Βιβλίο Παράλληλες τροχιές
Συγγραφέας Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης
Κατηγορία Συλλογή διηγημάτων
Εκδότης Κάπα Εκδοτική
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης δημιούργησε έξι χαρακτήρες που με όλους ταυτίστηκα και συγκινήθηκα. Είτε σ’ ένα ταξίδι με το τρένο είτε στις πλούσιες συνοικίες των βορείων προαστίων είτε στα χαμόσπιτα έξω από την Πάτρα είτε και κάπου αλλού υπάρχουν άντρες και γυναίκες που γεννιούνται σε περιβάλλοντα που δεν επέλεξαν, πλήττονται από ασθένειες που δε θέλησαν (ποιος ποτέ θέλησε μιαν ασθένεια στη ζωή του άλλωστε; ), ερωτεύονται, απομονώνονται, ζουν τις δικές τους δυσκολίες ο καθένας. Με υποδειγματικό τρόπο μπλέκονται προσωπικά βιώματα του δημιουργού με την αχαλίνωτη φαντασία του και παρουσιάζονται με τον καλύτερο συγγραφικά ως τώρα τρόπο, μιας και η πένα του Κωνσταντίνου σε κάποια εξ αυτών δείχνει πόσο πολύ έχει βελτιωθεί συν τω χρόνω. Όσο κι αν σε κάποια συναντάμε το οικείο χιούμορ του ή τον γνωστό ρομαντισμό του, υπάρχουν και καινοφανείς τεχνοτροπίες που δείχνουν πόσο πολύ έχει ασχοληθεί με τη γραφή.

Στο «Ταξίδι στο όνειρο», ένας διάσημος πλέον συγγραφέας ζει στον Πειραιά και συναντά μια φορά την εβδομάδα τους φίλους του στην Κηφισιά. Μεγάλωσε γράφοντας ιστορίες και τώρα, μόνος και μοναχικός, κατάφερε να δημοσιεύσει τα έργα του. Γράφει ακόμη μυθιστορήματα, διηγήματα, ό,τι τον εμπνέει και ό,τι αναπολεί από τη ζωή του. «…από τόσο δα μικρός ήξερα τι ήθελα να κάνω. Να καταγράφω στο χαρτί τις μικρές μου ιστορίες και να τις μοιράζω στους ανθρώπους να τις διαβάζουν» (σελ. 16). Αυτήν τη φορά το καθιερωμένο ραντεβού με την παρέα του είναι παραμονή Πρωτοχρονιάς και προς έκπληξή του διαπιστώνει πως μια κοπέλα στο βαγόνι διαβάζει δικό του έργο. Η Ελπίδα είναι στριφνή και κοφτή αρχικά, γλυκιά και λιγότερο απόμακρη στη συνέχεια. Ο Μάνος παραδέχεται στον εαυτό του: «Ξεκίνησα από τον Πειραιά απλώς ερωτευμένος με την ομορφιά της και κόντευα να την αγαπήσω» (σελ. 26). Πράγματι, πόσο γλυκιά είναι η στιγμή που αφήνεται η κοπέλα να κοιμηθεί στον ώμο του και τον παρακαλά να της πει μια ιστορία, «Ευχάριστη, σαν αυτή που θα έγραφες για μας». Όσο γνωρίζονται, τόσο την ερωτεύεται ο Μάνος, εκείνη όμως τι νιώθει γι’ αυτόν; Γιατί το κορίτσι πρέπει να τελειώσει το βιβλίο του ως τα μεσάνυχτα που θ’ αλλάξει ο χρόνος;

Από σελίδα σε σελίδα, ο άντρας που υποστηρίζει πως: «Σε όλη μου τη ζωή αποζητούσα την επιβεβαίωση… Ίσως να μην την άξιζα τελικά  αφού δεν είχα το θάρρος να τη διεκδικήσω» (σελ. 40) μεταμορφώνεται, αλλάζει ενώ σταδιακά ανακαλύπτουμε το τραυματικό του παρελθόν, με τον κακοποιητικό πατέρα που τον πίεσε να δουλέψει μαζί του παρατώντας το σχολείο, που έδερνε τη μητέρα του, που οι σχέσεις τους καταστράφηκαν οριστικά εκείνη τη μοιραία στιγμή ενώ δάκρυσα με την έντονη συναισθηματικά σκηνή στον σταθμό του Ταύρου. Θύμησες που διακόπτουν την ευτυχία του με την Ελπίδα όσο ταξιδεύουμε προς Κηφισιά, διακόπτοντας μια τρυφερή ρομαντική ιστορία, με κάποιες όμως σκοτεινές στιγμές, όπως ακριβώς είναι η ζωή: «συγχρόνως τόσο θλιβερή και όμορη». Το τέλος ήταν γροθιά στο στομάχι: «Η φαντασία μου εξαντλήθηκε», μια διττή φράση, που έδειξε το τέλος της φαντασίας του αφηγητή αλλά και το όριο των ψυχολογικών του αντοχών. Βούρκωσα…

