Βιβλίο Η σκιά στο σπίτι
Συγγραφέας Κωνσταντίνος Κέλλης
Κατηγορία Τρόμου
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Από την περίληψη και τις πρώτες σελίδες καταλαβαίνεις πως έχεις να κάνεις με ένα φάντασμα που ζητά εκδίκηση και προκαλεί το κακό παντού γύρω του. Και πώς καταφέρνεις να κρατήσεις αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη και τις τρίχες του όρθιες για περίπου 550 πυκνογραμμένες σελίδες; Αυτό οφείλεται στον μοναδικό χειρισμό της ιστορίας του συγγραφέα και στον άρτια δομημένο σκελετό μιας πλοκής που δεν αφήνει κανένα κενό, ούτε χάσμα, αντίθετα, οι χαρακτήρες του εδώ και του επέκεινα μπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι μίσους, εκδίκησης, οργής και αλόγιστης βίας με αρχή, μέση και αναπάντεχο τέλος. Γιατί πάντα στις ιστορίες οι καλοί νικούν και οι κακοί ηττώνται, μόνο που εδώ οι συνέπειες αυτής της ολοκλήρωσης είναι τω όντι μη αναμενόμενες.

Ένα ρημαγμένο αρχοντικό κείται δίπλα στη λίμνη Βόλβη και πολύ κοντά στο αντίστοιχο χωριό, ένα μεγάλο πέτρινο κτίσμα, με μαγευτικό κήπο και απεριόριστη θέα από τα παράθυρα. Μόνο που κανένα πετάμενο ή σερνάμενο ή έστω βηματίζον πλάσμα δεν περνάει τη σκουριασμένη καγκελόπορτα. Όσο ήταν πανδοχείο, εκεί έκανε την πρόταση γάμου ο Τάσος στη Ναταλία, δεκαέξι χρόνια πριν. Μετά τον θάνατό της από ανεύρυσμα, ο Τάσος αποφασίζει να μείνει μόνιμα στο αρχοντικό Καρατζά μαζί με τα δύο τους παιδιά, τη δεκαπεντάχρονη Ελπίδα και τον κατά δέκα χρόνια περίπου μικρότερό της Δημήτρη. Τι σύμπτωση που το αρχοντικό πουλιόταν και μάλιστα για ένα κομμάτι ψωμί! Χωρίς να το καταλάβει, ο Τάσος θα γίνει υποχείριο της σκιάς στο σπίτι, θα ενστερνιστεί τρόπους, αντιλήψεις και επιθυμίες σα να ήταν δικά του και η τύφλωση και κώφωσή του θα δημιουργήσουν τους πρώτους τριγμούς στη ζωή της οικογένειάς του.

Τα παιδιά του Τάσου, η Ελπίδα και ο Δημήτρης, στην αρχή μαγεύονται από το σπίτι, σύντομα όμως, ειδικά η Ελπίδα, νιώθει ανεπιθύμητη ενώ αρχίζει να ερωτεύεται τον γοητευτικό αστυνομικό διοικητή της περιοχής που εμφανίζεται υπερβολικά συχνά στην οικία τους. Τι μυστικό κρύβει ο γυμνασμένος αυτός άντρας; Γιατί θέλει να βοηθήσει; Τι ξέρει; Ταυτόχρονα, η Αντωνία, κολλητή φίλη της Ναταλίας και αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής των πρωταγωνιστών, καταλαβαίνει πως σύντομα ένα χάρισμα από το οποίο προσπαθούσε να απαλλαγεί θα της φανεί ξανά χρήσιμο. Τι βλέπει και τι νιώθει; Θα καταφέρει να βοηθήσει ουσιαστικά τη δύσκολη κατάσταση στο στοιχειωμένο σπίτι; Με ποιον παίζει ο Δημητράκης; Σε ποιον ανήκουν τα βήματα; Πώς ξέρει τι θέλει η μητέρα του από εκείνον;

Μέσα σε όλο αυτό το κλειστοφοβικό, ανατριχιαστικό περιβάλλον, καταφέρνει ο κύριος Κέλλης να χτίσει και να γκρεμίσει ανθρώπινους δεσμούς και σχέσεις με λογικοφανείς αιτίες και φυσικά άφθονη αγωνία και εκπλήξεις. Επιπλέον, συγκινήθηκα ιδιαίτερα που μέσα σε όλα αυτά τα ανεξήγητα και φρικιαστικά γεγονότα παρεισέφρησε και ένας υπέροχος, δυνατός έρωτας, τόσο μα τόσο αλλιώτικος από τους συνηθισμένους. Με κέρδισε η διαφορετικότητά του, με σαγήνευσε η δύναμή του, με έκανε να δακρύσω η κατάληξή του. Χωρίς υπερβολή, χωρίς περιττολογίες, ήταν απόλυτα εντεταγμένος στην υπόλοιπη ιστορία και η ολοκλήρωσή του ήταν από τα δυνατότερα σημεία του βιβλίου.

