Βιβλίο Νεκρωταφίο Ζώων 
Τίτλος πρωτοτύπου Pet Sematary
Συγγραφέας Stehen King
Μεταφραστής Έφη Τσιρώνη
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Τρόμου
Εκδότης Κλειδάριθμος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Άλλο ένα δυνατό, ανατρεπτικό και άκρως τρομακτικό μυθιστόρημα του Stephen King που όποτε το σταματούσα δεν έπαυα να το σκέφτομαι και όποτε προχωρούσα δεν ήθελα να μάθω τη συνέχεια γιατί έβλεπα το μέγεθος της φρίκης να έρχεται καταπάνω μου. Ένα από τα πολύ καλά έργα του αγαπημένου μου συγγραφέα τρόμου που με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο μα πάνω απ’ όλα ξάγρυπνο. Ο Λούις Κριντ μετακομίζει με τη σύζυγό του, Ρέιτσελ και τα παιδιά τους, Αϊλίν και Γκέιτζ, σ’ ένα όμορφο και ήσυχο μέρος όπου τα πάντα φαίνονται τέλεια, αν εξαιρέσεις τον επικίνδυνο δρόμο έξω από το σπίτι όπου περνάνε φορτηγά και αυτοκίνητα με μεγάλη ταχύτητα. Ο Λούις είναι γιατρός και προσλήφθηκε ως διευθυντής της Ιατρικής Υπηρεσίας του τοπικού πανεπιστημίου και ανυπομονεί να κάνουν όλοι μαζί μια νέα αρχή μακριά από τον τοξικό πεθερό του και το βάρος που κουβαλάει η γυναίκα του ως απότοκο της αδελφής της και της ασθένειας με την οποία πάλεψε. Πολλές οι δυσκολίες προσαρμογής και οι αλλαγές από την ως τότε ζωή τους αλλά τους βοηθάνε με χαρά ο ογδοντάρης γείτονας Τζάντσον Κράνταλ και η σύζυγός του, Νόρμα, που πάσχει από αρθρίτιδα. Πολλές φορές μάλιστα ο Τζάντσον και ο Λουίς κάθονται στη βεράντα του πρώτου, «η σιωπή ανάμεσά τους ήταν άνετη, σαν να γνωρίζονταν από καιρό και δημιουργούσε μια αίσθηση οικειότητας» όσο οι γυναίκες τους ανταλλάσσουν συνταγές μαγειρικής.

Πίσω από το σπίτι υπάρχει ένα μεγάλο λιβάδι και πέρα από αυτό ένα πυκνό δάσος που οδηγεί στο «Νεκρωταφίο Ζώων», όπου τα παιδιά της πόλης έχουν θάψει τα κατοικίδιά τους, τα περισσότερα από τα οποία έχουν πεθάνει εξαιτίας του πολυσύχναστου δρόμου με τα φορτηγά. Ο Τζάντσον μια μέρα πηγαίνει την οικογένεια του Λούις εκεί κι αυτό θα στιγματίσει τη μικρή Αϊλίν, μιας κι έρχεται αντιμέτωπη με την αλήθεια του θανάτου. Έχει πάντα μαζί της τον γάτο της, τον Τσορτς, και το κοιμητήριο τη βάζει σε άσχημες σκέψεις: «Δεν θέλω να πεθάνει ποτέ ο Τσορτς! Είναι δικός μου γάτος! Δεν είναι του Θεού! Να πάρει δικό του γάτο ο Θεός!» (σελ. 77). Ο συγγραφέας δίνει μια άψογη αποτύπωση του παιδικού φόβου για το αναπόφευκτο του θανάτου, παραθέτει σωστά επιχειρήματα και χαρίζει προσεγμένες σκιαγραφήσεις χαρακτήρων. Να όμως που τα πράγματα θα στραβώσουν  όταν ένας νεαρός με ανοιγμένο κεφάλι μεταφέρεται στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου και πριν πεθάνει λέει: «Το Νεκρωταφίο Ζώων δεν είναι το πραγματικό νεκροταφείο. Μείνε μακριά από μας»! Στη συνέχεια, μια σειρά από ανεξήγητα γεγονότα θα ανατρέψουν τη γαλήνια εικόνα του τοπίου και την ήσυχη οικογενειακή ζωή που τόσο λυρικά και ρεαλιστικά δόθηκε αρχικά στον αναγνώστη. Ο Τσορτς πέφτει κι αυτός θύμα της ασφάλτου, οπότε ο Τζαντ αποφασίζει να αποκαλύψει στον Λούις ένα μεγάλο μυστικό.

Ο Stephen King χαρίζει άφθονο λυρισμό που κάνει το τοπίο και την καθημερινότητα των πρωταγωνιστών ειδυλλιακή: «Στ’ ανατολικά, το πυκνό δάσος έκλεινε τη θέα, προς τα εκεί που κοίταζαν όμως, προς δυσμάς, η γη του αποκαλόκαιρου κατρακυλούσε σε ονειρικά κύματα, χρυσαφένια και νυσταλέα. Τα πάντα ήταν ακίνητα, θολωμένα, σιωπηλά» (σελ. 57). Τα καλολογικά στοιχεία του κειμένου φυσικά δεν προϊδεάζουν για τη φρίκη που θα ακολουθήσει και δε διστάζουν με την παρουσία τους σε απρόσμενα σημεία του κειμένου να τη μεγεθύνουν: «Οι δυο τους έστεκαν στη φωτεινή, αναξιόπιστη ζεστασιά του Μάρτη που αγωνιζόταν να γίνει Απρίλης» (σελ. 343). Και τότε…. Από την άλλη, μέσα από τις σελίδες του βιβλίου περνάνε σημαντικά διαχρονικά και πανανθρώπινα μηνύματα γύρω από τον φόβο του θανάτου και κυρίως για την αγάπη και ως πού μπορεί να φτάσει κανείς για το πρόσωπο που λατρεύει. Ό,τι και να κάνουμε, ο άνθρωπος μεγαλώνει και οδεύει προς το αναπόφευκτο, η ζωή έχει πάντα τρόπο να χαράζει τη δική της ζωή και κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι: «Στ’ αλήθεια θα γεράσουμε…Το παιδί πήρε τον δρόμο του…το ίδιο κι εμείς» (σελ. 52). Ή μήπως μπορεί; Και με τι συνέπειες; Τι κόστος; Κάποιος είναι έτοιμος πλέον να κάνει κάτι ασύλληπτο: «Επρόκειτο πράγματι για το πιο σημαντικό μάθημα της ζωής του και… ήταν εκατό τοις εκατό αποφασισμένος να το περάσει μετ’ επαίνων» (σελ. 470). Θα τα καταφέρει;

