Βιβλίο Ερασιτέχνες δολοφόνοι 
Συγγραφέας Λευτέρης Μπούρος 
Κατηγορία Συλλογή διηγημάτων / Τρόμου
Εκδότης Κύφαντα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το »Ποιος μίλησε;» αγγίζει σχεδόν τη νουβέλα και περιγράφει τις καλοκαιρινές διακοπές του Στράτου στη Λευκάδα, όπου θα γνωρίσει την Ανδρονίκη. Θα ζήσουν στιγμές πάθους κι εκείνος θα μείνει μαζί της όλο τον Αύγουστο, μόνο που η παράξενη, ψυχρή Ναυσικά θα είναι πάντα ανάμεσά τους με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Μια σχέση που ξεκίνησε γλυκά και ξένοιαστα αλλά εξελίχθηκε στον πιο παράξενο εφιάλτη. Ο Στράτος παραδέχεται πως θυμάται τα πάντα συγκεχυμένα χάρη στο «συνεχόμενο, γλυκό και ταξιδιάρικο μεθύσι του» επί πέντε μέρες, αφού μόνο η γεύση του αλκοόλ είναι ξεκάθαρη. Η σκοτεινή ατμόσφαιρα του σπιτιού και η κλιμάκωση της πλοκής ισοσταθμίζονται με λιτά καλολογικά στοιχεία («αδύναμα δάκρυα που στη θέα τους σκεφτόμουν την υγρασία των φύλλων στην πρώτη ανοιξιάτικη αυγή») που ζωντανεύουν ρεαλιστικά το τοπίο του νησιού, με τη θάλασσα, τα βουνά της Ιθάκης απέναντι, τη θερινή ραστώνη του Αυγούστου. Ταυτόχρονα, τα όσα βιώνει στο παράξενο σπίτι ο Στράτος φέρνουν στο φως τις τύψεις και τις ενοχές για όσα έκανε στο παρελθόν και τον οδήγησαν στο αλκοόλ. Όσα βίωσε τον οδήγησαν να πίνει όσο μπορεί τα βράδια, να φεύγει από τον εαυτό του και να πέφτει σε ύπνους δίχως όνειρα. Μήπως όμως η ιστορία με την Ανδρονίκη τον βοηθήσει να ηρεμήσει από τις τύψεις; Ναι αλλά με τι κόστος; Γρήγορη κινηματογραφική αφήγηση, πλοκή που κορυφώνεται, άψογος χειρισμός του τρόμου, ισορροπία ανάμεσα στον ρεαλισμό και στο υπερφυσικό με ξενύχτησαν και με ανατρίχιασαν. Ποια είναι η μυστηριώδης Ναυσικά και τι ρόλο παίζει στη ζωή της Ανδρονίκης; Πώς τη βοήθησε να επιβιώσει από την κακοποίηση που βίωνε από τον πατέρα της; Τι παιχνίδι παίζουν εις βάρος του Στράτου; Πώς επηρέασε την Ανδρονίκη το οικογενειακό της παρελθόν που είναι γεμάτο αλλόκοτους και πρόωρους θανάτους;

Στον «Αιρετικό» γυρνάμε στη Βενετία του 1591 μ. Χ., όπου ο Αουρέλιο επισκέπτεται στη φυλακή κάποιον που έχει περάσει σκληρά βασανιστήρια στα χέρια της Ιεράς Εξέτασης. Ο κρατούμενος νιώθει δειλός και αδύναμος να φωνάξει την αλήθεια και να στηρίξει τις πραγματικές ιδέες του ως το τέλος και μετάνιωσε που ομολόγησε ιδέες που δεν είχε, που μαρτύρησε ποταπές και βλάσφημες σκέψεις μετά από φριχτά βασανιστήρια. Παλεύει ενάντια στις αναχρονιστικές αντιλήψεις της εποχής του, όπου όσο η επιστήμη προχωράει τόσο πληθαίνουν και οργίζονται οι φωνές που θέλουν να την καταπνίξουν. Μέσα από τις νουθεσίες του αφηγητή προς τον Αουρέλιο (ευρηματική η δύσκολη χρήση του β΄ ενικού προσώπου στην αφήγηση) και το σχέδιο που του αναθέτει ζωντανεύει με ενάργεια η εποχή του Μεσαίωνα και καταγράφονται οι διαφορές μεταξύ της θρησκείας και της Εκκλησίας από τη μια και της ανερχόμενης επιστήμης και του ορθολογισμού από την άλλη. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας που απευθύνεται στον Αουρέλιο μπορεί να είναι υποστηρικτής της νέας επιστημονικής τάξης που αναδύεται στον κόσμο παρά τις αντιρρήσεις των καθολικών, ταυτόχρονα όμως πιστεύει στον Θεό και στη δική Του παρέμβαση σε δυσεπίλυτα ζητήματα, νιώθοντας πως ο Θεός της Εκκλησίας αντιβαίνει στην πραγματική φύση του παντοδύναμου πλάσματος που μας παρακολουθεί. Μια σύντομη και συναρπαστική ιστορία που μας ταξιδεύει σ’ έναν φωτεινό κόσμο που παλεύει ενάντια στην επερχόμενη ανατολή του πνεύματος. «Ο άνθρωπος του βάλτου» είναι μια ιστορία τόσο φρικτή και ανατριχιαστική που μπορεί να οδηγήσει στην παράνοια. Ο αφηγητής γράφει μια επιστολή προς τους συγχωριανούς του, στην οποία εκθέτει τα γεγονότα που συνέβησαν στον τόπο τους. Επέστρεψε μετά από δέκα χρόνια στο πατρικό του και βρήκε τον αδερφό του εντελώς διαφορετικό και αλλαγμένο. Μας αφηγείται εν συντομία όλη του τη ζωή ώστε να κατανοήσουμε τα αίτια και τα κίνητρα που τον οδήγησαν να κάνει κάτι που τον απομάκρυνε από το χωριό του, ένα μέρος που το στοίχειωναν ο θρύλος του ανθρώπου του βάλτου, μια φιγούρα που τρόμαζε τα μικρά παιδιά κι έκανε τους μεγάλους να γελάνε και η οικογένεια των καταραμένων, με δυο παιδιά που λες και τα κυνηγάει μια κατάρα. Διαρκή πισωγυρίσματα, σωστή χρήση του φόβου από μια δεισιδαιμονία, ενδιαφέροντες χαρακτήρες, καλοστρωμένη πλοκή, ένα ανατρεπτικό τέλος που θα οδηγήσει τον αφηγητή να γυρίσει ξανά στο μηδέν είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά που με κράτησαν ως το τέλος.