«Η σκιά στο σπίτι» είναι ένα ανατριχιαστικό θρίλερ, που με έκανε να θυμηθώ την εξίσου νοσηρή και ανατρεπτική ατμόσφαιρα του «Φρανκενστάιν» της Μαίρη Σέλλεϋ και με ανάγκασε να ξαγρυπνήσω για να το τελειώσω (αυτή είναι η επίσημη εκδοχή!). Εξαιρετικά καλογραμμένο, με όλες τις λέξεις και τις προτάσεις να κλείνουν όλο και περισσότερο τον αναγνώστη στον κήπο και στο σπίτι, χωρίς ελπίδα διαφυγής και μια ιστορία που παίρνει τρομακτικές και μεταφυσικές διαστάσεις, κάνοντάς με να αναρωτηθώ πώς θα μπορούσε να τελειώσει αυτή η ανατριχίλα. Όχι τίποτε άλλο αλλά για πρώτη φορά κατάλαβα τη δύναμη των λέξεων, μιας και ένιωθα σα να βλέπω και να ζω τρισδιάστατα την ιστορία σα σε ταινία στο σινεμά. Όλη η ατμόσφαιρα, οι εναλλαγές σκηνών, τα συναισθήματα, απλωμένα σε λέξεις και παραγράφους, γεμάτα δύναμη και παραστατικότητα. Και το φινάλε του μυθιστορήματος ήταν εξαιρετικό, διακριτικό, καλοδουλεμένο και απολύτως ρεαλιστικό. «Η σκιά στο σπίτι» είναι ένα δυνατό, στιβαρό και απαιτητικό μεταφυσικό θρίλερ που το αγάπησα από τις πρώτες σελίδες.

Βιβλίο Άγιοι Τίποτα
Συγγραφέας Κωνσταντίνος Κέλλης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Τρόμου
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Είναι από τις ελάχιστες φορές που κλείνοντας ένα βιβλίο το μυαλό μου έχει γίνει ένα αξεδιάλυτο κουβάρι συναισθημάτων, εικόνων και εντυπώσεων ενώ στέκομαι διστακτικός πάνω από μια άδεια σελίδα για να καταγράψω όσα βίωσα διαβάζοντάς το, χωρίς ταυτόχρονα να καταστρέφω την ατμόσφαιρα και την εμπειρία που θα ζήσει όποιος αγαπά τα μυθιστορήματα φρίκης, τρόμου και αγωνίας. Δεν τολμώ να γράψω κάτι για την υπόθεση και ταυτόχρονα φοβάμαι να σχολιάσω κάποιο από τα πάμπολλα προτερήματα του βιβλίου, έχοντας επιπλέον τον φόβο να μη χαρακτηριστώ «γραφικός» αν, αντί για μια ουσιώδη κριτική ματιά, καταφύγω σε μια σωρεία επιθετικών προσδιορισμών φίλα προσκείμενων προς το βιβλίο αυτό ή ακόμα και «βερμπαλιστής» αν γεμίσω το γραπτό μου με περιττές λογοτεχνικές σημειώσεις εμπνευσμένες από το περιεχόμενο του μυθιστορήματος.

Το νέο βιβλίο του Κωνσταντίνου Κέλλη είναι απότοκο χρόνιων ζυμώσεων και πειραματισμών, αξημέρωτων βραδιών και μυριάδων συγγραφικών αποπειρών. Είναι ένα ανατριχιαστικό, καλοδουλεμένο, άρτιο λογοτεχνικό κείμενο που δεν μπορούσα να διαβάσω το βράδυ, σκασμένος που έπρεπε να ξημερώσει πρώτα για να το ξαναπιάσω στα χέρια μου. Δεν είναι μόνο η ρεαλιστική ατμόσφαιρα και οι πολυδιάστατοι χαρακτήρες, γνωρίσματα που ήδη αναγνωρίζουν όσοι παρακολουθούν την πορεία του συγγραφέα αλλά η δύναμη, η ικανότητα και το ταλέντο του να πλάσει το σκοτεινό και ζοφερό υπόβαθρο της γνήσιας ελληνικής λαϊκής παράδοσης σε ένα ολοζώντανο σκηνικό, κάπου στη βόρεια Ελλάδα, γεμάτο σκιές, ψυχές, αναμνήσεις κι έναν ρόλο πρωτόφαντο στο ταξίδι των επισκεπτών του. Κατεστραμμένες εκκλησίες, γκρεμισμένα σπίτια, ερημωμένα μοναστήρια, ο Βόρος που κυνηγάει όσους έχουν το θράσος να κυκλοφορούν στο χωριό τη νύχτα, ομίχλη, καταχνιά, ψιλόβροχο ή και καταιγίδα, εξαφανισμένες πανσέληνοι, ένα τηλέφωνο που κουδουνίζει μες στη νύχτα σε μια πλατεία άδεια από κάθε τι έμβιο, φέρνουν μυριάδες ανατριχίλες στον αναγνώστη και μαζί μια ανείπωτη λαχτάρα να προχωρήσει παρακάτω, να γνωρίσει καλύτερα τη Σταυρούλα, τον Άλκη, τον Στέφανο, τη Δόμνα, τον Νικόλα, την Ασημίνα, να κρυφοκοιτάξει τις τελετές στο μοναστήρι, να κρυφτεί πίσω από τις μοναχικές σκιές που μόνο άφατη θλίψη εκφράζουν, να καταλάβει πού σταματά η αλήθεια και πού αρχίζει ένα ανεπίστρεπτο ταξίδι στη φαντασία και τον κόσμο των νεκρών…

