Βιβλίο Χωρίς γυρισμό 
Τίτλος πρωτοτύπου Never coming back
Συγγραφέας Tim Weaver
Μεταφραστής Αντώνης Γιαννούλης
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το νέο μυθιστόρημα του Tim Weaver συνδέεται άμεσα με τα προηγούμενα, με τον Κολμ Χίλι και τον Ντέιβιντ Ρέικερ να βιώνουν τις συνέπειες από την περιπέτειά τους με τον Αφανιστή. Ο Κολμ Χίλι απολύθηκε πλέον από την αστυνομία και κατέφυγε πριν τέσσερις μήνες στο Ντέβον, σ’ ένα σπίτι που ανήκει στον Ντέιβιντ Ρέικερ, αφήνοντας πίσω την παλιά του ζωή. Προσπαθεί να καταλάβει τι θα κάνει από δω και πέρα χωρίς την κόρη του, παραμένει κλεισμένος στον εαυτό του και μιλάει μόνο όταν πρέπει, στοιχεία που τον ενσωματώνουν στην ηρεμία και στη σιγουριά του τόπου. Ταυτόχρονα, σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, ο Ντέιβιντ Ρέικερ ξαναζεί τη σύντομη μεταθανάτια εμπειρία του όταν ο δολοφόνος του προηγούμενου βιβλίου τον μαχαίρωσε λίγο καιρό πριν τελικά συλληφθεί. Ο ερευνητής έχει καταφέρει να επιβιώσει οπότε το χρέος του απέναντι στους εξαφανισμένους, η ευθύνη που αυτόβουλα έχει αναλάβει να τους ξαναφέρνει στο φως, η θλίψη των οικείων για τους ανθρώπους που είχαν χάσει και χαθεί, η ανάγκη τους να επιμείνουν και να κρατηθούν, όλα αυτά κάνουν πλέον πιο έντονη και επιτακτική την παρουσία τους: «Οι εξαφανισμένοι υπήρχαν ακόμα στη ζωή μου» (σελ. 39).

Η συγκατοίκηση με τον Χίλι στο πατρικό του δεν είναι εύκολη παρά τα κοινά βιώματά τους: κι οι δύο υπέστησαν απώλειες και έχασαν αγαπημένους ανθρώπους, ο Ρέικερ χρωστάει τη ζωή του στον Χίλι, γενικά όμως έχουμε μια φιλία ή δεσμό εντελώς απροσδιόριστο, αφού ο Ρέικερ δεν έχει καταλάβει τα αίτια της φιλικότητας του Χίλι απέναντί του. Το πτώμα θα ταράξει την ηρεμία τους, αφού καλείται ο Χίλι στον τόπο του εγκλήματος για να δει τη σορό και να καλέσει το Εγκληματολογικό και τον Τομέα Διερεύνησης Εγκλημάτων, κάτι που φέρνει τον αρχιεπιθεωρητή Κόλιν Ρόκασλ και τον αστυφύλακα Στούαρτ Μακίνες στο προσκήνιο. Στην πορεία των ερευνών ο Χίλι γεμίζει πίκρα όταν συνειδητοποιεί πως οι δεσμοί του με την αστυνομία έχουν κοπεί οριστικά, αφού κανείς δεν έχει κρατήσει επαφή μαζί του για τους λόγους που είδαμε στο προηγούμενο βιβλίο κι έτσι ο Ρέικερ έρχεται αντιμέτωπος με το διπλό του πρόσωπο: υποστηρικτικός και βοηθητικός αλλά και θυμωμένος και απρόθυμος, με συναισθήματα ικανά να γκρεμίσουν ό,τι έχει χτίσει σε αποτελεσματικότητα.