Ο «Μικέλε» είναι ένα παιδί που θέλει να το αποκαλούν Μικέλε και όχι Μιχάλη, επηρεασμένο από τη ληστεία στην Αθήνα με τους νεκρούς αστυνομικούς. Εδώ το συγγραφικό ταλέντο του Λευτέρη Μπούρου δίνει εξαίσια δείγματα γραφής: «Είχε σκοτεινιάσει, στα χαμόσπιτα μούγκριζαν οι μηχανές αρμαθιάσματος, η μάνα της Αλέκας στο κουζινάκι τηγάνιζε αυγά, ο άντρες της οικογένειας στην αποθήκη, ένας έφτιαχνε τα καπνόφυλλα ματσάκια, ένας βελόνιαζε τις αρμάθες. Εμείς βολοδέρναμε» (σελ. 134). Μέσα σε λίγες και απλές προτάσεις δηλαδή μαθαίνουμε πού και πότε βρισκόμαστε και στήνεται το πλαίσιο της ιστορίας, απλά, λιτά και παραστατικά. Με τη φαντασία των παιδιών τα σημεία του χωριού γίνονται το σκηνικό των παιχνιδιών τους όπου «ληστεύουν τράπεζες», με πρωταγωνιστή τον σβέλτο και ριψοκίνδυνο Μιχάλη, που έχει με μια μόνιμη κοκκινίλα στο μάτι από τον πατέρα του που γυρνάει πάντα μεθυσμένος σπίτι. Τι συνέβη όμως και «οι παιδικοί ρόλοι επιστρέφουν για να μας ισοπεδώσουν σαν σκουριασμένες ερπύστριες»; Μια σκληρή ιστορία για τη διαιώνιση της κακοποίησης που μεταμορφώνει την αθωότητα των παιδικών παιχνιδιών σε μια σκληρή καθημερινότητα που πονάει όταν τυλίγεται στη σιωπή. Η «Λυδία» είναι από τα πιο ανατρεπτικά κείμενα της συλλογής. Ένας άντρας και μια γυναίκα παντρεύονται και ζουν τον έρωτά τους ώσπου σ’ έναν σταθμό του μετρό κάτι θα συμβεί. Ναι αλλά αυτό που θα γίνει το βλέπουμε αποσπασματικά όσο παρακολουθούμε στιγμές από τη ζωή του ζευγαριού ενώ τα πρόσωπα που υπάρχουν γύρω τους στην αποβάθρα μπαίνουν απρόσμενα σε θέσεις-κλειδιά στην πρωθύστερη αφήγηση, γυρνώντας μας ξανά και ξανά στη μοιραία μέρα. Άφθαστος ρεαλισμός και υποδειγματικός χειρισμός πλοκής και επαναλαμβανόμενου μοτίβου, με ένα τέλος που μου έφερε δάκρυα λύτρωσης και ανακούφισης στα μάτια. Εξ ίσου ξεχωριστή είναι και η «Ασύμμετρη διχοτόμηση», όπου όλα τα οικεία χαρακτηριστικά γνωρίσματα και γραφής του Λευτέρη Μπούρου συνδυάζονται με τη δυστοπία και την επιστημονική φαντασία.