Ο θάνατος κυριαρχεί παντού στο βιβλίο σε όλες του τις μορφές και με όλες του τις εκφάνσεις και οι ήρωες του μυθιστορήματος καταθέτουν διαφορετικές και συχνά αντικρουόμενες απόψεις, παρακινώντας τον αναγνώστη να σκεφτεί πάνω σε αυτό όσο γίνεται πιο αντικειμενικά, ακόμη και να συμφιλιωθεί μαζί του: «Ο θάνατος, με την εξαίρεση ίσως της γέννησης, ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο», λέει ο γιατρός πραγματιστής Λούις. Ναι αλλά από την άλλη: «Ο θάνατος δεν έχει τίποτα το φυσικό», υποστηρίζει η Ρέιτσελ. Επιπλέον, η σημερινή εποχή αντιδιαστέλλεται μέσω του ηλικιωμένου Τζαντ με το παρελθόν, όπου μεταξύ των δύο πολέμων υπήρχε σημαντική θνησιμότητα, με την ιατρική να κάνει ακόμη τα πρώτα της βήματα σε πολλούς τομείς. «Εκείνο τον καιρό, ο θάνατος σου χτυπούσε την πόρτα και σου έλεγε γεια… Ήμαστε κοντύτερα στον θάνατο…πόλεμοι, σκοτωμοί, αυτοκτονίες» (σελ. 92-93). Πολλές και ενδιαφέρουσες σκέψεις λοιπόν: «Αυτό που ξέρουμε είναι ότι όταν πεθαίνουμε δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: ή να επιζούν με κάποιο τρόπο οι ψυχές και οι σκέψεις μας, να επιβιώνουν δηλαδή μετά τον θάνατο του σώματός μας ή να μην επιζούν. Στην πρώτη περίπτωση, ανοίγονται ένα σωρό πιθανότητες. Στη δεύτερη, το πράγμα τελειώνει εκεί. Τελεία και παύλα» (σελ. 308). Κι αν χάσουμε κάποιον που αγαπάμε; Πώς θα αντέξουμε, πού θα στηριχτούμε; Όσο κι αν δυσκολευτούμε, η αλήθεια είναι μία: «Ο χρόνος περνάει … Η δυνατή θλίψη μετατρέπεται σε μια πιο ήπια πίκρα, η πίκρα μετατρέπεται σε πένθος, το πένθος εντέλει σε ανάμνηση» (σελ. 337).

Το «Νεκρωταφίο Ζώων» είναι ένα συναρπαστικό, ανατρεπτικό και τρομακτικό μυθιστόρημα, γεμάτο διαχρονικές σκέψεις, καλολογικά στοιχεία που μετατρέπουν το καθαυτό κείμενο σε γκροτέσκο, άφθονες λεπτομέρειες στις περιγραφές και εκτενή επεισόδια που παρεμβάλλονται στην αφήγηση, καθώς και μακροσκελή όνειρα και λίγους μονόλογους, στοιχεία που όμως συμβάλλουν στην ατμοσφαιρικότητα του κειμένου και στην κλιμάκωση της ιστορίας. Μια ήσυχη καθημερινότητα, μια καινούργια αρχή, ένας θάνατος, ένα κοιμητήριο και μετά ο έλεγχος χάνεται, με ανυπολόγιστες συνέπειες για όλους. Ανατριχιαστικά αληθινά ή αληθοφανή περιστατικά παίζουν με το μυαλό του Λούις και του αναγνώστη φυσικά, με αποτέλεσμα το κείμενο να ισορροπεί επιδέξια ανάμεσα στον σουρεαλισμό και την πραγματικότητα. Ένα μέρος όπου τα κατοικίδια θάβονται για πάντα ή και όχι, ένας τόπος απ’ όπου τα ζώα επιστρέφουν αλλαγμένα, σα να πήγαν κάπου και γύρισαν αλλά όχι εντελώς (αν ισχύει αυτό, πιάνει και με τους ανθρώπους; ), μια οικογένεια που θα δεχτεί ένα ισχυρό χτύπημα… Τελικά, πόση φρίκη μπορεί να αντέξει ο ανθρώπινος νους;

Βιβλίο Ο φάρος του Κένεμπεκ 
Συγγραφέας Σόνια Σαουλίδου
Κατηγορία Τρόμου
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Σόνια Σαουλίδου έγραψε ένα ανατριχιαστικό μυθιστόρημα τρόμου που κάθε σελίδα μου χάριζε ανατριχίλες και με γέμιζε αγωνία για το τι θα γίνει παρακάτω. Με την πρωτοπρόσωπη αφήγηση της Λίντια Γκέλερ μαθαίνουμε καλύτερα την προσωπικότητά της, τις σχέσεις της με την οικογένειά της, πώς ζούσαν πριν και μετά το τροχαίο ατύχημα, στο οποίο εξαφανίστηκε η κόρη τους, πώς και γιατί επέλεξαν την απομόνωση σ’ ένα σπίτι ιδανικό και για τους δύο, αφού εκείνη θέλει να απομονωθεί από τον κόσμο κι εκείνος επειδή θα πάρει τις αποστάσεις του από την ερωμένη του. Αν μετακομίσουν όμως στο νησί, ο Άαρον, λόγω της δουλειάς του, θα πρέπει να διανυκτερεύει κάποιες φορές στο Πόρτλαντ, σ’ ένα διαμέρισμα δίπλα στο γραφείο του. Θα το εκμεταλλευτεί άραγε αυτό η Έμμα Όσγουολντ για να τον ξανακερδίσει; Ο Ίθαν, που ήταν κι αυτός στο αμάξι τη μοιραία νύχτα που χάθηκε η αδελφή του, έχει προχωρήσει αρκετά από ψυχοσυμπεριφορικής άποψης αλλά εξακολουθεί να μη μιλάει και η μητέρα του συνεχίζει να είναι συνέχεια από πάνω του.

