Βιβλίο Ο Παρατηρητής του Θανάτου 
Τίτλος πρωτοτύπου The Death Watcher
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Βασιλική Κουρή
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτό είναι το δέκατο τρίτο βιβλίο με ήρωα τον Ρόμπερτ Χάντερ, έναν ιδιοφυή και χαρισματικό άνθρωπο, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες. Χάρη στο υπόβαθρό του στην ψυχολογία της εγκληματικής συμπεριφοράς τοποθετήθηκε ως επικεφαλής στη Μονάδα Υπερβίαιων Εγκλημάτων της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, όπου εξετάζονται οι ανθρωποκτονίες με υπερβολικό σαδισμό και βιαιότητα.

Μαζί του είναι και πάλι ο Κάρλος Γκαρσία, παντρεμένος με τη γλυκιά Άννα και γιος ομοσπονδιακού πράκτορα, που αγνόησε τις προτροπές της μητέρας του, που ήξερε καλά τους κινδύνους και τα προβλήματα από ένα τέτοιο επάγγελμα, και ακολούθησε τα βήματα του ήρωά του, του πατέρα του! Ως προς τη συνεργασία μεταξύ Χάντερ και Γκαρσία έχουμε μια ιδανική εξισορρόπηση, μιας και οι δύο συμμετέχουν στις έρευνες, ακολουθούν παράλληλες ή διαφορετικές άκρες στο δύσκολο κουβάρι που έμπλεξαν και ταυτόχρονα η προσωπική τους ζωή είναι εντελώς αντίθετη: ο ένας ανύπαντρος, αφοσιωμένος στις υποθέσεις του, με τα δικά του ψυχολογικά προβλήματα και ο άλλος παντρεμένος με μια γυναίκα γεμάτη κατανόηση, υπομονή και εγκαρτέρηση. Μάλιστα, ο Γκαρσία κάνει τις περισσότερες ερωτήσεις, πιέζοντας και χαλαρώνοντας όταν πρέπει, όσο ο Χάντερ ακούει και παρατηρεί, όχι μόνο τα λόγια αλλά και τις κινήσεις των ανακρινομένων: «Πολύ συχνά οι σιωπές των ανθρώπων λένε περισσότερα, αποκαλύπτοντας μυστικά που τα λόγια τους προσπαθούν να κρύψουν» (σελ. 130). Στο πλάι τους έχουμε ξανά την αστυνόμο Μπάρμπαρα Μπλέικ, επικεφαλής της Διεύθυνσης Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες και τη Σούζαν Σλέιτερ, μία από τους καλύτερους επιστήμονες της Καλιφόρνια στον τομέα των εγκληματολογικών ερευνών.

Η ιατροδικαστής Κάρολιν Χόουβ διαπιστώνει πως το θύμα ενός τροχαίου υπέστη φριχτά βασανιστήρια οπότε δεν πέθανε από το αμάξι που το πάτησε, εξ ου και ζητάει τη βοήθεια της Μονάδας Υπερβίαιων Εγκλημάτων. Η ζωή του νεκρού άντρα δεν δείχνει κάποιον ένοχο και τότε ένα δεύτερο θύμα με αιτία θανάτου διαφορετική από τη φαινομενική φέρνει τον Χάντερ και τον Γκαρσία στον δρόμο ενός κατά συρροή δολοφόνου που κρύβεται σε κοινή θέα και μεταμορφώνει τους φρικιαστικούς φόνους του σε θανατηφόρα ατυχήματα. Αυτήν τη φορά, τον δολοφόνο τον γνωρίζουμε εξαρχής αλλά τα κίνητρά του, το modus operandi, η επιλογή των θυμάτων του, η τραγική του ιστορία ξεδιπλώνονται σταδιακά, με την πλοκή να δίνει το βάρος στις έρευνες και στα στοιχεία. Ο Παρατηρητής του Θανάτου είναι ένα πλάσμα που ίσως και να το συμπάθησα κατά 1% αλλά μόνο στην αρχή, διαβάζοντας για τα ψυχολογικά και τα σωματικά του τραύματα, που τον πότισαν από «το είδος του μίσους που δε διαλύεται, όσος καιρός κι αν περάσει. Είναι το είδος του μίσους που δεν αφήνει χώρο για μετάνοια, έλεος, τύψεις» (σελ. 322). Τα φρικιαστικά του εγκλήματα φυσικά δε σηκώνουν καμία δικαιολογία και κανένα ελαφρυντικό.

Είναι ένα από τα λίγα βιβλία του Chris Carter που μου έσφιξε το στομάχι, κυρίως λόγω της θεματολογίας του. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα-κραυγή αγωνίας για τα θύματα των κακοποιητικών οικογενειών που ξεχειλίζει από τον πόνο του συγγραφέα για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα. Κάθε λέξη του και μια μαχαιριά στην καρδιά μου: «…τα τέρατα, αυτά που μπορούν να σε πονέσουν αληθινά, υπάρχουν πραγματικά… Δεν κρύβονται κάτω από τα κρεβάτια ή μέσα στα ντουλάπια και δεν κυκλοφορούν τη νύχτα. Όχι. Τα αληθινά τέρατα είναι αυτά που μπορούν να σε πληγώσουν αυτά που μπορούν να σε τρομάξουν πραγματικά, είναι πολύ πιο κοντά μας απ’ όσο νομίζουμε. Είναι παντού γύρω μας». Και μάλιστα, πόσο τραυματικό και απάνθρωπο αυτοί να είναι οι ίδιοι οι γονείς σου, αφού, αν σε μεγαλώσουν τέρατα, τέρας θα γίνεις κι εσύ, μια νομοτελειακή σκέψη που δε σηκώνει αντιρρήσεις. Μου άρεσε όμως που ο συγγραφέας δεν κατηγορεί ευθαρσώς τους κακοποιητές αλλά μέσα από ομάδες ψυχολογικής υποστήριξης τούς δίνει μια ευκαιρία να καταλάβουν τα λάθη τους και να βελτιώσουν τη συμπεριφορά τους και κυρίως τον χαρακτήρα τους. Δεν υπάρχει δηλαδή άσπρο και μαύρο, όλοι είναι άνθρωποι και έχουν δικαίωμα να προσπαθήσουν να αλλάξουν. Φυσικά, αν φτάσουμε στο άλλο άκρο και οι μηχανισμοί του μυαλού σε στρέψουν στο έγκλημα, τότε δεν υπάρχει επιστροφή. Ο συγγραφέας δείχνει με παραστατικότητα πώς λειτουργούν οι ομάδες θεραπείας υποστήριξης προσώπων που κακοποιούν ή κακοποιούνται, τι κερδίζει κανείς αν τις παρακολουθεί τακτικά, γιατί κρατούν την ανωνυμία των συμμετεχόντων κ.ά.

Για άλλη μια φορά, μαζί με τους καλούς και τους κακούς, πρωταγωνιστεί και το ίδιο το Λος Άντζελες στο κείμενο, η Πόλη των Χαμένων Ονείρων κι όχι των Αγγέλων, μιας κι οι πύλες του παραδείσου της ανοίγουν για πολύ λίγους, ειδικά αν τα παιδιά που κακοποιούνται ψυχολογικά και σωματικά από τις οικογένειές τους το σκάνε με προορισμό να βρουν τον δρόμο τους εκεί. Ας μην ξεχνάμε πως η Καλιφόρνια έχει τον μεγαλύτερο αριθμό εξαφανίσεων από τις πενήντα Πολιτείες, πάνω από τρεις χιλιάδες! Επίσης, μαθαίνουμε για το σεισμογενές ρήγμα του Αγίου Ανδρέα και γιατί κατασκευάστηκε περιορισμένο δίκτυο μετρό, για το ποτάμι της πόλης και το εντυπωσιακό τσιμεντένιο κανάλι που φτιάχτηκε για να αντιμετωπιστούν οι πλημμύρες από τα νερά του κ. ά. Μια πόλη όπου «το Σαββατοκύριακο ξεκινάει από την Τετάρτη» (σελ. 56)! Επίσης, μένουμε λίγο παραπάνω στα υπόγεια της ιατροδικαστικής, μιας και ο συγγραφέας στήνει ένα πραγματικά ενδιαφέρον μάθημα πρακτικής για τους φοιτητές του Τμήματος Νεκροτομής του Πανεπιστημίου του Λος Άντζελες, που μέχρι κι εγώ παρασύρθηκα να θέλω να συμμετάσχω: «Για να δούμε πόσο προσεκτικά θα ακούσετε αυτά που προσπαθεί να σας πει ένα πτώμα», λέει η Κάρολιν Χόουβ. Ανάμεσα στους φοιτητές βρίσκουμε τη μετρημένη, χαμηλών τόνων και σοβαρή Κέι Σίξτρι, η οποία ξέρει πολλά και σπάνια κάνει λάθη, κάτι που εκνευρίζει τους άλλους, να όμως που χάρη στις παρατηρήσεις της εντοπίζεται το δεύτερο πτώμα του δολοφόνου κι αρχίζει να ξετυλίγεται το σκοτεινό κουβάρι.

Τέλος, ο Chris Carter για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής και όχι μόνο ψυχολογίας. Χάρη σε αυτόν έμαθα εδώ, μεταξύ άλλων, ότι δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε τις αναμνήσεις μετά από ένα τραυματικό γεγονός. «Παραμορφώνονται, κομματιάζονται κι έπειτα, όταν προσπαθούμε να τι ανακαλέσουμε, τα κομμάτια ενώνονται με τρόπους που κάνουν τις αναμνήσεις που μας έρχονται να διαφέρουν πολύ από τις αρχικές…Όπου οι αναμνήσεις μας έχουν κενά, το μυαλό ψάχνει την καλύτερη εκδοχή για να τα συμπληρώσει με ό,τι βρει να ταιριάζει στην περίσταση» (σελ. 16). Επίσης κατάλαβα γιατί η υποθερμία δυσκολεύει την ιατροδικαστική ως αιτία θανάτου και σε τι βοηθάνε τα στίγματα Βισνέφσκι για την επιβεβαίωση της γνωμάτευσης.

«Ο Παρατηρητής του Θανάτου» είναι ένας κατά συρροή δολοφόνος που καλύπτει τα εγκλήματά του με σκηνοθετημένα «ατυχήματα» ώσπου μια σειρά από τυχαία γεγονότα θα τον φέρει αντιμέτωπο με τους ντετέκτιβ Ρόμπερτ Χάντερ και Κάρλος Γκαρσία. Ακολουθούμε και πάλι ένα προς ένα τα βήματα εντοπισμού του ενόχου μέσα από έρευνες, ερωτήσεις, ανθρωποκυνηγητό, παγίδες κι όταν επιτέλους φτάνουμε στη φριχτή αλήθεια και περιμένουμε να πιαστεί ο ένοχος, έρχεται στο φως μια μεγάλη ανατροπή. Μπορεί στα βιβλία της σειράς το βασικό μοτίβο να είναι το ίδιο (κατά συρροή δολοφόνοι με απάνθρωπες και αποστασιοποιημένες συναισθηματικά εγκληματικές πράξεις που τους κυνηγούν οι ντετέκτιβ), πάντα με ποικίλες μεθόδους ή διαφορετικά βήματα επίλυσης οπότε και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο, σε κάθε ένα από αυτά όμως υπάρχει επιπλέον και κάτι διαφορετικό είτε στη θεματολογία είτε στην τελική αποκάλυψη είτε στο μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο, γι’ αυτό εθίζομαι όλο και περισσότερο στις περιπέτειες αυτές. Η σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ θέλει γερά νεύρα και άπλετο φως όσο κρατάει η ανάγνωση.

