Βιβλίο Ερασιτέχνες δολοφόνοι 
Συγγραφέας Λευτέρης Μπούρος 
Κατηγορία Συλλογή διηγημάτων / Τρόμου
Εκδότης Κύφαντα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το »Ποιος μίλησε;» αγγίζει σχεδόν τη νουβέλα και περιγράφει τις καλοκαιρινές διακοπές του Στράτου στη Λευκάδα, όπου θα γνωρίσει την Ανδρονίκη. Θα ζήσουν στιγμές πάθους κι εκείνος θα μείνει μαζί της όλο τον Αύγουστο, μόνο που η παράξενη, ψυχρή Ναυσικά θα είναι πάντα ανάμεσά τους με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Μια σχέση που ξεκίνησε γλυκά και ξένοιαστα αλλά εξελίχθηκε στον πιο παράξενο εφιάλτη. Ο Στράτος παραδέχεται πως θυμάται τα πάντα συγκεχυμένα χάρη στο «συνεχόμενο, γλυκό και ταξιδιάρικο μεθύσι του» επί πέντε μέρες, αφού μόνο η γεύση του αλκοόλ είναι ξεκάθαρη. Η σκοτεινή ατμόσφαιρα του σπιτιού και η κλιμάκωση της πλοκής ισοσταθμίζονται με λιτά καλολογικά στοιχεία («αδύναμα δάκρυα που στη θέα τους σκεφτόμουν την υγρασία των φύλλων στην πρώτη ανοιξιάτικη αυγή») που ζωντανεύουν ρεαλιστικά το τοπίο του νησιού, με τη θάλασσα, τα βουνά της Ιθάκης απέναντι, τη θερινή ραστώνη του Αυγούστου. Ταυτόχρονα, τα όσα βιώνει στο παράξενο σπίτι ο Στράτος φέρνουν στο φως τις τύψεις και τις ενοχές για όσα έκανε στο παρελθόν και τον οδήγησαν στο αλκοόλ. Όσα βίωσε τον οδήγησαν να πίνει όσο μπορεί τα βράδια, να φεύγει από τον εαυτό του και να πέφτει σε ύπνους δίχως όνειρα. Μήπως όμως η ιστορία με την Ανδρονίκη τον βοηθήσει να ηρεμήσει από τις τύψεις; Ναι αλλά με τι κόστος; Γρήγορη κινηματογραφική αφήγηση, πλοκή που κορυφώνεται, άψογος χειρισμός του τρόμου, ισορροπία ανάμεσα στον ρεαλισμό και στο υπερφυσικό με ξενύχτησαν και με ανατρίχιασαν. Ποια είναι η μυστηριώδης Ναυσικά και τι ρόλο παίζει στη ζωή της Ανδρονίκης; Πώς τη βοήθησε να επιβιώσει από την κακοποίηση που βίωνε από τον πατέρα της; Τι παιχνίδι παίζουν εις βάρος του Στράτου; Πώς επηρέασε την Ανδρονίκη το οικογενειακό της παρελθόν που είναι γεμάτο αλλόκοτους και πρόωρους θανάτους;