Στο «Σ’ αγαπώ που δε μου είπα», ο Φίλιππος βιώνει μια ζωή δύσκολη και σκληρή, με τη μητέρα του να παλεύει σκληρά με τον καρκίνο και τον πατέρα του να πάσχει από αλτσχάιμερ. Από τα πιο σκληρά και απαισιόδοξα κείμενα της συλλογής, όσο κι αν λάμπει κάτι φωτεινό στο φινάλε του κειμένου. Πεσιμιστικές και αποθαρρυντικές οι σκέψεις και οι περιγραφές του αφηγητή, άκρως ρεαλιστικός ο τρόπος που βρίσκει καταφύγιο σε τραγούδια και στην απομόνωση για να τα βγάλει πέρα, διάχυτη σκοτεινιά και ταυτόχρονα εντυπωσιακή καταγραφή του ψυχοσυναισθηματικού φορτίου που κουβαλάει κάποιος με διπολική διαταραχή. Ο συγγραφέας όμως παρασύρθηκε από τη θέλησή του να γράψει καταλεπτώς τα όσα συμβαίνουν γύρω και μέσα σε έναν τέτοιο άνθρωπο, με αποτέλεσμα να έχουμε ένα καλογραμμένο αλλά εκτενές κείμενο για το αλτσχάιμερ και τη διαταραχή, ασθένειες για τις οποίες μαθαίνουμε πολλά και εξαιτίας των οποίων καταγράφονται άφθονα στιγμιότυπα. Ένα χρονικό για τα φάρμακα που παίρνει για να διώχνει τις φωνές και τις φοβίες και για να έχει ήρεμο ύπνο χωρίς εφιάλτες, για το πώς λειτουργεί ο δικός του εγκέφαλος εν αντιθέσει με των άλλων, για τους κανόνες που δεν πρέπει να παραβλέπει επ’ ουδενί, μα πάνω απ’ όλα για την απελευθέρωση ότι μπορεί να μιλήσει για την ασθένειά του πλέον χωρίς να τον αποκαλούν «τρελό» και να τον αποφεύγουν είναι όσα αφορούν το πρώτο σκέλος της ιστορίας. Τι είναι η διπολική διαταραχή ή μανιοκατάθλιψη, ποιοι γιατροί πρέπει πάντα να βρίσκονται δίπλα στον ασθενή, πότε και πώς εμφανίζεται, ποιο το στίγμα και τα στερεότυπα που τη συνοδεύουν, πώς συνδέεται με τη δημιουργικότητα και την ιδιοφυία;

«Κι εμένα με αγαπώ αλλά πάντα ξεχνάω να μου το πω. Λάθος!… Γιατί αν δεν αγαπάμε τον εαυτό μας εμείς, κανένας άλλος δε θα μας αγαπήσει» (σελ. 66), τονίζει ο αφηγητής, που βιώνει ταυτόχρονα μια εξίσου σκληρή κατάσταση με τον πατέρα του, με τις κρίσεις του ανθρώπου αυτού, τις αστοχίες του, την αδυναμία του να αντιληφθεί τα βασικά, να θυμάται, να αναγνωρίζει: «Δεν καταλαβαίνει τι κάνει. Δεν καταλαβαίνει γιατί βάζει τις φωνές με το παραμικρό… Γιατί με πονάει τόσο που δε με αναγνωρίζει;… …ήταν πάντα δίπλα μου, να μου κρατάει το χέρι, να με ενθαρρύνει. Τώρα μου τράβαγε το παντελόνι να με διώξει γιατί “ήμουνα ένας ξένος”» (σελ. 71). Ο αφηγητής παραθέτει και γι’ αυτήν την ασθένεια τα αίτια, τις συνέπειες, την καθημερινότητα, τα προβλήματα, τις παρενέργειες, τα φάρμακα που παίρνει ο ασθενής για να τον κοιμίζουν και όχι για να τον θεραπεύουν αφού η νόσος είναι ανίατη, τις φωνές των συγγενών του «λες και με το μάλωμα θα καταλάβαινε τον κίνδυνο που διατρέξαμε»! Μια απολογία ζωής, ένα ξεσκαρτάρισμα «φίλων», λάθη, αβλεψίες, αδυναμίες, όλα χαρίζονται στον αναγνώστη με ειλικρίνεια, αμεσότητα και αντικειμενικότητα, αν και με έκταση μεγαλύτερη απ’ όσο χρειαζόταν.