Ταυτόχρονα, ο Ρέικερ αποφεύγει την πρώην του, Λιζ, με την οποία χώρισαν στο προηγούμενο βιβλίο και πέρασε τους δύο πρώτους μήνες στο Ντόβερ προσπαθώντας να ζήσει ξανά ενώ τους δύο τελευταίους ψάχνοντας πού θα πήγαινε στη συνέχεια, ώσπου φτάνει στην πόρτα του η Έμιλι Κέιν, ο εφηβικός του έρωτας, και του αναφέρει πως η αδελφή της, Κάρι, ο άντρας της, Πολ και οι κόρες τους Μπελ και Λιβ εξαφανίστηκαν χωρίς ίχνη, αφήνοντας το φαΐ να μαγειρεύεται, το τραπέζι στρωμένο, τα κινητά τους στο σπίτι. Ο Ρέικερ ξέρει πως δεν πρέπει να δεχτεί την υπόθεση, δεν είναι έτοιμος ψυχολογικά και σωματικά, η συζήτηση όμως τον κάνει να νιώθει επιτέλους φυσιολογικός. Παράλληλα επιστρέφουμε στο παρελθόν για να γνωρίσουμε την Κάρι και την οικογένειά της από πρώτο χέρι και τα ερωτήματα πληθαίνουν: πώς και γιατί έφυγαν αφήνοντας τα πάντα στη μέση; Γιατί τα παιδιά είχαν 18 χρόνια διαφορά; Πώς τα απέκτησαν οι γονείς τους; Ποιες ήταν οι σχέσεις του Πολ Λινγκ με καταγωγή από το Χονγκ Κονγκ με την Αγγλία, πώς γνώρισε και πώς παντρεύτηκε τη γυναίκα του; Έχει σχέση η εξαφάνισή τους με το πτώμα στο Ντόβερ; Τι απεικονίζει μια εξαφανισμένη φωτογραφία και γιατί πρέπει να καταστραφεί για πάντα; Ποιοι είδαν την οικογένεια, σε ποια σημεία και πόσο αξιόπιστοι είναι; Ήταν μαζί ή χωριστά τα μέλη της; Πώς συνδέονται όλα αυτά με το Λας Βέγκας και μια μυστηριώδη παρέα πλούσιων και επιτυχημένων αντρών;

Οι παραπάνω πληροφορίες είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου αφού η νέα υπόθεση του Ντέιβιντ Ρέικερ είναι πολυδιάστατη και αρκετά περίπλοκη. Η πορεία ερευνών του Ρέικερ πάει αργά και ακολουθούμε βήμα προς βήμα τα ίχνη της οικογένειας πριν χαθεί, ψάχνουμε την ταυτότητα του πτώματος, ακολουθούμε τις μαρτυρίες για τα εξαφανισμένα μέλη της οικογένειας μόνο και μόνο για να πέσουμε σε αδιέξοδο, σε συμπτώσεις ή σε διαστρεβλώσεις ενώ ταυτόχρονα ταξιδεύουμε στο μακρινό Λας Βέγκας λίγο καιρό πριν τα γεγονότα και το κάθε κομμάτι του παζλ μπαίνει αργά και βασανιστικά στη θέση του. Πρόκειται για μια έξυπνη πλοκή και μια καλοσχεδιασμένη ιστορία τόσο πυκνογραμμένη που κάποιοι θα τη θεωρήσουν χορταστική και κάποιοι κουραστική. Και στις δύο περιπτώσεις σίγουρα θα μπορούσαν να λείπουν αρκετές από τις εκτεταμένες περιγραφές τόπων και ψυχοσυναισθημάτων, μιας και η κεντρική ιδέα είναι αρκετά ενδιαφέρουσα από μόνη της, πόσο μάλλον όταν αποκαλύπτεται με κλιμακούμενη αγωνία, απανωτές ανατροπές και διαρκείς εκπλήξεις. Ακόμη κι όταν η εικόνα ολοκληρώνεται μένει εκτός ένα σημαντικό κομμάτι που επίσης αποκαλύπτεται σταδιακά, με το μυστήριο να πυκνώνει από σελίδα σε σελίδα. Δεν κουράστηκα και δεν απογοητεύτηκα γιατί η ιστορία είναι άρτια, καλοσχεδιασμένη και πρέπει να δοθεί με τον κατάλληλο τρόπο στον αναγνώστη, παρ’ όλ’ αυτά ένιωσα «μπουκωμένος» από τον όγκο των γεγονότων, των περιστατικών και των παράλληλων ώσπου να ενωθούν ιστοριών. Ένα μεγάλο πλεονέκτημα του βιβλίου είναι πως αυτό που κρύβεται πίσω από τη φωτογραφία είναι ένα ιστορικό γεγονός για το οποίο έχω διαβάσει και σε άλλα αστυνομικά μυθιστορήματα, οι κρίκοι που χρησιμοποιεί όμως ο συγγραφέας είναι πρωτότυποι και διαφορετικοί. Εν κατακλείδι, το «Χωρίς γυρισμό» είναι μια συναρπαστική, μεστή περιπέτεια γεμάτη αλυσιδωτές αντιδράσεις, ερωτήματα που αργούν να απαντηθούν, πολλά διαδοχικά βήματα επίλυσης κι ένα διαρκές παιχνίδι μυαλού για τον αναγνώστη. Είναι σίγουρα μια διαφορετική πρόταση από τον Tim Weaver που με κέρδισε και με άφησε ικανοποιημένο παρά τη μεγάλη της έκταση.