Στον «Αιρετικό» γυρνάμε στη Βενετία του 1591 μ. Χ., όπου ο Αουρέλιο επισκέπτεται στη φυλακή κάποιον που έχει περάσει σκληρά βασανιστήρια στα χέρια της Ιεράς Εξέτασης. Ο κρατούμενος νιώθει δειλός και αδύναμος να φωνάξει την αλήθεια και να στηρίξει τις πραγματικές ιδέες του ως το τέλος και μετάνιωσε που ομολόγησε ιδέες που δεν είχε, που μαρτύρησε ποταπές και βλάσφημες σκέψεις μετά από φριχτά βασανιστήρια. Παλεύει ενάντια στις αναχρονιστικές αντιλήψεις της εποχής του, όπου όσο η επιστήμη προχωράει τόσο πληθαίνουν και οργίζονται οι φωνές που θέλουν να την καταπνίξουν. Μέσα από τις νουθεσίες του αφηγητή προς τον Αουρέλιο (ευρηματική η δύσκολη χρήση του β΄ ενικού προσώπου στην αφήγηση) και το σχέδιο που του αναθέτει ζωντανεύει με ενάργεια η εποχή του Μεσαίωνα και καταγράφονται οι διαφορές μεταξύ της θρησκείας και της Εκκλησίας από τη μια και της ανερχόμενης επιστήμης και του ορθολογισμού από την άλλη. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας που απευθύνεται στον Αουρέλιο μπορεί να είναι υποστηρικτής της νέας επιστημονικής τάξης που αναδύεται στον κόσμο παρά τις αντιρρήσεις των καθολικών, ταυτόχρονα όμως πιστεύει στον Θεό και στη δική Του παρέμβαση σε δυσεπίλυτα ζητήματα, νιώθοντας πως ο Θεός της Εκκλησίας αντιβαίνει στην πραγματική φύση του παντοδύναμου πλάσματος που μας παρακολουθεί. Μια σύντομη και συναρπαστική ιστορία που μας ταξιδεύει σ’ έναν φωτεινό κόσμο που παλεύει ενάντια στην επερχόμενη ανατολή του πνεύματος. «Ο άνθρωπος του βάλτου» είναι μια ιστορία τόσο φρικτή και ανατριχιαστική που μπορεί να οδηγήσει στην παράνοια. Ο αφηγητής γράφει μια επιστολή προς τους συγχωριανούς του, στην οποία εκθέτει τα γεγονότα που συνέβησαν στον τόπο τους. Επέστρεψε μετά από δέκα χρόνια στο πατρικό του και βρήκε τον αδερφό του εντελώς διαφορετικό και αλλαγμένο. Μας αφηγείται εν συντομία όλη του τη ζωή ώστε να κατανοήσουμε τα αίτια και τα κίνητρα που τον οδήγησαν να κάνει κάτι που τον απομάκρυνε από το χωριό του, ένα μέρος που το στοίχειωναν ο θρύλος του ανθρώπου του βάλτου, μια φιγούρα που τρόμαζε τα μικρά παιδιά κι έκανε τους μεγάλους να γελάνε και η οικογένεια των καταραμένων, με δυο παιδιά που λες και τα κυνηγάει μια κατάρα. Διαρκή πισωγυρίσματα, σωστή χρήση του φόβου από μια δεισιδαιμονία, ενδιαφέροντες χαρακτήρες, καλοστρωμένη πλοκή, ένα ανατρεπτικό τέλος που θα οδηγήσει τον αφηγητή να γυρίσει ξανά στο μηδέν είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά που με κράτησαν ως το τέλος.