Το «Δεν είμαι εγώ η Σταχτοπούτα» είναι ένα ξεκαρδιστικό, ανάλαφρο κείμενο που βρίσκεται λες σκόπιμα ανάμεσα στα άλλα κείμενα της συλλογής ακριβώς για να ελαφρύνει το κλίμα με τις ατάκες και το χιούμορ του. Είναι μια ιστορία που κινείται ανάμεσα στο φανταστικό και στον ρεαλισμό, με ηρωίδα μια κοπέλα που έζησε στη σκιά της πατρικής απουσίας και πάλεψε να επιβιώσει. Η Μαρία-Λουίζα ή Σταχτοπούτα λοιπόν είναι υπομονετική, υποτακτική, ήρεμη, κόρη παντρεμένου που τον είδε ελάχιστες φορές και μεγάλωσε μόνο με τη μάνα της, την Πηνελόπη, στα Εξάρχεια, αναρχικιά από τα Lidl, νερόβραστη όπως τη χαρακτήριζαν οι «συναγωνιστές» της. Από την άλλη, στην Πολιτεία, έχουμε την Μπαμπέτ, κούκλα και χωρίς μυαλό, και τη Σαμάνθα Βρανά, πανούκλα, δίδυμες αδελφές που ζουν στον πύργο που κληρονόμησαν και ροκανίζουν τα χρηματικά αποθέματα των γονιών τους χωρίς έλεος και χωρίς να σκέφτονται ότι θα μείνουν απένταρες. Λίγο πιο πέρα, ο εφοπλιστής Πιπερόπουλος, που ξεκίνησε από φτωχές καταβολές, έχει φάει τ’ αυτιά του γιου του, Αλέξανδρου, να σταματήσει να σπαταλάει τα χρήματά τους και να στρωθεί στη δουλειά, να συνεχίσει την εταιρεία τους, και κυρίως να παντρευτεί, αλλιώς θα τον αποκληρώσει. Πώς θα συνδεθούν αυτές οι αλλοπρόσαλλες οικογένειες; Με τον πιο ευφάνταστο τρόπο θα έλεγα, που θα σκορπίσει άφθονα γέλια και αξέχαστες ατάκες. Μια ιστορία που ακολουθεί τη δομή του κλασικού παραμυθιού της Σταχτοπούτας αλλά είναι έξυπνα προσαρμοσμένη στο σήμερα και διανθισμένη με κωμικά στιγμιότυπα.

Οι «Δέκα μαύρες εντολές» είναι ένα αστυνομικό διήγημα, γραμμένο ως μονόλογος στο πλαίσιο μιας δίκης. Πρωταγωνιστεί η Ελίζα Περόν που παραδέχεται πως δολοφόνησε δέκα άντρες, όσες και οι εντολές του Κυρίου, ανθρώπους που στάθηκαν εμπόδιο στη ζωή της είτε εν γνώσει είτε εν αγνοία τους και τους τιμώρησε. Θύμα κακοποίησης από τον πατέρα της, γνώρισε άτομα που τα εμπιστεύτηκε και τα αγάπησε, το καθένα τους όμως την πρόδωσε ή την κακομεταχειρίστηκε, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα ψυχρό τέρας. Πώς εκτέλεσε τους φόνους, πώς δεν εντοπίστηκε νωρίτερα, γιατί παραδέχτηκε τα εγκλήματά της, πώς θα τιμωρηθεί; Βρήκα έξυπνη την ταύτιση των δολοφονιών και των κακοποιητικών στιγμών που ζούσε η Ελίζα με τη διατύπωση των δέκα εντολών.

