Βιβλίο Αυτό που δεν είμαι εγώ
Συγγραφέας Λίτσα Καραμπίνη
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Αρμός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μου άρεσε. Πολύ. Γυναικεία γραφή που σε ταξιδεύει στην εσωτερική αναζήτηση της ηρωίδας (ή μάλλον των ηρωίδων). Η Κατιάννα 1 αποφασίζει να χωρίσει παραμονές του γάμου της γιατί ο μέλλων σύζυγος πίστεψε τον κολλητό του ότι την είδε με άλλον. Η Κατιάννα τα αρνήθηκε όλα κι ο Νώντας ακύρωσε το γάμο μέχρι να μάθει την αλήθεια. Η Κατιάννα βγαίνει στο δρόμο και γίνεται μάρτυρας τροχαίου, στο οποίο θύμα είναι η δίδυμη αδερφή της. Το σοκ και η έκπληξη τής δίνουν την αφορμή να μας αφηγηθεί την ιστορία της από τη στριμμένη γιαγιά της μέχρι τη νονά της που άρπαξε τη δίδυμη αδερφή της κατόπιν συνεννόησης με τη γιαγιά αμέσως μετά τη βάφτιση. Και ξέμεινε η Κατιάννα 1 το γρουσούζικο και το κακορίζικο. Κι η μάνα της να τη συγκρίνει συνέχεια με το «αυτό», την αδερφή της, που σίγουρα θα έχει προοδεύσει, θα έχει σπουδάσει…Η αλήθεια είναι όμως τελείως διαφορετική. Κι η ευκαιρία να λυθούν όλα είναι αυτό το τροχαίο. Η Κατιάννα μπαίνει στη ζωή της αδερφής της για να βρει το χαμένο παρελθόν, για να διώξει τους δικούς της φόβους, για να ξορκίσει το δικό της κακό, για να σπάσει επιτέλους οριστικά τη «φοντανιέρα» του εαυτού της και να μην ξανακολλήσει τα σπασμένα γυαλάκια ποτέ ξανά. Αυτή η αλλαγή τη βοηθά να ξεδιαλύνει τη ζωή τη δική της και της αδερφής της. Και να καταλάβει ποιος πραγματικά την αγαπά και γιατί τότε είχε φύγει. Τελικά τα παιδιά όντως πληρώνουν αμαρτίες γονέων κι είναι τόσο μα τόσο δύσκολο να ξεφύγουμε από την επιρροή των γονιών μας, τα λάθη τους και τις απαιτήσεις τους στη δική μας ζωή. Η ιστορία ξεδιπλώνεται σιγά σιγά, αβίαστα. Αναδρομή στο παρελθόν πριν έρθουμε οριστικά αντιμέτωποι με το παρόν. Λάθη, απορίες, αγωνία και άγχος για την τελική αυτο-επιβεβαίωση. Η Κατιάννα 1 παίρνει τη ζωή στα χέρια της και τη διαφυλάττει σαν κόρη οφθαλμού, αγνοώντας όλες τις σειρήνες των γύρω που την επηρέασαν. Και η λύτρωση έρχεται με μια τυχαία γκάφα! Πουθενά δεν κάνει κοιλιά, πουθενά δε βαρέθηκα, αποφεύγει να γίνει μελό ή εκβεβιασμένα συναισθηματικό. Έξυπνο, βαθύ, απλό και τόσο μα τόσο ευχάριστο και αληθινό!

Βιβλίο Κορόιδα… σας την έσκασα
Συγγραφέας Λίτσα Καραμπίνη
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πνοή
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η τριαντάχρονη Ιωάννα Μαργέτη λοιπόν είναι μια γυναίκα με λογοτεχνικές ανησυχίες, καθώς και προβληματισμούς που αντιμετωπίζουμε όλοι στην καθημερινότητά μας: μια μάνα που ανακατεύεται σε όλα είτε στη ζωή της Ιωάννας είτε στη ζωή του αδερφού της, μια σχέση με τον Ίωνα που δεν τραβάει και τον ξαπόστειλε, μια κολλητή φίλη με τις δικές της καλλιτεχνικές ανησυχίες και ερωτικά μπλεξίματα, μια ετοιμοθάνατη γιαγιά στη Μυτιλήνη. Η ιστορία ξετυλίγεται σιγά σιγά, οι χαρακτήρες συστήνονται σταδιακά και παίρνουν ένας ένας τη θέση τους στο μυθιστόρημα, το οποίο είναι γραμμένο με διορατικότητα, ευαισθησία, συγκίνηση και ειλικρίνεια, αφοπλιστική θα έλεγα σε κάποια σημεία. Η Ιωάννα ξεκινάει από το σημείο μηδέν και αγωνίζεται να φτάσει σε ένα ικανοποιητικό ζενίθ, γνωρίζοντας από την αρχή τον εαυτό της, την οικογένειά της και ένα μυστικό που θα αλλάξει τη ζωή της.

Ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα, μια διαφορετική πρόταση, που έχει να αφηγηθεί κάτι ξεχωριστό με μια γραφή απόλυτα προσωπική και πρωτοποριακή. Η κυρία Καραμπίνη ξέρει να αποδομεί την ψυχή και να την παρουσιάζει με εύληπτο τρόπο στον αναγνώστη ενώ έχει αγαπήσει την ιστορία της και την παραθέτει με απλή και ταυτόχρονα πολυεπίπεδη εξέλιξη. Μου άρεσε πολύ η ταυτότητα του άγνωστου αποστολέα των γραμμάτων και ο τρόπος που συνδέθηκε η ιστορία του με την πραγματικότητα. Η Ιωάννα είναι μια υπέροχη γυναίκα, πρόθυμη να πολεμήσει τις ανασφάλειές της, τα ελαττώματά της και κυρίως τη μητέρα της!

Η γραφή της συγγραφέως, που αγάπησα και λάτρεψα ήδη από το «Αυτό που δεν είμαι εγώ», είναι μεστή από νοήματα, σχηματίζει δυνατές εικόνες, περιγράφει με ρεαλιστικότητα, σε κάποια ελάχιστα σημεία όμως ξεφεύγει λόγω ενθουσιασμού και δημιουργεί γλωσσικές ποιήσεις που είναι ωραίες ως σύνολο αλλά δεν ταιριάζουν με τη χρήση της ελληνικής γλώσσας («ξερόγλειψα το σερμπέτι» για παράδειγμα, όπου το ρήμα απαντάται μόνο σε μέση φωνή και όχι ενεργητική). Επίσης, ενώ οι επιστολές είναι ανορθόγραφες κατά τα λεγόμενα της πρωταγωνίστριας, το κείμενο δεν έχει κανένα λάθος! Σε αυτήν την περίπτωση καλύτερο θα ήταν να υπάρξει κάποια σημείωση που να διευκρινίζει π. χ. ότι λόγω της έκτασης του κειμένου δεν ήταν δυνατό να παρατεθεί όλο ανορθόγραφο κλπ.

Θα κλείσω με ένα αγαπημένο απόσπασμα, διαχρονικό και τόσο αληθινό: «Στο σπίτι της μαμάς το τραπέζι είναι στρωμένο… Είναι ο τρόπος της να μαζεύει κοντά τα λιμασμένα κουταβάκια της όταν εκείνα απομακρύνονται για να τραφούν στους τόπους της ανοστιάς των μικροκυμάτων και των προμαγειρεμένων τροφών» (σελ. 165).

Ένα τρυφερό μυθιστόρημα για τη σημερινή κατάσταση της οικογένειας και για τα λάθη του παρελθόντος που ακόμη κυνηγάνε το παρόν!