Ο «Μικέλε» είναι ένα παιδί που θέλει να το αποκαλούν Μικέλε και όχι Μιχάλη, επηρεασμένο από τη ληστεία στην Αθήνα με τους νεκρούς αστυνομικούς. Εδώ το συγγραφικό ταλέντο του Λευτέρη Μπούρου δίνει εξαίσια δείγματα γραφής: «Είχε σκοτεινιάσει, στα χαμόσπιτα μούγκριζαν οι μηχανές αρμαθιάσματος, η μάνα της Αλέκας στο κουζινάκι τηγάνιζε αυγά, ο άντρες της οικογένειας στην αποθήκη, ένας έφτιαχνε τα καπνόφυλλα ματσάκια, ένας βελόνιαζε τις αρμάθες. Εμείς βολοδέρναμε» (σελ. 134). Μέσα σε λίγες και απλές προτάσεις δηλαδή μαθαίνουμε πού και πότε βρισκόμαστε και στήνεται το πλαίσιο της ιστορίας, απλά, λιτά και παραστατικά. Με τη φαντασία των παιδιών τα σημεία του χωριού γίνονται το σκηνικό των παιχνιδιών τους όπου «ληστεύουν τράπεζες», με πρωταγωνιστή τον σβέλτο και ριψοκίνδυνο Μιχάλη, που έχει με μια μόνιμη κοκκινίλα στο μάτι από τον πατέρα του που γυρνάει πάντα μεθυσμένος σπίτι. Τι συνέβη όμως και «οι παιδικοί ρόλοι επιστρέφουν για να μας ισοπεδώσουν σαν σκουριασμένες ερπύστριες»; Μια σκληρή ιστορία για τη διαιώνιση της κακοποίησης που μεταμορφώνει την αθωότητα των παιδικών παιχνιδιών σε μια σκληρή καθημερινότητα που πονάει όταν τυλίγεται στη σιωπή. Η «Λυδία» είναι από τα πιο ανατρεπτικά κείμενα της συλλογής. Ένας άντρας και μια γυναίκα παντρεύονται και ζουν τον έρωτά τους ώσπου σ’ έναν σταθμό του μετρό κάτι θα συμβεί. Ναι αλλά αυτό που θα γίνει το βλέπουμε αποσπασματικά όσο παρακολουθούμε στιγμές από τη ζωή του ζευγαριού ενώ τα πρόσωπα που υπάρχουν γύρω τους στην αποβάθρα μπαίνουν απρόσμενα σε θέσεις-κλειδιά στην πρωθύστερη αφήγηση, γυρνώντας μας ξανά και ξανά στη μοιραία μέρα. Άφθαστος ρεαλισμός και υποδειγματικός χειρισμός πλοκής και επαναλαμβανόμενου μοτίβου, με ένα τέλος που μου έφερε δάκρυα λύτρωσης και ανακούφισης στα μάτια. Εξ ίσου ξεχωριστή είναι και η «Ασύμμετρη διχοτόμηση», όπου όλα τα οικεία χαρακτηριστικά γνωρίσματα και γραφής του Λευτέρη Μπούρου συνδυάζονται με τη δυστοπία και την επιστημονική φαντασία.

Με την τρέλα και τον φόβο παίζουν τα υπόλοιπα διηγήματα. «Ο μίμος» είναι μια ιστορία που ξεδιπλώνεται μέσα από επιστολές που γράφει ο Μίλτος στη μητέρα του, ο οποίος ξαναζεί έτσι τον έρωτά του με την Ηλέκτρα και τον τρόμο που βιώνει όποτε αντικρίζει τον μίμο, έναν άντρα που τον στοιχειώνει, ακολουθώντας τον από το περίπτερό του ως το χωριό όπου πηγαίνει με την Ηλέκτρα για να γνωρίσει τον πατέρα της. Ένα έξυπνο καθρέφτισμα και άλλη μια υποδειγματική μίξη ρεαλισμού και φαντασίας που μπλέκουν εξίσου αριστοτεχνικά και τελειώνουν με δυο άρθρα εφημερίδων που ρίχνουν φως στο τι πραγματικά συνέβη, αφήνοντάς με και πάλι άφωνο. Από την άλλη, στην «Άγια Νύχτα», η ιστορία εκτυλίσσεται σ’ ένα φυλάκιο, όπου οκτώ φαντάροι φυλάνε έναν τεράστιο και άδειο χώρο, με κάτι αρχαία Στάγιερ από τη δεκαετία του 1970 και δυο χαλασμένες κεραίες εκπομπής: «Αλλά, εντάξει, έτσι είναι ο στρατός. Ο ορισμός του παραδόξου». Το περιβάλλον εμπνέει φόβο με την ομίχλη, τη σκοτεινιά, τους ύποπτους θορύβους, που δεν είναι πάντα αποτέλεσμα φάρσας. Μια πεθαμένη γριά που ζούσε κοντά στο στρατόπεδο λένε ότι έχει στοιχειώσει το στρατόπεδο κι όσοι, ελάχιστοι, την έχουν δει, έχουν βιώσει ανείπωτες συνέπειες. Με βάση αυτόν τον «αστικό μύθο» ζωντανεύει μια ανατριχιαστική ιστορία με απρόσμενες συνέπειες.

