Βιβλίο Μετέωρα 
Συγγραφέας Μάριος Μάζαρης
Εικονογράφος Βασίλης Κουτσογιάννης
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Μάριος Μάζαρης έγραψε μια ενδιαφέρουσα, τρυφερή και δυνατή ιστορία για αναγνώστες από 6 ετών και πάνω και παρακολουθούμε την καθημερινότητα των δίδυμων παιδιών μιας οικογένειας. Εξωτερικά μπορεί να μοιάζουν αλλά έχουν πολύ διαφορετικές συνήθειες, συμπεριφορές, επιλογές, νοοτροπία. «Ίσως αυτό να είναι το ωραίο στο να έχεις αδέρφια, υπάρχει κάποιος πολύ διαφορετικός από σένα μέσα στο σπίτι, που προσπαθείς να τον καταλάβεις», τονίζει η μικρή αφηγήτρια. Χάρη στο πλούσιο και πυκνογραμμένο κείμενο βλέπουμε τη μεταξύ τους σχέση αλλά και αυτή με τους γονείς τους, με τους οποίους πηγαίνουν ταξίδια αλλά τελευταία ο μπαμπάς δεν είναι μαζί τους σε όλα. Το κοριτσάκι παραδέχεται ότι δυσκολεύεται να καταλάβει τους ανθρώπους γύρω της, τον αδερφό της, τους γονείς της και όνειρό της είναι να κάνει συνέχεια ταξίδια γιατί: «…με βοηθούν να καταλαβαίνω καλύτερα τους γονείς μας»! Γέλασα πολύ με τη συνήθεια του αδελφού της να χρησιμοποιεί συνέχεια επίθετα, κάτι που περιμένει και από τους άλλους. Θέλει σε κάθε πρόταση το κάθε αντικείμενο να έχει το επίθετό του! Επίσης, του αρέσουν τα παζλ: «δεν αντέχει, λέει, να βλέπει τα κομμάτια μόνα τους»!

Με αφορμή ένα ταξίδι στα Μετέωρα, τα δυο αδέλφια συζητάνε με τους γονείς τους για τη σημασία του «μετέωρου», που είναι το αβέβαιο, αυτό που δεν ξέρεις αν θα πετύχει, το άστατο και αυτό το επίθετο ταιριάζει στην οικογένειά τους γιατί μετά τα Μετέωρα οι γονείς παίρνουν μιαν απόφαση που θα αλλάξει για πάντα τις ζωές όλων. Ο Μάριος Μάζαρης μας συστήνει μια οικογένεια σαν όλες τις άλλες, που αποτελείται από ανθρώπους με αισθήματα, χαρακτήρα, αντιλήψεις. Δυο παιδιά και δυο γονείς που αγκαλιάζονται, αγαπιούνται, έχουν τα πάνω τους και τα κάτω τους, έρχεται όμως η στιγμή που πρέπει αυτό να αλλάξει. Το κείμενο αναδεικνύει με ευφάνταστο τρόπο πως η συγκεκριμένη αλλαγή δεν είναι για κακό κι έτσι βοηθάει τα παιδιά να κατανοήσουν περισσότερο αντίστοιχες αλλαγές στο δικό τους σπίτι. Αγάπη, χαρά και ευτυχία θα εξακολουθούν να υπάρχουν και μετά οπότε οι τέσσερίς τους θα παραμένουν ένα αρραγές παζλ με σφιχτά δεμένα μεταξύ τους τα κομμάτια του.

Η εικονογράφηση του Βασίλη Κουτσογιάννη είναι υπέροχη! Εκτός από την απεικόνιση των παιδιών και της οικογένειάς τους με υπέροχες σκιαγραφήσεις, προσεγμένες λεπτομέρειες και πλούσια χρώματα, έχουμε χιλιάδες άλλα προτερήματα: εικόνες πάνω και κάτω από το κείμενο, υπέροχη ανάμιξη ρεαλισμού και φαντασίας (δείτε την αφηγήτρια με άκρως υποδειγματικό τρόπο να γίνεται ένα με τα τοπία που φωτογραφίζει στα ταξίδια της ή πώς ξεπηδούν από τις φωτογραφίες τα τοπία και τα μνημεία), πρωτότυπες οπτικές γωνίες όπως αυτή που η οικογένεια φτιάχνει το παζλ γυρνώντας από τα Μετέωρα και τους βλέπουμε από πάνω, σα να είμαστε στην οροφή του σπιτιού! Τι άλλο να πρωτοσχολιάσω; Τη σκηνή με τους λουκουμάδες που μου έτρεχαν τα σάλια ακριβώς όπως του σκύλου που έχουν τα παιδιά; Τα λαμπιόνια στην ταβέρνα; Τον χάρτη με την πινέζα; Τη σουρεαλιστική απεικόνιση της αβεβαιότητας; Την τρυφερότητα της μητρικής αγκαλιάς; Τα Μετέωρα που μου θυμίζουν ιμπρεσιονιστικό πίνακα; Κυρίως όμως δε θα ξεχάσω την άφθαστη τέχνη της απεικόνισης του παζλ σε κρίσιμα σημεία της ιστορίας. Χιλιάδες μικρά και μεγάλα κομμάτια συγκροτούν είτε το παιχνίδι του αδελφού της αφηγήτριας είτε την ίδια την οικογένεια, τις εσωτερικές σελίδες, το εξώφυλλο! Με πόση υπομονή και μελέτη ο Βασίλης Κουτσογιάννης έφτιαξε τέτοιες εικόνες με πραγματικά πολλά και διαφορετικά κομμάτια που κανένα δε μοιάζει με το άλλο σε μέγεθος, σχήμα ή γωνίες!