Η Λίντια νιώθει σαν ξύλινη μαριονέτα που νομίζει ότι καθορίζει εκείνη τη δική της μοίρα με τις επιλογές της, σύντομα όμως διαπιστώνει πως κάποια πράγματα είτε δεν τα βιώνει στην πραγματικότητα είτε συμβαίνουν αλλιώς απ’ ό,τι έχει την αίσθησή τους. Όνειρο που γίνεται εφιάλτης ή μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να τη διαχειριστεί; Τι είναι αλήθεια και τι ψέμα; Τι μυστικά κρύβει ένα νησί που έχει ελάχιστους κατοίκους και μια άγρια ομορφιά που χειροτερεύει όταν ο καιρός χαλάει και δυσκολεύει τη μετάβαση στην ενδοχώρα, στην απέναντι πλευρά του ποταμού, όπου βρίσκονται το σχολείο και τα μαγαζιά; Η συγγραφέας αργά και σταθερά δείχνει τις ρωγμές στη σχέση του ζευγαριού, τα άπειρα μικρά λάθη που οδήγησαν σε μικρούς διαπληκτισμούς και πότε και πώς άρχισαν να ροκανίζουν τη σχέση τους. Ταυτόχρονα, η γειτόνισσα Ντόροθι Νόργουελ ισχυρίζεται πως μπορεί να βρει τη Μάγκι κι αυτό τρομάζει τη Λίντια, αφού δεν είχαν συνατηθεί πότε πριν. Πώς ξέρει για την οικογενειακή τραγωδία; Ποιο μυστικό κρύβει και τι συνδέει τελικά τις δύο γυναίκες; Πώς γίνεται να κάνουν τα ίδια λάθη και η Ντόροθι να φοβάται για το μέλλον της Λίντια να μην εξελιχθεί όπως το δικό της; Γιατί τονίζει: «Το παρελθόν θα σε βοηθήσει να τα καταλάβεις όλα, πρέπει όμως πρώτα να το ανακαλύψεις για να ξεδιαλύνεις όλα τα μυστήρια» (σελ. 90); Κι εκεί που φτάνεις σε μια σημαντική καμπή των εξελίξεων, η συγγραφέας μας φέρνει στις μέρες πριν το ατύχημα για να δούμε τις σχέσεις μεταξύ των μελών της οικογένειας της Λίντια και τι πραγματικά συνέβη, και ακόμη πιο πίσω, στο 1899, για να δεθεί αριστοτεχνικά το όλο παζλ μέσα από την ιστορία της οικογένειας των Νόργουελ, με τον Αλεξάντερ να δέχεται τη θέση του δασκάλου στο δημοτικό σχολείο κοντά στο Νησί των Κύκνων και να μετακομίζει στο νησί με τη γυναίκα του, Ντόροθι και τα δυο παιδιά τους. Γνωρίζουμε από κοντά τον φαροφύλακα και τη γυναίκα του, τους περισσότερους από τους κατοίκους του μικρού αυτού τόπου και ξαναζούμε την ανατριχιαστική αύρα που γεννιέται από την ομίχλη, τις δύσκολες καιρικές συνθήκες και την αίσθηση πως στο νησί συμβαίνει κάτι αλλόκοτο. Τα πράγματα μάλιστα γίνονται χειρότερα όταν αρχίζει μια σειρά από δολοφονίες! Γιατί ο φαροφύλακας καλεί τα παιδιά των Νόργουελ να τους δείχνει τη θέα από το πιο ψηλό σημείο; Γιατί η γυναίκα του φαροφύλακα επιμένει πως θα τη σκοτώσει ο άντρας της; Ποιοι είναι όλοι αυτοί που σουλατσάρουν τις νύχτες και χάνονται ξαφνικά πριν ξημερώσει; Ποιο είναι το χάρισμα που έχει ο γιος των Νόργουελ και σε τι θα του χρησιμεύσει;

Πρόκειται για ένα κλειστοφοβικό, ατμοσφαιρικό, ανατριχιαστικό θρίλερ, γεμάτο στιγμές τρόμου και απανωτές αποκαλύψεις που αλλάζουν διαρκώς τα δεδομένα. Κάθε γεγονός που βιώνει η Λίντια, κάθε βήμα που κάνει στη νέα της ζωή τη φέρνουν αντιμέτωπη με νέα αναπάντητα ερωτήματα, με σχεδόν παράλογες καταστάσεις κι έτσι, όσο προχωράει η πλοκή, τόσο το μυστήριο πυκνώνει! Πραγματικότητες που αντιστρέφονται στη στιγμή και συγκεχυμένες καταστάσεις, όλα απότοκα της καχυποψίας, της αμφισβήτησης, του φόβου, της αλήθειας που πληγώνει, των ντροπιαστικών σκέψεων, δημιουργούν επάλληλες και άρρηκτα δεμένες μεταξύ τους σκηνές, τονίζοντας έτσι τον πανέξυπνο και σωστό χειρισμό των κεντρικών ιδεών. Πώς και γιατί ανατρέπονται ξανά και ξανά τα γεγονότα, πώς επεξηγούνται όλα (ή σχεδόν όλα) μ’ έναν τρόπο απόλυτα πειστικό και αληθοφανή είναι δείγματα έξυπνης γραφής που χειρίζεται σωστά τους εφαπτόμενους κύκλους μιας αλυσίδας που δεν πρέπει να σπάσει. Deja vu, επαναλήψεις, άνθρωποι που δένονται και ταυτίζονται σε μια κοινή μοίρα κι ένα αναπάντεχο τέλος που τονίζει την αξία της ευγνωμοσύνης και μειώνει την ανάγκη της εκδίκησης μου χάρισαν ένα πρωτότυπο και διαφορετικό ταξίδι! «Γιατί κάποια σκοτάδια στέκουν ακλόνητα, καθρέφτες που μέσα τους αντικατοπτρίζεται το κακό» (σελ. 138).

Βιβλίο Το δέντρο του θανάτου 
Τίτλος πρωτοτύπου Dark hollow
Συγγραφέας John Connolly
Μεταφραστής Μιχάλης Μακρόπουλος
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δύο βίαια περιστατικά συνέβησαν σχεδόν ταυτόχρονα μια χειμωνιάτικη νύχτα. «Ήταν ένα παλιό κακό ετούτο και το παλιό κακό έχει έναν τρόπο να περνά από γενιά σε γενιά κηλιδώνοντας ακόμα και όσους δεν έπαιξαν κανένα ρόλο στη γένεσή του: τους νέους, τους αθώους, τους ευάλωτους, τους απροστάτευτους» (σελ. 27). Δύο γεγονότα που ο Τσάρλι Πάρκερ τα έμαθε «ύστερα από τους άλλους θανάτους», αφού πρώτα έγινε φανερό πως κάτι τρομερό συνέβαινε, «πως κάτι παλιό και μιαρό είχε προβάλει μέσ’ από τις ερημιές» (σελ. 27). Παραδέχεται πως: «Άνοιξαν ένα δίαυλο ανάμεσα σε ό,τι υπήρξε και σε ό,τι δε θα ‘πρεπε με τίποτε να υπάρξει ξανά και κόσμοι χάθηκαν στην επακόλουθη σύγκρουση» (σελ. 28). Και ο συγκλονιστικός πρόλογος ολοκληρώνεται με τα συναισθήματα που άφησαν πίσω τους η αυτοκτονία του πατέρα, ο θάνατος της μητέρας και η δολοφονία συζύγου και κόρης του Τσάρλι Πάρκερ: «Όλες αυτές οι εικόνες, όλες αυτές οι μνήμες, σαν σφυρηλατημένοι κρίκοι αλυσίδας, ξετυλίγονται πίσω στη σκοτεινιά. Θα ‘πρεπε να ‘χουν καταχωνιαστεί κάπου πια, όμως δεν είναι εύκολο να απαρνηθεί κανείς το παρελθόν Πράγματα ημιτελή, πράγματα ανείπωτα, όλα γυρίζουν τελικά για να μας στοιχειώσουν» (σελ. 30).