Βιβλίο Δεκαοκτώ σκαλιά 
Συγγραφέας Τατιάνα Τζινιώλη
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πηγή
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το κείμενο είναι αληθινό, άμεσο και ολοζώντανο. Κινηματογραφικό στυλ, έντονες και ρεαλιστικές σκηνές, καθημερινοί διάλογοι, αληθινοί χαρακτήρες, ό,τι αγαπάει κανείς δηλαδή στην Ελληνίδα Cecilia Ahern είναι εδώ. Αν και άρρεν αναγνώστης το βιβλίο το ρούφηξα ως το τέλος ακριβώς λόγω του υφολογικού στυλ της συγγραφέως που δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Με τον γνωστό κινηματογραφικό, ρεαλιστικό και βαθιά ανθρώπινο τρόπο γραφής της ετοίμασε δύο ερωτικές ιστορίες με τα σκαμπανεβάσματά τους, με τις αναποδιές τους και με τα εμπόδια που προκύπτουν στην πορεία. Ξεδιπλώνει και αναλύει όλες τις ψυχολογικές παραμέτρους σαν παραμύθι, εύληπτα και καταιγιστικά κι ενώ θα μπορούσε να ξεφύγει σε πολλά σημεία ή να μην καταφέρει να περιγράψει σωστά τον ψυχικό κόσμο των πρωταγωνιστών, έχει τη σύνεση, την εμπειρία και το γνώθι σαυτόν να παραμείνει πιστή στην κεντρική ιδέα της ιστορίας και να μην παρασυρθεί επ’ ουδενί. Δίνει φωνή σε κάθε είδους συναισθήματα που βιώνουμε όλοι σε μια σχέση και καταφέρνει να εκφράσει με λέξεις ό,τι μας τυραννάει και δεν μπορούμε να το κατονομάσουμε.

Η Ολίβια ζει στη Βοστώνη, σε διαμέρισμα-δώρο των γονιών της για την αποφοίτησή της, εργάζεται πολλές ώρες σε εστιατόριο και ως δεύτερη δουλειά απασχολείται ως γραφίστας. Γειτόνισσα και φίλη της είναι η Έμμα, που μένει στον από πάνω όροφο και μοιράζονται πολλά κοινά. Εδώ κι ένα χρόνο ο Τζούλιαν μετακόμισε δίπλα στην Ολίβια κι έχει ενεργή σεξουαλική ζωή και έντονα μουσικά ακούσματα, πράγματα δηλαδή που θα ενοχλήσουν σύντομα την κοπέλα. Ο Τζούλιαν επέστρεψε στη Βοστώνη γιατί η αγχωτική ζωή στο Μανχάταν δεν του ταίριαζε και τώρα εργάζεται σε εταιρεία δημοσίων σχέσεων. Τα Σαββατοκύριακα διασκεδάζει με γνωριμίες της μιας βραδιάς, έχει ελάχιστες φιλικές επαφές με συναδέλφους και μόνοι φίλοι είναι τα αδέλφια του, Σάρον και Κάρτερ. Η Ολίβια κι ο Τζούλιαν ερωτεύονται με την πρώτη ματιά και δέχονται να βρίσκονται μόνο τα Σαββατοκύριακα, κάτι που όμως σύντομα θα τους γεμίσει πόθο και λαχτάρα. Ποιο θα είναι το φιτίλι που ίσως τινάξει στον αέρα αυτήν την πρωτότυπη επαφή; Τι πραγματικά φοβούνται και οι δύο και πόσο εύκολα θα μπει ανάμεσά τους; Τι θα συμβεί στις ζωές τους αν τελικά ισχύσει ο εγωισμός και τα κομμάτια δεν κολλήσουν ποτέ ξανά; Άλλωστε, ο Τζούλιαν έχει τραυματιστεί ψυχολογικά από τη σχέση του με τη Χάρλοου και γι’ αυτό οχυρώθηκε πίσω από αυτόν τον τρόπο ζωής. Σύντομα όμως, έστω κι έτσι όπως θέλει η Ολίβια, μπαίνουν σε μια οικεία ρουτίνα που θυμίζει αυτό που θέλουν κι οι δύο να αποφύγουν ο καθένας για τους δικούς του λόγους.