Βιβλίο Μοναχικές καρδιές 
Τίτλος πρωτοτύπου Lonely hearts
Συγγραφέας Lisa Gray 
Μεταφραστής Νίκος Ιβραηνίας
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η νέα περιπέτεια της ιδιωτικής ντετέκτιβ Τζέσικα Σο είναι εξίσου ανατρεπτική και γεμάτη σασπένς όσο και τα προηγούμενα βιβλία της σειράς. Η ιστορία ξεκινάει όπως πάντα απλά, φίλη αναζητά φίλη και οι έρευνες οδηγούν σε μια παρέα γυναικών που επικοινωνούν με κρατούμενους. Σταδιακά όμως διαπιστώνουμε πως έχουμε να κάνουμε με ερωτικές απιστίες, καλοστημένες παγίδες και ανθρώπους που κρύβονται από το παρελθόν τους, οπότε τα πράγματα δυσκολεύουν μιας και τίποτα και κανένας δεν είναι αυτό που δείχνει αρχικά. Η Κριστίν Ράιαν αναθέτει στην Τζέσικα Σο να βρει τη φίλη της, Βερόνικα Λόου, που εξαφανίστηκε εδώ και πολύ καιρό. Μεγάλωσαν μαζί, ήταν αχώριστες αλλά κάποια στιγμή έπαψαν να τηλεφωνιούνται και η Κριστίν τώρα θέλει να βεβαιωθεί πως η φίλη της είναι ασφαλής, γιατί φοβάται πως κάποιος τη θέλει νεκρή. Έχει εξαφανιστεί εδώ και είκοσι χρόνια μαζί με την κόρη της, την οποία απέκτησε με τον θανατοποινίτη Τράβις Ντιν Φορντ. Ο Φορντ τελικά εκτελέστηκε αλλά πρόσφατα δολοφονήθηκε η χήρα σύζυγός του, συγγραφέας Τζορντάνα Φορντ, μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που υποστήριζε την αθωότητα του άντρα της.

Η χήρα πλέον Φορντ, που μεγάλωσε με το «Εν ψυχρώ» του Τρούμαν Καπότε, ήθελε να γράψει ένα βιβλίο σαν αυτό και τα κατάφερε, μιας και η σχέση της με τον δολοφόνο σύζυγό της παρείχε άφθονο υλικό σε όσους αρέσκονται να διαβάζουν true crime βιβλία. Ουσιαστικά αποδύθηκε σε μια σταυροφορία για την αθωότητά του και  για την κατάργηση της θανατικής ποινής. Όλα αυτά ξεκίνησαν από την επιμονή των εκδοτών να την απορρίπτουν επειδή ήθελαν κάτι φρέσκο και συναρπαστικό κι έτσι μαθαίνουμε πώς τρύπωσε στη ζωή του Φορντ μετά τη σύλληψή του, πώς και γιατί επέμενε ώστε να γράψει επιτέλους κάτι πραγματικά καλό, τι συνέβη με τη Βερόνικα Λόου που είχε κάνει παιδί μαζί του κι αν ήταν εμπόδιο για τα σχέδια της Τζορντάνα ή η εξαφάνισή της τότε ακριβώς ήταν απλά μια σύμπτωση. Επίσης μαθαίνουμε πολλά και για την ιδρύτρια της Λέσχης των Μοναχικών Καρδιών, Μπίμπι Ντάρεντ, η οποία τελικά παντρεύτηκε έναν φυλακισμένο δολοφόνο και διαπιστώνει πως τα πράγματα ίσως δεν είναι και τόσο απλά τώρα που εξέτισε την ποινή του. Μέσα από την ιστορία ξεδιπλώνεται και η ζωή του Φορντ, τα εγκλήματα που έκανε, το modus operandi του, οι υποψίες αν ήταν πραγματικά ο δολοφόνος ή αν έπεσε θύμα πλεκτάνης, πώς μπήκε στη ζωή του η Βερόνικα Λόου κ. ά. Τώρα όμως που δολοφονήθηκε η Τζορντάνα με τον ίδιο τρόπο όπως τα θύματα του εκτελσθέντος, τι συμβαίνει; Ο Φορντ ήταν όντως αθώος και κάποιος συνεχίζει το έργο του ή κάποιος αντιγράφει τις δολοφονίες;

Σε προσωπικό επίπεδο, μετά την αποκάλυψη στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς «Σκοτεινός δρόμος» πως ο Ματ Κόνορ είναι αρραβωνιασμένος, η Τζέσικα Σκοτ, μέχρι να συμπληρώσει τις ώρες που απαιτούνται ώστε να βγάλει άδεια εργασίας στην Καλιφόρνια ως ιδιωτική ντετέκτιβ στο πλάι του, αποφάσισαν εκείνη να αναλαμβάνει τις δουλειές στο Χόλιγουντ και στις γύρω περιοχές όσο εκείνος εργάζεται για υποθέσεις του Δυτικού Λος Άντζελες. Οι δυο τους είχαν έρθει αρκετά κοντά κι αυτό στοίχησε στην Τζέσικα, η οποία νιώθει πως έπεσε θύμα εκμετάλλευσης άλλη μια φορά στη ζωή της. Η έρευνα για την ανεύρεση της Βερόνικα Λόου μπλέκεται με τις έρευνες για τον θάνατο της Τζορντάνα που ανατέθηκαν στον Τζέισον Πράις, τον καλύτερο φίλο του πατέρα της Τζέσικα και ουσιαστικό της στήριγμα στα δύσκολα, και στον συνεργάτη του Βικ Μεντίνα κι έτσι η πλοκή ξεδιπλώνεται με δύο παράλληλες πορείες ερευνών που δυσκολεύουν τον εντοπισμό της αλήθειας ενώ απρόοπτα, εκπλήξεις και ψέματα εντείνουν την αγωνία.

Οι «Μοναχικές καρδιές» είναι μια συναρπαστική και πολυεπίπεδη ιστορία, αφιερωμένη στην ανάγκη κάποιων ανθρώπων να βρουν ένα ταίρι, έστω κι αν αυτό είναι ένας φυλακισμένος εγκληματίας. Μπορεί να κάνει εντύπωση το γεγονός πως υπάρχουν άνθρωποι που αποτείνονται σε κρατούμενους για να βρουν τον επόμενο μεγάλο έρωτα ή μια φιλία, από την άλλη όμως οι έρευνες δείχνουν πως οι κρατούμενοι που δημιουργούν και διατηρούν θετικές επαφές εκτός φυλακής έχουν μικρές πιθανότητες να παρανομήσουν πάλι μετά την αποφυλάκισή τους. Η συγγραφέας στήνει έναν περίπλοκο καμβά γύρω από αυτήν την ανάγκη και ρίχνει στην αναζήτηση της αλήθειας μια ντετέκτιβ τραυματισμένη ψυχικά και συναισθηματικά, μια μοναχική καρδιά αυτή καθαυτή. Θα μπορέσει να βρει την αλήθεια και να φτάσει ως το τέλος;

Βιβλίο Σκοτεινός δρόμος
Τίτλος πρωτοτύπου Dark highway
Συγγραφέας Lisa Gray 
Μεταφραστής Μαρία Παπανδρέου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η νέα περιπέτεια της Τζέσικα Σο, που έχει γυρίσει οριστικά την πλάτη της στη Νέα Υόρκη και στο παρελθόν της, κινείται σε τρεις άξονες αφήγησης: όσο η Τζέσικα και ο Ματ ερευνούν, ρωτάνε, ψάχνουν και αναζητούν, παρακολουθούμε τη μονότονη ρουτίνα της Κάρα Ζελένκα που την παρακολουθεί στενά ένας άγνωστος άντρας και γυρνάμε πίσω στο 1990, όπου η Ντι Μόργκαν, κόρη εφημέριου, έμεινε έγκυος στα δεκαεφτά της αλλά κράτησε το παιδί, με αποτέλεσμα να μένει σε τροχόσπιτο και να καθαρίζει σπίτια για να το μεγαλώσει. Η χαρά της είναι να παίρνει μικροπράγματα από αυτά, όχι να κλέβει, «ήθελε απλά λίγο απ’ αυτό που είχαν όλοι οι άλλοι», ώσπου μια επαγγελματική πρόταση θα αλλάξει για πάντα τη ζωή της. Η Αμάντα Μάιερς που δούλευε σε δικηγορικό γραφείο και το αφεντικό της αντέδρασε ακραία στην εξαφάνισή της, η Μάλορι Γουίλκοξ, παντρεμένη με μέθυσο και τεμπέλη σύζυγο που την αγαπάει με τον τρόπο του και την περιμένει ακόμη, σίγουρος πως δεν τον εγκατέλειψε μόνο με τα δύο τους παιδιά για πάντα και η ζωγράφος Λόρι Σίμοντς με την ήσυχη ζωή της μακριά από τα λεφτά της οικογένειάς της είναι τρεις γυναίκες που θα δεθούν αναπάντεχα μέσα από τις εξελίξεις ώσπου να εξαφανιστούν στο ίδιο ερημικό σημείο. Στο μυθιστόρημα καταγράφεται η καθημερινότητά τους και οι ζωές τους ενώ κάποια κεφάλαια αναβιώνουν τις τελευταίες στιγμές της Λόρι δύο μήνες πριν, της Αμάντα δύο χρόνια πριν και της Μάλορι δεκαοκτώ μήνες πριν.

Η Τζέσικα Σο, ιδιωτική ερευνήτρια, είναι ειδική σε υποθέσεις εξαφάνισης, μιας και η ίδια είχε πέσει θύμα απαγωγής σε πολύ μικρή ηλικία και μεγάλωνε με ανάδοχη οικογένεια, χωρίς να ξέρει ότι την ψάχνουν. Έχει τραυματιστεί από την τραγική αλήθεια που αποκαλύφθηκε στα είκοσι πέντε της και μάθαμε στα πρώτα βιβλία της σειράς κι έτσι προσπαθεί να κάνει μια νέα αρχή στο μακρινό Λος Άντζελες. Το μυθιστόρημα μπορεί να διαβαστεί και εκτός σειράς, μιας και τα γεγονότα αυτά δεν επηρεάζουν τη ροή της επίλυσης του μυστηρίου ενώ ο Τζέισον Πράις, ντετέκτιβ στην αστυνομία του Λος Άντζελες και παιδικός φίλος του πατέρα της, και η έφηβη κόρη του, Ντιόν, εμφανίζονται ελάχιστα. Ο Πράις «Ήταν ο άνθρωπος που τη συνέδεε με το παρελθόν αλλά και η ελπίδα της ότι δε θα ήταν ολομόναχη στο μέλλον» (σελ. 93), οπότε λογικά θα επανέλθει δριμύτερος στη ζωή της. Η Τζέσικα είναι ευάλωτη παρά το ζόρικο παρουσιαστικό της και προτιμά να μένει σε μοτέλ παρά σε ξενοδοχείο ή έστω σε σπίτι. Ο Ματ Κόνορ, επίσης ιδιωτικός ερευνητής, με τον οποίο γνωρίστηκαν στα «Κενά μνήμης», δέχτηκε την πρότασή της να δουλέψει κοντά του τις απαιτούμενες ώρες για να βγάλει άδεια άσκησης επαγγέλματος στην Καλιφόρνια κι έτσι αυτή είναι η πρώτη τους επίσημη κοινή υπόθεση. Ο Ματ πάντως ερωτεύτηκε την Τζέσικα από την πρώτη στιγμή κι όταν δέχτηκε να συνεργαστούν ήξερε πως τα πράγματα δε θα πάνε καλά.

Η ιστορία ξεδιπλώνεται κλιμακωτά, με την αγωνία να μεγαλώνει σε κάθε σελίδα και τα ερωτήματα να συσσωρεύονται: τι συνδέει τις τρεις εξαφανισμένες γυναίκες, τι υπάρχει στο σημείο όπου χάνονται, τι σχέση έχουν με την υπόθεση οι ιστορίες των δύο άλλων γυναικών που καταγράφονται, πώς θα βρεθεί η άκρη σε αυτό το κουβάρι; Ταυτόχρονα, παρακολουθούμε τα αδιόρατα ερωτικά παιχνίδια ανάμεσα στους δύο ερευνητές, οπότε αρχίζει να βγαίνει στην επιφάνεια κάτι πολύ ενδιαφέρον ανάμεσά τους. Επίσης, η συγγραφέας στήνει πολύ καλά το φόντο δράσης, με το Λος Άντζελες να πρωταγωνιστεί στο βιβλίο, φωτισμένο και σκοτεινό, πλούσιο και υποβαθμισμένο, με μεγάλες και σημαντικές κοινωνικές και ταξικές διαφορές σε γειτονιές, κτήρια και τοπόσημα. Η πόλη ζωντανεύει σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια και τις αντιθέσεις ανάγλυφα και παραστατικά, κάνοντάς με να νιώθω πως βρίσκομαι κι εγώ εκεί.