Κυκλοφορούν άραγε βασανισμένες ψυχές γύρω μας; Αν υπάρχουν πνεύματα, πότε κατακτούν τη γαλήνη που αποζητούν; Ή μήπως οι νεκροί ζητούν κάτι πολύ χειρότερο; Ποια είναι τα προτερήματα του εσωτερικού διαλόγου, που κάνουμε με τον εαυτό μας και πόσο διαφέρει από την τρέλα και την παράνοια μια τέτοια κίνηση; Πόσο εύκολα μπορούμε να περάσουμε τα όρια της λογικής και να δημιουργήσουμε εικόνες κι εντυπώσεις που συγκροτούν μια δική μας πραγματικότητα; Είναι αλήθεια ή ψέματα οι «αστικοί μύθοι» της παιδικής μας ηλικίας; Τι θα συμβεί όταν η φρίκη και ο τρόμος γίνουν πραγματικότητα και παίξουν με το μυαλό του ανθρώπου; Οι «Ερασιτέχνες δολοφόνοι» είναι μια συλλογή δυνατών, ατμοσφαιρικών, ανατριχιαστικών και ανατρεπτικών ιστοριών τρόμου και μυστηρίου, σαν αυτές «που λέγονται μόνο τις βροχερές νύχτες πάνω σε κουνιστές πολυθρόνες, μπροστά από κούτσουρα που καίγονται».

Βιβλίο Απώλειες
Συγγραφέας Ιουλία Ιωάννου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια πόλη κοντά στη Λευκάδα, όπου η Μαρία και η Ειρήνη ζουν εντελώς διαφορετικές ζωές: η μία παντρεμένη και ευτυχισμένη, η άλλη ζει μια σοκαριστική στιγμή με απίστευτες επιπτώσεις στη ζωή της αλλά βρίσκει τον άνθρωπο που θα τη φροντίσει και θα την αγαπήσει. Η κόρη της Ειρήνης, Χριστίνα, και η κολλητή της φίλη, Σοφία, ζουν μαζί τους εφηβικούς έρωτες και τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, χωρίς να γνωρίζουν ότι τις συνδέει κάτι πιο βαθύ από μια απλή φιλία. Με έξυπνο τρόπο και άψογο χειρισμό, η συγγραφέας περιγράφει το σήμερα και το χτες των ηρώων της, μας τους παρουσιάζει με αγάπη και ενδιαφέρον, μας τονίζει τα αδύναμα και τα δυνατά σημεία του καθενός, χωρίς υπερβολές και αναληθοφάνειες. Χτίζει ένα πολύ όμορφο φόντο μέσα στο οποίο ζουν και κινούνται, μας συστήνει έναν κύκλο προσώπων που αλληλεπιδρούν με τις πρωταγωνίστριες, πρόσωπα μοχθηρά και πρόσωπα αγγελικά, που θα φέρουν απανωτές ανατροπές στην καθημερινότητα των δύο γυναικών.

Μπορώ να πω πως με λύπη μου σχεδόν στη μέση του βιβλίου δίνεται η λύση για τις περισσότερες από αυτές τις ιστορίες και αρχίζει μια χαλαρή αφήγηση που ρίχνει το βάρος στις ζωές των παιδιών των δύο γυναικών κυρίως, χωρίς να αφήνει όμως και τη Μαρία και τη Χριστίνα απ’ έξω. Πάντως, σχεδόν αμέσως, το σκοινί της αφήγησης τεντώνεται ξανά με νέες ιστορίες και νέους χαρακτήρες, μόνο και μόνο για να ανακαλύψουμε ότι κανείς δε γλυτώνει από το παρελθόν! Έτσι λοιπόν, η κυρία Ιωάννου, ένα σεντούκι αναμνήσεων, ιστοριών και αφηγήσεων από τον δικό της κύκλο, μας περιγράφει με κομψό και κάπου κάπου λυρικό τρόπο ιστορίες, πάθη και μίση, χωρίς περιττολογίες και χάσματα ενώ με την ιδιαίτερη δεξιοτεχνία που ανέφερα ανωτέρω τεντώνει ξανά τον καμβά της πλοκής στις πραγματικές του διαστάσεις!