Πόσο γέλασα με τις πρώτες τους επαφές, τους τόσο αντίθετους χαρακτήρες, τις διαφορετικές σκέψεις που έκανε ο ένας για τον άλλον, πόσο αληθινοί είναι οι διάλογοι, πόσο ρεαλιστικές και φυσιολογικές οι καταστάσεις! Εκείνος διασκεδάζει με τη συμπεριφορά της, προσέχει τα ιδιαίτερα μάτια της, χαμογελάει στη σκέψη της κι εκείνη του φέρεται απότομα, ακατάδεκτα. Μετά το πρώτο ραντεβού, μια λέξη που εκείνος δεν χρησιμοποίησε ποτέ, η Ολίβια από φόβο για τα αισθήματά της τον αποφεύγει κι ο Τζούλιαν νιώθει ανόητος που περιμένει πάνω από το τηλέφωνό του για μια της κλήση ή έστω ένα μήνυμα. «Εκνευρίζομαι με εκείνη που έχει εξαφανιστεί και με εμένα που με νοιάζει» (σελ. 70). Ναι, φυσικά και προχωράμε παρακάτω, δεν είναι όμως αυτό το ζητούμενο αλλά η συμφωνία τους: κάνουν ό,τι θέλουν τις καθημερινές αλλά τα Σαββατοκύριακα θα είναι δικά τους. Είναι όμως αυτό το πράσινο φως για ελεύθερη σχέση; «Αν ο κανόνας του Σαββατοκύριακου μας βοηθήσει να έχουμε μια τέλεια σεξουαλική ζωή χωρίς τα προβλήματα και τις απαιτήσεις που φέρνει μια σχέση, τότε ας είναι» (σελ. 95).

Στο δεύτερο μέρος, γνωρίζουμε τον Κάρτερ, που δέχεται να πάνε εκδρομή στο Λας Βέγκας όλοι μαζί τ’ αδέλφια με τις σχέσεις τους, οπότε η Σάρον καλεί και την Έμμα, την κολλητή της Ολίβια, μπας και πιέσει λίγο τα πράγματα και τους ψήσει να τα φτιάξουν. Με το ίδιο αφηγηματικό μοτίβο με τις εναλλάξ πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις παρακολουθούμε και τις δικές τους ψυχολογικές διακυμάνσεις, αισθήματα, σκέψεις κλπ. στην προσπάθειά τους να γνωριστούν καλύτερα και να δουν αν ταιριάζουν. Μόνο που μετά από ένα άγριο βράδυ μεθυσιού παντρεύονται, χωρίς να θυμούνται τίποτα την επόμενη μέρα! Γάμος σε μια πολιτεία διάσημη σε όλο τον κόσμο για τις λάθος αποφάσεις! Τελικά πώς θα εξελιχθεί η σχέση τους; Γιατί η Έμμα αποφεύγει τον Κάρτερ; Πόσο δύσκολο είναι να γκρεμίσουμε τα τείχη γύρω από τις φοβίες μας και να κάνουμε «ένα άλμα πίστης»; «Δεν πρέπει να αφήνουμε τον φόβο για το τέλος να ορίζει το παρόν» (σελ. 245).

Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στη Βοστώνη με τα δύο μεγάλα πάρκα της, τον Δημόσιο Κήπο και τον Boston Common, με τους δρόμους της, με το αξεπέραστο αρχιτεκτονικό της στυλ που συνδυάζει τους ουρανοξύστες της αμερικανικής μεγαλούπολης και την ευρωπαϊκή τεχνοτροπία, αφού είναι από τις πρώτες πόλεις που δημιουργήθηκαν και άρα είναι πιο κοντά στο στυλ της Νέας Αγγλίας αλλά και στο διαμετρικά αντίθετο Λας Βέγκας, στο οποίο μας ταξιδεύει στη συνέχεια η συγγραφέας: «Εκεί που το χρήμα ρέει άφθονο όλη μέρα και τα πάντα έχουν ως στόχο τον εντυπωσιασμό» (σελ. 205), καμία σχέση δηλαδή με την κλασική και διαχρονική ομορφιά της Βοστώνης. Έτσι το κείμενο βρίθει ρεαλισμού και προσεγμένων λεπτομερειών που κάνουν απόλυτα αληθινούς όλους τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος, οι οποίοι αντιδρούν, φέρονται και σκέφτονται μέσα σε μια σχέση όπως όλοι μας, με τις ανασφάλειές τους, με τις φοβίες τους, με την αγωνία τους, με όλα όσα γεμίζει μια ευτυχισμένη ζωή τις καρδιές όλων μας. «18 σκαλιά» χωρίζουν τον κάθε όροφο της πολυκατοικίας όπου μένουν οι ήρωες του βιβλίου, το μόνο εμπόδιο ανάμεσά τους, μιας και περνάνε όμορφες αλλά και δύσκολες στιγμές, ευτυχισμένες μέρες και αξημέρωτες νύχτες, γεμίζουν φιλιά και πάθος τις σελίδες αλλά σκέφτονται και το αύριο, ακόμη και με πεισματική εμμονή που απεκδύει τον έρωτα από τη μαγεία του. Είναι ένα δυνατό, τρυφερό και ρομαντικό μυθιστόρημα με διαχρονικές αλήθειες και χαρακτήρες που αγαπάς από την αρχή.

Βιβλίο The King
Τίτλος πρωτοτύπου The King
Συγγραφέας-Σχέδιο  Rich Koslowski
Μεταφραστής Γαβριήλ Τομπαλίδης
Κατηγορία Graphic novel
Εκδότης Μικρός Ήρως
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο δημοσιογράφος Πολ Έρφουρτ φτάνει στο Λας Βέγκας το 2005 για να πάρει συνέντευξη από τον Βασιλιά, έναν άντρα που ξεσηκώνει ήδη το κοινό επί έξι μήνες αλλά χωρίς να έχει μιλήσει δημόσια σε κανένα έντυπο ή ραδιοτηλεοπτικό μέσο. Γιατί λοιπόν έσπασε τη σιωπή του τώρα και γιατί κάλεσε το συγκεκριμένο άτομο, που κάποτε έγραφε φανατικά για τον βασιλιά του rock n’ roll αλλά κάποια στιγμή σταμάτησε; Πώς ο θάνατος του Έλβις και η αγάπη του κόσμου ενέπνευσαν τον Βασιλιά να ξεκινήσει μια νέα καριέρα και να γίνει ο θεός του τραγουδιού; Μήπως δεν είναι μιμητής αλλά ο ίδιος ο Έλβις; Έγινε θεός τελικά; Και πώς εξηγείται αυτό; Γιατί ο Πολ σταμάτησε να πουλάει κείμενά του; Γιατί στέρεψε από έμπνευση;

«Όταν δεν πιστεύουν πια σε σένα δεν υπάρχεις», αυτό είναι το κυρίαρχο μότο του graphic novel και η κεντρική ιδέα της όλης ιστορίας. Υπάρχει αγωνία για την αληθινή ταυτότητα του πρωταγωνιστή αλλά στην πορεία της ανάγνωσης ξεπετάγονται και ενδιαφέρουσες ιδέες που με έβαλαν σε σκέψη και δείχνουν πως ο δημιουργός Rich Koslowski δούλεψε πολύ πάνω στο κείμενο. Είναι τελικά ο Βασιλιάς ο αληθινός Έλβις ή όχι; Χρειαζόμαστε όμως απόδειξη γι’ αυτό; Όπως και στη θρησκεία, όχι: «Η θρησκεία δεν είναι γεγονότα και αποδείξεις, είναι πίστη. Και με την πίστη πρέπει να υπάρχει και η αμφιβολία… Αν αποδείξω ποιος είμαι, τέρμα το μυστήριο. Μετατρέπεται σε γεγονός. Επιστήμη. Η επιστήμη δεν είναι θρησκεία» (σελ. 154-155). Επομένως, ο δημοσιογράφος θα πιστέψει «όταν και εάν θα είναι έτοιμος»! «Όταν είσαι έτοιμος ν’ ανοίξεις τα μάτια σου τότε επιτέλους θα δεις», όπως του λέει ο Βασιλιάς λίγες σελίδες πριν.