Τέσσερις γυναίκες, ένας «Σκοτεινός δρόμος» 250 χιλιομέτρων, ένα μυστικό. Τελικά, «Δεν είχε σημασία πόσα βενζινάδικα, μοτέλ, μπαρ ή ανθρώπους συναντούσες στον δρόμο. Η πιο μοναχική διαδρομή ήταν αυτή που έκανες μόνος σου» (σελ. 327). Κι όταν όσα ξέρεις ανατρέπονται μέσα σε μια στιγμή θα αντέξεις το βάρος ή θα λυγίσεις; Και με τι συνέπειες για τους γύρω σου; Ένταση, ανατροπές, σκοτεινά μυστικά και διεισδυτικά ψυχογραφήματα με κράτησαν ως το τέλος.

Βιβλίο Φόβος 
Τίτλος πρωτοτύπου Genesis
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Αντώνης Γιαννούλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτό είναι το δωδέκατο βιβλίο με ήρωα τον Ρόμπερτ Χάντερ, έναν ιδιοφυή και χαρισματικό άνθρωπο, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες. Χάρη στο υπόβαθρό του στην ψυχολογία της εγκληματικής συμπεριφοράς τοποθετήθηκε ως επικεφαλής στη Μονάδα Υπερβίαιων Εγκλημάτων της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, όπου εξετάζονται οι ανθρωποκτονίες με υπερβολικό σαδισμό και βιαιότητα. Μαζί του είναι και πάλι ο Κάρλος Γκαρσία, παντρεμένος με τη γλυκιά Άννα και γιος ομοσπονδιακού πράκτορα, που αγνόησε τις προτροπές της μητέρας του, που ήξερε καλά τους κινδύνους και τα προβλήματα από ένα τέτοιο επάγγελμα, και ακολούθησε τα βήματα του ήρωά του, του πατέρα του! Ως προς τη συνεργασία μεταξύ Χάντερ και Γκαρσία έχουμε μια ιδανική εξισορρόπηση, μιας και οι δύο συμμετέχουν στις έρευνες, ακολουθούν παράλληλες ή διαφορετικές άκρες στο δύσκολο κουβάρι που έμπλεξαν και ταυτόχρονα η προσωπική τους ζωή είναι εντελώς αντίθετη: ο ένας ανύπαντρος, αφοσιωμένος στις υποθέσεις του, με τα δικά του ψυχολογικά προβλήματα και ο άλλος παντρεμένος με μια γυναίκα γεμάτη κατανόηση, υπομονή και εγκαρτέρηση.  Στο πλάι τους είναι και πάλι η αστυνόμος Μπάρμπαρα Μπλέικ, επικεφαλής της Διεύθυνσης Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες και η Σούζαν Σλέιτερ, μία από τους καλύτερους επιστήμονες της Καλιφόρνια στον τομέα των εγκληματολογικών ερευνών.

«…για σένα θα είμαι ένας μέντορας…ένας δάσκαλος. Μορφώνω. Διδάσκω. Κι αυτό είναι μέρος ενός μεγάλου μαθήματος. Το πρώτο μάθημα θα είναι για τον φόβο.. Ύστερα θα σου μάθω για τον πόνο… Κι όταν θα κατανοήσεις επιτέλους τι σημαίνουν πραγματικά αυτά τα δύο θα σου μάθω για τον θάνατο» (σελ. 13-14). Σε αυτό το βιβλίο γνωρίζουμε το απόλυτο Κακό, έναν δολοφόνο που με τα εγκλήματά του ξεπερνάει τη γνωστική ψυχολογική ικανοποίηση και δημιουργεί μια ολόκληρη καινούργια κατηγορία σαδισμού. Είναι πειθαρχημένος, συστηματικός, δημιουργικός και υπομονετικός και δείχνει να διαλέγει τα θύματά του τυχαία, λες και προσπαθεί να ξεπερνάει τον εαυτό του με κάθε έγκλημα και όχι να ακολουθεί ένα μοτίβο, μιας και οι παρανοϊκές και υπερβολικές μέθοδοι δολοφονίας του πονοκεφαλιάζουν τους ντετέκτιβ που αναλαμβάνουν την υπόθεση. «-Διασκέδασες στο πάρτι; -Όσο γι’ αυτό σίγουρα. Εσύ; -Εγώ δεν ήμουν στο πάρτι» (σελ. 13). Τι ανατριχίλα!

Στο νέο συναρπαστικό μυθιστόρημα του Chris Carter ακολουθούμε και πάλι ένα προς ένα τα βήματα εντοπισμού του ενόχου μέσα από έρευνες, ερωτήσεις, ανθρωποκυνηγητό, παγίδες. Κι όταν επιτέλους φτάνουμε στη φριχτή αλήθεια και περιμένουμε να πιαστεί ο ένοχος, έρχεται στο φως μια μεγάλη ανατροπή που ρίχνει τις έρευνες στο σημείο μηδέν με τον χρόνο για το επόμενο θύμα να τελειώνει! Ομολογώ πως με αυτό το βιβλίο ξαναβρήκα τον συγγραφέα που αγαπούσα, μιας και, παράλληλα με τις ωμές περιγραφές των δολοφονιών, μας βάζει να σκεφτούμε σοβαρά απέναντι στην αυτοδικία και στην εκδίκηση. Όσο και να πονάει κάποιος, όσο και να υποφέρει, το να παίρνει τον νόμο στα χέρια του ουσιαστικά δε βοηθάει κανέναν, αφού ο πόνος θα συνεχίζει να υπάρχει, να τιμωρεί, να λυγίζει τον θύτη. Όλες αυτές οι σκέψεις άρχισαν να ξεδιπλώνονται όσο πλησιάζουμε στο τέλος και σχεδόν αγγίζουμε τον ένοχο, με αποτέλεσμα μαζί με την αγωνία και την ένταση από τις αποκαλύψεις, να υπάρχει και αρκετός προβληματισμός πάνω σε καίριες ηθικές διαχρονικές απόψεις. Επιτέλους, οι «χρονοβόρες» σελίδες των τελευταίων βιβλίων του αντικαταστάθηκαν με κλιμακούμενη δράση, κυνήγι ενάντια στον χρόνο, αποκαλύψεις, ακόμη και η σκηνή του αεροπλάνου, στην οποία δε σταματούν οι εκπλήξεις, είχε κάθε λόγο να υπάρχει!

Μέσα από τη νέα συναρπαστική περιπέτεια του Ρόμπερτ Χάντερ ξεπηδούν υπόνοιες για εγκλήματα ρατσιστικού μίσους και πράξεις βιαιότητας και σαδισμού από συμμορίες που θέλουν να εκδικηθούν ή να φοβίσουν κάποιον, αφού βρισκόμαστε λίγο καιρό μετά το γεγονός που πυροδότησε το κίνημα του Black Lives Matter και οι θύλακες ακραίου ρατσιστικού μίσους συνεχίζουν να σιγοκαίνε. Ο συγγραφέας στηλιτεύει και την «κουλτούρα της απόρριψης», όπου: «ένα όλο και μεγαλύτερο ποσοστό των αυτοκτονιών των νεαρών παιδιών… οφείλονται στην απουσία κοινωνικής αποδοχής που προκύπτει απ’ την τρέλα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και την παράνοια στην οποία έχει εξελιχθεί η κουλτούρα της απόρριψης, όχι σε ιστορικό κατάθλιψης ή σε κάποια χημική ή ορμονική ανισορροπία του εγκεφάλου. Το μεγαλύτερο μέρος της τρέλας που υπάρχει σήμερα στον κόσμο, ιδιαίτερα ανάμεσα στους εφήβους και τους νεαρούς ενήλικες, έχει ψηφιακό πρόσημο και βρίσκει το δρόμο για τις ψυχές τους μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης» (σελ. 361). Επίσης, ο Chris Carter για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής ψυχολογίας. Χάρη σε αυτόν έμαθα εδώ, μεταξύ άλλων, ότι η μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς δεν είναι ακριβής επιστήμη. Τα μοτίβα αλλάζουν και μπορούν να αλλάξουν δραστικά από άτομο σε άτομο, εξ ου και η άποψη ότι οι κατά συρροή δολοφόνοι διαλέγουν συνήθως τον ίδιο τύπο θυμάτων είναι λανθασμένη, εξαιτίας των ταινιών και των τηλεοπτικών σειρών. «Στην πραγματικότητα, οι μόνοι κανόνες που ακολουθούν οι σίριαλ κίλερς, αν δηλαδή ακολουθούν κάποιους, είναι εκείνοι που δημιουργούν οι ίδιοι. Κι αυτοί μπορούν να αλλάξουν ανά πάσα στιγμή» (σελ. 116).

«Φόβος» λοιπόν, έντονος, αδικαιολόγητος, χειραγωγούμενος φόβος. Αυτό είναι το βασικό συναίσθημα που προκαλεί ο Μέντορας στα θύματά του πριν αρχίσει να τα μεταχειρίζεται απάνθρωπα, να τα βασανίζει και να τα σκοτώνει με τον χειρότερο τρόπο, αφήνοντας πίσω του στίχους από ποιήματα και σκηνοθετώντας κάθε δολοφονία με έναν εντελώς γκροτέσκο τρόπο. Μια σειρά από αναπάντεχα γεγονότα θα φέρουν στο φως βαθιά κρυμμένες αλήθειες και θα μας οδηγήσουν στον σκοτεινό κόσμο της ανθρώπινης ψυχολογίας. Μπορεί στα βιβλία της σειράς το βασικό μοτίβο να είναι το ίδιο (κατά συρροή δολοφόνοι με απάνθρωπες και αποστασιοποιημένες συναισθηματικά εγκληματικές πράξεις που τους κυνηγούν οι ντετέκτιβ), πάντα με ποικίλες μεθόδους ή διαφορετικά βήματα επίλυσης οπότε και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο, σε κάθε ένα από αυτά όμως υπάρχει επιπλέον και κάτι διαφορετικό είτε στη θεματολογία είτε στην τελική αποκάλυψη είτε στο μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο, γι’ αυτό εθίζομαι όλο και περισσότερο στις περιπέτειες αυτές. Η σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ θέλει γερά νεύρα και άπλετο φως όσο κρατάει η ανάγνωση.

Βιβλίο Γραμμένο με αίμα
Τίτλος πρωτοτύπου Written in blood
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Αντώνης Γιαννούλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτό είναι το ενδέκατο βιβλίο με ήρωα τον Ρόμπερτ Χάντερ, έναν ιδιοφυή και χαρισματικό άνθρωπο, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες. Χάρη στο υπόβαθρό του στην ψυχολογία της εγκληματικής συμπεριφοράς τοποθετήθηκε ως επικεφαλής στη Μονάδα Υπερβίαιων Εγκλημάτων της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, όπου εξετάζονται οι ανθρωποκτονίες με υπερβολικό σαδισμό και βιαιότητα. Η ιστορία ξεκινάει μ’ έναν πρωτότυπο τρόπο, μιας και η πορτοφολού Άντζελα Γουντ, τρεις βδομάδες πριν τα Χριστούγεννα, σε μια «περίοδο υψηλής κερδοφορίας» μιας και ο κόσμος ψωνίζει για τις γιορτές και μάλιστα με μετρητά οπότε είναι η καλύτερή της, αρπάζει ένα σακίδιο με ένα μαύρο σημειωματάριο και το περιεχόμενό του κάνει την καρδιά της να σταματήσει να χτυπάει για μια στιγμή! Δεν είναι όμως απλώς εκείνη που θα βάλει τα γρανάζια της πλοκής σε κίνηση παραδίδοντας ανώνυμα το σημειωματάριο και μετά θα την ξεχάσουμε αλλά ένας ολοκληρωμένος χαρακτήρας που κουβαλάει ένα οικογενειακό τραύμα και τύψεις εξ αυτού, μια πανέξυπνη νέα κοπέλα που κάνει ένα λάθος κι έρχεται αντιμέτωπη με τις συνέπειες της πράξης της.