Στο σύντομο «Έρωτας είναι» η Μιρέλλα Σάλτη, μια μοναχική γυναίκα, επιστρέφει στο σπίτι της στην Εκάλη μετά από ψώνια στο κέντρο ερωτευμένη με τον ταξιτζή που την έφερε. Η ιστορία που θα ζήσει μαζί του θα την ανεβάσει στα ουράνια αλλά ταυτόχρονα θα τη ρίξει στα τάρταρα, με κίνδυνο να καταστραφεί η καριέρα της ως τηλεπερσόνα. Μια σύντομη, γλυκόπικρη, ανατρεπτική ρομαντική ιστορία. Τέλος, στης «Πατρινιάς ο γιος», έχουμε έναν γοητευτικό άντρα, μοντέλο καριέρας αλλά στις προσωπικές του στιγμές μελαγχολικό, που βάζει τα κλάματα χωρίς λόγο και που η διάθεσή του χαλάει στο άψε σβήσε. Με διαρκή πρωθύστερα ταξιδεύουμε στο παρελθόν του, οπότε και βλέπουμε πώς μεγάλωσε με τη Φωφώκα έξω από την Πάτρα ως κτηνοτρόφος, πώς έγινε μοντέλο και πόσο διαφέντευε τη ζωή του η μάνα του και με τι συνέπειες. Το κείμενο έχει ένα ιδιαίτερο στυλ γραφής, ανακατεύοντας τον σαρκασμό και το χιούμορ με το δράμα, εκεί δηλαδή που πήγα να πάρω στα σοβαρά τις εξελίξεις του σήμερα, έρχεται το χτες σα φαρσοκωμωδία με απανωτές ατάκες και αλλάζει τη διάθεση και το κλίμα. Το τέλος μάλιστα, εκτός του ότι αποτελεί μια καλή κορύφωση της πλοκής, μπλέκει υποδειγματικά την πραγματικότητα με τη φαντασία. Μια ιστορία που δείχνει την αρρωστημένη εξάρτηση μάνας με γιο και τις ανυπολόγιστες ζημιές από κάτι τέτοιο, αν και ο το τέλος ανατρέπει τα πάντα.

«Παράλληλες τροχιές» έξι ανθρώπων που βιώνουν διαφορετικά στιγμιότυπα και ερεθίσματα αποτελούν την καλογραμμένη αυτή συλλογή διηγημάτων που μου χάρισε ποικίλα συναισθήματα και μου έδειξε το εύρος του ταλέντου του Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη. Πότε γελώντας και πότε κλαίγοντας βίωσα ερωτικές στιγμές, σκληρές δυσκολίες, ανολοκλήρωτους έρωτες και πολλά άλλα. Έξι κείμενα με ποικίλους τρόπους γραφής και πολλές κεντρικές ιδέες που δημιουργούν προβληματισμό και συγκίνηση.

Βιβλίο Μια φορά ήταν ο καιρός
Συγγραφέας Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης
Εικονογράφος Μαρία Ιωακειμίδου
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Βήτα Ιατρικές Εκδόσεις
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης με το νέο του βιβλίο ρίχνει την τρυφερή ματιά του στον κόσμο γύρω του και μεταπλάθει την αγωνία και τον προβληματισμό του για τις συνθήκες διαβίωσης και επιβίωσης των επόμενων γενεών σε ένα διασκεδαστικό και ανατρεπτικό παραμύθι για παιδιά από 6 ετών και πάνω. Η ιστορία του είναι πολυεπίπεδη και το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί πλούσιο, γεμάτο προσεγμένες λέξεις και μικρής έκτασης προτάσεις. Μας συστήνει μέσα από μια σειρά περιστατικών τον βασικό ήρωα της ιστορίας, τον καιρό, και τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα, πώς συναναστρέφεται τον ήλιο, τους μήνες, τον χρόνο, πώς διασκεδάζει και πώς ταλαιπωρεί τον κόσμο. Στη συνέχεια όμως ο καιρός διαπιστώνει το πρόβλημα της κλιματικής κρίσης κι αρχίζει να ρωτάει όποιον πιστεύει πως θα του βρει μια σωστή και αποδεκτή απάντηση, οπότε οι μικροί αναγνώστες τον ακολουθούν γεμάτοι αγωνία για τη συνέχεια, μιας και οι ελάχιστες πληροφορίες που μοιράζονται τα στοιχεία της φύσης με τον καιρό δε δίνουν δια μιας τη λύση και πρέπει να ψάξουμε κι αλλού, να προχωρήσουμε παρακάτω κλπ. Όταν επιτέλους φτάνουμε στην άκρη του νήματος, ο συγγραφέας προτείνει σημαντικές πρακτικές λύσεις που θα αλλάξουν την καθημερινότητά μας και θα ελαφρύνουν την κατάσταση στον πλανήτη.