Ας δούμε λοιπόν τι μας επιφυλάσσει η δεύτερη περιπέτεια του ντετέκτιβ Τσάρλι Πάρκερ, που διαδραματίζεται περίπου οχτώ μήνες μετά τα γεγονότα στους βάλτους της Λουιζιάνα, όπου η Ταντ Μαρί του είχε κάνει ένα ανέλπιστο δώρο: να βλέπει και ν’ ακούει τους νεκρούς, πιο πολύ όμως σαν ενσυναίσθηση παρά σαν πραγματικότητα, δηλαδή αισθάνεται τον πόνο και την αγωνία όσων η ζωή τους αφαιρέθηκε βίαια και χωρίς οίκτο. Διάφορα γεγονότα πλαισιώνουν την κεντρική ιδέα του μυθιστορήματος, δίνοντας αφορμή στον συγγραφέα να καταγράψει με τη διεισδυτική του ματιά ανθρώπους, τόπους, σημεία, συμπεριφορές, χαρακτήρες. Γίνονται βέβαια σαφείς αναφορές στα γεγονότα του πρώτου βιβλίου («Κάθε νεκρό πράγμα») και στις εξελίξεις γύρω από την αναζήτηση του φονιά της οικογένειας του πρωταγωνιστή, ο οποίος πλέον εγκαταστάθηκε στο Σκάρμπορο του Μέιν εδώ και δύο μήνες, ανακαινίζοντας το σπίτι του παππού του. Παρ’ όλ’ αυτά: «Ένιωθα μια ανησυχία όλο και πιο έντονη, αλλά δίχως να μπορέσω να εντοπίσω το λόγο -μια αίσθηση πως, ενώ βρισκόμουν στη Νέα Υόρκη, κάπου αλλού συνέβαιναν γεγονότα που, κατά κάποιο τρόπο, με επηρέαζαν» (σελ. 63). Πρόκειται και πάλι για ένα καθαρά κοινωνικό μυθιστόρημα με αρκετή επίστρωση αστυνομικού που καταγράφει άκρως ενδιαφέροντες χαρακτήρες, με ποικίλα ψυχογραφήματα και παρατηρεί κάθε κοινωνική, οικογενειακή, οικονομική, αρχιτεκτονική και πολεοδομική αλλαγή στα μέρη όπου διαδραματίζονται οι έρευνες του Πάρκερ. Επιπλέον, έμαθα πώς προκαλείται η νεκρή ακαμψία ενώ ο ίδιος ο Τσάρλι Πάρκερ διαπιστώνει πως όλη αυτή η περιπέτεια τον οδηγεί στο παρελθόν του παππού του!

Και πράγματι, η φίλη του ντετέκτιβ και ο δίχρονος γιος της βρίσκονται νεκροί, η πρώτη άγρια βασανισμένη. Ο Έλις Χάουαρντ, επικεφαλής του Γραφείου Ερευνών της Αστυνομίας του Πόρτλαντ, αναλαμβάνει την υπόθεση μαζί με τον ήρωα του βιβλίου, μιας και βγήκε πρόσφατα η άδεια ιδιωτικού ντετέκτιβ στην Ογκάστα. Οι περιγραφές του αστυνόμου και της γυναίκας του είναι κορυφαίες: «Ο Έλις θύμιζε χοιρινό λίπος που το έχυσαν σ’ ένα εύκαμπτο, αόριστα ανθρώπινο καλούπι και ύστερα το άφησαν να πήξει» (σελ. 93)», «Η σύζυγός του ήταν μια τρομακτική γυναίκα ονόματι Ντορίν, με τόσο παχύ μεϊκάπ, που μπορούσες να χαράξεις τα αρχικά σου στο πρόσωπό της δίχως να ματώσει. Όταν χαμογελούσε, που δε συνέβαινε και πολύ συχνά, ήταν σαν να ξεκολλούσε κάποιος ένα κομμάτι φλούδα από ένα πορτοκάλι» (σελ. 94), μεταξύ άλλων χαρακτηρισμών. Φυσικά, στην υπόθεση θα βοηθήσουν και πάλι οι συνεργάτες του Πάρκερ, το ομοφυλόφιλο ζευγάρι Έιντζελ και Λούις, τους οποίους είναι καλύτερο να μη συναντήσεις νύχτα και τους τσατίσεις. Σε αυτό το βιβλίο μάλιστα η επαγγελματική συνεργασία και η φιλία τους με τον Πάρκερ μπαίνουν στις σωστές τους διαστάσεις και δείχνουν ξανά πόσο στρωτά και ευφάνταστα χρησιμοποιεί ο συγγραφέας τις ανθρώπινες σχέσεις, δημιουργώντας συναρπαστικές πολυεπίπεδες και αναπάντεχες πλοκές.

Ο συγγραφέας επικεντρώνει την ερευνητική του ματιά στο παρελθόν και το παρόν του Σκάρμπορο, της πόλης όπου επέστρεψε ο Τσάρλι Πάρκερ, και του Πόρτλαντ, μας ξεναγεί στα Μεγάλα Βόρεια Δάση του Μέιν, παρατηρεί τα χρώματα και τις αλλαγές στη φύση, καταγράφει τις κοινωνικές τάξεις, τις οικονομικές δυσκολίες, τις ελπίδες για ανάκαμψη, τις διαφορές με τη δεκαετία του 1970 που γεννήθηκε ο 35χρονος τώρα Πάρκερ. Περπατάμε στους δρόμους και τις λεωφόρους των πόλεων, μπαινοβγαίνουμε στα μαγαζιά, φαρμακεία, κάβες, μαγαζιά, σούπερ-μάρκετ, εκκλησίες, άχτιστα οικόπεδα, σπίτια, γίνεται σύγκριση με την οικονομική και όχι μόνο κατάσταση στη δεκαετία του 1970, κι όλα αυτά πότε μέσα από τις αναμνήσεις του πρωταγωνιστή και πότε μέσα από τη συναρπαστική πλοκή, όλα στημένα και εναλλασσόμενα σ’ έναν καλοδουλεμένο χάρτη πάνω στον οποίο εκτυλίσσεται η δράση. Ο συγγραφέας καταγράφει ακόμη και τα πρώτα βήματα του οικισμού πίσω στον 18^ο αιώνα, όπου δολοφονήθηκαν και εκτελέστηκαν Άγγλοι στρατιώτες από ινδιάνους, μόνο και μόνο για να διαπιστώσει πως: «…έτσι και κάπου χύθηκε κάποτε πολύ αίμα, υπήρχαν αρκετές πιθανότητες να ξαναχυθεί» (σελ. 165).