Στο νέο συναρπαστικό μυθιστόρημα του Chris Carter ακολουθούμε και πάλι ένα προς ένα τα βήματα εντοπισμού του ενόχου μέσα από έρευνες, ερωτήσεις, ανθρωποκυνηγητό, παγίδες, πάντα με την Άντζι στο πλάι του Ρόμπερτ Χάντερ και του συναδέλφου του,  Κάρλος Γκαρσία. Ο Κάρλος, παντρεμένος με τη γλυκιά Άννα και γιος ομοσπονδιακού πράκτορα, αγνόησε τις προτροπές της μητέρας του, που ήξερε καλά τους κινδύνους και τα προβλήματα από ένα τέτοιο επάγγελμα, και ακολούθησε τα βήματα του ήρωά του, του πατέρα του! Ως προς τη συνεργασία μεταξύ Χάντερ και Γκαρσία έχουμε μια ιδανική εξισορρόπηση, μιας και οι δύο συμμετέχουν στις έρευνες, ακολουθούν παράλληλες ή διαφορετικές άκρες στο δύσκολο κουβάρι που έμπλεξαν και ταυτόχρονα η προσωπική τους ζωή είναι εντελώς αντίθετη: ο ένας ανύπαντρος, αφοσιωμένος στις υποθέσεις του, με τα δικά του ψυχολογικά προβλήματα και ο άλλος παντρεμένος με μια γυναίκα γεμάτη κατανόηση, υπομονή και εγκαρτέρηση. Σε αυτήν την ιστορία πρέπει να ανακαλύψουν έναν άντρα που δολοφονεί με ποικίλους και απάνθρωπους τρόπους: μια κοπέλα τη θάβει ζωντανή, έναν έφηβο τον μαστιγώνει 241 φορές κλπ. Στο τετράδιο υπάρχουν καταγραφές για 16 θύματα («υποκείμενα»), τα οποία ο κάτοχος του ημερολογίου σκότωσε με φριχτό τρόπο, προσθέτοντας τις αντίστοιχες φωτογραφίες και μια κηλίδα αίματος από αυτά!  Πάντως ακόμη αναρωτιέμαι γιατί έπρεπε να διαβάζουμε ένα προς ένα γι’ αυτά και αντίστοιχα να τα εντοπίζουμε και να τα ταυτοποιούμε, αντί να οργανωθεί κάτι μαζικό, όσο κι αν κόστιζε στον κρατικό προϋπολογισμό. Και κάπου στη μέση έρχεται η μεγάλη ανατροπή που απογειώνει τις εξελίξεις, δείχνει τον πραγματικό ρόλο του serial killer και αποκαλύπτει τα αναπάντεχα κίνητρά του, κάτι που ρίχνει τον Ρόμπερτ Χάντερ σε αγώνα δρόμου για να καλύψει τον χαμένο χρόνο από το λάθος του!

Στο πλάι τους είναι και πάλι η αστυνόμος Μπάρμπαρα Μπλέικ, επικεφαλής της Διεύθυνσης Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, μια γυναίκα σκληρή που δε χαρίζεται, βλέπουμε όμως πως κέρδισε σταδιακά την εμπιστοσύνη των υφισταμένων της, δεν τρομοκρατείται εύκολα, δεν έχει κανένα πρόβλημα να ταράζει κυβερνητικούς αξιωματούχους, ισχυρούς πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης για να γίνει κάτι σωστά. Η Σούζαν Σλέιτερ, μία από τους καλύτερους επιστήμονες της Καλιφόρνια στον τομέα των εγκληματολογικών ερευνών, είναι αυτή που βρίσκει το σημειωματάριο στο γραμματοκιβώτιό της και το παραδίδει στον Ρόμπερτ Χάντερ. Ένα μικρό πέρασμα κάνει και η Τρέισι Άνταμς, καθηγήτρια ψυχολογίας και εγκληματολογικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, η οποία ήρθε στη ζωή του Χάντερ στο όγδοο βιβλίο της σειράς «Θανάσιμη κλήση», είναι έξυπνη, με χιούμορ, ελκυστική κι έχει καταφέρει να αποκωδικοποιήσει κάποιες από τις ενδείξεις της συμπεριφοράς του Χάντερ. Δυστυχώς η σχέση τους τερματίστηκε στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς αλλά μια τυχαία συνάντηση είναι πάντα ευπρόσδεκτη και αμήχανη.

Ο Chris Carter για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής ψυχολογίας. Χάρη σε αυτόν έμαθα εδώ, μεταξύ άλλων, γιατί αφήνουν τους υπόπτους μόνους σε μια αίθουσα ανακρίσεων πριν ξεκινήσουν τις ερωτήσεις, με ποιον τρόπο καταφέρνουν οι έμπειροι πορτοφολάδες να ξαφρίζουν τα θύματά τους μέσα στον κόσμο και με σχεδόν ταχυδακτυλουργικό τρόπο, ποια είναι τα στάδια καταμέτρησης επιδείνωσης μνήμης για όποιον πάσχει από άνοια, τι προκαλεί τη Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες και πώς συνδέεται με τη σχιζοφρένεια και με τις φωνές που τυχόν κάποιος μπορεί ν’ ακούει στο κεφάλι του και πολλά άλλα. Ως προς το τελευταίο, σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Χάντερ, οι σχιζοφρενείς που ακούνε φωνές σπάνια είναι βίαιοι και τότε στρέφονται κατά του εαυτού τους, όχι σε άλλους, επομένως σε ποια φάση της ζωής του δολοφόνου έχουν βάση οι φωνές που ακούει, τι τραύμα υπέστη ο ίδιος ή έγινε μάρτυρας ώστε να σχηματοποιούνται με συγκεκριμένα πρότυπα και μεγέθη τα είδη τιμωρίας και η επιλογή των θυμάτων; Ποιος είναι, πώς διαλέγει τα θύματά του, γιατί καταφεύγει σε διαφορετικές απάνθρωπες μεθόδους θανάτωσης; «Αυτός ο κόσμος έχει χάσει το μυαλό του. Έχει χάσει τη λογική του… την αξιοπρέπειά του… Δεν πρόκειται για βιντεοπαιχνίδι… Μιλάμε για την πραγματική ζωή… για αληθινούς ανθρώπους» (σελ. 271), τονίζει ο συγγραφέας μέσα από τους ήρωές του.

Δυστυχώς, από το 70ό κεφάλαιο η ένταση πέφτει κατακόρυφα αφού για υπερβολικά μεγάλο αριθμό σελίδων παρακολουθούμε τα τελευταία βήματα μιας κατά μέτωπον αναμέτρησης μεταξύ των δύο βασικών αντιπάλων, με πολλές περιττές περιγραφές που καθυστερούν αρκετά τις εξελίξεις, μιας και ο ντετέκτιβ μεταβαίνει από το ένα σημείο στο άλλο καθ’ υπόδειξη του αντιπάλου του, παίζοντας ένα παιχνίδι γάτας και ποντικιού. Επιπλέον, η πραγματική ταυτότητα του ενόχου, το παρελθόν του, η καριέρα που ακολούθησε για μια ολόκληρη ζωή κι η οποία κάποια στιγμή ράγισε όταν ήρθε αντιμέτωπος μ’ ένα σοβαρό δίλημμα επίσης κράτησαν πολλές σελίδες, κάνοντάς με να χάσω το ενδιαφέρον για την ταυτότητά του, για τα κίνητρά του, για την ιδιοσυγκρασία του. Λείπουν η ένταση, το νεύρο και ο κοφτός ρυθμός που χαρακτηρίζουν σε γενικές γραμμές τα βιβλία του Chris Carter και στενοχωρέθηκα που το υπόλοιπο βιβλίο δεν ξεχωρίζει τελικά από άλλα του είδους του αφού καταφεύγει σε εύκολες λύσεις που απλώς γεμίζουν τις σελίδες.

Στο «Γραμμένο με αίμα» ένας κατά συρροή δολοφόνος θα κάνει τα πάντα για να πάρει πίσω το σημειωματάριό του πριν προλάβει ο Ρόμπερτ Χάντερ να μάθει τι πραγματικά κρύβεται σε αυτό. Μια σειρά από αναπάντεχα γεγονότα θα φέρουν στο φως βαθιά κρυμμένες αλήθειες και θα μας οδηγήσουν στον σκοτεινό κόσμο της ανθρώπινης ψυχολογίας. Μπορεί στα βιβλία της σειράς το βασικό μοτίβο να είναι το ίδιο (κατά συρροή δολοφόνοι με απάνθρωπες και αποστασιοποιημένες συναισθηματικά εγκληματικές πράξεις που τους κυνηγούν οι ντετέκτιβ), πάντα με ποικίλες μεθόδους ή διαφορετικά βήματα επίλυσης οπότε και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο, σε κάθε ένα από αυτά όμως υπάρχει επιπλέον και κάτι διαφορετικό είτε στη θεματολογία είτε στην τελική αποκάλυψη είτε στο μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο, γι’ αυτό εθίζομαι όλο και περισσότερο στις περιπέτειες αυτές. Η σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ θέλει γερά νεύρα και άπλετο φως όσο κρατάει η ανάγνωση.

Βιβλίο Ο Γρίφος του Κακού 
Τίτλος πρωτοτύπου Hunting Evil
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Αντώνης Γιαννούλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτό είναι το δέκατο βιβλίο με ήρωα τον Ρόμπερτ Χάντερ, έναν ιδιοφυή και χαρισματικό άνθρωπο, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες. Χάρη στο υπόβαθρό του στην ψυχολογία της εγκληματικής συμπεριφοράς τοποθετήθηκε ως επικεφαλής στη Μονάδα Υπερβίαιων Εγκλημάτων της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, όπου εξετάζονται οι ανθρωποκτονίες με υπερβολικό σαδισμό και βιαιότητα. Τώρα όμως διαπιστώνει πως ο εφιάλτης που έζησε με τον «Διαβολικό» αναβιώνει!

Ο Λούσιεν Φόλτερ είναι ένας δολοφόνος με την καλύτερη ψυχολογική κατάρτιση του κόσμου, εξαιρετικός στις μιμήσεις, μάγος στις μεταμφιέσεις εξ ου και γίνεται αγνώριστος σε λίγα μόλις λεπτά, πειθαρχημένος, αποφασισμένος, συγκεντρωμένος στον στόχο του, ευρηματικός, αυθεντία στον ψυχολογικό χειρισμό και την εξαπάτηση, έχει ήδη σκοτώσει περισσότερους από εκατό ανθρώπους. Τώρα είναι και πάλι ελεύθερος κι όσο εκτελεί τα σκοτεινά του σχέδια μαθαίνουμε κάποιες επιπλέον πληροφορίες γι’ αυτόν και για τα φοιτητικά του χρόνια με τον Ρόμπερτ Χάντερ ενώ κάποιες λεπτομέρειες για την υπόθεση του «Διαβολικού» είναι απαραίτητο να δοθούν ξανά για καλύτερη κατανόηση. Με κάποια πρωθύστερα μαθαίνουμε για τα παιδικά του χρόνια, για την άνετη οικονομικά ζωή χάρη στους πλούσιους γονείς, αλλά ο μεν πατέρας ήταν πλήρως αφοσιωμένος στη δουλειά του από το πρωί ως το βράδυ (ή τουλάχιστον έτσι έλεγε), η δε μητέρα, κατά την εφηβεία του Λούσιεν, υπέκυψε στον αλκοολισμό. Ο Λούσιεν είναι ένας ψυχοπαθής που μελετά τους ψυχοπαθείς, τις μεθόδους και τα κόλπα τους, τις σκέψεις και τις πράξεις τους, είναι έτσι από επιλογή κι όχι από τη φύση του, δεν ωθείται λοιπόν από κάποια εσωτερική, ανεξέλεγκτη παρόρμηση αλλά θέλει να σκοτώνει! Του έχει λείψει ο φόνος και τώρα επιστρέφει δριμύτερος στην έρευνα που δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει, μόνο που πλέον θα δοκιμάσει μεθόδους που δεν πρόλαβε, καταστάσεις στις οποίες δεν είχε υποβάλει τον εαυτό του, συναισθήματα που δεν είχε βιώσει! Το παιχνίδι αρχίζει!