Η εικονογράφηση είναι της Μαρίας Ιωακειμίδου και βρήκα αρκετά πρωτότυπο το γεγονός πως πρόκειται για ένα μικρό παιδί που αποτυπώνει την ιστορία με τα μαρκαδοράκια του και τις νερομπογιές του. Φυσικά και δεν έχει νόημα να σταθούμε κριτικά απέναντι σε αυτήν την ιδέα, αντιθέτως, είναι προτιμότερο να απολαύσουμε τη φρεσκάδα, τα χρώματα, τη γλυκύτητα που αποτυπώνονται στο χαρτί. Γραμμές, αντικείμενα και προοπτικές καταργούν κάθε κανόνα κι έρχονται έτσι πιο κοντά στην παιδική φαντασία, ερεθίζοντάς την δημιουργικά και βοηθώντας τους μικρούς αναγνώστες να αγκαλιάσουν περισσότερο την ιστορία. Ο καιρός αποτυπώνεται όπως είμαι σίγουρος πως τον έχουν στο μυαλό τους τα περισσότερα παιδιά κι είναι τόσο τρυφερό να τον βλέπουμε μέσα από παιδικά χεράκια!

«Μια φορά ήταν ο καιρός» λοιπόν που περνούσε όμορφα ταλαιπωρώντας τον κόσμο σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης ώσπου συνειδητοποίησε πως ο λαμπερός και σημαντικός για όλους μας πλανήτης κινδυνεύει από την ανύπαρκτη οικολογική συμπεριφορά μας. Στην προσπάθειά του να κατανοήσει το πρόβλημα και να αναζητήσει πρακτικές και ουσιαστικές λύσεις, ο ήρωας της ιστορίας θα απευθυνθεί σε όποιον γνωρίζει για να βοηθηθεί στην εξιχνίαση του μυστηρίου κι έτσι ξεδιπλώνεται μια όμορφη, καλογραμμένη και πλούσια σε μηνύματα και λεξιλόγιο ιστορία. Τα παιδιά κατανοούν μέσα από διασκεδαστικά και συγκινητικά περιστατικά τι πρέπει να κάνουν για να βοηθήσουν το περιβάλλον να αναπνεύσει καλύτερα και να σταματήσει να καταστρέφεται με τόσο γρήγορους ρυθμούς και διασκεδάζουν με τους διαλόγους και την καθημερινότητα του καιρού.

Βιβλίο Τέσσερις ιστορίες μυστηρίου; 
Συγγραφέας Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης
Κατηγορία Συλλογή διηγημάτων
Εκδότης Βήτα Ιατρικές Εκδόσεις
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στην πρώτη ιστορία, η Στρουμφίτα φαίνεται να αυτοκτόνησε, μιας και βρήκαν το πτώμα της δίπλα σ’ ένα επιθετικό γράμμα στο οποίο στηλιτεύει τις συνθήκες διαβίωσης στο στρουμφοχωριό. Παραπονιέται, λοιδωρεί, κατηγορεί: δεν της έγραψε ποτέ κανένας ούτε ένα ποίημα, δεν άλλαξε ποτέ της ρούχα, δεν την παντρεύτηκε κανείς, αντίθετα όλοι είχαν ασχολίες αλλά αυτήν την είχαν χώσει στην κουζίνα ή της είχαν αναθέσει να γηροκομεί τον μπαρμπα-Στρουμφ! Ναι αλλά ο ιατροδικαστής δε βρήκε αιτία θανάτου στο πτώμα της και το μυστήριο πυκνώνει. Η χωροφυλακή ξεκινάει ανακρίσεις με τον Μπέτα και τον Στόκο, ενώ τα μέσα ενημέρωσης οργιάζουν με πηχυαίους τίτλους και εικασίες. Δε ναρκώθηκε, δεν την έπνιξαν, οπότε πώς πέθανε; Είναι ένα ανατρεπτικό κείμενο από το οποίο περνάνε όλα τα κινούμενα σχέδια της παιδικής ηλικίας όσων μεγάλωσαν τη δεκαετία του 1980. Οι έρευνες ξεκινάνε από το στρουμφοχωριό, όπου ανακρίνονται όλα τα στρουμφάκια, ο μπαρμπα-Στρουμφ, ο Χουζούρης, ο Γκρινιάρης, ο Λιχούδης, ο Προκόπης, ο Σπιρτούλης, ο Ξεφτέρης, ο Σκουντούφλης, ο Μελένιος, ο Ζωγράφος, ο Ντορεμί, ο Χαχανούλης, ο καθένας με εμφανή την προσωπικότητά του που μπερδεύει ή διευκολύνει τις έρευνες. Όταν όμως οι χωροφύλακες πέφτουν σε αδιέξοδο την υπόθεση αναλαμβάνει ο Αστυνόμος Σαΐνης, που αρχίζει να ανακρίνει τη Μάγια τη Μέλισσα, την Κάντυ Κάντυ, την Όλιβ του Ποπάυ, τη Χάιντυ! Τελικά ποιος είναι ο ένοχος και τι δουλειά έχουν όλοι αυτοί σε αυτό το κείμενο με τις απρόσμενες εξελίξεις;