Με την τρέλα και τον φόβο παίζουν τα υπόλοιπα διηγήματα. «Ο μίμος» είναι μια ιστορία που ξεδιπλώνεται μέσα από επιστολές που γράφει ο Μίλτος στη μητέρα του, ο οποίος ξαναζεί έτσι τον έρωτά του με την Ηλέκτρα και τον τρόμο που βιώνει όποτε αντικρίζει τον μίμο, έναν άντρα που τον στοιχειώνει, ακολουθώντας τον από το περίπτερό του ως το χωριό όπου πηγαίνει με την Ηλέκτρα για να γνωρίσει τον πατέρα της. Ένα έξυπνο καθρέφτισμα και άλλη μια υποδειγματική μίξη ρεαλισμού και φαντασίας που μπλέκουν εξίσου αριστοτεχνικά και τελειώνουν με δυο άρθρα εφημερίδων που ρίχνουν φως στο τι πραγματικά συνέβη, αφήνοντάς με και πάλι άφωνο. Από την άλλη, στην «Άγια Νύχτα», η ιστορία εκτυλίσσεται σ’ ένα φυλάκιο, όπου οκτώ φαντάροι φυλάνε έναν τεράστιο και άδειο χώρο, με κάτι αρχαία Στάγιερ από τη δεκαετία του 1970 και δυο χαλασμένες κεραίες εκπομπής: «Αλλά, εντάξει, έτσι είναι ο στρατός. Ο ορισμός του παραδόξου». Το περιβάλλον εμπνέει φόβο με την ομίχλη, τη σκοτεινιά, τους ύποπτους θορύβους, που δεν είναι πάντα αποτέλεσμα φάρσας. Μια πεθαμένη γριά που ζούσε κοντά στο στρατόπεδο λένε ότι έχει στοιχειώσει το στρατόπεδο κι όσοι, ελάχιστοι, την έχουν δει, έχουν βιώσει ανείπωτες συνέπειες. Με βάση αυτόν τον «αστικό μύθο» ζωντανεύει μια ανατριχιαστική ιστορία με απρόσμενες συνέπειες.

Κυκλοφορούν άραγε βασανισμένες ψυχές γύρω μας; Αν υπάρχουν πνεύματα, πότε κατακτούν τη γαλήνη που αποζητούν; Ή μήπως οι νεκροί ζητούν κάτι πολύ χειρότερο; Ποια είναι τα προτερήματα του εσωτερικού διαλόγου, που κάνουμε με τον εαυτό μας και πόσο διαφέρει από την τρέλα και την παράνοια μια τέτοια κίνηση; Πόσο εύκολα μπορούμε να περάσουμε τα όρια της λογικής και να δημιουργήσουμε εικόνες κι εντυπώσεις που συγκροτούν μια δική μας πραγματικότητα; Είναι αλήθεια ή ψέματα οι «αστικοί μύθοι» της παιδικής μας ηλικίας; Τι θα συμβεί όταν η φρίκη και ο τρόμος γίνουν πραγματικότητα και παίξουν με το μυαλό του ανθρώπου; Οι «Ερασιτέχνες δολοφόνοι» είναι μια συλλογή δυνατών, ατμοσφαιρικών, ανατριχιαστικών και ανατρεπτικών ιστοριών τρόμου και μυστηρίου, σαν αυτές «που λέγονται μόνο τις βροχερές νύχτες πάνω σε κουνιστές πολυθρόνες, μπροστά από κούτσουρα που καίγονται».

Βιβλίο Ο κλήρος πέφτει στα κορίτσια
Συγγραφέας Λευτέρης Μπούρος 
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το τελευταίο βιβλίο της τριλογίας Drifter ξεκινάει από κει που σταμάτησε το προηγούμενο. Τώρα έχουμε τον απρόσμενο σύμμαχο Μιχάλη Χάλαρη που εκδικήθηκε τον Φραγκίσκο Φόκαρη να είναι φυγάς, τον Στράτο Μαύρο να έχει πέσει στα χέρια του αστυνόμου Ρήγα και να ανακρίνεται για την εξαφάνιση του αστυνόμου Κώστα Πρίαμου, τον Ορέστη Λάμπρου να χαροπαλεύει στο νοσοκομείο, τον Ηλία Μακρή να έχει αλλάξει στρατόπεδο και δύο γκαρσόνες να ετοιμάζουν τους πρώτους καφέδες μιας μέρας που καλύτερα να μην ξημέρωνε για κείνες. Δύο νέα πρόσωπα παίρνουν την πρωταγωνιστική σκυτάλη, ο Ηλίας και ο Μιχάλης και τρέχουν μαζί με τον Στράτο προς ένα φρενήρες τέλος. Τα φώτα πέφτουν και στους τρεις και η πλοκή τούς ρίχνει σε όλο και πιο επικίνδυνα και άπατα νερά, απογειώνοντας την πλοκή, η οποία δεν είναι σε κανένα σημείο προβλέψιμη και στατική. Τα πάντα αλλάζουν, το ύφος, οι εξελίξεις, η γραφή, ο ίδιος ο συγγραφέας (ο οποίος δε χάνει ούτε το χιούμορ ούτε τον σφιχτό χειρισμό των εξελίξεων που έχει στο μυαλό του αλλά σε κάποια σημεία διατυπώνει και σημαντικά μηνύματα: «Το διαδίκτυο είναι κομμένο και ραμμένο για να ενισχύει τον περισπασμό», σελ. 143).