Ο συνεργάτης του Ρόμπερτ Χάντερ, Κάρλος Γκαρσία, ήταν ήδη δύο χρόνια ντετέκτιβ όταν επέλεξε να μεταβεί στο Ανθρωποκτονιών. Παντρεμένος με τη γλυκιά Άννα και γιος ομοσπονδιακού πράκτορα, αγνόησε τις προτροπές της μητέρας του, που ήξερε καλά τους κινδύνους και τα προβλήματα από ένα τέτοιο επάγγελμα, και ακολούθησε τα βήματα του ήρωά του, του πατέρα του! Ως προς τη συνεργασία μεταξύ Χάντερ και Γκαρσία έχουμε μια ιδανική εξισορρόπηση, μιας και οι δύο συμμετέχουν στις έρευνες, ακολουθούν παράλληλες ή διαφορετικές άκρες στο δύσκολο κουβάρι που έμπλεξαν και ταυτόχρονα η προσωπική τους ζωή είναι εντελώς αντίθετη: ο ένας ανύπαντρος, αφοσιωμένος στις υποθέσεις του, με τα δικά του ψυχολογικά προβλήματα και ο άλλος παντρεμένος με μια γυναίκα γεμάτη κατανόηση, υπομονή και εγκαρτέρηση. Η υπόθεση του «Διαβολικού» ξετυλίχτηκε την περίοδο που η αστυνόμος Μπλέικ είχε διώξει με άδεια τους δυο τους μετά την υπόθεση του βιβλίου «Είμαι ο Θάνατος» κι έτσι ο Γκαρσία δεν έμαθε ποτέ για όλα αυτά, αφού ο ίδιος ο Χάντερ δεν αναφέρθηκε σε αυτό. Τώρα προσπαθεί με τον φίλο και συνάδελφό του να πιάσουν μαζί το κουβάρι από την αρχή, μόνο που ο Χάντερ προτιμάει να κρατήσει φυλαγμένες στο μυαλό του τις προσωπικές αποκαλύψεις που άλλαξαν για πάντα τη ζωή του.

Στο πλάι τους είναι και πάλι η αστυνόμος Μπάρμπαρα Μπλέικ, επικεφαλής της Διεύθυνσης Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, μια γυναίκα σκληρή που δε χαρίζεται, βλέπουμε όμως πως κέρδισε σταδιακά την εμπιστοσύνη των υφισταμένων της, δεν τρομοκρατείται εύκολα, δεν έχει κανένα πρόβλημα να ταράζει κυβερνητικούς αξιωματούχους, ισχυρούς πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης για να γίνει κάτι σωστά. Η υπόθεση τραβάει την προσοχή του Έιντριαν Κένεντι, επικεφαλής του Εθνικού Κέντρου Ανάλυσης Βίαιων Εγκλημάτων, ειδικού τμήματος του FBI, ο οποίος αφήνει τη Δικαστική Αστυνομία και το Υπουργείο Δικαιοσύνης να κυνηγήσουν τον Λούσιεν, ταυτόχρονα όμως συγκροτεί μια ομάδα κρούσης από το ίδιο το FBI. Ο μάρσαλ Τάιλερ Γουέστ και ο ειδικός πράκτορας Πίτερ Χόλμπρουκ αναλαμβάνουν την επιχείρηση σύλληψης του Λούσιεν Φόλτερ κι ένα τρελό κυνήγι ενάντια στον χρόνο ξεκινάει. Ιδιαίτερη αναφορά θα κάνω στην Τρέισι Άνταμς, καθηγήτρια ψυχολογίας και εγκληματολογικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, η οποία ήρθε στη ζωή του Χάντερ στο όγδοο βιβλίο της σειράς «Θανάσιμη κλήση», είναι έξυπνη, με χιούμορ, ελκυστική κι έχει καταφέρει να αποκωδικοποιήσει κάποιες από τις ενδείξεις της συμπεριφοράς του Χάντερ. Ο ντετέκτιβ, όταν είχε χάσει τη μητέρα του στα επτά του χρόνια έβλεπε τόσο βασανιστικούς εφιάλτες που το μυαλό του, αναπτύσσοντας έναν μηχανισμό αυτοάμυνας, έκανε ό,τι μπορούσε για να τον κρατάει ξάγρυπνο, με τον ύπνο να μετατρέπεται πια σε πολυτέλεια και βασανιστήριο. Μόλις όλο αυτό μειώθηκε αισθητά, έχασε τον πατέρα του κι έτσι οι εφιάλτες επέστρεψαν, μόνο που η Τρέισι δείχνει να αποτελεί μια σημαντική βοήθεια σε όλο αυτό. Ο ίδιος ο Χάντερ παρ’ όλ’ αυτά δεν επιτρέπει στον έρωτα μεταξύ τους να ανθίσει, προς απογοήτευση της Τρέισι. Σε αυτό το βιβλίο μαθαίνουμε για τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια, για το industrial rock και το gothic rock που σημάδεψαν τα ακούσματά της, για τον σχολικό εκφοβισμό που ακολούθησε όταν υιοθέτησε νέο λουκ και το υπερασπίστηκε γιατί ήθελε να είναι ο εαυτός της και πολλά άλλα.

Ο Chris Carter για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής ψυχολογίας. Χάρη σε αυτόν έμαθα εδώ, μεταξύ άλλων, για τη διαφορά μεταξύ Xanax και Valium, τον εγκυκλοπαιδικό ορισμό για τη μαζική δολοφονία και τις στατιστικές πιθανότητες επιτυχίας της, γιατί ένας ψυχοπαθής σκοτώνει χωρίς τύψεις και ενοχές, ούτε καν θλίψη («με το που θα περάσει η στιγμή εμείς ήδη διηγούμαστε και πάλι την ιστορία στον εαυτό μας αντιμεταθέτοντας τον φόνο», οπότε από τη στιγμή που ο φόνος θα τελειώσει έχει γίνει αντικείμενο φαντασίας, ένα αφήγημα, το αφήνουν πίσω τους και όλα τελειώνουν, αυτό λέγεται «ψυχοδιάσπαση»), για τα στάδια από τα οποία περνάει ένας serial killer (η Φάση της Αύρας, του Ψαρέματος, της Πολιορκίας, της Αιχμαλωσίας, του Φόνου, του Τοτέμ και της Κατάθλιψης) και για τον Έντουαρντ Γκιν που σκότωσε μόνο δύο ανθρώπους αλλά ήταν σοβαρά παρανοϊκός: έκοβε την επιδερμίδα τους κομμάτια και με αυτά έφτιαχνε ρούχα για τον εαυτό του και διάφορα αντικείμενα για το σπίτι! Ο συγγραφέας πάντως σε κάθε βιβλίο γίνεται όλο και καλύτερος εκφραστικά και θεματολογικά, αφού βασίζεται σε έρευνες και εμπειρία ετών, σε αυτό το βιβλίο όμως εστιάζει στα συναισθήματα, μας φέρνει δηλαδή πιο κοντά από κάθε άλλη φορά στη θέση των θυμάτων και των συγγενών τους. Πλέον η απώλεια και το απότομο αλλά οριστικό τέλος της οικείας ζωής πριν χτυπήσει ο θάνατος είναι ανάγλυφα και αγγίζουν τον αναγνώστη ως τα βάθη της καρδιάς του. Ποτέ ως τώρα δεν εντρυφήσαμε τόσο πολύ στα θύματα και στο γύρω τους περιβάλλον όσο τώρα, γιατί η εκδίκηση είναι καθαρά προσωπική κι έτσι η ζωή του Χάντερ αρχίζει να αποδομείται και να έρχεται αντιμέτωπη και πάλι με το απόλυτο κακό.

Το κεφάλαιο 49 ήταν ό,τι πιο φριχτό έχω διαβάσει ως τώρα στη σειρά των βιβλίων με ήρωα τον Ρόμπερτ Χάντερ. Η ουδέτερη, άχρωμη περιγραφή των συνθηκών που προκαλούν θάνατο στα θύματα με ταυτόχρονη την ανθρωπιστική ματιά στις ζωές τους την ώρα που πέθαιναν (η νεαρή τους ηλικία, η νίκη τους κατά του καρκίνου, τα σχέδιά τους για τον γάμο τους κ. ά.) ήταν ό,τι πιο σαδιστικό έχω συναντήσει ως τώρα και διάβαζα με κομμένη ανάσα. Εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες μαζί με μια συμπάθεια σε ζωές που χάνονταν μου έφεραν ρίγη συγκίνησης, οργή για τον Λούσιεν και αδικία για την ωμότητα της γραφής. Πρέπει όμως να ταυτιστούμε με τα θύματα ώστε να νιώσουμε την ένταση και τον θυμό που γεννάει το «παιχνίδι» της γάτας και του ποντικού με αποδέκτη και τελικό στόχο τον επιθεωρητή Χάντερ, στο πρόσωπο του οποίου πλέον αποτυπώνεται «ένα μπερδεμένο μείγμα απόγνωσης, άγχους και αίσθησης απόλυτης αδυναμίας» (σελ. 223). Δυστυχώς, από το 83^ο κεφάλαιο η ένταση πέφτει κατακόρυφα αφού για υπερβολικά μεγάλο αριθμό σελίδων παρακολουθούμε τα τελευταία βήματα μιας κατά μέτωπον αναμέτρησης μεταξύ των δύο αντιπάλων, με αργό ρυθμό και πολλές περιττές περιγραφές που καθυστερούν αρκετά τις εξελίξεις. Λείπουν η ένταση, το νεύρο και ο κοφτός ρυθμός που χαρακτηρίζουν σε γενικές γραμμές τα βιβλία του Chris Carter και στενοχωρέθηκα που το υπόλοιπο βιβλίο δεν ξεχωρίζει τελικά από άλλα του είδους του αφού καταφεύγει σε εύκολες λύσεις που απλώς γεμίζουν τις σελίδες.

«Ο γρίφος του κακού» είναι μια περιπέτεια γεμάτη αγωνία και περιγράφει ένα ανελέητο ανθρωποκυνηγητό εναντίον ενός «τέρατος» που αλλάζει με επιτυχία περσόνες και εμφάνιση, σκοτώνει για ευχαρίστηση και κυκλοφορεί ελεύθερος σε μια μεγαλούπολη όπως το Λος Άντζελες. Ποιο είναι το τελικό του πλάνο; Τι γρίφους δίνει στον Χάντερ για να απαντήσει σωστά και να σώσει μια ανθρώπινη ζωή; Πώς διαλέγει τα θύματά του; Θα κάνει κάποιο λάθος ή θα φέρει σε πέρας το σατανικό του σχέδιο που είναι άρτια σχεδιασμένο από την αρχή ως το τέλος; Ποιοι είναι οι δρόμοι ταμπού που δεν έχει ακολουθήσει ως τώρα κατά τη διάρκεια της έρευνάς του για τα ψυχοπαθητικά μυαλά; Αγωνία, εξελίξεις, μια ένταση που δυστυχώς καταλαγιάζει όσο πλησιάζουμε στο τέλος και άφθονες περιγραφές για το πιο σατανικό μυαλό που έχει γεννηθεί ποτέ με κράτησαν σχεδόν όρθιο μέχρι να φτάσω στο τέλος. Μπορεί στα βιβλία της σειράς το βασικό μοτίβο να είναι το ίδιο (κατά συρροή δολοφόνοι με απάνθρωπες και αποστασιοποιημένες συναισθηματικά εγκληματικές πράξεις που τους κυνηγούν οι ντετέκτιβ), πάντα με ποικίλες μεθόδους ή διαφορετικά βήματα επίλυσης οπότε και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο, σε κάθε ένα από αυτά όμως υπάρχει επιπλέον και κάτι διαφορετικό είτε στη θεματολογία είτε στην τελική αποκάλυψη είτε στο μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο, γι’ αυτό εθίζομαι όλο και περισσότερο στις περιπέτειες αυτές. Η σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ θέλει γερά νεύρα και άπλετο φως όσο κρατάει η ανάγνωση.