Στη δεύτερη ιστορία, «Ένας τζίτζικας στην Κύθνο», ο Τζίτζι Τζιτζίκογλου μας αφηγείται την ιστορία του όσο λιάζεται στο αγαπημένο του νησί, την Κύθνο. Έχει αράξει στα ενοικιαζόμενα στα Μαρτινάκια και περιγράφει τις καλοκαιρινές διακοπές των τουριστών που ενοχλεί με τη φωνή του. Την προσοχή του τραβάει ένας νεοφερμένος που από τις κουβέντες στο κινητό καταλαβαίνει πως είναι συγγραφέας και τον ακολουθεί παντού γιατί του αρέσει να μορφώνεται! Να όμως που ερωτεύεται μια πεταλούδα (το τζιτζίκι, όχι ο συγγραφέας) και η ζωή του αλλάζει για πάντα! Εν τω μεταξύ σιγά σιγά φτάνει και η παρέα του επισκέπτη, οπότε ο Τζίτζι μας τους περιγράφει με κουτσομπολίστικη διάθεση, παρατηρεί και σχολιάζει τα πάντα ενώ τους ακολουθεί στο νησί κι έτσι έχουμε έναν συναρπαστικό και πρωτότυπο οδηγό της Κύθνου! Γέλιο και χαρά, ξεγνοιασιά και ανεμελιά συντροφεύουν την παρέα κι ο τζίτζικας, χωρίς να έχει ξεχάσει στιγμή την πεταλούδα του, τους ακολουθεί κατά πόδας ή μάλλον κατά φτερά και μαθαίνει πολλά πράγματα! Πρόκειται για ένα άκρως αυτοβιογραφικό κείμενο που με έξυπνο τρόπο αλλάζει τις οπτικές αφήγησης κι ο συγγραφέας περνάει υποδόρια πολλά προσωπικά βιώματα από το δικό του καλοκαίρι σε αυτό το νησί.

Στην τρίτη ιστορία, «Ανθισμένες βουκαμβίλιες», η διάσημη Ελληνίδα συγγραφέας Σάντρα Δελλή γράφει το ένα best-seller πίσω από το άλλο, γνωρίζει μεγάλη επιτυχία, τα βιβλία της μοσχοπουλιούνται, γίνονται σειρές και ταινίες. Πώς ξεκίνησε όμως αυτή η καριέρα; Τι άφησε πίσω της η Σάντρα και τι τίμημα πλήρωσε; Βήμα προς βήμα παρακολουθούμε την πορεία της προς την κορυφή, μια διαδρομή που αντικατοπτρίζει γεγονότα και συμπεριφορές οικεία στον εκδοτικό χώρο. Σε παραπλήσιο θεματικό άξονα αλλά με εντελώς διαφορετική πλοκή κινείται και η τελευταία ιστορία, ο «Απρόσκλητος επισκέπτης», όπου ο γιατρός Μιχάλης Σιδέρης είναι παραδομένος στη μοναξιά και στην κατάθλιψη ώσπου ένα αναπάντεχο γεγονός του δείχνει την πραγματικά σκληρή πλευρά της ζωής κι αρχίζει να αλλάζει τρόπο σκέψης και συμπεριφορά, να συνέρχεται, να μετανιώνει. Δύο πολύ ενδιαφέρουσες προσωπικότητες που βιώνουν καταστάσεις σύγχρονες, καθημερινές, δυστυχώς συνηθισμένες και οικείες σε πολύ κόσμο.