Η κατάσταση περιπλέκεται όταν εμφανίζεται το Εσωτερικών Υποθέσεων με εκπρόσωπο τον αστυνόμο Α΄ Γεωργιάδη γιατί εδώ και καιρό τρέχουν έρευνες σχετικές με τις επαφές στελεχών της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Εγκλημάτων Κατά Ζωής με την εγκληματική οργάνωση του Φόσκαρη! Φυσικά, όπως ανέφερα και πριν, δε γίνεται να μη λατρέψεις τη μυστηριώδη ταξιτζού Εσμεράλντα Βίλα Λόμπος που κάνει μια νέα ζωή μετά τη φυλάκισή της στον Ελεώνα. Να και η Σοφία, που ήρθε από το Αίγιο στην Αθήνα για να σπουδάσει και παράλληλα δουλεύει σερβιτόρα στο Drifter. Γνωρίζει μια ξανθιά ψυχολόγο που μοιάζει με ινδιάνα και τη βοηθάει να πάρει σημαντικές αποφάσεις για τη ζωή της όσο η ανυποψίαστη Ματίνα των προηγούμενων βιβλίων, που τώρα προήχθη σε μπαργούμαν, ετοιμάζει σφηνάκια και καφέδες. Ευφάνταστος και πρωτότυπος ο ρόλος του μπαρ Drifter σε αυτό το βιβλίο, με τον κλήρο να πέφτει στα κορίτσια του μαγαζιού, τον Σωτήρη Μαύρο να μπλέκεται πάλι σε λάθος μέρος τη λάθος στιγμή κι εγώ να γεμίζω αγωνία όσο βλέπω τη χαζομάρα που θα κάνει, γιατί ΣΙΓΟΥΡΑ θα κάνει, άθελά του, ναι, αλλά θα κάνει, ξαναλέω, να κοντοζυγώνει και «ο κλήρος να πέφτει στα κορίτσια».

Αλυσιδωτές αντιδράσεις, το βασικό χαρακτηριστικό γνώρισμα της τριλογίας, εξακολουθούν να χτυπούν τους χαρακτήρες της ιστορίας, με τον καθένα να κάνει κάτι που ξεσηκώνει ένα τσουνάμι αλλεπάλληλων γεγονότων, όπως για παράδειγμα ο Φόσκαρης, ο οποίος, με την αυτονομία των κινήσεών του, έχει δημιουργήσει πολύ ισχυρούς εχθρούς, ή ο Ηλίας Μακρής που παραδέχεται κάποια πράγματα στη γυναίκα του, Κατερίνα κι εκείνη ετοιμάζεται να κάνει μια επανάσταση αλλά θα την προλάβουν τα γεγονότα. Αυτήν τη φορά στην εναλλαγή πρωτοπρόσωπης και τριτοπρόσωπης αφήγησης έρχεται να προστεθεί και η δυσκολότερη, αυτή προς το β΄ πρόσωπο, σα να μιλάει δηλαδή ο συγγραφέας στην έγκυο σύζυγο του Ηλία Μακρή και με αυτόν τον τρόπο ξεδιπλώνεται η δική της ζωή, τα αισθήματά της για τον άντρα της, οι ανασφάλειές της για το παιδί που θα έρθει και για το πώς χειρίζεται τη μοιραία κίνηση του Ηλία απέναντι στον Φραγκίσκο Φόκαρη. «Δεν έχεις δικαίωμα για σχέδια μαζί του, μα η ζωή σου μοιάζει άδεια χωρίς εκείνον» (σελ. 59).

Το τελευταίο μυθιστόρημα της τριλογίας Drifter είναι μια υπόθεση που μοιάζει με σκωτσέζικο ντους «υπό την απειλή γυμνού καλωδίου στην πρίζα»! Έξυπνα περιστατικά, ωραία κόλπα και ναι, είναι και το καλύτερο της τριλογίας, με τον συγγραφέα πιο ώριμο λεκτικά και αφηγηματικά, να χειρίζεται με ακόμη πιο πρωτότυπο χειρισμό πλοκή και εξελίξεις που απογειώνουν τη δράση και απογυμνώνουν τους ήρωες από το κουκούλι της ηθικής και της μαλθακότητας. Πιστεύω ειλικρινά πως υπάρχει περιθώριο για ακόμη μία συνέχεια χωρίς να ατονήσει η ένταση και το σασπένς, αν παρ’ όλ’ αυτά ο Στράτος Μαύρος μας αποχαιρετάει εδώ θα μου λείψει γιατί ήταν από τους καλύτερους αντισυμβατικούς ήρωες που έχω γνωρίσει ως τώρα.