Το »Μετέωρα» είναι ένα τρυφερό, συγκινητικό, ρεαλιστικό παραμύθι που μαλακώνει αρκετά τη σκληρότητα των αλλαγών που ίσως βιώσει ένα παιδί στο οικογενειακό του περιβάλλον και τονίζει με σωστά παραδείγματα και ρεαλισμό πως τα πράγματα ίσως και να αλλάζουν προς το καλύτερο, ίσως και να είναι αυτό η ευτυχία όλων τους, αφού δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Σταδιακή εξέλιξη της ιστορίας, πλούσιο λεξιλόγιο, τρυφερά αισθήματα, υποδειγματική προσέγγιση ενός δύσκολου θέματος και αξιέπαινη εικονογράφηση είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά ενός παραμυθιού που δεν πρέπει να λείπει από καμία παιδική βιβλιοθήκη!

Βιβλίο Μετέωρο ταξίδι
Συγγραφέας Στέλλα Ρωτού
Κατηγορία Συλλογή διηγημάτων
Εκδότης Γκοβόστης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ενδιαφέρουσα η προσωποποίηση του φόβου στον «Φόβο της απώλειας», συγκινητικό το «Μην της πάρεις σκυλί» με ρεαλιστικούς διαλόγους, τρυφερή και απελπισμένη η ματιά στους πρόσφυγες που πηγάζει μέσα από το «Στο λεωφορείο», ταιριαστό το δέσιμο της κλοπής των αγαλμάτων με την προσπάθεια να ριζώσουν σε ξένο τόπο όσων φεύγουν τρέχοντας μακριά από πολέμους στο «Άγαλμα», συγκινητικό το «Μετέωρο ταξίδι» κι ας επισκιάζεται από την εμφάνιση ενός θανατηφόρου ιού που θ’ αλλάξει την ανθρωπότητα, σκληρό μα και γλυκό το «Αναφορά στον πατέρα», είναι μερικά μόνο από τα αξιόλογα μικρά κείμενα του βιβλίου, που κυμαίνονται από δύο ή τρεις μέχρι δέκα σελίδες, συνθέτουν μια καλογραμμένη συντροφιά «βραχύσωμων» αλλά μεστών σε νοήματα και ιδέες διηγημάτων και μου κράτησαν κι αυτά, όπως και η προηγούμενη συλλογή, καλή παρέα.

Διορατικότητα χαρακτηρίζει τις περιγραφές της κυρίας Ρωτού, δηλαδή αν καθίσει κάπου και παρατηρήσει γύρω της μπορεί να καταγράψει με συναρπαστικές λεπτομέρειες, λεκτικά υπονοούμενα και κοφτές φράσεις τα πάντα και να ζωντανέψει ενδιαφέρουσες και ποικίλες ιστορίες. Βρήκα πολλά προτερήματα: εναλλαγές αφήγησης από πρώτο σε τρίτο πρόσωπο και από ενεστώτα διαρκείας σε αφηγηματικό αόριστο, ταξίδια σε ξένες πόλεις αλλά και πιο κοντινές, πανσπερμία χαρακτήρων και ιστοριών όπου πρόσφυγες, παιδεραστές, μεσήλικες κυρίες που καταφεύγουν σε νεότερες ηλικιακά αγκαλιές, νεαροί που αγκαλιάζουν τη μοτοσυκλέτα τους χάνοντας τα πάντα, έγκλειστοι εν όψει πανδημίας, υποψήφιοι για τον Παράδεισο ή την Κόλαση με γέμισαν εικόνες, με κράτησαν κοντά τους, μου έδειξαν τον μικρόκοσμό τους και  ποικίλα συναισθήματα. Αγγλία, Ιταλία, Μετέωρα, μέσα μας και γύρω μας, εδώ κι εκεί, όλα ένα «Μετέωρο ταξίδι» από μια στέρεη και προσγειωμένη γραφή.