Βιβλίο Κατάβαση 
Συγγραφέας Μάριος Δημητριάδης
Κατηγορία Περιπέτεια
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Μάριος Δημητριάδης έγραψε ένα νέο μεταφυσικό συναρπαστικό μυθιστόρημα βασισμένο στην πλούσια ελληνική μυθολογία με κύριο τόπο δράσης τον Άδη και τα ιερά λατρευτικά κέντρα της Ελλάδας. Η πλοκή ξετυλίγεται σε δύο παράλληλες φάσεις, που διαδραματίζονται Τότε και Νυν, δημιουργώντας έτσι μια σειρά από ερωτήματα που απαντώνται σταδιακά όσο η ένταση κορυφώνεται και οι αποκαλύψεις αρχίζουν να δημιουργούν μια καλοσχεδιασμένη ιστορία εκδίκησης. Η φαντασία του συγγραφέα ενώνεται με τις πηγές των ελληνικών μύθων και δημιουργεί ένα σύμπαν γεμάτο θεούς, ημίθεους, θεότητες, νεκρούς και άλλα πλάσματα που βλέπουν τη γαλήνη και την ηρεμία του κάτω κόσμου να διαταράσσεται όταν κάποιοι παρεμβαίνουν με τον τρόπο τους στην καθεστηκυία τάξη. Το κείμενο κυλούσε γρήγορα, η σύνδεση των δύο ιστοριών έγινε σωστά και με καλή ρεαλιστική βάση και οι πληροφορίες για το πλούσιο και πολυποίκιλο χθόνιο σύμπαν αλλά και για τις λατρείες των θεών δίνονταν εύληπτα, με τέτοιο τρόπο που αναζητούσα κατά καιρούς κι εγώ περισσότερες πληροφορίες για όλα αυτά τα πρωτόγνωρα πράγματα!

Τότε, ένας άντρας φτάνει στο λιβάδι των ψυχών, όπου ανθρώπινες μορφές με δυσδιάκριτο φύλο στέκονται σε σειρά περιμένοντας την ώρα της κρίσης. Ο άντρας έχει κάνει κάτι κακό, παγιδευμένος όμως από θεϊκό χέρι, και παρά τη φύση και την ιδιότητά του περιμένει κι αυτός στη σειρά, σίγουρος ότι οδεύει στα σκοτεινά μπουντρούμια του Άδη. Ταυτόχρονα υπάρχουν κι εκείνοι που πέρασαν τα χίλια χρόνια κι εξέτισαν την ποινή τους, οπότε επιστρέφουν, περιμένοντας να διαλέξουν τη νέα τους ζωή. Παραστατικές και γλαφυρές είναι οι περιγραφές του μέρους και των συνθηκών διαβίωσης, συναρπαστικές οι λεπτομέρειες για τον κόσμο μεταξύ θανάτου και ζωής, για τη μεταθανάτια εμπειρία που (ίσως) βιώνουμε όταν φεύγουμε από τον κόσμο. Ο συγγραφέας δεν αφήνει τίποτα που να μην το τοποθετήσει καίρια στον πίνακά του, χωρίς όμως να κουράζει ούτε να πλατειάζει. Το αδράχτι της Ανάγκης που ύφαινε με τις κόρες της, τις τρεις Μοίρες, η Αχερουσία, ο Πυριφλεγέθων, το λιβάδι με τους ασφόδελους, ο Κέρβερος, οι νήσοι των Μακάρων, ο Κέρβερος, ο Πλούτων, ο Άδης, οι τρεις κριτές των ψυχών ζωντανεύουν με τα μελανότερα χρώματα ένα περιβάλλον στο οποίο κανείς δε θέλει να ζήσει: «Ένας φαύλος κύκλος τιμωρίας και επιβράβευσης μέσα από τον οποίο όλοι έπρεπε να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι. Γίνονταν όμως;» (σελ. 56). Οι περιγραφές και οι δράσεις είναι βασισμένες στην Πολιτεία του Πλάτωνα, σε κείμενα φιλοσόφων της αρχαιότητας και μεταγενέστερων συγγραφέων και εμπλουτίζονται κατάλληλα με την αστείρευτη φαντασία του Μάριου Δημητριάδη. Τελικά, ποιος είναι ο ρόλος της Κόλασης; «Πρέπει να σφυρηλατηθεί η ψυχή σου ώστε μετά να διαλέξεις τον σωστό δρόμο. Αν θυμάσαι την τιμωρία σου απλά σωφρονίζεσαι… Πρέπει να γίνεις καλύτερος άνθρωπος βαθιά μέσα σου» (σελ. 185). Ποιος είναι όμως ο ημίθεος που καταγράφει σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση τα βιώματά του σ’ αυτόν τον σκοτεινό τόπο; Ποιος θέλει να τον πάρει από κει και να τον γλυτώσει από τα μαρτύρια; Σε τι θα φανεί χρήσιμος; Τι ετοιμάζεται που θα επιφέρει μεγάλη καταστροφή;