Βιβλίο Καρμανιόλα 
Συγγραφέας Λευτέρης Μπούρος 
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το δεύτερο βιβλίο της ξεχωριστής τριλογίας Drifter ξεδιπλώνει την εκδίκηση που καταστρώνει ο Στράτος Μαύρος κατά όσων τον εκμεταλλεύτηκαν στο «Χέρι του Νεκρού: «…σαν κατά συνθήκη κυνηγός μιας καθυστερημένης εκδίκησης, σαν καιροσκόπος αντιήρωας που γράφει τον επίλογο μιας θλιβερής οικογενειακής ιστορίας» (σελ. 23). Παραδέχεται πως: «…δεν είχα κανένα ξεκάθαρο σχέδιο το μυαλό μου, μόνο κακές σκέψεις για όλους εκείνους τους μαλάκες» (σελ. 26). Από τον Αύγουστο του 2017 στο πρώτο βιβλίο πλέον είμαστε στον Φεβρουάριο του 2018. Τα κύρια πρόσωπα έχουν μπει στις σωστές θέσεις, κάποια τιμωρήθηκαν, κάποια όχι, η πρωτοβουλία του Στράτου έφερε σε δύσκολη θέση τον δολοφόνο του Μάνου Αντωνίου και τώρα πρέπει να κλείσουν τον τελευταίο λογαριασμό. Ο Στράτος κρύβεται με καινούργια ταυτότητα σ’ ένα χωριό της Αιτωλοακαρνανίας και μένει στο σπίτι που του ενοικιάζει ο ηλικιωμένος Γιάννης Χάλαρης ενώ παρουσιάστηκε στους ντόπιους ως συμμαθητής του νεκρού Μαύρου που ήρθε για να ψάξει στο παρελθόν του φίλου του για μια καλή ιστορία. Είναι ο τόπος καταγωγής του πατέρα του, ένα μέρος με «στραβοπόδαρες μαυροφορούσες, καφενόβιους συνταξιούχους και αυτοκίνητα που τα οδηγούσαν αλλήθωροι αγρότες» (σελ. 28) αλλά ήρθε η ώρα που πρέπει ο πρωταγωνιστής να πάρει αποφάσεις οι οποίες θα κρίνουν τις ζωές ανθρώπων πέρα από τη δική του. Ο ευρύτερος κόσμος ξέρει πως πέθανε, κάποιοι από αυτούς που τον έφεραν σε αυτό το σημείο έχουν συλληφθεί και κάποιοι τον αναζητούν, τώρα έρχεται και η Άννα για να μπει το τελευταίο κομμάτι του παζλ. Οι δυο τους, εκείνη αποφασισμένη να χτυπήσει έναν πανίσχυρο εχθρό, στα χέρια του οποίου πέρασε τις χειρότερες μέρες της ζωής της, κι εκείνος αφοσιωμένος στον εντοπισμό του δολοφόνου του πατέρα του, κάνουν ένα ιδιαίτερο ντουέτο. Δεν αναζητά όμως μόνο ο Στράτος εκδίκηση αλλά κι αυτοί που εξακολουθούν να τον κυνηγάνε, έχοντας γλυτώσει από την τσιμπίδα της αστυνομίας.

Ο κυρ Γιάννης ζει με τον γιο του, τον Μιχάλη αλλά είχε χάσει κι ένα μικρότερο παιδί, για το οποίο δε μιλάει σχεδόν καθόλου. Ο Συμεών πέθανε ξαφνικά σε εργατικό ατύχημα κι από τότε ο πατέρας του αργοσβήνει. Ο κυρ Γιάννης έχει και το μοναδικό βιβλιοπωλείο του χωριού, το οποίο κατά καιρούς κρατάει μετά χαράς ο Στράτος, οπότε ο συγγραφέας βρίσκει την ευκαιρία να αναφερθεί σε βιβλία που έχουν χαράξει τη δική τους πορεία, όπως το Νάδα του Μανσέτ ή το Θα φτύσω στους τάφους σας («Τον χτύπησα στον ώμο φιλικά, του είπα να το κρύψει απ’ τη μαμά του γιατί σιγά μην καταλάβαινε και του ‘πα ότι αρκούσε που σε λίγο καιρό θα καταλάβαινε ο ίδιος», σελ. 37). Ταυτόχρονα, ο πρώην αστυνόμος Κώστας Πρίαμος έχει απαχθεί και ανακρίνεται με βάναυσο τρόπο γιατί με τη συμπεριφορά του έμπλεξε κάποιον που δεν έπρεπε. Η συμμετοχή του στο παιχνίδι που στήθηκε είναι πολύ μεγάλη, μόνο που έχει ακόμη απορίες για πολλές από τις λεπτομέρειες που πήγαν εντελώς στραβά σε σύγκριση με το πλάνο που είχε καταστρωθεί. Ο δολοφόνος του πατέρα του Στράτου, ένας επιφανής επιχειρηματίας με βίλα φυλακισμένων γυναικών, μια μυστηριώδης γυναίκα και δύο μπράβοι σφίγγουν συστηματικά τον κλοιό γύρω από τον Στράτο όσο γύρω του εξακολουθούν να περιφέρονται χαρακτήρες που γνωρίσαμε στο προηγούμενο μυθιστόρημα, όπως η Ξένια Παπαγεωργίου που έρχεται από τις φυλακές Ελεώνα στην Αθήνα για την κατάθεση στον εισαγγελέα και ο δημοσιογράφος Ορέστης Λάμπρου που, με την εξαφάνιση του Πρίαμου, έχει χάσει τις άκρες του με την αστυνομία. Η πλοκή κλιμακώνεται ξανά από κεφάλαιο σε κεφάλαιο κι ό,τι ξεκινάει ως καλογραμμένη και στρωμένη ιστορία εκδίκησης μετατρέπεται σε καρμανιόλα και λουτρό αίματος, οπότε δεν υπάρχει πλέον ούτε σωτηρία ούτε επιστροφή κι ένας μαινόμενος ταύρος καταφεύγει στη σκοτεινή πλευρά του χαρακτήρα του.