Μακάρι να μπορούσα να αναφέρω περιστατικά από την πλοκή για να τεκμηριώσω τα σημεία που μου άρεσαν και να αποδείξω πόσο διαφορετική είναι η αφήγηση των ιστοριών από άλλα μυθιστορήματα που έχω διαβάσει ως τώρα αλλά δεν πρέπει να το κάνω. Θα τονίσω όμως κάποια επιμέρους πράγματα ώστε να ανακαλύψει μόνος του ο αναγνώστης πόσο διακριτικά και όμορφα κουμπώνουν αυτά στην κεντρική ιστορία:

–    Μου άρεσε η δολοπλόκα Άβα, ο σκοτεινός κόσμος στον οποίο καλείται να ζήσει και το μίσος που συσσωρεύει για ένα συγκεκριμένο πρόσωπο
–    Με εξόργισε ο Απόστολος, καθηγητής σε λύκειο που δε διστάζει να οδηγεί τις μαθήτριές του στο κρεβάτι (άραγε, υπόνοια για τον εξίσου κακό Απόστολο από την «Πρόβα του νυφικού»; ), μια μορφή που χάνεται στον χρόνο και όταν έρχεται η ώρα του ζει μια εμπειρία ζωής
–    Μου άρεσε ο καλοκάγαθος Λάμπης, που μου έδειξε πόσο μπορεί να αγαπήσει κάποιος μια γυναίκα, αδιαφορώντας για την κοινωνική κατακραυγή
–    Μου άρεσε η ιστορία της Ευανθίας και της Ζωής, γιατί μου έδειξε πόσο δύσκολο είναι να ζει κανείς σε αναπηρικό καροτσάκι και ταυτόχρονα να έχει μεγαλείο ψυχής

Θα μπορούσα να γράψω και πολλά ακόμη, όμως πιστεύω ότι κατάφερα να μεταδώσω ένα μέρος των αισθημάτων που μου γέννησε το νέο βιβλίο της κυρίας Ιωάννου. Είναι ένα υπέροχο μυθιστόρημα, γεμάτο καλολογικά στοιχεία, ζωντανές και σκληρές σκηνές, εξισορροπημένη ένταση στο κείμενο (από τη σφιχτοδεμένη, γεμάτη αγωνία πλοκή στη χαλαρή, όχι περιττή, αφήγηση, με ένα ιδανικό δέσιμο στο φινάλε). Πιστεύω πως είναι τόσο καλά ενορχηστρωμένο που κάλλιστα θα μπορούσε να γίνει τηλεοπτική σειρά, γιατί οι πρωταγωνιστές, οι σχέσεις τους, ο ρόλος τους στον χωροχρόνο, είναι έτσι δοσμένα που θα μπορούσαν με τον κατάλληλο χειρισμό και διασκευή να κάνουν να νιώσει το κοινό μεγάλη αγωνία για τις τύχες και την εξέλιξή τους αλλά ταυτόχρονα να προσφέρουν και σημαντικά κοινωνικά μηνύματα που σπανίζουν στην εποχή μας από μια σειρά.

Οι «Απώλειες» είναι ένα μυθιστόρημα για τις απώλειες στη ζωή μας και τις συνέπειές τους, για τις απώλειες στον έρωτα και τη δύναμη που μας αφήνουν, για τις απώλειες που σηματοδοτούν σα φάροι την πορεία της ζωής μας.

Βιβλίο Το παράθυρο της Νεφέλης 
Συγγραφέας Σπύρος Πετρουλάκης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο βιβλίο διαβάζουμε για τη ζωή της Νεφέλης, ενός κοριτσιού που απήχθη ξαφνικά από τη Λευκάδα όπου περνούσε τις διακοπές της, για χρόνια ζούσε έγκλειστη σε ένα σπίτι με μια τρελή «μάνα» κι έναν μέθυσο «πατέρα», όμως κατάφερε να ξεφύγει από αυτόν τον κλοιό και να ζήσει μια ζωή γεμάτη αγώνα, θυσίες, στερήσεις για ένα παράθυρο στον ήλιο! Έντονες σκηνές, καθημερινοί διάλογοι, άψογος χειρισμός της πλοκής, δυνατά και αντιφατικά συναισθήματα για όλους ανεξαιρέτως τους χαρακτήρες, ανατροπές, συγκίνηση, ανθρωπιά, ένταση, αγωνία, ένα καταπληκτικό και αδιάσπαστο σύνολο που θα αγαπήσει και ο πιο δύσκολος αναγνώστης!