Παράλληλα με τις έρευνες για τον δολοφόνο, έχουμε ξεκαθαρίσματα λογαριασμών μεταξύ ανθρώπων του υποκόσμου, άλυτες υποθέσεις από το παρελθόν και τον Κέιλεμπ Κάιλ: μπαμπούλας, μύθος ή πραγματικότητα; Το δέντρο με τους παράξενους καρπούς στην άκρη της ερημιάς είναι μια ιστορία που αφηγούνταν στον Πάρκερ ο παππούς του και που δεν τελειώνει, μιας και τον κύκλο θα τον κλείσει ο Τσάρλι Πάρκερ. Επιστρέφουμε επομένως στη δεκαετία του 1960, όπου σε διάστημα επτά μηνών εξαφανίστηκαν έξι κοπέλες, με τον πατέρα της μίας από αυτές να είναι συμμαθητής του παππού Πάρκερ, που συμμετείχε στις έρευνες. Το αποτέλεσμα αυτών των ερευνών οδήγησε στην παραίτηση του παππού από το αστυνομικό σώμα και τη χρήση του ονόματος Κέιλεμπ Κάιλ ως φόβητρου για να κάθονται φρόνιμα τα παιδιά: «Το ‘λεγαν για να τρομάζουν τα παιδιά που δεν έκαναν ό,τι τους έλεγαν να κάνουν, που δεν ήθελαν να πλαγιάσουν νωρίς, που πήγαιναν στο δάσος με τους φίλους τους δίχως να το πουν σε κανέναν. Ήταν ένα όνομα που λεγόταν τις νύχτες, προτού ένα αγαπημένο χέρι σβήσει το φως κι ανακατώσει στοργικά τα παιδικά μαλλιά, και η απαλή μυρωδιά της μητέρας μείνει στην κάμαρα μετά το καληνύχτισμα μ’ ένα τελευταίο φιλί» (σελ. 213, από τα ωραιότερα αποσπάσματα του βιβλίου!).

Η ψυχολόγος-εγκληματολόγος Ρέιτσελ Γουλφ που συναντήσαμε και στο «Κάθε νεκρό πράγμα» και που τώρα έχει εγκατασταθεί στη Βοστόνη, κάνει εδώ την εμφάνισή της ως σανίδα σωτηρίας στην πορεία ερευνών του Τσάρλι Πάρκερ. Ίσως τα γεγονότα που βίωσε στους βάλτους της Λουιζιάνα να έφεραν ρήγμα και στην ψυχολογία της και στη σχέση της με τον ντετέκτιβ, τώρα όμως ο κίνδυνος είναι ορατός και πιο απτός από κάθε άλλη φορά, οπότε δέχεται να βοηθήσει κι ίσως αυτό βάλει τη σχέση τους σε νέες βάσεις. Ίσως… Χάρη σ’ εκείνη υπάρχουν δυο αποσπάσματα στο κείμενο που είναι γροθιά στο στομάχι για τον χαρακτήρα του Πάρκερ, μια προσωπικότητα που χτίζεται με απαράμιλλη δεξιοτεχνία από βιβλίο σε βιβλίο: «-Η Σούζαν και η Τζένιφερ είναι νεκρές κι αυτό που συνέβη σ’ εκείνες και σ’ εσένα είναι αληθινά τρομερό. Κάθε φορά, όμως, που κάνεις κάποιον να πληρώσει γι’ αυτό, κάνεις κακό στον ίδιο σου τον εαυτό και διακινδυνεύεις να γίνεις ό,τι μισείς» (σελ. 339) και «-Την έχεις ανάγκη τη βία, Μπερντ;» οπότε ο Πάρκερ αναλογίζεται: «Στο παρελθόν, η προσωπική εκδίκηση ήταν το κίνητρό μου. Είχα βλάψει ανθρώπους, είχα σκοτώσει ανθρώπους, σπρωγμένος απ’ αυτό που συνέβη στη Σούζαν, στην Τζένιφερ, σ’ εμένα. Τώρα αυτή η λαχτάρα για εκδίκηση είχε λιγοστέψει και κάθε μέρα λιγόστευε κι άλλο, και τα κενά που άφηνε σβήνοντας τα γέμιζε η δυνατότητα για επανόρθωση.» (σελ. 341).

Σχεδόν όλοι οι εμπλεκόμενοι, είτε πρωταγωνιστές είτε κομπάρσοι, έχουν κι ένα υπόβαθρο βάσει του οποίου έχουν ανατραφεί και τώρα δρουν, με τόσες λεπτομέρειες που καταφέρνουν να μην κουράσουν αλλά να δώσουν την κατάλληλη ατμόσφαιρα και το σωστό πλαίσιο της σφιχτοδεμένης πλοκής που απαρτίζει τη δεύτερη περιπέτεια του ντετέκτιβ. Δεν κουράστηκα ούτε στιγμή, όσες φορές κι αν ο συγγραφέας ανέλυε πρόσωπα και καταστάσεις που ξέφευγαν ίσως από την κεντρική ιδέα, ζωντάνευαν όμως το περιβάλλον στο οποίο ερευνά ο Πάρκερ ενώ κάποια λεπτομέρεια ήταν ο συνδετικός κρίκος με μια άλλη ιστορία, έναν άλλον τόπο, έναν απρόσμενο συμπρωταγωνιστή, με αποτέλεσμα, προσωπικά τουλάχιστον, να μην μπορώ να προσπεράσω ούτε γραμμή. Το μόνο που με κούρασε ήταν σε δυο-τρία σημεία το λεπτομερέστατο πιστολίδι μεταξύ εμπλεκόμενων μερών, πώς σκοτώνονταν, πώς ξέφυγαν, πώς παγιδεύτηκαν κλπ. οπότε εκεί πηδούσα σελίδες.