Σε αυτό το μυθιστόρημα γνωρίζουμε λίγο καλύτερα τον ανερχόμενο Ηλία Μακρή, την οικογένειά του, τις δοσοληψίες του με τον επιχειρηματία Φραγκίσκο Φόκαρη, η εμπιστοσύνη του οποίου τον βάζει σε σκέψεις, γιατί δε νιώθει πως έχει τις κατάλληλες δεξιότητες για να του δώσει ο Φόκαρης πρόσβαση στις ημιπαράνομες δραστηριότητές του, επομένως η σχέση του επιχειρηματία με τον πατέρα του είναι η πιο πιστευτή δικαιολογία. Πλέον νιώθει πως η θέση του αντιδημάρχου είναι στα χέρια του χάρη στη δύναμη και τις επαφές του Φόκαρη: «…όλη εκείνη η εμπιστοσύνη του επιχειρηματία τον φόρτωνε επικίνδυνα, τον φόρτωνε με αμαρτίες, με οικονομικές παρασπονδίες, με ποινικές κατηγορίες, έτσι όπως φορτώνονται κάποια σαπιοκάραβα ακριβώς πριν οδηγηθούν σε προμελετημένα ναυάγια…» (σελ. 85). Και να που σταδιακά και παρά τη θέλησή του αρχίζει να μπλέκεται όλο και περισσότερο στην αναζήτηση του Στράτου, κάνοντας συμφωνίες με τον διάβολο, τον μπράβο του Φόκαρη. Μαζί του έπαθα κι εγώ σοκ από τις ωμές και ρεαλιστικά ανατριχιαστικές περιγραφές των μοντέρνων δημοπρασιών γυναικών που κακοποιούνται από σύγχρονους δουλέμπορους και ξεπουλιούνται σε υψηλές τιμές για να βρεθούν στα χέρια άλλων αδίστακτων ανθρωπόμορφων τεράτων. Προσέξτε πώς στήνει και πώς καταγράφει ο συγγραφέας τη φρικτή εκείνη νύχτα και με πόσο ταλέντο καταφέρνει μέσα σε μόλις δύο σελίδες (127-128) να δείξει τις έντονες αντιθέσεις που κυριαρχούν στη σκηνή: πλούσια και όμορφη γυναίκα, η ματρόνα Λίζα, περιφέρεται ανάμεσα στο εμπόρευμά της με χαρά, υπολογισμό κερδών και αισιοδοξία όσο οι αιχμάλωτες κοπέλες ουρλιάζουν από τρόμο για την επερχόμενη φρίκη.

Τόπος δράσης και πάλι η Αθήνα, με έμφαση στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου και τις εγκαταστάσεις της, περιοχές που ζωντανεύουν με τέτοιο τρόπο που ένιωθα πως τα πάντα εξελίσσονταν μπροστά στα μάτια μου. Η γραφή παραμένει καλή, έχει ρεαλισμό, καθώς και ενδιαφέρουσες παρομοιώσεις και μεταφορές («…πυκνοί καπνοί έκαναν τις καμινάδες των χαμηλών σπιτιών να μοιάζουν με φουγάρα πλοίων που έχουν βρεθεί σε θαλάσσιο μποτιλιάρισμα», σελ. 24), ακόμη και χιούμορ: «…και πού και πού κάποια υπέροχη νεαρά, που τα μεσημέρια συνήθιζε να στοχάζεται την ερχόμενη εξεταστική, βάφοντας τα νύχια των ποδιών πάνω στις σημειώσεις της» (σελ. 247). Η πλοκή είναι γεμάτη εκπλήξεις, τίποτα δεν γίνεται όπως αναμένουμε ή όπως θα ήθελαν οι ήρωες του βιβλίου, απρόσμενοι σύμμαχοι προκύπτουν στην πορεία, φαινομενικά άσχετες ιστορίες κουμπώνουν άψογα στον κορμό της κεντρικής, αστυνομία που ακροβατεί ανάμεσα στο καθήκον και στις εντολές άνωθεν, χαριτωμένα Τζακ Ράσελ με ρόλο έκπληξη, αθώοι περαστικοί, όλα συγκροτούν ένα γεμάτο δράση, αλήθειες και εκπλήξεις μυθιστόρημα που με άφησε με κομμένη ανάσα.