Η Νεφέλη, ή Ιωάννα Ιωάννου, είναι η μία από τις δύο κόρες του μεγαλογιατρού Κώστα Ιωάννου και της Ελένης. Όταν το 1996 θα πάνε για διακοπές στη Λευκάδα, η ζωή τους θ’ αλλάξει για πάντα. Οι Λευκαδιώτες Γιάννης και Ματίνα Λογοθέτη αγωνίζονται να αποκτήσουν παιδί αλλά η τύχη δεν τους χαμογελά. Η Ματίνα αγγίζει την τρέλα και απάγει την Ιωάννα, την οποία βαφτίζει Νεφέλη, λόγω του επίκαιρου τότε τραγουδιού της Χαρούλας Αλεξίου. Ο συγγραφέας δε διστάζει να περιγράψει με πειστική αληθοφάνεια τις δύσκολες στιγμές του αθώου κοριτσιού σε αυτήν την οικογένεια, που το έσκασε και κρύφτηκε στην Αθήνα. Καβγάδες, γκρίνια, ανεργία, μιζέρια, κι ο φόβος της φυλακής οδηγούσαν σε ομηρικούς καβγάδες και ασταμάτητο ξύλο του παιδιού. Όταν η Ματίνα μένει έγκυος στον Αναστάση παρατά τη Νεφέλη να μεγαλώνει μόνη της μες στο σπίτι. Κι όμως, αυτό το κοριτσάκι βρίσκει διέξοδο και γεμίζει αισιοδοξία, δύναμη και ελπίδα ζωγραφίζοντας! Γεμίζει το δωμάτιό της χρώματα και σκηνές αξεπέραστης κομψότητας, κάτι που τραβά το ενδιαφέρον της καθηγήτριάς της των καλλιτεχνικών, της Αντιγόνης. Κι αυτή είναι μόνο η αρχή!

Οι πρώτες σελίδες με την παιδική κακοποίηση ίσως φτάσουν στα όριά τους τους αναγνώστες λόγω των καταστάσεων που περιγράφονται, όμως αυτό με πείσμωσε να συνεχίσω την ανάγνωση, περιμένοντας ότι αυτό το κοριτσάκι θα μεγαλώσει και κάποια στιγμή θα γνωρίσει και τους αληθινούς της γονείς και μπλα, μπλα, μπλα. Κι όμως, ο συγγραφέας προσπερνά έξυπνα τον σκόπελο του λαϊκού μελοδράματος, κάτι που ήδη έχει κάνει από την αρχή, με τις μετατοπίσεις από το παρόν στο παρελθόν, κάτι που κορυφώνει την αγωνία για το πώς φτάνει η πλοκή σε αυτήν την κορύφωση. Ο στιβαρός λόγος, η πλαστικότητα των ηρώων, η μεστή επιδεξιότητα στον χειρισμό της ιστορίας, στοιχεία που διέπουν το ταλέντο του συγγραφέα, παρασέρνουν το μυθιστόρημα μακριά από τυπικότητες, ανοησίες, μελό και το ανεβάζουν ένα σκαλί πιο πάνω! Και μου κάνει ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση που αυτή η ευαισθησία για την παιδική κακοποίηση, η αγάπη για τη μικρή Νεφέλη πηγάζει από αντρική ψυχή! Σπάνια έχω δει άντρα να καταφέρνει τόσο ικανοποιητικά να αποδώσει στο χαρτί συναισθήματα που πηγάζουν κυρίως από τη γυναικεία καρδιά! Διπλά συγχαρητήρια και γι’ αυτό!