Νυν, ο Άγγελος και η Αλίκη επισκέπτονται τον αρχαιολογικό χώρο του Αχέροντα, όπου εκείνος ζει κάτι πρωτόγνωρο. Ένα χρόνο αργότερα, η ζωή του έχει καταστραφεί: άνεργος, με την Αλίκη νεκρή σε τροχαίο, χωρίς κανέναν στη ζωή του. Τι ζητά όμως από αυτόν μια σκοτεινή φιγούρα που τον ακολουθεί; Από τι κινδυνεύει και ποιος θα τον προστατέψει; Γιατί πρέπει να πάει στη Χαλκίδα; Τι λάθος έκανε στο μαντείο του Αχέροντα; Η ιστορία στο Νυν είναι εξίσου γεμάτη με ανατριχιαστικές περιγραφές, σασπένς, τρόμο ενώ εμφανίζονται Κάβειροι, χθόνιες θεότητες, οι θεοί του Ολύμπου αλλά και ασύλληπτα πλάσματα, με τον Κέρβερο να κρατάει έναν ιδιόμορφο πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Αξιόκερσος, η Αξίερος, ο Ευρύνομος μαζί με τους γνωστότερους δώδεκα θεούς, τον Άδη, τον Πλούτωνα και τον Κέκροπα βγαίνουν στο προσκήνιο και παίζουν ρόλους που θα επηρεάσουν για πάντα τη ζωή του Άγγελου. Τα λατρευτικά μυστήρια της αρχαιότητας, η φιλοσοφία και η στάση ζωής των προγόνων μας, όλα ζωντανεύουν στη σημερινή εποχή και οδηγούν βήμα προς βήμα τον πρωταγωνιστή σε μια περιπέτεια που δεν έχει ξαναζήσει. Ο Άδης στέλνει κατά χιλιάδες τους νεκρούς από τα Τάρταρα για να τον βρουν. Δελφοί, Αλεξανδρούπολη, Καβάλα, Χαλκίδα, Όλυμπος, Σαμοθράκη, Πελοπόννησος είναι μερικά μόνο από τα μέρη που πρέπει να μεταβεί ώστε να έρθει πιο κοντά στη μυστηριώδη αποστολή του, για την οποία ελάχιστα πράγματα ξέρει. Πώς ο Άγγελος διακυβεύει το γόητρο του Πλούτωνα στον Άδη και τι θα κάνει ο θεός για να διατηρήσει το κύρος του; Ως πού μπορεί να φτάσει, χωρίς όμως οι πράξεις του να αντίκεινται στη φυσική ροή των πραγμάτων; Ποιος είναι ο ρόλος του Άγγελου στο Νυν και πώς συνδέεται με τη φιγούρα που βασανίζεται στα Τάρταρα Τότε;

