Βιβλίο Πέτρινα πλοία 
Συγγραφέας Μαρία Ξυλούρη
Κατηγορία Συλλογή διηγημάτων
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

«Καλή ήτανε η νύχτα» για τον Βαγγέλη που προσπαθεί να περάσει το βράδυ του με τη φοβισμένη από τη μοναξιά μα ανήμπορη να μιλήσει γυναίκα του. «Η καρακάξα» κοιτάζει τη νέα ζωή ενός πατέρα με δυο παιδιά μετά την αυτοκτονία της γυναίκας του. Στο «Νερό» μαθαίνουμε πόσο μεγάλη είναι η απόσταση από ένα ποτήρι νερό μέχρι μια πτώση! Στην «Πέτρα» η αδικία που εννιά αριστεροί είναι θαμμένοι χωρίς μνήμα εν αντιθέσει με τους εννιά δεξιούς πλάι τους που έχουν κάθε είδους περιποίηση εξοργίζει τον αφηγητή που παίρνει την κατάσταση στα χέρια του. «Φεύγει το νησί» από την ημέρα που η Άννα έμαθε πως ο Ζαχαρίας που περίμενε από το Αμέρικα να την παντρευτεί έκανε εκεί την τύχη του κι έτσι μαζί με την καρδιά της κουνήθηκε και το έδαφος, με αποτέλεσμα τα πλοία να βρίσκουν το λιμάνι μόνο από τύχη. Τυχαία επέλεξα να αναφέρω μερικά, υπάρχουν όμως κι άλλα κείμενα, μικρά ή πιο εκτεταμένα, όλα καλογραμμένα και ατμοσφαιρικά.

Τα «Πέτρινα πλοία» έχουν μια εξαίσια γραφή, οικεία σε όσους έχουμε γνωρίσει το στυλ και το λεξιλόγιο της συγγραφέως. Η συλλογή χαρακτηρίζεται από αρμονικό ανακάτεμα ρεαλισμού και υπερφυσικού, ποιητικές εικόνες, ταχύτητα. Ποιος θα ενδιαφερόταν να αποτυπώσει την ύπαρξη μιας καλοκαιρινής μέρας μέσα στις τόσες και να την ντύσει τόσο κομψά όπως η Μαρία Ξυλούρη; «Έντεκα το πρωί μιας καλοκαιρινής μέρας που κανένας δεν θα σκεφτεί να καταγράψει στην ώρα της κι έτσι θα μείνει έρμαιο της μνήμης και των αφηγήσεων…» (σελ. 41). Μεταφορές και παρομοιώσεις («…τα ίδια αμπαρωμένα σπίτι μαζεμένα σαν γατιά να λιάζονται πίσω από την πλατεία…», σελ. 45), επαναλήψεις που δίνουν ένταση και δύναμη στις λέξεις, χαρίζοντας σε αρκετές από αυτές απρόσμενα πρωταγωνιστικό ρόλο στην πρόταση, μετατοπίζοντας έξυπνα το νόημα ανάμεσα στις λέξεις. Ακόμη και μια περίληψη ή μια πρόταση δική μου μπορεί εύκολα να καταστρέψει την ατμόσφαιρα ή να απογυμνώσει την πλοκή από αυτά τα λυρικά και γεμάτα συναίσθημα και δύναμη κείμενα, γι’ αυτό προσέχω διπλά την κάθε μου λέξη.

Η πένα της συγγραφέως με ταξίδεψε στο σήμερα, στο μακρινό ή πιο κοντινό χθες, σε μέρη και τόπους ακόμη και εκτός Ελλάδας ενώ στη μέση περίπου του βιβλίου υπάρχει μια σειρά κειμένων που συνδέονται μεταξύ τους γύρω από ένα μυστηριώδες νησί. Ακόμη κι ο Εμφύλιος αναφέρεται: «…είναι ωραίο μέρος ο κόσμος, είναι ωραίο μέρος, κι ας χάσαμε, και μια ζωή να χάνουμε, μια ζωή θα προσπαθούμε να ξανασηκωθούμε, τι άλλο να κάνουμε»; (σελ. 39). Άγνωστοι ή γνώριμοι τόποι, άνθρωποι με ονοματεπώνυμο ή αξεχώριστοι στον σωρό των περαστικών ζουν, περιγράφουν, βιώνουν, αποσύρονται, ξεπετάγονται σε κείμενα ποικίλης μορφολογίας και στυλ, με ανοιχτό ή ασφυκτικό τέλος. Ταξίδεψα με τα «Πέτρινα πλοία», αφέθηκα, ξεχάστηκα, συγκινήθηκα.

Βιβλίο Rewind
Συγγραφέας Μαρία Ξυλούρη
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καλέντης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ένας άντρας, δύο γυναίκες. Ένα αίσθημα; Και ο γιος να αφηγείται τα γεγονότα με τον δικό του εξίσου ευαίσθητο ψυχισμό. Γιατί κατηγορούν τον πατέρα του ότι σκότωσε τη μάνα του; Γιατί κατηγορούν τον πατέρα του ότι αγαπά ένα πτώμα, την σε κωματώδη κατάσταση μητριά του; Μήπως η απολύτρωση παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο; Η γραφή είναι καταπληκτική, πηγαία και αυθεντική. Ποτέ δεν έχω ξανασυναντήσει τόσο έτοιμο συγγραφέα από το πρώτο του κιόλας βιβλίο. Φοβάμαι τα επόμενα, είναι η αλήθεια. Η Μαρία Ξυλούρη γράφει μεστά, απλά, καθημερινά κι όμως τόσο συναισθηματικά, τόσο βαθιά, τόσο λυτρωτικά. Αξίζει να διαβαστεί ξανά και ξανά. Άλλος είναι ο πρωταγωνιστής τελικά κι όχι ο αφηγητής (άσε που υπάρχουν εναλλαγές από το πρώτο στο τρίτο πρόσωπο αφήγησης όπου το κείμενο είναι τόσο ρέον και ενιαίο που αργά διαπιστώνεις ότι άλλαξε ο αφηγητής!!!).