Εκτός από τις υπέροχες ψυχογραφίες και τον συγκρατημένο λυρισμό των περιγραφών, εκτός από τις υπέροχες λεπτομέρειες δέντρων και πουλιών που απαρτίζουν κομμάτι της δράσης αν λαμβάνει χώρα στην ύπαιθρο του Μέιν, έχουμε ενδιαφέρουσες παρομοιώσεις («Μες στη σκοτεινιά αυτού του κατοπτρικού κόσμου, τα γυμνά δέντρα βύθιζαν τους κλώνους τους βαθιά, ίδια με δάχτυλα που σκάλιζαν όλο και βαθύτερα ένα μισοξεχασμένο παρελθόν», σελ. 63) και χιούμορ: «Στα πόδια του ήταν ακουμπισμένη μια σκληρή πλαστική βαλίτσα, όμως τόσο βαθουλωμένη και χτυπημένη, που έμοιαζε σαν να την είχαν ρίξει από αεροπλάνο. Ένα κομμάτι γαλάζιου σκοινιού για αναρρίχηση κι ένα καπρίτσιο της τύχης την κρατούσαν κλειστή» (σελ. 149), συστατικά δηλαδή που εμπλουτίζουν ένα πλούσιο σε πλοκή κείμενο και που συγκροτούν το αγαπημένο μου πλέον περιβάλλον των περιπετειών του τόσο διαφορετικού ντετέκτιβ.

«Το δέντρο του θανάτου», το δέντρο με τις κρεμασμένες κοπέλες, είναι η αρχή μιας περίπλοκης ιστορίας που φτάνει ως τον Τσάρλι Πάρκερ και τον καλεί να λύσει μια ιστορία (ή και παραπάνω) γεμάτη φαντάσματα, διαστρεβλωμένες φαντασιώσεις, επικίνδυνες  προσδοκίες, χαμένες κοπέλες, μύχιους φόβους και δίψα για δικαιοσύνη, με όποια μορφή κι αν αποδοθεί αυτή. «Οι χαμένοι, οι ξεστρατισμένοι, όσοι δε θα ‘πρεπε να πεθάνουν αλλά πέθαναν, οι αθώοι, οι τυραννισμένες σκιές, τα όλο και μεγαλύτερα πλήθη των νεκρών, εκείνοι ξέρουν. Και έρχονται» (σελ. 122). Και ο Τσάρλι Πάρκερ πάντα θα τους περιμένει.

Βιβλίο Το τραγούδι της Σουζάνας
Τίτλος πρωτοτύπου Song of Susannah
Συγγραφέας Stehen King
Μεταφραστής Μιχάλης Μακρόπουλος
Κατηγορία Περιπέτεια / Τρόμου
Εκδότης Κλειδάριιθμος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Τσατίστηκα. Για μένα οι τρεις πρώτοι τόμοι παραμένουν οι πιο ωραίοι και δεμένοι της σειράς, μετά το παιχνίδι χάθηκε και τα λόγια ήταν υπερβολικά πολλά. Τόσα εκατομμύρια σελίδες για να τρενάρουμε μια υπόθεση; Προτιμώ οι ήρωες να προχωράνε και να συναντάνε διάφορα εμπόδια παρά να πετούν από δω κι από κει μες στο χρόνο. Αυτό πάλι το inside joke με την εμφάνιση του King; Ασχολίαστο. Μάλλον όμως γράφω επηρεασμένος από το γεγονός ότι θέλω να τελειώσει κι αναρωτιέμαι πώς θα τελειώσει, οπότε μόλις διαβάσω και το επόμενο ίσως αναθεωρήσω. Πάντως πολλά ταξίδια, πολλά σούρτα φέρτα, μπερδεύτηκα οριστικά με τη Σουζανα και τον εσωτερικό πλούσιο κόσμο της, γέννα να τελειώνουμε, μπας και προχωρήσουμε παραπέρα, άρχισαν τα παραφυσικά φαινόμενα με τους καναρινάνθρωπους και τους αρουραίους (για να μη θυμηθώ τους βρικόλακες του πέμπτου). Οι τελευταίες σελίδες του ημερολογίου αναρωτιέμαι πόσο πραγματικές είναι, δηλαδή, ναι, όντως ο King ασχολούνταν και με αλλά βιβλία που τον έκαναν πιο διάσημο παράλληλα με τον Μαύρο Πύργο αλλά άργησε να τον ξαναπιάσει στα χέρια του. Στα δικά μου μάτια φαίνεται ολοκάθαρα ότι όντως έχασε τον σκελετό του έργου όπως μας εξομολογείται γι’ αυτό κι η ιστορία πάει κατά διαόλου. Αλλά για να δούμε και το έβδομο. Έχει κάποια καλά περιγραφικά σημεία, έχει ωραίους παραλληλισμούς του τότε με τον φανταστικό κόσμο αλλά…αλλά…

Βιβλίο Αγριότοπος
Συγγραφέας John Killian
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο «Αγριότοπος» είναι μια ανατριχιαστική αναγνωστική εμπειρία από την πρώτη μέχρι κυριολεκτικά την τελευταία σελίδα. Μάλιστα, αυτή η ανατριχίλα αλλάζει πηγές προέλευσης, με αποτέλεσμα να μην ξέρεις τι σε περιμένει στο επόμενο κεφάλαιο και φυσικά ούτε στο τέλος, όπου τα πάντα ανατρέπονται! Αρχικά, ένιωθα πως κάτι θα συμβεί κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας (η αναφορά στις ταινίες με θέμα τέτοιες εκδρομές το πρώτο βράδυ των συνοδοιπόρων στο μονοπάτι είναι ένας καλός προάγγελος), στη συνέχεια τα πράγματα βγαίνουν εντελώς εκτός ελέγχου και τελικά κατέληξα να διαβάζω όρθιος το υπόλοιπο βιβλίο ώστε να καταλάβω γιατί συμβαίνουν όσα διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια μου! Είναι από τα ελάχιστα βιβλία που δεν μπορώ να υπαινιχθώ κάτι ως προς την πλοκή, γιατί μέρος της μαγευτικής πένας του John Killian είναι ακριβώς αυτό, η έκπληξη! Στο γκρουπ συμμετέχουν ο δημοσιογράφος και ιδιοκτήτης ραδιοφωνικού σταθμού Τζέισον Μπράουν, το ζευγάρι Ρόμπερτ Πλίσκεν, personal trainer και Γιονγκ-Σου Παρκ, χρηματιστής, η ηθοποιός Τζουν Πάρκερ, η ψυχαναλύτρια Μάντλιν Πέιτζις και η Άμπερ, η ιδιοκτήτρια της πανσιόν στην αρχή του μονοπατιού. Προπονημένοι και σχετικά έτοιμοι, ακολουθούν κατά γράμμα τις οδηγίες προετοιμασίας και πεζοπορίας της Άμπερ, προσθέτοντας νέες λέξεις στο λεξιλόγιό μου και δείχνοντάς μου πόσο δύσκολη και σκληρή είναι μια τέτοια ιδέα.