Βιβλίο Η πτώση 
Τίτλος πρωτοτύπου Falling
Συγγραφέας T. J. Newman
Μεταφραστής Ιλάειρα Διονυσοπούλου
Κατηγορία Περιπέτεια
Εκδότης Κάκτος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η πρώην αεροσυνοδός T. J. Newman κάνει το ντεμπούτο της στον χώρο του περιπετειώδους μυθιστορήματος με μια συναρπαστική περιπέτεια που μας ξεναγεί σε ένα Airbus Α320 της αεροπορικής εταιρείας Κόσταλ και στα μυστικά που πρέπει να ξέρει κανείς για την ασφάλεια κατά τη διάρκεια της πτήσης. 149 ψυχές, επιβάτες και πενταμελές πλήρωμα, βρίσκονται στα χέρια των δύο κυβερνητών ή μάλλον του απαγωγέα της οικογένειας Χόφμαν και η ιστορία ξεδιπλώνεται με συναρπαστικό τρόπο και πειστική αληθοφάνεια. Ο Μπιλ Χόφμαν, κυβερνήτης, με στολή που αποπνέει σεβασμό κι εμπιστοσύνη, εργάζεται στην εταιρεία με είκοσι πέντε χρόνια πορείας. Είναι παντρεμένος με την Κάρι και απέκτησαν δυο παιδιά, δεν παύει όμως να έχει σε προτεραιότητα τη δουλειά του, κάτι που προκαλεί κάποια προβλήματα στον γάμο του. Όσο ξετυλίγεται η συναρπαστική περιπέτεια, κάπου κάπου επιστρέφουμε στο παρελθόν του για να γνωρίσουμε τον χαρακτήρα του, για να μάθουμε την εμπειρία του σε πτήσεις, τα όνειρά του και τις φιλοδοξίες του να μεταβεί από τα μονοκινητήρια που ξεκίνησε την εκπαίδευσή του σε μεγαλύτερα αεροσκάφη. Τελικά, ο Χόφμαν διαπιστώνει πως δεν υπάρχει πρωτόκολλο να ακολουθήσει ούτε μέρα ασφαλείας να τον βοηθήσουν γιατί όλη του η εκπαίδευση χτίστηκε σε πιθανότητες πραγματικής επίθεσης μέσα στο αεροπλάνο κι όχι αυτό που βιώνει τώρα. Από την άλλη, η γυναίκα του είναι διορατική και περιποιητική, με την έμφυτη ικανότητα να βλέπει κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων και να εντοπίζει το αληθινό πρόβλημα κι όχι μόνο την αφορμή της εκάστοτε αναστάτωσης, πλεονεκτήματα που θα της φανούν χρήσιμα κατά την απαγωγή.

Το μυθιστόρημα μου έμαθε πολλά μυστικά για το ίδιο το αεροσκάφος αλλά μου έδωσε και πληροφορίες γύρω από την ψυχολογία και την εμπειρία των πληρωμάτων. Κατάλαβα πως σε μια πτήση ακόμη και το πιο ασήμαντο κομμάτι από τον εξοπλισμό έκτακτης ανάγκης παίζει τον ρόλο του. Η συγγραφέας μάλιστα τονίζει πως η δουλειά της αεροσυνοδού δεν είναι να προσφέρει φαγητό και χαμόγελα, αυτό απλώς παρέχεται, η πραγματική δουλειά είναι όλα τα άλλα, όσα βιώνουν σε αναρίθμητες ασκήσεις: μαθήματα πρώτων βοηθειών και αυτοάμυνας, εκκένωση από φλεγόμενο αεροσκάφος ή προσθαλάσσωση, αεροπειρατείες, κανονισμοί, αναταράξεις, τρομοκράτες κλπ. Το βιβλίο καταγράφει μέτρα ασφαλείας, τεχνικές προδιαγραφές πριν από κάθε πτήση αλλά και κατά τη διάρκειά της, πώς είναι η ατμόσφαιρα μέσα και έξω από το αεροσκάφος πριν και κατά τη διάρκεια της πτήσης, ποια τα συναισθήματα ενός κυβερνήτη, ποιες οι συμπεριφορές των επιβατών στον αέρα και πόσο άλλαξε ο αεροπορικός κόσμος μετά την 11^η Σεπτεμβρίου, όχι μόνο από άποψη ασφάλειας αλλά και σκοπού: «Κάποτε είχαμε κάτι στα χέρια μας. Οι κακοί είχαν τη λογική τους, ο κόσμος είχε τη λογική του. Υπήρχαν κίνητρα και απαιτήσεις. Όμως τώρα…» (σελ. 175). Όλα αυτά χάρη στον συγκυβερνήτη Μπεν Μάιρο, την υπεύθυνη πτήσης Τζο Γουάτκινς και τον αεροσυνοδό Μάικλ Ρόντενμπεργκ. Δε μένουμε όμως μόνο εκεί, μιας και, μέσω του Τζορτζ Πάτερσον, διευθυντή επιχειρήσεων του ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας στο αεροδρόμιο JFK της Νέας Υόρκης, η συγγραφέας στρέφει τη ματιά της και στον πύργο ελέγχου, στις συνθήκες εργασίας εκεί, στο τι κάνουν και πώς φέρονται σε φυσιολογικές ή έκτακτες καταστάσεις, τι βλέπουν, πώς το χειρίζονται, πώς οδηγούν τα αεροπλάνα, πώς επηρεάζουν τις πορείες πτήσεων τα δελτία καιρού, τα πρωτόκολλα έκτακτων περιστατικών, ο καιρός, διάφορα μηχανολογικά προβλήματα, η ίδια η φυσική, προβλήματα που αντιμετωπίζουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν σύμβολα, κώδικες και ακρωνύμια ακατανόητα στον περισσότερο κόσμο: «Όλη του η δουλειά ήταν να διατηρεί την ισορροπία σε ένα περιβάλλον γεμάτο αστάθμητους παράγοντες» (σελ. 200).

Ρεαλιστική κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, τα μικρά μυστικά που ανέφερα πιο πάνω, η σωστή επιλογή χαρακτήρων, οι εναλλαγές σκηνών πότε στο σπίτι του κυβερνήτη και πότε πίσω στο αεροπλάνο, κλιμακωτή αγωνία, ανατροπές και εκπλήξεις που πολλές φορές μου έκοψαν την ανάσα γιατί ένιωθα να είμαι κι εγώ μες στο αεροπλάνο, τα έξυπνα cliffhangers στο τέλος κάθε κεφαλαίου που με έκαναν να θέλω να διαβάσω το επόμενο και το επόμενο είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά ενός μυθιστορήματος που διαβάζεται απνευστί. Μάλιστα, αν ξαναμπώ σε αεροπλάνο μετά από τέτοιες φράσεις να με δείρετε: «Όταν οι επιβάτες επιβιβάστηκαν στο αεροπλάνο, άφησαν τις ζωές τους στα χέρια του Μπιλ. Άπαξ και το αεροπλάνο απογειώθηκε, μετατράπηκε σε μια επιλογή που δεν μπορούσαν να την πάρουν πίσω» (σελ. 137). Φυσικά έχουμε και τον πράκτορα του FBI Θίο Μπάλντγουιν, που είχε μπει σε διαθεσιμότητα μετά από μια αποτυχημένη υπόθεση ναρκωτικών και τον έχουν αφήσει σε μια διεκπεραιωτική ρουτίνα και που περιμένει πώς και πώς μια σημαντική υπόθεση για να ξεχαστεί το λάθος του, έχουμε την υποδιευθύντρια Μισέλ Λίου που τον έχει από κοντά, έχουμε τη διαρκή πάλη ανάμεσα στη διαίσθηση και στον αυθορμητισμό με τον ρεαλισμό και την υπακοή σε οδηγίες, κάτι χρονοβόρο που ίσως κοστίσει σε ζωές, έχουμε αγωνία, χρόνο που τελειώνει κι όλα αυτά δε μου άφησαν τρίχα στη θέση της από την αγωνία.

«Η πτώση» είναι μια συναρπαστική περιπέτεια με όλα τα αναμενόμενα κλισέ του είδους και με προσεγμένο ρεαλισμό που με έκανε να αγωνιώ για τη συνέχεια, είχε απανωτές εκπλήξεις, είχε συγκίνηση και στιγμές ηρωισμού, μα πάνω απ’ όλα είχε κι ένα βαθιά ανθρωπιστικό μήνυμα. Δε θα αναφερθώ φυσικά στα αίτια και στα κίνητρα του ενόχου (ή των ενόχων) για να μη χαλάσω την αναγνωστική έκπληξη, θεωρώ όμως υποχρέωσή μου να σημειώσω πως η συγγραφέας το βιβλίο αυτό το έγραψε για να αφυπνίσει τους αναγνώστες γύρω από την πρόσφατη ιστορία της Αμερικής, για τις συνέπειες σε αμάχους και όχι μόνο από την εξωτερική της πολιτική σε ξένα εδάφη μα πάνω απ’ όλα πως αυτά ο κόσμος πρέπει να τα μελετάει καλά, να τα παρακολουθεί, να εμπλουτίζει τις γνώσεις του και όχι να ακούει / βλέπει / μαθαίνει για απώλειες αμάχων, καταστροφές πόλεων κλπ. αδιάφορος, τρώγοντας το βραδινό του γεύμα ή πίνοντας τον καφέ του όσο περιμένει ένα κατά τα φαινόμενα πιο σημαντικό τηλεφώνημα κι αυτό το εκτίμησα πολύ: «Θα συνεχίσουμε να μαθαίνουμε, θα συνεχίσουμε ν’ ακούμε, κι όταν θεωρήσουμε πως μάθαμε αρκετά -πράγμα ακατόρθωτο- θα αναζητήσουμε ανθρώπους που θα ξέρουν πώς να το διορθώσουν. Και θα τους βοηθήσουμε με όποιον τρόπο μπορούμε» (σελ. 354).

Βιβλίο Η γκαλερί των νεκρών 
Τίτλος πρωτοτύπου Gallery of the dead
Συγγραφέας Chris Carter
Μεταφραστής Αντώνης Γιαννούλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Αυτή είναι η ένατη υπόθεση που αναλαμβάνει ο Ρόμπερτ Χάντερ, ένας ιδιοφυής και χαρισματικός άνθρωπος, με υψηλό δείκτη ευφυίας και πολύ καλή γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Ο Χάντερ, πτυχιούχος Ψυχολογίας και με διδακτορικό στην Ανάλυση Εγκληματικής Συμπεριφοράς και στη Βιοψυχολογία, είδε τη ζωή του να ανατρέπεται οριστικά όταν ο πατέρας του έπεσε θύμα ληστείας από αγνώστους. Η μανία του για εκδίκηση και η αδυναμία των ερευνών να εντοπιστούν οι ένοχοι τον οδήγησαν να καταταγεί στους κόλπους της Αστυνομίας. Η αλματώδης καριέρα του τον ενσωμάτωσε στη Διεύθυνση Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες. Χάρη στο υπόβαθρό του στην ψυχολογία της εγκληματικής συμπεριφοράς τοποθετήθηκε ως επικεφαλής στη Μονάδα Υπερβίαιων Εγκλημάτων της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, όπου εξετάζονται οι ανθρωποκτονίες με υπερβολικό σαδισμό και βιαιότητα. Η υπόθεση του Χειρουργού τον κουράζει αφάνταστα: Τι θα έπρεπε να αναλύσει πρώτα; Τους φόνους καθαυτούς; Τα θύματα; Τη μεθοδολογία; Τις υπογραφές του δολοφόνου; Τα μηνύματά του; Τους τόπους των εγκλημάτων; Τις τοποθεσίες; Τη θεωρία στην οποία είχε καταλήξει αλλά όχι με βεβαιότητα; Ο δολοφόνος είναι ένα πλάσμα χωρίς ψυχή και με μια κεντρική ιδέα που δεν τη χωράει ανθρώπινος νους. Δεν ακολουθεί συγκεκριμένο μοτίβο θυμάτων και δράσης κι αυτό κάνει τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα.

Το πρώτο θύμα με το οποίο ξεκινάει η ιστορία είναι το μοντέλο Λίντα Πάρκερ, μια νομοταγής πολίτης με λευκό ποινικό μητρώο, η οποία βρέθηκε με κομμένα άκρα και γδαρμένο σώμα, με τέτοιο τρόπο που «είχε απομείνει μια γκροτέσκα μάζα από καφεκόκκινο μυικό ιστό, γυμνά όργανα και εκτεθειμένα κόκαλα» (σελ. 29-30). Στην πλάτη της υπάρχει ένα πρόχειρα χαραγμένο μήνυμα γραμμένο στα λατινικά. Το θύμα, το μέρος, το αίμα, η σκηνοθεσία του σώματος είναι όλα κομμάτια ενός γκροτέσκο έργου τέχνης, κάτι που όμως θα καταρριφθεί όταν βρεθεί όχι μόνο το επόμενο αλλά και τα προηγούμενα θύματα του δολοφόνου, μιας και η υπόθεση τραβάει την προσοχή του FBI και συγκεκριμένα του Εθνικού Κέντρου Ανάλυσης Βίαιων Εγκλημάτων, ένα τμήμα που έχει ως βασική αποστολή να προσφέρει βοήθεια στην έρευνα ασυνήθιστων ή επαναλαμβανόμενων βίαιων εγκλημάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και στο εξωτερικό. Ο Έντριαν Κένεντι, επικεφαλής του Κέντρου, εργάζεται στην Ουάσιγκτον όταν μαθαίνει ότι ο Χειρουργός χτύπησε ξανά κι έτσι ταξιδεύει στο Λος Άντζελες με τους πράκτορες Έρικα Φίσερ και Λάρι Γουίλιαμς. Ξέροντας τα προσόντα και τις ικανότητες του Χάντερ του προτείνει να συνεργαστούν για τη διαλεύκανση της υπόθεσης: θα παραμείνει ντετέκτιβ της αστυνομίας του Λος Άντζελες αλλά θα αποκτήσει δικαιοδοσία εθνικής εμβέλειας ώστε να πιάσει το κάθαρμα. Ο Χάντερ απαιτεί τη συμμετοχή και του Γκαρσία και το κυνήγι του Χειρουργού ξεκινάει! Ντιτρόιτ, Γουίτσιτα και τώρα Λος Άντζελες, ακόμη και Τούσον, κάνουν τους εμπλεκόμενους να πηγαινοέρχονται από Πολιτεία σε Πολιτεία με τον χρόνο να τελειώνει και τις δολοφονίες να βελτιώνονται αισθητά ως προς τον τελικό στόχο του δολοφόνου.