Όταν άρχισα να διαβάζω την ιστορία της Νεφέλης από την εφηβεία και μετά, που άνοιξε τα φτερά της μακριά από το κολαστήριο που ζούσε, αναρωτιόμουν πού το πήγαινε ο κύριος Πετρουλάκης. Όταν έχεις γεμίσει τόσες σκέψεις, τόσες εικόνες και τρέμουν τα χέρια σου όταν γυρνάς τις σελίδες, πώς γίνεται το μυθιστόρημα να μετατρέπεται σε ρομάντσο και η Νεφέλη να αρχίζει να γνωρίζει έρωτες και άντρες; Κι όμως, βιάστηκα να κατακρίνω την εξέλιξη της πλοκής! Αν και μακρηγορεί αρκετά ως σύνολο, το κείμενο είναι τόσο καλογραμμένο που δεν αγανάκτησα, γιατί καμία πρόταση και κανένα κεφάλαιο δεν ήταν περιττό! Δοκίμασα να προσπεράσω μερικές σελίδες όμως έχασα τη ροή κι αναγκάστηκα να γυρίσω πίσω! Αθήνα, Αίγινα, Ρόδος, Κάσος, Φλωρεντία είναι οι τόποι όπου ο συγγραφέας τοποθετεί τους ήρωές του και ταξιδεύει τους αναγνώστες.

Θα βρει η Ματίνα τους πραγματικούς της γονείς; Πόσο πολύ θα τη στηρίξουν η δασκάλα της, Αντιγόνη, η αδερφή της, Μελιτίνη, και η φίλη της αδερφής της, Αρετή; Πόσο σημαντικά θα είναι τα εφόδια της αισιοδοξίας και της ψυχικής δύναμης που συγκεντρώνει όλα αυτά τα χρόνια η Νεφέλη όταν θα βρεθεί αντιμέτωπη με τον εφιάλτη της λευχαιμίας; Τι απέγιναν οι άνθρωποι που την άρπαξαν από τους γονείς της και ο αυτιστικός Αναστάσης, που ηρεμεί μόνο με το νανούρισμά της; Ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα, πολυπρόσωπο και πολυεπίπεδο, με το πιο συγκλονιστικό και ολοκληρωμένο τέλος που έχω διαβάσει! Άραγε, θα καταφέρει ο συγγραφέας σε επόμενο έργο του να ξεπεράσει τον ίδιο του τον εαυτό; Αυτό εγώ το υποστηρίζω σθεναρά και ανυπομονώ για το επόμενο δημιούργημά του!

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Κοίταξε την Αντιγόνη στα μάτια με μια χαρά που, αν μπορούσε να τη μοιραστεί, θα γινόταν ευτυχισμένη όλη η πλάση» (σελ. 106).

«…ενώ από το σκυμμένο κεφάλι τα δάκρυα έσταζαν κάτω στη γη, στο προαύλιο του σχολείου…Δάκρυα που γύρευαν να εισδύσουν στο σκληρό τσιμέντο και να το διαλύσουν μεμιάς. Κι έπειτα να περάσουν στο χώμα, να το μουσκέψουν, να το ποτίσουν, ώσπου να φυτρώσει ένα δέντρο τόσο μεγάλο, που θα μπορούσε να σκεπάσει όλο τον κόσμο. Και τον ουρανό με τ’ αστέρια του. Κι από τα κλαδιά του δε θα έβγαιναν άνθη και φύλλα παρά μόνο παιδικοί αναστεναγμοί. Αναστεναγμοί και θλίψη. Θλίψη και πόνος. Όλος ο πόνος που έκρυβε μέσα τη αυτή η τοσηδά ψυχούλα» (σελ. 116).

«Τα κοχύλια άστραψαν για μια στιγμή στο φως, σαν τα άστρα του νυχτερινού ουρανού, πριν πέσουν. Ενός ουρανού που το άστρο της Νεφέλης έλειπε από πάνω του» (σελ. 152).

«Η φλόγα του κεριού έχει απίστευτη δύναμη. Καίει εξαφανίζοντας το ίδιο το σώμα που την κρατά ζωντανή. Μα μόλις τα καταφέρει, δεν έχει χρόνο να θριαμβολογήσει. Τελειώνει κι εκείνη. Σβήνει. Κι έτσι το ταπεινό κεράκι αποκτά την ίδια απαράμιλλη δύναμη με τη φωτιά» (σελ. 339).

