Βιβλίο Διπλός αετός
Τίτλος πρωτοτύπου Double eagle
Συγγραφέας James Twinning
Μεταφραστής Σαμάνθα Κωνσταντέα
Κατηγορία Περιπέτεια
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Έτσι κι έτσι. Το πρώτο βιβλίο με τον Τομ Κερκ, έναν υπερσύγχρονο κλέφτη αντικειμένων αξίας και τον θανάσιμο εχθρό του, τον Κάσσιο. Ο Διπλός Αετός είναι ένα χρυσό νόμισμα κοπής 1933, σε μια εποχή που η Αμερική βρισκόταν στο βρόχο της οικονομικής ύφεσης. Ως αποτέλεσμα, ο Ρούσβελτ μόλις έγινε Πρόεδρος ακύρωσε το Χρυσό Κανόνα και απαγόρευσε την παραγωγή, πώληση και κατοχή χρυσού. Όμως είχαν ήδη κοπεί 445.500 Διπλοί Αετοί και με τον νέο νόμο αναγκάστηκαν να τους λιώσουν. Όλους. Πλην 5 που αποθηκεύτηκαν στο Φορτ Νοξ για καθαρά συλλεκτικούς λόγους. Τι γίνεται όμως όταν αυτοί οι αετοί κλέπτονται; Από έναν άνθρωπο που έχει στο στόχαστρο τον Κερκ και θέλει να τον βγάλει από τη μέση καθιστώντας τον ένοχο για την κλοπή; Και πού κατέληξαν οι Αετοί; Σε ιδιώτες συλλέκτες; Σε πρόσωπα υπεράνω υποψίας; Ωμές περιγραφές και παγκόσμια ταξίδια σε Άμστερνταμ, Παρίσι, Κωνσταντινούπολη (καλά στη συγκεκριμένη πόλη, όπως περιέγραφε κάποιες συνήθειες και κάποιες συμπεριφορές σόρι αλλά γέλασα, δεν υφίστανται αυτά που γράφει). Μαγικά κόλπα, αγωνία, ανατροπές και άφθονο κυνηγητό. Μην ξεγελαστείτε από τους επαίνους των πρώτων σελίδων. Δεν έπιασα τι ακριβώς με χάλασε αλλά δεν είναι ούτε Frederick Forsyth ούτε Robert Ludlum (βλ. Jason Bourne). Ήταν λίγο πιεσμένα τα πράγματα, δεν αφέθηκε η πλοκή να κυλήσει χαλαρά, η σχέση μεταξύ της Τζένιφερ και του Κερκ ήταν λίγο κλασική (δε σε θέλω, σε θέλω) και οι τελικές αποκαλύψεις για το ποιος ήταν πραγματικά ο Κάσσιος ήταν λίγο φωσκολική και παρατραβηγμένη. Άραγε ποιο να είναι το 2ο βιβλίο; Δηλαδή τώρα έχουμε μια σάγκα; Χμ…

Βιβλίο Ναι, Βιρτζίνια, υπάρχει Άγιος Βασίλης
Συγγραφέας Βασίλης Παπαθεοδώρου
Εικονογράφος Λίλα Καλογερή
Κατηγορία Παιδικό μυθιστόρημα
Εκδότης Καστανιώτης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο συγγραφέας ξεκινάει την ιστορία του από την καθημερινότητα του κοριτσιού και γιατί αναγκάστηκε να στείλει στην εφημερίδα την απορία της. Η απάντηση που έλαβε τη γέμισε χαρά: “Ναι, Βιρτζίνια, υπάρχει Άγιος Βασίλης! Υπάρχει, όπως υπάρχουν σίγουρα η αγάπη, η στοργή κι η τρυφερότητα, που ξέρεις ότι σε περιστοιχίζουν και δίνουν στη ζωή σου ομορφιά και χαρά. Αλίμονο! Πόσο ζοφερός θα ήταν ο κόσμος μας αν δεν υπήρχε ο Άι-Βασίλης. Θα ήταν τόσο ζοφερός, όσο αν δεν υπήρχαν Βιρτζίνιες. Γιατί τότε δε θα υπήρχε ούτε κι η αγνή πίστη των παιδιών, η ποίηση, η φαντασία, που κάνουν υποφερτή τη ζωή μας. Δε θα λαμβάναμε χαρά παρά μόνο μέσω των πέντε αισθήσεων. Το φως με το οποίο η παιδικότητα γεμίζει τον κόσμο θα έσβηνε…Τα πιο σπουδαία πράγματα στον κόσμο είναι εκείνα τα οποία ούτε οι μεγάλοι ούτε τα παιδιά μπορούν να δουν…Κανένας δεν μπορεί να αντιληφθεί ή να φανταστεί όλα τα θαύματα στον κόσμο που είναι αόρατα και δεν μπορείς να τα δεις” (σελ. 33-34).