Η περιγραφή του τόπου είναι ρεαλιστική: «Αυτά τα εκατό μίλια, ή κάπου δέκα την ημέρα, δεν ήταν ένα απλό περπάτημα στη φύση, μια ακόμη ορεινή πεζοπορία. Ήταν ένας λόγος να φτάσεις τον εαυτό σου στα όριά του, ή και να τα ξεπεράσεις. Κι αυτό όφειλες να το ξέρεις από πριν. Όφειλες να έρθεις προετοιμασμένος εδώ. Καλά και συστηματικά προπονημένος» (σελ. 32). Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση του Ντέμιαν, ενός αθλητικού τύπου που ζει ως συγγραφέας ιστοριών με ζόμπι, γράφοντας με ψευδώνυμο, βοηθάει να γνωρίσουμε από πιο κοντά τις καιρικές και ατμοσφαιρικές συνθήκες, καθώς και τα φυτά και τα ζώα του δάσους. Από τους αθώους κάστορες στις λαίμαργες αρκούδες, από τον ήλιο στη βροχή και από τα ξέφωτα στα σκοτεινά δάση καταγράφονται παραστατικά συνθήκες που ευχαρίστως θα παρακολουθούσα σ’ ένα ντοκιμαντέρ ή με τα κιάλια στο μπαλκόνι ενός άνετου, κλιματιζόμενου δωματίου σε ξενοδοχείο.

«Προχωρούσαμε για ώρα αμίλητοι, ενώ τα σύννεφα από πάνω άλλαζαν σχηματισμούς λες και παρακολουθούσαμε ένα time-lapse βίντεο στο ίντερνετ. Έτρεχαν, κυνηγούσαν το ένα το άλλο, άλλαζαν χρώμα και πύκνωναν διαρκώς, σαν να έπρεπε να ετοιμάσουν το σπίτι για μια επίσημη εκτός προγράμματος επίσκεψη. Οι σωρείτες έγιναν μελανίες και θυσανοστρώματα, βροχοφόρα νέφη που καταλάμβαναν μεγάλες εκτάσεις στον ουρανό, τρέχοντας και φουσκώνοντας βουλιμικά πάνω από κεφάλια μας, κρύβοντας τον ήλιο και πλημμυρίζοντας  σταγονίδια υγρασίας την ατμόσφαιρα που αναπνέαμε» (σελ. 180). Ο συγγραφέας έχει ένα πλούσιο λεξιλόγιο, όπως αποδεικνύεται από το προηγούμενο απόσπασμα, κάτι που δίνει αληθοφάνεια και ρεαλισμό σε μια ιστορία κλιμακούμενης αγωνίας και αναπάντεχων γεγονότων.

Όσο οι ήρωες αντιμετωπίζουν τη φύση και κάποια απρόβλεπτα, φονικά εμπόδια, ο John Killian βρίσκει την ευκαιρία να τονίσει την αυτοδυναμία της φύσης και την ανικανότητα του ανθρώπου να την κουμαντάρει. Στην εποχή μας, με την οικολογική συνείδηση να είναι αδύναμη και ταυτόχρονα να απαιτείται η συνδρομή της για τη συνέχιση της επιβίωσης του φυσικού περιβάλλοντος, τέτοια μηνύματα, όχι μόνο αγάπης και σεβασμού προς αυτό αλλά και αυτογνωσίας δικής μας πως δε θα τη δαμάσουμε ποτέ, αντίθετα πρέπει να τη θαυμάζουμε και να την αφήνουμε ανενόχλητη, είναι απολύτως απαραίτητα και χρήσιμα, ώστε ν’ αγαπήσουμε λίγο περισσότερο κάτι που θεωρούμε δεδομένο ή, στα αστικά κέντρα τουλάχιστον, ανύπαρκτο. «Η φύση μπορούσε να είναι απολύτως τρομακτική και θανάσιμη και ήταν πράγματι, πολύ πιο συχνά απ’ ό,τι πίστευαν οι περισσότεροι. Πολλές φορές, μάλιστα, το απολάμβανε να είναι τόσο ακραία δολοφονική και τόσο ξένη» (σελ. 198), αυτό υποστηρίζει ο συγγραφέας, ο οποίος μάλιστα και στο δεύτερο βιβλίο ξεκινάει την ιστορία του με μια τυχαία συνάντηση άγριου ζώου στον διαπολιτειακό αυτοκινητόδρομο, αυτήν τη φορά μ’ ένα ελάφι.

Ο «Αγριότοπος» είναι ένα γρήγορο, ανατρεπτικό θρίλερ, μια περιπέτεια στην άγρια φύση όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν και τίποτα δε μένει το ίδιο από κεφάλαιο σε κεφάλαιο. Αγωνία, ένταση και οικολογικά μηνύματα είναι μερικά μόνο από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός μυθιστορήματος που με ξενύχτησε και μ’ έκανε να καρδιοχτυπώ συνέχεια από τα αλλεπάλληλα γεγονότα.

Βιβλίο Διπλή παγίδα
Τίτλος πρωτοτύπου Mission flats
Συγγραφέας William Landay
Μεταφραστής Γιώργος Μπαρουξής
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα 
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Έχουμε λοιπόν μια ιστορία που ξεδιπλώνεται σε δύο παράλληλα επίπεδα: από τη μια αναζητούμε τρόπο να συλλάβουμε τον Χάρολντ Μπράξτον και για το φόνο του Τρούντελ τότε και για το φόνο του Ντάνζιγκερ τώρα. Ο Μπεν Τρούμαν αρνείται να του πάρουν την υπόθεση από τα χέρια και ταξιδεύει στο Μέιν για να παρακολουθεί από κοντά τις έρευνες. Σύντομα διαπιστώνει ότι καλείται να αντιμετωπίσει ένα σάπιο σύστημα απόδοσης δικαιοσύνης και μια παρέα αντρών πολύ στενά δεμένη μεταξύ τους, τόσο πολύ που αν “σπάσει” κάποιος την αλυσίδα, η αλυσίδα τον πνίγει. Αλήθεια, μήπως όλα αυτά τελικά ξεκίνησαν το 1977, όταν δυο ληστές κακοποίησαν και σκότωσαν έναν καλό συνάδελφο; Μήπως στο παρελθόν έγιναν κάποια πράγματα που κάποιος ενδιαφέρεται να μείνουν κρυφά με κάθε κόστος; Ο Μπράξτον είναι ένοχος ή αποδιοπομπαίος τράγος; Και μήπως αν αρχίσουν τα πουλιά να κελαηδούν κάποιος θα τα πυροβολήσει στο τέλος; Μήπως ο Τρούμαν την ίδια στιγμή που παρακολουθεί και προσπαθεί να εξιχνιάσει την υπόθεση με ένοχο τον Χάρολντ Μπράξτον έχει κάποια άλλα, βαθύτερα κίνητρα, για να μείνει έξω από την υπόθεση; Και ποια είναι αυτά;

Ένα πολυεπίπεδο αστυνομικό μυθιστόρημα, όπου ο ιστός πλέκεται δεξιοτεχνικά, η δράση σε πάει από δω και από κει, χωρίς όμως να χάνει την πορεία της ποτέ. Η αγωνία κλιμακώνεται, τα χαρτιά ανοίγουν το ένα μετά το άλλο και στο τέλος του γύρου ένας είναι ο νικητής κι αυτός θα επιζήσει. Πάρτε βαθιά ανάσα και βουτήξτε στον σκληρό, πολυπρόσωπο, ανατρεπτικό, έντονα αφηγηματικό κόσμο του William Landay. Και προς Θεού, μην το ξεκινήσετε βράδυ, γιατί θα ξημερωθείτε!