Ο συνεργάτης του Ρόμπερτ Χάντερ, Κάρλος Γκαρσία, ήταν ήδη δύο χρόνια ντετέκτιβ όταν επέλεξε να μεταβεί στο Ανθρωποκτονιών. Παντρεμένος με τη γλυκιά Άννα και γιος ομοσπονδιακού πράκτορα, αγνόησε τις προτροπές της μητέρας του, που ήξερε καλά τους κινδύνους και τα προβλήματα από ένα τέτοιο επάγγελμα, και ακολούθησε τα βήματα του ήρωά του, του πατέρα του! Ως προς τη συνεργασία μεταξύ Χάντερ και Γκαρσία έχουμε μια ιδανική εξισορρόπηση, μιας και οι δύο συμμετέχουν στις έρευνες, ακολουθούν παράλληλες ή διαφορετικές άκρες στο δύσκολο κουβάρι που έμπλεξαν και ταυτόχρονα η προσωπική τους ζωή είναι εντελώς αντίθετη: ο ένας ανύπαντρος, αφοσιωμένος στις υποθέσεις του, με τα δικά του ψυχολογικά προβλήματα και ο άλλος παντρεμένος με μια γυναίκα γεμάτη κατανόηση, υπομονή και εγκαρτέρηση. Στο πλάι τους είναι και πάλι η αστυνόμος Μπάρμπαρα Μπλέικ, επικεφαλής της Διεύθυνσης Ληστειών και Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, μια γυναίκα σκληρή που δε χαρίζεται, βλέπουμε όμως πως κέρδισε σταδιακά την εμπιστοσύνη των υφισταμένων της, ο υπαστυνόμος Φρέντερικ Τζάρβις που κλήθηκε στον τόπο του πρώτου εγκλήματος κι έχει πάθει σοκ από αυτό που αντίκρισε, η δρ Κάρολιν Χόουβ, επικεφαλής της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας του Λος Άντζελες και ξανά η Μισέλ Κέλι, που βοήθησε τον Ρόμπερτ Χάντερ στην υπόθεση του βιβλίου «Έναν προς έναν», επικεφαλής της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος του FBI, μια πραγματική ιδιοφυία στη χρήση των υπολογιστών, ικανή να χακάρει σε δευτερόλεπτα διαδικτυακούς σέρβερ και on-line βάσεις δεδομένων. Ιδιαίτερη αναφορά θα κάνω στην Τρέισι Άνταμς, καθηγήτρια ψυχολογίας και εγκληματολογικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, η οποία ήρθε στη ζωή του Χάντερ στο προηγούμενο βιβλίο, είναι έξυπνη, με χιούμορ, ελκυστική κι έχει καταφέρει να αποκωδικοποιήσει κάποιες από τις ενδείξεις της συμπεριφοράς του Χάντερ. Ο ντετέκτιβ, όταν είχε χάσει τη μητέρα του στα επτά του χρόνια έβλεπε τόσο βασανιστικούς εφιάλτες που το μυαλό του, αναπτύσσοντας έναν μηχανισμό αυτοάμυνας, έκανε ό,τι μπορούσε για να τον κρατάει ξάγρυπνο, με τον ύπνο να μετατρέπεται πια σε πολυτέλεια και βασανιστήριο. Μόλις όλο αυτό μειώθηκε αισθητά, έχασε τον πατέρα του κι έτσι οι εφιάλτες επέστρεψαν, μόνο που η Τρέισι δείχνει να αποτελεί μια σημαντική βοήθεια σε όλο αυτό.

Οι περιγραφές των μεθόδων του δολοφόνου, της τελετουργίας της μεταμόρφωσής του, τα αισθήματα που πηγάζουν από τους τόπους των εγκλημάτων είναι σοκαριστικά! Ο Χειρουργός ξέρει πολύ καλά από μακιγιάζ και μεταμορφώσεις, έχει τα κατάλληλα αξεσουάρ και μια μεγάλη συλλογή από περούκες και άλλα τέτοια αντικείμενα, κάτι που τον κάνει έναν πραγματικό χαμαιλέοντα, μόνο που δυστυχώς δε μένει μόνο στην εμφάνιση αλλά υποδύεται τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα του ατόμου που θα βάλει στόχο! Ανέκαθεν λάτρευε τη νύχτα, την ησυχία της μα πάνω απ’ όλα το σκοτάδι της, στο οποίο μπορεί να κρυφτεί. Η φαντασία του είναι πιο ισχυρή κι από την ίδια την κόλαση ενώ το επίπεδο της συναισθηματικής αποσύνδεσης από τη ζωή ξεπερνάει κάθε όριο κι έτσι μπορεί να βασανίσει εξίσου άνετα ένα ζώο με έναν άνθρωπο. Έτσι λοιπόν αυτήν τη φορά μελετάμε το πόσο κακό μπορεί να κάνει η αποφασιστικότητα, αφού κάποιος μπορεί ν’ αρχίσει να σκοτώνει έχοντας έναν στόχο και αδιαφορώντας για κοινά στοιχεία μεταξύ των θυμάτων του, αρκεί να θέλει να το κάνει, οπότε η ψυχοπάθειά του είναι επίκτητη κι όχι έμφυτη, αφού πίεσε τον εαυτό του να γίνει συναισθηματικά αποστασιοποιημένο άτομο. Αυτό που μοιάζει με τέχνη στα μάτια του ίσως να μοιάζει σα βίαιος φόνος στα μάτια κάποιου άλλου αλλά έχει παθιαστεί με τη δημιουργία μιας γκαλερί νεκρών. Οι μέθοδοι που ακολουθεί αναγκάζουν τους ντετέκτιβ και τους πράκτορες να αφιερώσουν πολλές ώρες στον εντοπισμό και στην επεξήγησή τους (π. χ. πώς μπορεί κανείς να αποστραγγίσει έναν άνθρωπο από το αίμα του ή πώς να γδάρει ένα ανθρώπινο σώμα χωρίς να προκαλέσει πόνο), θα έβλεπαν όμως ποτέ τη μεγαλοπρέπεια του οράματός του και τη σπουδαιότητα του έργου του; Ο συγγραφέας για άλλη μια φορά δείχνει τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τον χώρο της εγκληματολογικής ψυχολογίας. Χάρη σε αυτόν έμαθα εδώ, μεταξύ άλλων, για τις κρεατόμυγες και πώς φωλιάζουν σε ανοιχτές πληγές με τέτοιο τρόπο που μπορούν να μειώσουν το μέγεθος του ανθρώπινου σώματος στο μισό, για τον Δολοφόνο της Σκακιέρας Αλεξάντερ Πιτσούσκιν που θέλησε να σκοτώσει τόσους ανθρώπους όσους και τα τετράγωνα μιας σκακιέρας αλλά και για το πρότυπό του, τον Χασάπη του Ροστόφ Αντρέι Τσικατίλο που είχε δολοφονήσει 56 ανθρώπους από το 1978 έως το 1980, καθώς και για το ότι ο εκτιμώμενος όγκος αίματος στο ανθρώπινο σώμα αντιστοιχεί κατά προσέγγιση στο 7 με 9 % του βάρους του.

Ρεαλισμός, κινηματογραφικοί διάλογοι και απανωτές εναλλαγές σκηνών προσφέρουν ταχύτητα και παλμό κατά την ανάγνωση του κειμένου. Πέντε άνθρωποι κυνηγούν ένα κατά βάση φάντασμα, αφού δεν ακολουθεί συγκεκριμένα μοτίβα για να καταφέρουν να τον εντοπίσουν ενώ το βασικό του όραμα είναι κάτι που θα δυσκολευτούν πολύ να εντοπίσουν. Η μεγάλη έκπληξη όσο πλησίαζα στο τέλος μου έσφιξε για πολλή ώρα το στομάχι και για άλλη μια φορά κατάλαβα πόσο επικίνδυνη είναι η σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου ενώ ταυτόχρονα διαπίστωσα και πάλι πόσο ταλαντούχος συγγραφέας είναι ο Chris Carter. Μπορεί στα βιβλία της σειράς το βασικό μοτίβο να είναι το ίδιο (κατά συρροή δολοφόνοι με απάνθρωπες και αποστασιοποιημένες συναισθηματικά εγκληματικές πράξεις που τους κυνηγούν οι ντετέκτιβ), πάντα με ποικίλες μεθόδους ή διαφορετικά βήματα επίλυσης οπότε και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο, σε κάθε ένα από αυτά όμως υπάρχει επιπλέον και κάτι διαφορετικό είτε στη θεματολογία είτε στην τελική αποκάλυψη είτε στο μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο, γι’ αυτό εθίζομαι όλο και περισσότερο στα κείμενά του. Η σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ θέλει γερά νεύρα και άπλετο φως όσο κρατάει η ανάγνωση.

Βιβλίο Κενά μνήμης 
Τίτλος πρωτοτύπου Bad memory
Συγγραφέας Lisa Gray 
Μεταφραστής Μαρία Παπανδρέου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Τζέσικα Σο ζει εδώ και έξι μήνες στο Χάντρεντ Έικερς της Καλιφόρνια και εργάζεται στο μικρό γραφείο ιδιωτικών ερευνών του Εντ Κρόζερ. Είμαστε ένα χρόνο περίπου μετά την πρώτη υπόθεση, η οποία τροφοδότησε αρκετά πρωτοσέλιδα εφημερίδων, με αποτέλεσμα η Υπηρεσία Αδειοδοτήσεων να αντιληφθεί πως η Τζέσικα εργαζόταν εκτός των ορίων δικαιοδοσίας. Ο ντετέκτιβ της Αστυνομίας του Λος Άντζελες Τζέισον Πράις που τη βοήθησε στο προηγούμενο βιβλίο τής συνέστησε να εργαστεί στον φίλο του, Εντ, ώσπου να βγει η άδειά της για την Καλιφόρνια. Σύντομα, στην πορεία των ερευνών, η ντετέκτιβ διαπιστώνει πως ξέρουν όλοι τους πάντες, πως ό,τι κι αν κάνει δεν κρύβεται και πως έμμεσα ή άμεσα πολύς κόσμος στην πόλη έχει αναμιχθεί με την υπόθεση της Ρου κι ακόμη χειρότερα δεν έχει σβήσει ο θυμός τους ούτε έχουν αλλάξει γνώμη για την ενοχή της. Αυτό είναι εντελώς αντίθετο με τη ζωή της στην αχανή Νέα Υόρκη κι αρχίζει να πνίγεται. Σε προσωπικό επίπεδο έχει ξεκινήσει μια σχέση με τον Ντίλαν Μακντόνα, ο οποίος γνωρίζει για κείνη και καταλαβαίνει γιατί υπάρχει μια απόσταση ανάμεσά τους, γιατί είναι δύσπιστη η Τζέσικα απέναντι στους ανθρώπους, γιατί δεν τον αναφέρει ως σύντροφό της. Ταυτόχρονα, ο Τζέισον Πράις (αυτήν τη φορά η σύζυγός του, Άντζι, και η κόρη του,  Ντιόν, εμφανίζονται ελάχιστα) και ο συνεργάτης του, επίσης ντετέκτιβ της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, Βικ Μεντίνα, ξεκινάνε να εξιχνιάσουν τη δολοφονία του αστυνόμου Τσάρλι Χόλτεν που είχε αναλάβει την υπόθεση της Ρου Χάντερ τριάντα χρόνια πριν. Ο Πράις θυμώνει που η Τζέσικα δέχτηκε την υπόθεση, αφού έμμεσα αμφισβητεί τον παλιό του συνάδελφο, ο οποίος μάλιστα ένα χρόνο μετά είχε βρεθεί δολοφονημένος. Με αφορμή λοιπόν την έρευνα της Τζέσικα Σο, ο Πράις ξανανοίγει τον φάκελο του παλιού του συνεργάτη κι έτσι παρακολουθούμε τα βήματα των ερευνών του, τις πληροφορίες που μαζεύει, τις ανακρίσεις που κάνει.