Μετά από αυτό, η ζωή της Βιρτζίνια αλλάζει: αποκτά νέους φίλους, γίνεται γνωστή στη γειτονιά, οι γονείς της είναι υπερήφανοι για εκείνη κλπ. Κι όμως η ιστορία δε σταματά εδώ! Ο συγγραφέας επιλέγει έξυπνα περιστατικά της μεταγενέστερης ζωής της Βιρτζίνια για να δείξει στα παιδιά ότι ο Άγιος Βασίλης μπορεί να πάρει τη μορφή κάθε μικρού θαύματος στις ζωές όλων μας: Το 1917, η Βιρτζίνια, χωρισμένη με κόρη, ζει τη φρίκη του πολέμου κι όμως δίνει θάρρος στα παιδιά, μιλώντας τους για τον Άη-Βασίλη. Το 1930, ένα χρόνο μετά το Κραχ, η Βιρτζίνια βοηθά μια φτωχή οικογένεια στρώνοντάς τους γιορτινό τραπέζι την παραμονή των Χριστουγέννων. Το 1954 η Βιρτζίνια βοηθάει ένα έγχρωμο παιδάκι να δει από κοντά τον Άγιο Βασίλη σε ένα πολυκατάστημα όπου απαγορευόταν να μπουν έγχρωμοι! Και το βιβλίο κλείνει σιγά σιγά γύρω από τις τελευταίες μέρες της Βιρτζίνια με έναν συγκινητικό, αληθινό, τρυφερό αποχαιρετισμό της αγαπημένης μας ηρωίδας.

Δεν έχω λόγια για το βιβλίο. Είναι πρωτότυπο, καλογραμμένο, συγκινητικό, αληθινό, διδακτικό, τρυφερό, ανθρώπινο, αισιόδοξο, δυνατό και τόσο μα τόσο ευανάγνωστο! Από τις πιο όμορφες εικονογραφήσεις αυτή του βιβλίου! Πίσω από την επιφανειακά απλή ιστορία οι λέξεις χορεύουν με τα συναισθήματα και προσφέρουν στον αναγνώστη έναν χορό πρωτόγνωρο, στον οποίο δε χρειάζεται να ξέρεις τα βήματα, απλώς ακολουθείς τον ήχο της γλώσσας του σημαντικού αυτού συγγραφέα!

Βιβλίο Νερό για ελέφαντες
Τίτλος πρωτοτύπου Water for elephants
Συγγραφέας Sara Gruen
Μεταφραστής Ρένα Καρακατσάνη
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ένας νέος Πολωνός, ο Τζέικομπ Τζανκόφσκι, σπουδάζει κτηνίατρος σε πανεπιστήμιο των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Είναι όλα ειδυλλιακά και ρόδινα ως την ημέρα που σκοτώνονται οι γονείς του σε τροχαίο. Χωρίς άλλους συγγενείς και χωρίς χρήματα, τραυματισμένος από το αναπάντεχο νέο, ο Τζέικομπ παρατάει τις σπουδές του και την πόλη του και καταφεύγει δίπλα στις γραμμές ενός τρένου. Χωρίς να το σκεφτεί αρπάζεται από τις λαβές του πρώτου διερχόμενου τρένου ελπίζοντας να ξεφύγει από το παρελθόν του. Το τρένο ανήκει σε περιπλανώμενο τσίρκο και η ιστορία μας μόλις ξεκίνησε! Τις αναμνήσεις αυτές τις φέρνει στο μυαλό του χρόνια αργότερα, στα ενενήντα τρία του, ο Τζέικομπ, ένας ηλικιωμένος πλέον άντρας που μπορεί να συντηρείται ακόμη αλλά αποτελεί βάρος για τα πέντε του παιδιά, τα οποία χωρίς δισταγμό τον παράτησαν σε γηροκομείο και περιορίστηκαν σε εβδομαδιαίες επισκέψεις της μίας ώρας. Αφορμή να θυμηθεί το παρελθόν του είναι ένα τσίρκο που κατασκηνώνει έξω από το γηροκομείο, δίνοντας χαρά και αλλάζοντας την καθημερινότητα των ηλικιωμένων τροφίμων!