Η «Κατάβαση» είναι μια συναρπαστική και ανατρεπτική περιπέτεια που μου συνέστησε την πλούσια ελληνική μυθολογία με καταπληκτικό και υποδειγματικά ανατρεπτικό τρόπο. Το κείμενο αποτελείται από τρία μέρη, διακριτά χωρισμένα και στολισμένα από τα αρχαία ελληνικά γράμματα κόππα, βαυ (ή δίγαμμα) και σαμπί, με την αγωνία να κορυφώνεται και την πλοκή να κλιμακώνεται από κεφάλαιο σε κεφάλαιο. Στο ένα σκέλος έχουμε γλαφυρές περιγραφές του Κάτω Κόσμου και εξελίξεις που θα πυροδοτήσουν την πλοκή του άλλου ενώ στο παράλληλο υπάρχει ένταση και σασπένς μέχρι να αποκαλυφθεί η συνολική εικόνα κι αμέσως μετά αρχίζει μια σκληρή μάχη που με κράτησε από την αγωνία σχεδόν όρθιο μέχρι το τέλος. Παρ’ όλες τις συχνές και ίσως περιττές χρήσεις του επιρρήματος «ευτυχώς», οι ραγδαίες εξελίξεις και τα απρόσμενα γεγονότα έρχονταν με τέτοια ορμή που δε με απασχόλησε και πολύ αυτό. Ήθελα να δω πώς θα ενωθούν οι δύο ιστορίες και πώς θα υλοποιηθεί το σατανικό σχέδιο που κάποιος έχει καταστρώσει, επιβουλευόμενος μια άρχουσα τάξη αιώνων. Ρεαλισμός και φαντασία, εκπλήξεις και γρήγορη γραφή είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά της νέας συναρπαστικής περιπέτειας του Μάριου Δημητριάδη.

Βιβλίο Οι Μακάριοι
Συγγραφέας Μάριος Δημητριάδης
Κατηγορία Περιπέτεια
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Μάριος Δημητριάδης με του βιβλίο του «Οι Μακάριοι» μπλέκει με έξυπνο τρόπο την ελληνική μυθολογία και τον ρεαλισμό. Τοποθετεί τη δράση στο 1992, μακριά δηλαδή από κάθε τεχνολογικό επίτευγμα, ώστε να δημιουργήσει μια όσο γίνεται καλύτερη ατμόσφαιρα μυστηρίου και αγωνίας. Αν δεν ήξερα πως ο τόπος είναι φανταστικός, θα πίστευα πως πρόκειται για ένα πραγματικό νησί του Αιγαίου, μιας και οι περιγραφές, οι δομές και η νοοτροπία των κατοίκων αντικαθρεπτίζουν ακριβώς ό,τι συναντάει κανείς σε αυτά τα κοσμήματα του πελάγους μας. Το νησί είναι ένα τυπικό κυκλαδίτικο τοπίο, με ασβεστωμένα σπίτια, ψηφιδωτά στις αυλές, ιατρείο, δημαρχείο και σχολείο. Οι περιγραφές των τοπίων, κράμα ρεαλισμού και καλολογικών στοιχείων, με ταξίδεψαν και με περπάτησαν στα στενά της Χώρας, στις παραλίες, στα απόκρημνα  βράχια όμως όλα αυτά αλλάζουν κατά τόπους όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με ανεξήγητες συμπεριφορές των κατοίκων και αναίτια γεγονότα. «Οι αλλαγές διάθεσης που του προσέφερε αυτό το σύμπλεγμα των νησιών ήταν οι πιο ποικίλες που είχε ποτέ στη ζωή του. Όποτε τον τάραζε με τα παράξενα μυστικά του, φρόντιζε μετά να του απαλύνει την ψυχή με τα πιο όμορφα και ιδιαίτερα τοπία που είχε δει στη ζωή του» (σελ. 143).