Οι «Τέσσερις ιστορίες μυστηρίου» είναι μια συλλογή από λίγο πιο προσωπικά κείμενα του Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη, που έχει αφεθεί να εμπνευστεί από στιγμές κι ανθρώπους σε κάθε στιγμή της ζωής του. Γρήγορη αφήγηση, ελάχιστοι διάλογοι, πολύ συναίσθημα, ωραίες ιστορίες, ρεαλισμός και αμεσότητα είναι στοιχεία που με κράτησαν ως την τελευταία σελίδα του κάθε διηγήματος και με δυσκολία αποχαιρέτησα τους ήρωές τους.

Βιβλίο Η φωνή μέσα μου
Συγγραφέας Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πνοή
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το κείμενο είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο και έχει μικρές, κοφτές προτάσεις που δίνουν ταχύτητα στην αφήγηση και ελάχιστα περιθώρια για σκέψη στον αναγνώστη που γυρίζει με αγωνία τις σελίδες για να δει τι θα γίνει παρακάτω. Η ιστορία τρέχει, κυλάει σα νερό, ο πρωταγωνιστής δεν κρύβεται από κανέναν και κυρίως από τον εαυτό του. Καταγράφει τα πάντα: λάθη, αστοχίες, όνειρα, φιλοδοξίες, εγωισμούς, υπερβολική αυτοπεποίθηση, αισιοδοξία και απογοητεύσεις. Περνάει διαδοχικά από τη σχιζοφρένεια στη διπολική διαταραχή κι από κει μια ανατροπή θα τον φέρει σε μια αναπάντεχη αλλαγή. Διαρκώς, εκεί που νιώθει καλά αφήνεται και τα πράγματα παίρνουν την κάτω βόλτα ξανά και ξανά. Κατηγορεί τις αστοχίες κάποιων γιατρών, αναθεματίζει τα χάπια που δε θέλει να τα ξαναδεί στη ζωή του, αποφεύγει τα νοσοκομεία που έγιναν πια δεύτερο σπίτι του όμως πάνω απ’ όλα ξέρει τι έχει κάνει και πόσο φταίει ο ίδιος για όλα αυτά.

«Η φωνή μέσα μου» είναι ένα ρέον, συγκινητικό αφήγημα που με βοήθησε να καταλάβω έστω και λίγο τον τρόπο σκέψης και τη μοναξιά των ανθρώπων που στρέφονται στην ψυχιατρική βοήθεια. Πρόκειται επίσης για ένα διαφορετικό θεματικό πεδίο για τον συγγραφέα που κατάφερε να αποδώσει σωστά και ρεαλιστικά τον χαρακτήρα των ανθρώπων που χρειάζονται ψυχιατρική παρακολούθηση ενώ ταυτόχρονα, μεταβαίνοντας αφηγηματικά από το παρελθόν στο παρόν, δίνει ενάργεια στην ιστορία του και τραβάει όλη την προσοχή του αναγνώστη για να του παρουσιάσει όσο γίνεται αντικειμενικά και στρωτά τον χαρακτήρα του πρωταγωνιστή του. Λιτό και συμπυκνωμένο, δυνατό και αληθινό, με συγκίνησε και με γέμισε θάρρος και δύναμη.

Βιβλίο Η γριά βαλίτσα
Συγγραφέας Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Χιούμορ
Εκδότης Πνοή
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το κείμενο, γραμμένο σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, ρέει αβίαστα, ακροβατεί ανάμεσα στο γέλιο και στο δάκρυ, έχει μια προφορικότητα που με παρέσυρε να διαβάσω ως το τέλος τα παθήματα της βαλίτσας χωρίς να σηκώσω κεφάλι! Άνθρωποι, γεγονότα και καταστάσεις παρέλασαν μπροστά μου: από τον πόλεμο του 1940 ως τις δυσκολίες της φτώχειας στο Πέραμα του 1950, από τη Χούντα των συνταγματαρχών ως το σημαδιακό 1981 κι από τα έμπεδα της Αυλώνας ως τη Σύρο, τη Βιέννη, την Ξάνθη, την Πάτρα, τη Λέρο, το Ξυλόκαστρο και όπου αλλού ήταν ανάγκη ή επιλογή να ταξιδέψει η οικογένεια των πρώτων ιδιοκτητών, του Κωνσταντίνου και της Μαιρούλας του και των απογόνων τους.

