναι η ζωή λοιπόν, όμορφες στιγμές που βοηθάνε τη ρουτίνα και το στρες της καθημερινότητας να μειωθούν και να υπαναχωρήσουν μπροστά στις ουσιαστικές αναμνήσεις, στα γέλια, στις εκδρομές. Πόσο όμορφα θα ήταν αν αφιερώναμε λίγο περισσότερο χρόνο ο ένας στον άλλον…

Η εικονογράφηση της Sandra de la Prada έχει μεγάλες φιγούρες και ελάχιστες λεπτομέρειες που αφήνουν την ιστορία να αποτυπωθεί χωρίς να αποσπάει την προσοχή των μικρών αναγνωστών από το κείμενο. Εκφραστικότητα στα πρόσωπα, τρυφερότητα στις οικογενειακές στιγμές, ρεαλισμός και αφαιρετικότητα ταυτόχρονα ζωντανεύουν με υποδειγματικό τρόπο τη ζωή της οικογένειας του κοριτσιού που «μεγαλώνει βιαστικά».