Το μυθιστόρημα έχει ρεαλιστικά ανατριχιαστική ατμόσφαιρα, πλούσιο λεξιλόγιο, πρωτόγνωρη δύναμη και ένταση, ευρηματικές παρομοιώσεις και εξαιρετικές μεταφορές («Στο νου της, η περασμένη νύχτα είχε κρυφτεί πίσω από μια μεγάλη μουτζούρα», σελ. 105, «Ανάμεσα στο ατελείωτο αστικό γκρίζο που έβαφε τον κόσμο, ένας λεκές σαν από ξεχασμένο πινέλο που στάζει», σελ. 191, «Οι μεντεσέδες ενός παραθύρου γκρίνιαξαν κάπου στην πίσω πλευρά του πανδοχείου», σελ. 288), αυστηρότητα στο χωροχρονικό πλαίσιο όπου εξελίσσεται η δράση (τα σύνορα του χωριού είναι καθορισμένα και πουθενά δεν υπάρχει ούτε ένα πραγματολογικό λάθος), ανατροπές, αληθινούς χαρακτήρες, αγωνία και ένα λυτρωτικό, ολοκληρωμένο τέλος. Δεν είναι όμως ένα μυθιστόρημα που γράφτηκε απλώς για να σοκάρει εκβεβιασμένα με τις περιγραφές αίματος, αγωνίας και ανθρωποκυνηγητού αλλά ένα άρτιο λογοτεχνικό κείμενο με πρωθύστερα, επεξηγήσεις, ρεαλισμό στην ερμηνεία της αντίδρασης από την αναπάντεχη δράση (αλλιώς πράττεις όταν προσπαθείς να ξεφύγεις από έναν κόσμο στον οποίο ήρθες κατά λάθος κι αλλιώς όταν ανακαλύπτεις τον ρόλο σου και το πεπρωμένο σου εκεί), μυστικά που έρχονται όταν πρέπει και πάρα πολλά νοήματα, κρυμμένα ανάμεσα στις λέξεις ή απότοκα των γεγονότων (η αγάπη και ο ρόλος της μάνας στη ζωή μας, οι τύψεις για κάποιο άδικο που κάναμε, η επιβράβευση του καλού και η τιμωρία του κακού, οι συνέπειες μιας προδοσίας, η τιμωρία της ύβρεως, το περιθώριο για συγχώρεση και πάρα πολλά άλλα).

Ζοφερό, σκοτεινό, λογοτεχνικό, παίζει με το μυαλό του αναγνώστη από την αρχή ως το τέλος, δείχνει αυτό που θέλει όταν το θέλει κι όταν πρέπει, μ’ έναν ευφάνταστο τίτλο κι ένα ξεχωριστό εξώφυλλο, που μακάρι να μπορούσα να γράψω κάτι ουσιαστικότερο επί της πλοκής και των αδαμάντινα σκαλισμένων ηρώων που με έφεραν στο χωριό αλλά δεν κοπίασαν ιδιαίτερα για να με κρατήσουν, μιας κι από μόνος μου γαντζωνόμουν σε κάθε λέξη, σε κάθε παράγραφο. Κάποια σημεία βέβαια μου θύμισαν τον Stepen King, όπως το τρένο και οι τόποι που διέσχιζε, κάτι που διάβασα στην επταλογία του Μαύρου Πύργου ή ακόμη πιο έντονα η παρουσία του Βόρου, που βλέπει μέσα σου και μεταμορφώνεται σε ό,τι φοβάσαι, ακριβώς όπως ο κλόουν στο Αυτό. Αυτά όμως δεν είναι παρά κάποια πρότυπα που ενέπνευσαν τον Κωνσταντίνο Κέλλη και τον βοήθησαν να δημιουργήσει κάτι ακόμη πιο πιστευτό, γρηγορότερο και απόλυτα ελληνικό, γιατί το αρχέγονο της ελληνικής υπαίθρου προσφέρει άφθονη τροφή για τέτοιες ιστορίες σκοτεινιάς και τρόμου. Ένα εκατό τοις εκατό ελληνικό μυθιστόρημα φρίκης και αγωνίας, που σέβεται το παρελθόν της πλούσιας ελληνικής λαογραφίας και το μεταπλάθει σ’ έναν εφιάλτη. Άγιοι Τίποτα. Κέλλης Τα πάντα.