Βιβλίο Ελεύθερη πτώση
Τίτλος πρωτοτύπου Freefall
Συγγραφέας Jessica Barry
Μεταφραστής Μαρία Παπανδρέου
Κατηγορία Περιπέτεια
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το μυθιστόρημα είναι δύο φρενήρεις πορείες υψηλής ταχύτητας, μέσα από τις οποίες μαθαίνουμε τμηματικά τις αλήθειες που έφεραν στο χείλος του θανάτου την Άλισον και χάρη στις οποίες γνωρίζουμε σταδιακά τις δυο γυναίκες, τι τις χώρισε και τι αισθήματα τρέφουν πια η μία για την άλλη. Την ιστορία αφηγούνται σε πρώτο πρόσωπο εναλλάξ μάνα και κόρη κι από τα ψυχογραφήματα φτάνουμε σιγά σιγά στην καρδιά της πλοκής κι από κει στην κορύφωση της αγωνίας με τις δύο περιπτώσεις να μπλέκονται σε μία κινηματογραφική σκηνή. Λιτές περιγραφές, στακάτοι διάλογοι, τμηματικές αποκαλύψεις με κράτησαν σε εγρήγορση και όσο προχωρούσα την ανάγνωση τόσο αναρωτιόμουν τι μυστικά έμαθε η Άλισον και αν ήταν ευτυχισμένη στον γάμο της. Τα κεφάλαια είναι ευσύνοπτα κι όσο πλησιάζουμε στην ολοκλήρωση της περιπέτειας τόσο αυτά μικραίνουν κι οι εναλλακτικές αφηγήσεις αντιπαρατίθενται σαν μπαλάκι σε αγώνα τένις.

Στην ιστορία της Άλισον Κάρπεντερ έχουμε την καθαρή περιπέτεια και τη διαδικασία εσωτερικής και εξωτερικής μεταμόρφωσής της από φρόνιμο και υπάκουο κορίτσι σε σερβιτόρα ενός μπαρ για κυρίους, σε κυρία της υψηλής κοινωνίας για χάρη του ανθρώπου που τη διάλεξε και την κράτησε παρά το παρελθόν της και τελικά σε έναν κυνηγό που αγωνίζεται να επιζήσει αλλά και να σώσει τη μητέρα της. Το φάρμακο για την επιλόχεια κατάθλιψη που διοχέτευσε στην αγορά ο άντρας της είναι η αφορμή για να διαπιστώσουμε πόσο πρόθυμες είναι οι νέες μανάδες να δοκιμάσουν σκευάσματα που θα τις βοηθήσουν να μεγαλώσουν πιο υγιείς τα παιδιά τους.

Από την άλλη, η Μάγκι Κάρπεντερ, που μένει στο Άουλ’ς Κρικ στο Μέιν, φωτίζεται λίγο περισσότερο, άλλωστε είναι μια γυναίκα που έχασε με τραγικό τρόπο τον σύζυγό της, κάτι που στοίχισε και στην κόρη τους κι έτσι έχουμε ένα ανθρώπινο πλάσμα που μετανιώνει για όσα έκανε, που αναρωτιέται τι να απέγινε η κόρη της που δεν της ξαναμίλησε εδώ και δύο χρόνια και που ατσαλώνεται με πείσμα και ισχυρό μητρικό φίλτρο για να ψάξει και να βρει το παιδί της. Μετά την πτώση του αεροπλάνου, έμπιστοι φίλοι τής λένε να πάει παρακάτω, να θεωρήσουν την Άλισον νεκρή, να της ετοιμάσουν ένα μνημόσυνο κι όσο κι αν μέσα της πιστεύει το αντίθετο τελικά πείθεται. Η Μάγκι ακροβατεί ανάμεσα στη νοοτροπία της παλιάς γενιάς και στην προσωπική της ζωηράδα και εξυπνάδα. Εκεί που δείχνει μαχήτρια και αγωνίστρια, που δεν το βάζει κάτω, αργότερα θα διατυπώσει αντιλήψεις που εκπροσωπούν ένα πεπερασμένο παρελθόν: «Η γενιά μας είχε μεγαλώσει υπομένοντας καρτερικά χωρίς να παραπονιέται. Δε μιλούσαμε για το πώς νιώθαμε. Οι καιροί είχαν αλλάξει όμως» (σελ. 119). Η μητρική ματιά της είναι συγκινητική: «Είχα την αίσθηση ότι το να είσαι μητέρα ενός παιδιού που έχει μεγαλώσει ήταν μια διττή εμπειρία: από τη μια αγαπούσες ολόψυχα το παιδί σου όπως είχε γίνει κι από την άλλη λυπόσουν για όσα δεν είχε γίνει» (σελ. 78). Και αργότερα: «Είδα μια βιαστική μητέρα να σπρώχνει το ποδηλατάκι της κόρης της στο πεζοδρόμιο. Η μικρή ήταν ξανθιά με κοτσιδάκια, άνοιγε το στόμα της έτοιμη να θρηνήσει και σκούπιζε τα δακρυσμένα μάτια της μετά από κάποια αδικία που είχε προηγηθεί. Η μητέρα με έπιασε να την κοιτάζω και της χαμογέλασα με κατανόηση. Δύσκολη δουλειά, δεν υπήρχε αμφιβολία» (σελ. 125).

Η «Ελεύθερη πτώση» είναι μια γρήγορη ιστορία αγωνίας και κλιμακωτής έντασης που καταγράφει τη σχέση μάνας και κόρης μέσα από μια ιστορία γεμάτη ανατροπές και αποκαλύψεις. Παρ’ όλο που διαβάζεται γρήγορα και εθιστικά, η βασική ιδέα είναι κάτι που έχω ξαναδεί και σε άλλα βιβλία, επομένως εδώ δεν προσφέρει κάτι παραπάνω. Σίγουρα πάντως θα διαβάσω και επόμενο μυθιστόρημα της συγγραφέως.