Η αρίθμηση των κεφαλαίων αποδίδεται με αρχαιοελληνική γραφή, οι κάτοικοι των νησιών έχουν αρχαιοελληνικά ονόματα (οι Μακάριες νήσοι είναι ανάμεσα στη Νάξο και τη Δονούσα, με μεγαλύτερη τη Μακάρια, μικρότερη και κατοικήσιμη τη Λήθη, ερημονήσι τη Στύγα), η διακόσμηση των χώρων έχει μια διακριτική αύρα αρχαιοελληνικής τέχνης, κάποια γεγονότα αρχίζουν να με υποψιάζουν, η αλήθεια όμως που κρατάει κρυμμένη καλά ο συγγραφέας είναι πολύ μεγαλύτερη και με αχαλίνωτη φαντασία, αφήνοντάς με άφωνο με την ευρηματικότητά της. Ένιωθα σα να είμαι σχεδόν πάνω από τον ώμο του Αλέξανδρου και να ζούσα μαζί του τις εκπλήξεις, τις απορίες και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε μέρα με τη μέρα. Αναπάντεχες συμμαχίες, ξεκάθαρες έχθρες, λεπτομέρειες που αντιβαίνουν στη φυσιολογικότητα και τότε αρχίζει να γκρεμίζεται το τείχος της σιωπής, με θανάσιμες συνέπειες. Η ένταση και το άγχος είναι απτά, η απομόνωση και τα αδιέξοδα του πρωταγωνιστή άκρως ρεαλιστικά και περίμενα να δω τι θα γίνει παρακάτω.

Έχω την αίσθηση όμως πως από ένα σημείο και μετά κι ενώ ο δάσκαλος φερόταν με πείσμα προκειμένου να μάθει τα μυστικά του νησιού (ο προκάτοχός του τρελάθηκε ενώ αυτός επέμεινε να προχωρήσει στις έρευνές του) ένιωθα πως κάπου η γραφή απέκτησε ταχύτητα αταίριαστη, μόνο και μόνο για να κλείσει εσπευσμένα την περιπέτεια και να σταματήσει σ’ ένα σημείο όπου φτάνει την αγωνία στα ύψη. Το 1/3 του βιβλίου ακολουθεί τα βήματα προς τη μεγάλη αποκάλυψη και μόλις γίνει αυτό, τα γεγονότα έρχονται απανωτά να καταστρέψουν ό,τι έχει χτιστεί ως τότε. Παρ’ όλο που γράφεται ξεκάθαρα η λέξη «Τέλος», η τελευταία σκηνή είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε αυτό και ένα ίσως επερχόμενο βιβλίο. Ένιωσα σα να μετατοπίστηκε αναίτια το αφηγηματικό κέντρο βάρους κι από τον Αλέξανδρο φτάσαμε σε μια απόλυτα κακή μορφή που αποζητάει με λαχτάρα να πάρει εκδίκηση και κάνει τα πάντα γι’ αυτό, θυσιάζοντας ό,τι γνωρίσαμε ως τότε. Επιπλέον, αν και μετρημένες στα δάχτυλα, οι λεπτομερείς σκηνές αιματοχυσίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται περιγραφικά, εφόσον δεν επηρέαζαν την πορεία της πλοκής, καλό θα ήταν να περιορίζονταν.

Στο νέο του μυθιστόρημα «Οι Μακάριοι», ο συγγραφέας ξέρει καλά την ελληνική μυθολογία και την ενέταξε σωστά σ’ ένα μυθιστόρημα αγωνίας και απανωτών εκπλήξεων, τραβώντας με μακριά από την πραγματικότητα και παρασύροντάς με σε τιτανομαχίες, όρκους Στυγός, τόπους Μακάρων και άλλα ενδιαφέροντα σημεία! Μυστήριο, υποβλητική ατμόσφαιρα και το απόλυτο Κακό είναι μερικά από τα ανατριχιαστικά συστατικά που αναβλύζουν από τις σελίδες του βιβλίου.