Η γριά βαλίτσα ταξιδεύει με πλοία, αεροπλάνα και λεωφορεία, πότε στις μπαγκαζιέρες, πότε στα καθίσματα, πότε την ξεχνάνε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, πότε την τραβάνε στις βεράντες και στις καφετέριες. Κι είναι τόσο γερά κατασκευασμένη που δεν έχουν τολμήσει να την αλλάξουν με άλλες, μοντέρνες και ίσως πιο άνετες στη μεταφορά. Αυτό έχει δώσει θάρρος και αέρα στη βαλίτσα να αφηγείται την ιστορία της με μια υπεροψία ενώ μπορεί την επόμενη στιγμή, ατρόμητη, να αφηγείται κάτι παθήματα που θα της τσαλακώσουν την εικόνα της ντίβας! Η Λίτσα μας, λοιπόν, που προτιμά το αριστοκρατικότερο Λίλιαν, είναι μια έξυπνη ματιά σε σημαδιακές στιγμές και ταυτόχρονα ένα βαθύ βλέμμα στις ανθρώπινες σχέσεις και στον τρόπο που αλλάζουν αυτές ανά εποχή. Χωρίς ο συγγραφέας να εισέρχεται σε λεπτομέρειες αλλά και χωρίς να υπάρχει η αίσθηση της επιφανειακής προσέγγισης στην ιστορία, στη «Γριά βαλίτσα» διαδραματίζονται γεγονότα τρυφερά και κωμικά, σημαντικά και τραγικά, που μας μεταφέρουν από τη μια γενιά των πρώτων κτητόρων στην επόμενη, φωτίζοντας κατ’ επιλογήν το εκάστοτε κοινωνικό πλαίσιο στα οποία αυτά διαδραματίζονται. Έχουμε μια οικογένεια που συνεχώς μεγαλώνει, ο Κωνσταντίνος και η Μαιρούλα αποκτούν και εγγόνια, κι αυτά τα παιδιά κάνουν τις δικές τους οικογένειες, παρ’ όλ’ αυτά δε χάνεται ο αναγνώστης στιγμή, ακριβώς λόγω της επιλεκτικότητας του συγγραφέα και της ικανότητάς του να κατευθύνει σωστά την αφήγηση όπου δει και όπου χρη.

Το βιβλίο είναι μια πολύ καλή συντροφιά για τον αναγνώστη και μια διαφορετική ματιά στην έννοια του κοινωνικού μυθιστορήματος. Μου άρεσε πάρα πολύ το φινάλε, το βρήκα ευρηματικό και ιδανικό για ένα τέτοιο κείμενο. Απόλαυσα κάθε ταξίδι της Λίτσας και γνώρισα χάρη σε κείνη ανθρώπους καθημερινούς, που μου εκμυστηρεύτηκαν τις προσωπικές τους ιστορίες, οι οποίες διαδραματίστηκαν χωρίς να το ξέρουν μπροστά στα μάτια, ή μάλλον στα λουκέτα, μιας παλιάς, άφθαρτης, ανθεκτικής βαλίτσας! Διαφορετικό, φρέσκο και αληθινό!

Βιβλίο Φόνοι στην Κρυστάλλη
Συγγραφέας Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Πνοή
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η αφήγηση είναι γρήγορη και κυλάει με πυρετώδεις ρυθμούς. Πρωτοπρόσωπη, στην αρχή διασκεδαστικά ασυνάρτητη, να δείχνει τον πανικό του συγγραφέα που μας αφηγείται την ιστορία για το πώς θα απαγκιστρωθεί από το φασαριόζικο περιβάλλον του ώστε να επικεντρωθεί στην ηρωίδα του και στις αφηγήσεις που του εκμυστηρεύεται. Χιούμορ και έξυπνες ατάκες συγκροτούν μια απίθανη ιστορία, με πρωταγωνίστρια μια γυναίκα που έκατσε στο διπλανό κάθισμα μιας επιβατικής αμαξοστοιχίας. Ομολογώ πως οι ζωοκτονίες είναι ανατριχιαστικά ρεαλιστικές κι αφθονούν, σε τέτοιο βαθμό που αναρωτήθηκα για τη χρησιμότητά τους, σύντομα όμως η πλοκή αλλάζει κι αρχίζει το ενδιαφέρον παιχνίδι μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας με το απρόσμενο τέλος.

Οι «Φόνοι στην Κρυστάλλη» είναι ένα ενδιαφέρον πείραμα του Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη, που ήδη μας χάρισε ένα τρυφερό και κοινωνικό μυθιστόρημα (τη «Γριά βαλίτσα») και ένα συναρπαστικό αφήγημα («Η φωνή μέσα μου»). Ακροβατεί ανάμεσα στον τρόμο, το χιούμορ και τη φαντασία κι έχει ενδιαφέροντα θετικά χαρακτηριστικά.