Η «Καρμανιόλα» είναι ένα μυθιστόρημα με πρωταγωνιστή έναν μέσο άνθρωπο που τον έμπλεξαν σε σκευωρία και τώρα αντεπιτίθεται, ξυπνώντας με τις πράξεις του μια δύναμη απρόβλεπτη που κανείς δεν ξέρει πώς θα καταλήξει. Κατά βάθος όμως φοβάται, αυτό που πραγματικά θέλει είναι να κλείσουν οι πληγές, να τελειώσουν όλα αυτά και να μην τον καταδιώκει κανείς. Να όμως που μετά την καρμανιόλα, το σημείο καμπής της πλοκής, ο Μαύρος, χωρίς πλέον να τον νοιάζει το δίκαιο και το άδικο, αδιάφορος πλέον για τις στρατηγικές κινήσεις, χωρίς διπλωματία, θα ξαμοληθεί χωρίς λογική και όριο να εκδικηθεί για τα ακόμη χειρότερα που συμβαίνουν. Ένας κατά συνθήκη παραβατικός, ένας αφελής περιθωριακός που παρακολουθεί τον κόσμο να αλλάζει και να αποκτηνώνεται κι όμως τον αγαπάς και παρακολουθείς προσεκτικά κάθε του βήμα, αγωνιώντας για το νέο παιχνίδι που στήνεται εις βάρος του όσο το λουτρό αίματος θα κλείσει οριστικά τις εκκρεμότητες, μόνο και μόνο για να δημιουργήσει καινούργιες. Απόλυτα συνδεδεμένο με το πρώτο βιβλίο της σειράς, ερωτήματα που απαντώνται για να παραχωρήσουν τη θέση τους σε καινούργια, πράξεις και αντίποινα, δράση και αντίδραση κι όλα επιτέλους ολοκληρώνονται στο τελευταίο κεφάλαιο. Ή μήπως όχι;

Βιβλίο Το Χέρι του Νεκρού 
Συγγραφέας Λευτέρης Μπούρος 
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Drifter είναι στα αγγλικά ο άσκοπα περιφερόμενος αλλά και το όνομα του μπαρ που θ’ ανοίξει ο Φούσκας, ο φίλος του Μαύρου! Με αφήγηση που εναλλάσσεται μεταξύ πρώτου και τρίτου προσώπου, ξεδιπλώνεται μια ανατρεπτική, αποκαλυπτική, ρεαλιστική ιστορία γεμάτη τύπους του υποκόσμου, προδομένους έρωτες, παράνομες χαρτοπαικτικές λέσχες, λαθρεμπόριο και πορνεία, με κύριο τόπο δράσης την περιοχή του Ζωγράφου, με την καθημερινότητά της και τους κατοίκους της, τους φοιτητές και τα μαγαζιά, με τις ανηφόρες της που δεν αστειεύονται, με τα γνωστά της λεωφορεία που αγκομαχούν. Περίεργες συμφωνίες, κακόφημα στέκια, μυστικές αποθήκες, μπαράκια και μπιλιαρδάδικα, μπράβοι και προστασία συγκροτούν έναν σαγηνευτικό κόσμο της νύχτας που ξεδιπλώνεται σε όλη του την έκταση, δημιουργώντας μια υποβλητική και ρεαλιστική ατμόσφαιρα, ποτισμένη απ’ τη δυσοσμία από τα τσιγάρα και τους ιδρωμένους παίχτες που χάνουν περιουσίες ή κατεβάζουν μονοκοπανιά το ποτό τους. Τα γεγονότα διαδραματίζονται σε μια καυτή Αθήνα, μες στον Αύγουστο των υψηλών θερμοκρασιών («Η καλοκαιρινή νύχτα είχε βυθίσει την πόλη σ’ έναν ιδρωμένο ύπνο…», σελ. 244) ενώ η ιστορία ξεδιπλώνεται με ενδιαφέρουσα κλιμακωτή πλοκή και με πρωθύστερα που μπερδεύουν τις καταστάσεις από κεφάλαιο σε κεφάλαιο μέχρι την τελική αποκάλυψη.

Στα 25 του ο Στράτος Μαύρος, που μόλις απολύθηκε από φαντάρος, είναι άφραγκος και αδρανής, χρωστάει νοίκια και ΔΕΗ από την γκαρσονιέρα στου Ζωγράφου όπου μένει και περιμένει πώς και πώς να ξεκινήσει να δουλεύει στο μπαράκι του Φούσκα ή Σέργιου Ραφαηλίδη, πρώην νταλικέρη που κέρδισε πολλά χρήματα σε καζίνο της Βουλγαρίας και απέκτησε μυστηριωδώς τον χώρο του μπαρ, ένα μαγαζί περιβόητο για τα μπιλιάρδα του αλλά και για τις κρυφές παρτίδες πόκερ κάθε Τρίτη. Το μαγαζί άνηκε σ’ έναν καλά δικτυωμένο Ζωγραφιώτη, του οποίου τον θρύλο συνεχίζει ο γιος του, με βλέψεις για την τοπική πολιτική σκηνή, στην οποία ήδη δραστηριοποιείται, ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα του. Πώς λοιπόν αυτό το μέρος κατέληξε στα χέρια του Φούσκα; Ο Στράτος έχει κι έναν αδερφό, με τον οποίο απομακρύνθηκαν μετά τον θάνατο του πατέρα τους σε τροχαίο, γιατί κατ’ εκείνον δεν προσπάθησε όσο θα έπρεπε για να βρεθεί ο ένοχος αλλά ο αδερφός του είχε κάνει τα πάντα πριν παραιτηθεί οριστικά από αυτό το κυνήγι της χίμαιρας. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν εμφανίζεται η Ξένια Παπαγεωργίου, μια γυναίκα από το παρελθόν του Στράτου («Η γυναίκα που με είχε κάνει άντρα. Η μέγαιρα που με παράτησε», σελ. 33), πρώην στρίπερ, η οποία του άφησε τραυματικά κατάλοιπα από την τότε σχέση τους. Η Ξένια έχει μπλέξει άσχημα κι επανεμφανίζεται για να ζητήσει βοήθεια:  «Τα γραμμωμένα πόδια της λικνίζονταν σε κάθε βήμα, με μια αναίδεια που ισοπέδωνε ζωές» (σελ. 86). Ο Στράτος είναι αποφασισμένος να μην υποχωρήσει στην ομορφιά της και στα παρακάλια της μετά από όσα του είχε κάνει, όταν όμως μαθαίνει πως ο σκληροτράχηλος Μάνος Αντωνίου βρέθηκε νεκρός στην αποθήκη του, εκεί απ’ όπου απολύθηκε ο Στράτος μετά τη σχέση του με την Ξένια, κι ενώ όλοι ισχυρίζονται πως πρόκειται για αυτοκτονία εκείνη επιμένει πως δολοφονήθηκε, καταλαβαίνει πως ετοιμάζεται να μπλέξει σε κάτι πάρα πολύ ριψοκίνδυνο. Το κωδικοποιημένο μήνυμα που βρήκε η Ξένια στο αμάξι της θα τους οδηγήσει σ’ ένα κυνήγι με παράδοξο έπαθλο όσο στα χνάρια τους αρχίζουν να τρέχουν άνθρωποι αδίστακτοι και αποφασισμένοι.