ΥΓ. Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο captainbook στις 29 Δεκεμβρίου 2014 και είναι το πρώτο βιβλίο της συνεργασίας μου με τις εκδόσεις Μίνωας.

Βιβλίο Η Φλώρια των νερών
Συγγραφέας Ισμήνη Καπάνταη
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Ιστορικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

«Η Φλώρια των νερών» είναι ένα λυρικό μυθιστόρημα που με ταξίδεψε στην Ήπειρο των χρόνων που ακολούθησαν την Άλωση της Κωνσταντινούπολης και μου περιέγραψε τόσο όμορφα και παραστατικά τόπους, ανθρώπους, αντιλήψεις και νοοτροπίες. Με την αγαπημένη λυρική γραφή της κυρίας Καπάνταη, με μια ευρηματική αφήγηση που με ταξίδεψε πότε στο παρόν και πότε στο παρελθόν, φωτίζοντας κάθε τόσο και διαδοχικά κομμάτια της ζωής της Φλώριας και της καθημερινότητας στο παλάτι πριν και μετά την Ισαβέλλα και με μια ιστορία που ακροβατεί ανάμεσα στον ρεαλισμό και στη μαγεία της τσιγγάνικης φυλής, αγκάλιασα χωρίς δεύτερη σκέψη το βιβλίο αυτό και το άφησα να με παρασύρει στα κούρσα των πειρατών, στα σκοτεινά και στα φωτεινά μέρη ενός παλατιού, στις συμμαχίες που επισυνάπτονταν για αντίσταση στον κατακτητή τόσο γρήγορα όσο και καταπνίγονταν στο αίμα.

Η Ισαβέλλα και η Φλώρια δεν είναι χάρτινες και τυποποιημένες περσόνες τηλεοπτικής καθημερινής σειράς, δεν ξεκατινιάζονται, δε στήνουν παγίδες η μία στην άλλη για να κυριαρχήσει κάποια στην καρδιά του Ρωμανού, αντίθετα φωτίζονται συγκεκριμένες πτυχές του χαρακτήρα τους, ξεδιπλώνονται σημαντικά περιστατικά και συγκροτείται μια ιστορία ολοκληρωμένη, με συνέχεια και συνέπεια. Οι ανατροπές, οι αλλαγές, ο φόβος, το σέβας εναλλάσσονται καθ’ όλη τη διάρκεια του μυθιστορήματος και επιφέρουν αλλαγές στην αντίληψη και στα συναισθήματα των πρωταγωνιστριών. Η αντιπαλότητα είναι οξεία, κοφτερή και με άσχημες συνέπειες, μόνο που η Φλώρια σταδιακά δείχνει μια υποχώρηση που σε δεύτερο πλάνο κρύβει μια άφθαστη αυτογνωσία και έναν ανυπέρβλητο ηρωισμό.

Όλα τα πρόσωπα, από τον ζωγράφο του παλατιού ως τη γριά τσιγγάνα Φοφολίνα, από την Ευσέβεια ως τον Λουκά, γιο του άρχοντα από προηγούμενο γάμο, είναι διαλεγμένα σωστά, τοποθετημένα καίρια στους άξονες της ιστορίας και η αντιμετώπισή τους από τη συγγραφέα είναι ακριβοδίκαιη. Ίσως ξενίσει το γεγονός πως η κόρη της Φλώριας, Αγνή, εμφανίζεται και εξαφανίζεται από την πλοκή χωρίς περαιτέρω πληροφορίες όμως το βιβλίο «Εμείς έχουμε εμάς» είναι ακριβώς η ιστορία της κοπέλας αυτής (τα δύο βιβλία διαβάζονται και ανεξάρτητα).

«Η Φλώρια των νερών» είναι άλλο ένα δείγμα της εξαίσιας γραφής και της διαφορετικής ματιάς της κυρίας Καπάνταη πάνω στην Ιστορία που με παρέσυρε στους ρυθμούς της και με ταξίδεψε σε άλλες εποχές, τόσο καλά μελετημένες και σωστά δοσμένες.