Η νέα υπόθεση της Τζέσικα Σο είναι μια από τις καλύτερες ιστορίες που έχω διαβάσει γιατί μπλέκει αριστοτεχνικά δύο σχεδόν παράλληλες έρευνες μόνο και μόνο για να τις ενώσει αναπάντεχα σ’ ένα σημείο τομής, μετά το οποίο κανείς και τίποτα δε θα είναι πια το ίδιο. Από τη μια η Τζέσικα Σο μπλέκει σ’ ένα κουβάρι ψεμάτων και μαρτυρικών καταθέσεων, με τη συμπεριφορά της Ρου να μην τη βοηθάει καθόλου, μιας και οι αναμνήσεις της είναι τόσο έντονες από εκείνη τη νύχτα και η ίδια τόσο πεπεισμένη ότι το έκανε που πιο πολύ δυσχέρειες επιφέρει παρά βοηθάει. Μικρές λεπτομέρειες χτίζουν έναν ασφυκτικό κλοιό γεμάτο αναπάντητες ερωτήσεις, όπως: η Ρου σκότωσε τον Λούκας Τζέιμς και τη Μέγκαν Μικς, δυο συμμαθητές και στενούς της φίλους, ή κάποιος άλλος; Τι συνέβη εκείνη τη νύχτα στη Χαράδρα του Διαβόλου; Τι ρόλο έπαιξε στην όλη ιστορία η αδελφή της μελλοθάνατης, Ρόουζ; Πόσο δύσκολη είναι να μεγαλώνουν δυο κορίτσια με μια αλκοολική μητέρα που κυνηγά τις εφήμερες σχέσεις; Πόσο εύκολο είναι να μεταπείσεις την κοινή γνώμη για κάτι για το οποίο έχει ήδη δικάσει και καταδικάσει; Η Ρόουζ Χάντερ ήθελε κάποιον που να μη ζει στην πόλη ώστε να δει με αντικειμενικότητα την υπόθεση της αδελφής της κι αυτό είναι η αρχή από μια σειρά γεγονότων που θα τινάξουν στον αέρα την ήρεμη ως τότε ζωή της πόλης.

Η πλοκή είναι γεμάτη εκπλήξεις και αναπάντεχες εξελίξεις ενώ η γραφή είναι ρεαλιστική, γρήγορη, σχεδόν κινηματογραφική. Μάλιστα, βρήκα έντονα ανατριχιαστικό το αίσθημα από τις περιγραφές της διαβίωσης στις φυλακές της Πολιτείας και ειδικά στους θαλάμους των θανατοποινιτισσών. Μπόχα απολυμαντικού και απλυσιάς, ίσως και μια εσάνς φόβου, φωνές, κλάματα, σφυρίγματα και πόρτες κελιών που έκλειναν με δύναμη δημιουργούν έναν συγκεχυμένο θόρυβο. Η συγγραφέας χαρίζει αφειδώς μια πλειάδα χαρακτήρων με σχεδόν διπλούς ρόλους και μικρά μυστικά που με άφηναν με ανοιχτό στόμα όποτε έβγαιναν στην επιφάνεια, συμπληρώνοντας το καλοσχεδιασμένο παζλ της πλοκής. Κυρίως η ιδιοσυγκρασία και ο ψυχισμός της Ρου, με εναλλαγές εκφράσεων και συναισθημάτων, δείχνει γυναίκα αποφασισμένη να τιμωρηθεί που σκότωσε, τώρα όμως αποφάσισε πως κουράστηκε να βλέπει εφιάλτες από κείνη τη νύχτα και θέλει επιτέλους να συνδέσει τις αποσπασματικές εικόνες που την έχουν στοιχειώσει από τότε. Θέλει να βρεθεί ο πραγματικός ένοχος που ζει ελεύθερος και ανεμπόδιστος τριάντα ολόκληρα χρόνια, μόνο που οι αναμνήσεις της συνδέονται με κάτι που δεν περίμενε κανείς. Ακόμη χειρότερα, θα είναι η πρώτη θανατοποινίτης που θα εκτελεστεί στην πολιτεία της Καλιφόρνια μετά από εξήντα χρόνια!

Σε κάποια σημεία επιστρέφουμε στις δεκαετίας του 1970 και του 1980 για να γνωρίσουμε από κοντά την παρέα του Λούκας, της Μέγκαν και της Ρου, να δούμε τη φιλία των δύο κοριτσιών που άρχισε να κλονίζεται όταν ο Λούκας διάλεξε μία από τις δύο για να προχωρήσει μαζί της αλλά και τη ζωή του Τσάρλι Χόλτεν και τους χειρισμούς της υπόθεσης. Ο Χόλτεν έφυγε από το Λος Άντζελες για ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή του, ίσως με γυναίκα και παιδιά, από τη νύχτα των φόνων όμως κάθε μέρα ήταν και μια γροθιά στο στομάχι του: «Τον είχε κουράσει αυτή η πόλη, αυτοί οι άνθρωποι, αυτή η δουλειά» (σελ. 199). Το Χάντρεντ Έικερς είναι μια πόλη που αρνείται να δει την αλήθεια κι αυτό το διαπιστώνει ο Χόλτεν με τον πιο σκληρό τρόπο όταν οι δικές του έρευνες αντιτίθενται σε προσωπικές φιλοδοξίες και επιδιώξεις κάποιων που δε θα διστάσουν να τον βγάλουν από τη μέση. Έτσι σχηματίζεται ένα δίπολο μεταξύ Τζέσικα Σο και Τσάρλι Χόλτεν, ανθρώπων που έχουν ανάγκη τη φυγή κι ένα σωρό υποχρεώσεις, ευθύνες αλλά και πείσμα τους αναγκάζουν να μείνουν σ’ έναν τόπο που τους διώχνει με τη στάση του ώσπου να φέρουν στο φως τον ένοχο. Τα «Κενά μνήμης» είναι μια δυνατή, έξυπνη, σκληρή, ανατρεπτική και άκρως ανθρώπινη ιστορία, με γρήγορες εξελίξεις, ενδιαφέροντες χαρακτήρες και απρόσμενο μα λυτρωτικό τέλος. Η Τζέσικα Σο ήρθε για να μείνει κι ας απεχθάνεται αυτό το ρήμα!

Βιβλίο Αγνοούμενη 
Τίτλος πρωτοτύπου Thin air
Συγγραφέας Lisa Gray 
Μεταφραστής Χριστίνα Ριζοπούλου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Lisa Gray έγραψε ένα πολύ ενδιαφέρον μυθιστόρημα για μια γυναίκα της οποίας το παρελθόν ανατρέπεται από τη μια στιγμή στην άλλη και τόνισε με συγκινητικό τρόπο το συναίσθημα που πηγάζει από τους οικογενειακούς δεσμούς, κυρίως από τη σχέση πατέρα και κόρης. Η ντετέκτιβ Τζέσικα Σο είχε χάσει τη μητέρα της σε τροχαίο και μεγάλωσε με τον πατέρα της, τον οποίο λάτρευε κι έτσι, όταν τον έχασε, πούλησε τα πάντα κι άρχισε να περιφέρεται σε μια προσπάθεια να ξεχάσει και να συνέλθει. Ο αγώνας δρόμου στον οποίο αποδύεται για να μάθει την αλήθεια σχετικά με τους βιολογικούς της γονείς την κάνει να χάσει ξανά τη γη κάτω από τα πόδια της και οι αμφιβολίες αρχίζουν να την κυριεύουν, κάτι που θα ενισχύσει την απόφασή της να μη ριζώσει πουθενά ξανά. Η έρευνα την κάνει να καταλάβει πως τελικά έτρεχε να ξεφύγει από μια ζωή για την οποία δε γνώριζε τίποτα, από ένα παρελθόν που ανήκε σε κάποια άλλη. Το μυστήριο ξεδιπλώνεται σωστά και με απανωτές αποκαλύψεις ενώ οι άνθρωποι που γνωρίζει η ντετέκτιβ έχουν κι αυτοί τον δικό τους ρόλο στο παιχνίδι. Κάποιοι λένε αλήθεια, κάποιοι της κρύβουν διάφορα κι έτσι το ενδιαφέρον κορυφώνεται από σελίδα σε σελίδα ενώ ο ιδρώτας στην πλάτη μου δεν οφειλόταν στην αποπνικτική ζέστη του Λος Άντζελες.

Τον πιο σκοτεινό και διπλό ρόλο φαίνεται να παίζει ο Τζέισον Πράις, ντετέκτιβ της Αστυνομίας του Λος Άντζελες, ο οποίος, με τον συνεργάτη του, Βικ Μεντίνα, ερευνά τον φόνο μιας φοιτήτριας που δούλευε περιστασιακά ως πόρνη. Ο Πράις, παντρεμένος με την Άντζι, με την οποία απέκτησε τη 16χρονη τώρα Ντιόν, ήλπιζε να μην ξαναδεί την ντετέκτιβ και θα έκανε τα πάντα για να μην της επιτρέψει να ξαναμπεί στη ζωή του. Στην πορεία μαθαίνουμε πως ήταν παρών στην κηδεία του πατέρα της Τζέσικα, με την οποία οι δρόμοι τους διασταυρώνονται τυχαία κι έτσι αρχίζει ένα παιχνίδι γάτας και ποντικιού που δυσχεραίνει τις εξελίξεις ώσπου… Έχουμε επίσης τον γοητευτικό δημοσιογράφο Τζακ Χόλιντεϊ που κάνει έρευνα για τον φόνο της Έλινορ Λαβέλ και για την απαγωγή της κόρης της, Αλίσα. Με την Τζέσικα Σο θα υπάρξει μια ενδιαφέρουσα αναμέτρηση και οι παράλληλες έρευνες φέρνουν πιο γρήγορα ένα αποτέλεσμα που δεν είναι και τόσο επιθυμητό από κανέναν. Επίσης, μέσω πρωθύστερης αφήγησης επιστρέφουμε κατά καιρούς στο 1992 για να γνωρίσουμε από κοντά την παιδική ζωή της Τζέσικα ως Αλίσα και της μητέρας της, για να δούμε τις συνθήκες ζωής, τον χαρακτήρα της Έλινορ, κατά πόσο ισχύουν διάφορες φήμες που τη συνοδεύουν και κυρίως για να αναβιώσουμε τη μοιραία νύχτα. Γιατί η ζωή της Έλινορ είναι γεμάτη κενά; Πέρασε όντως η Αλίσα τα περισσότερα από τα παιδικά της χρόνια σε ανάδοχες οικογένειες πριν γίνει δεκαοχτώ; Και πώς συνδέονται όλα αυτά με τον φόνο της φοιτήτριας που διερευνά ο Πράις;

Η «Αγνοούμενη» είναι το πρώτο από μια σειρά συναρπαστικών μυθιστορημάτων με ηρωίδα την ιδιωτική ντετέκτιβ Τζέσικα Σο, μια γυναίκα που έρχεται αντιμέτωπη μ’ ένα παρελθόν για το οποίο δε γνώριζε τίποτα κι ανατρέπει οριστικά την ήδη δύσκολη ψυχοσυναισθηματικά ζωή της. Η αφήγηση είναι γρήγορη, ανατρεπτική, γεμάτη κινηματογραφικές σκηνές και καταγράφει βήμα προς βήμα τις προσπάθειες της Τζέσικα να συνδέσει τα κομμάτια του παρελθόντος της αλλά και τα στάδια ερευνών του Πράις για τη νεκρή φοιτήτρια. Οι αποκαλύψεις έρχονται απανωτά, οι εχθροί είναι σύμμαχοι και το αντίστροφο κι η πρωταγωνίστρια έχει ένα άλυτο κουβάρι να ξεμπλέξει. Θα τα καταφέρει; Κι αν ναι, με τι κόστος;