Σε αυτό το άκρως ρεαλιστικό μυθιστόρημα συναντούμε κι άλλους χαρακτήρες που μπλέκουν ή προσπαθούν να επιλύσουν τις δυσχερείς καταστάσεις, όπως ο επιχειρηματίας Φραγκίσκος Φόκαρης, με μετοχές σε κατασκευαστικές κυρίως εταιρείες, που συνδέεται με ύποπτα κυκλώματα, η μπαργούμαν Ματίνα, ο ζόρικος δημοσιογράφος στην Αττική Φωνή Ορέστης Λάμπρου, μια ημίγυμνη γειτόνισσα, μια γριά που βασανίζει ένα βιολοντσέλο αλλά και αστυνομικοί της ΓΑΔΑ, όπως ο επικεφαλής της έρευνας αστυνομικός Στέφανος Ρήγας, ο βετεράνος αρχιφύλακας Γεωργίου, ο αστυνόμος Κώστας Πρίαμος που βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο με τον Λάμπρου λόγων των πύρινων και γεμάτων υπόνοιες άρθρων του κ. ά. Ανθρωποκυνηγητό, παιχνίδι γάτας και ποντικιού, δολοπλοκίες, ξεκαθαρίσματα λογαριασμών στήνουν μια πολύ καλά σχεδιασμένη ιστορία με απρόσμενες εξελίξεις, στην οποία κεντρικό ρόλο παίζει η παρτίδα του πόκερ κατά την οποία δολοφονήθηκε ο Μάνος Αντωνίου, ο οποίος κρατούσε στα χέρια του το Χέρι του Νεκρού. Έτσι αποκαλούνται στα σημερινά παιχνίδια τα συγκεκριμένα φύλλα που κρατούσε ο περιβόητος Άγριος Μπιλ όταν δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια μιας παρτίδας πόκερ στα τέλη του 18^ου αιώνα στην Άγρια Δύση.

Το »Χέρι του Νεκρού» είναι το πρώτο βιβλίο της τριλογίας Drifter και καταγράφει τις περιπέτειες που ζει ένας μέσος άνθρωπος με αφορμή την επανεμφάνιση μιας κοπέλας από το παρελθόν του και τη δολοφονία ενός ανθρώπου της νύχτας. Απανωτές εξελίξεις τον φέρνουν αντιμέτωπο με γεγονότα που δεν περίμενε, γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης, αποδιοπομπαίος τράγος, φλογερός εραστής και αγωνίζεται να βρει την αλήθεια σ’ ένα καλά στημένο παιχνίδι. Όπως λέει και ο συγγραφέας, είναι: «Μια συναρπαστική ιστορία για έναν απερίσκεπτο οδηγό που προοριζόταν για αντιδήμαρχος, για έναν πατέρα που με τις διασυνδέσεις του έκανε τη δικαιοσύνη να σφυρίζει αδιάφορα, για έναν μεθυσμένο που ξεψύχησε σε μα κολόνα της ΔΕΗ και για έναν δημοσιογράφο που εκμεταλλεύτηκε την αλήθεια και πούλησε την ψυχή του στον διάβολο»! Με κομμένη ανάσα παρακολουθούσα τις εξελίξεις, περπατούσα στα στενά της σκοτεινής Αθήνας, γνώριζα ανθρώπους που καλύτερα να μην ερχόμουν σ’ επαφή μαζί τους και φτάνοντας στο τέλος διαπίστωσα πως ο πρωταγωνιστής έχει πια μεταμορφωθεί σε κάτι εντελώς διαφορετικό κι ετοιμάζει την εκδίκησή του, την οποία θα απολαύσουμε στο δεύτερο βιβλίο!