Εκτός από τον Βασιλιά, έχουμε και τη Μαφία του Μέμφις, μια παρέα ετερόκλητων ατόμων που περιτριγυρίζουν τον τραγουδιστή και εκτελούν τις εντολές του. Έχουμε έναν θρησκόληπτο, έναν ταχυδρόμο, μια πρώην εξαρτημένη στριπτιζέζ, έναν πρώην εθισμένο στον τζόγο με ναπολεόντειο σύνδρομο, δύο χαζούληδες, έναν ευέξαπτο παλαβό και όλοι τους κινούνται γύρω από έναν τρελάρα που πιστεύει πως είναι Θεός. Ή μήπως είναι; Γιατί αποκαλούνται έτσι; Ποιες είναι οι ιστορίες τους, τι έκαναν πριν, τι ρόλο έχουν τώρα; Επιπλέον, έχουμε κι έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ, τη βοήθεια του οποίου ζητάει ο δημοσιογράφος για να ξεκαθαρίσει τα πράγματα, μόνο που κι αυτός έχει τα δικά του μυστικά.

Η ιστορία κλείνει με απρόσμενο τρόπο, φεύγοντας από τη διένεξη αν είναι ο Βασιλιάς ο αληθινός Έλβις ή όχι, και δείχνοντας την επιρροή που ακόμη ασκεί στους θαυμαστές του, το πώς αλλάζει τις ζωές τους ή ακόμη και τον τρόπο σκέψης τους. Βρήκα συγκινητικό το φινάλε και γενικά η ιστορία με προβλημάτισε για τον ευρύτερο ρόλο των ειδώλων στη ζωή μας: «Το γεγονός είναι πως όλοι μας έχουμε ανάγκη έναν Θεό, είτε είναι ο Βούδας ή ο Ιησούς ή ο Μωάμεθ ή κάποιος ντυμένος με ρούχα, με πούλιες που φορά μια χρυσή περικεφαλαία. Όλοι μας έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε σε κάποιον, σε κάτι. Σε κάτι που μας δίνει ώθηση, που μας ολοκληρώνει, που μας γεμίζει με ελπίδα, με τραγούδι» (σελ. 234).

Το σχέδιο κινείται σε σκούρους τόνους (χρωματισμένο από τον Adam Wallenta), με έμφαση στο μπλε, οι οπτικές γωνίες ποικίλλουν, τα χαρακτηριστικά των προσώπων έχουν τις απαραίτητες λεπτομέρειες που δίνουν τις απαιτούμενες εκφράσεις των γεγονότων που βιώνουν οι ήρωες, τα καρέ είναι μικρά, μεγάλα και ολοσέλιδα, τα φόντα αφαιρετικά ή με τις απολύτως απαραίτητες πινελιές και η όλη ατμόσφαιρα ταιριάζει απόλυτα με το μυστήριο που περιβάλλει τον Βασιλιά, την κουστωδία του και την έρευνα που κάνει ο δημοσιογράφος. Στο βιβλίο επίσης υπάρχει κατατοπιστικό εισαγωγικό σημείωμα του Γαβριήλ Τομπαλίδη (που έκανε και τη μετάφραση) ενώ το ίδιο το κόμικ διαχωρίζεται σε ενότητες με διάφορες κουβέντες για τον Έλβις από ανθρώπους όπως ο Μπομπ Ντίλαν, ο Μπρους Σπρίνγκστιν και ο Τζον Λένον.

Το «The King» είναι ένα ενδιαφέρον graphic novel που φωτίζει την ιδεολογία που παρακινεί την ύπαρξη μιμητών του Έλβις Πρίσλεϋ και τονίζει με σωστές δόσεις σασπένς και σκεπτικισμού την ανάγκη που έχουμε όλοι μας για ένα ίνδαλμα, για το οποίο δε χρειάζεται να ρωτήσουμε πολλά, αρκεί να το ακολουθούμε. Μόνο που κάποιοι παθιάζονται επικίνδυνα με αυτό. Γρήγορο, καλογραμμένο και ανατρεπτικό, με κράτησε ως το τέλος και μου χάρισε γέλιο, ένταση και σκέψεις.