Έχουμε ένα πολύ καλογραμμένο κείμενο, πολύ ωραίους χαρακτήρες και μια ιστορία που δε χαρίζεται στον αναγνώστη! Ο κόσμος του τσίρκου είναι σκληρός, αδυσώπητος, μια καλολαδωμένη μηχανή που στις δυσκολίες δε διστάζει να φτύσει κάθε γρανάζι που καταστρέφει τον μηχανισμό ή να καταπιεί άλλες, αποτυχημένες επιχειρήσεις τσίρκου που πτωχεύουν (οι υπάλληλοι που δεν είναι πλέον απαραίτητοι «τρώνε κόκκινο φως» και πετιούνται τη νύχτα από το τρένο εν κινήσει!). Ο Τζέικομπ, σε μια εποχή δύσκολη και σκληρή, αμέσως μετά το κραχ του 1929 και την οικονομική ύφεση, κερδίζει σιγά σιγά κάποιους φίλους και διεισδύει στον κόσμο του τσίρκου, στον κόσμο του αδίστακτου θείου Αλ, επιχειρηματία και ιδιοκτήτη του τσίρκου, στην άστατη ψυχολογία του Όγκαστ, υπεύθυνου προγράμματος του τσίρκου και γενικότερα υπεύθυνου του προσωπικού και της παραστασιολογίας του, στη γλυκιά και τρυφερή σύζυγο του Όγκαστ, τη Μαρλίνα, μιας γυναίκας που έχει παγιδευτεί σε έναν γάμο με έναν άντρα τρυφερό και αδυσώπητο, γλυκό και βίαιο, ειλικρινή και σχιζοφρενή.

Από τις σελίδες παρελαύνουν πολλές ιστορίες που συνέβησαν σε διάφορα τσίρκο και η συγγραφέας τα συγκέντρωσε εδώ, σκιαγραφούνται χαρακτήρες και ψυχογραφίες ανθρώπων που έδωσαν το είναι τους να στηθεί ένα τσίρκο και δε φαίνονται πουθενά μες στην ομίχλη από τα γοητευτικά φώτα της παράστασης. Θα σταθώ ιδιαίτερα στον Καμήλα, έναν άντρα έρμαιο του αλκοολισμού, ο οποίος λόγω της ποτοαπαγόρευσης έπινε ό,τι έβρισκε μπροστά του, κάτι που οδηγεί σιγά σιγά στον θάνατό του, και στον Γουόλτερ, έναν νάνο δεμένο με την αγαπημένη του σκύλα, την Κουίνι, έναν άνθρωπο παραμελημένο από το τσίρκο αλλά με αισθήματα και χαρακτήρα. Θα σταθώ στην ελεφαντίνα του τσίρκου, τη Ρόζι, την οποία θεωρούσαν άχρηστη και ηλίθια, ώσπου τυχαία ο Τζέικομπ ανακάλυψε ότι ξέρει πολωνικά και από τότε η τύχη της άλλαξε! Και φυσικά δε θα ξεχάσω τον έρωτα του Τζέικομπ και της Μαρλίνα, που έχουν να πολεμήσουν όχι μόνο τον οξύθυμο σύζυγο, Όγκαστ, όχι μόνο την αυστηρή τάξη και το πρωτόκολλο του τσίρκου, αλλά και τις δύσκολες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες.

Τραγικό σημείο του βιβλίου οι συνθήκες ζωής του Τζέικομπ στο γηροκομείο, όπου η συγγραφέας βρίσκει ευκαιρία να περιγράψει με ωμό και αποκαλυπτικό τρόπο τις πραγματικές συνθήκες κράτησης (;) ή φύλαξης (;) των γερόντων, ανθρώπων που η μοίρα με τη μορφή των απογόνων τους τους εγκατέλειψε σε ένα απρόσωπο σπίτι, με ιδιαίτερο, απρόσωπο και άνοστο διαιτολόγιο, πλούσια κάβα σε φάρμακα και καμία έκπληξη ή αλλαγή στη ρουτίνα τους. Συγκινητικές σκηνές, σοκαριστικές ιστορίες που με έκαναν να συγκινηθώ πολλές φορές. Όπως λέει χαρακτηριστικά ο Τζέικομπ: «Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να μετράω το χρόνο περιμένοντας το αναπόφευκτο, παρακολουθώντας τα φαντάσματα του παρελθόντος να τριγυρνούν στο άδειο παρόν μου κουδουνίζοντας τις αλυσίδες τους. Βροντάνε και χτυπάνε και βολεύονται σαν στο σπίτι τους, κυρίως επειδή δεν υπάρχει ανταγωνισμός. Έχω πάψει να τα πολεμώ» (σελ. 29). Το πιο τραγικό από όλα η σκηνή της μέρας που οι τρόφιμοι πάνε στο τσίρκο με τους δικούς τους ανθρώπους, μόνο που ο Τζέικομπ περιμένει μάταια: οι απόγονοί του μπέρδεψαν τις μέρες επισκέψεων και τελικά δεν εμφανίστηκε κανείς! Ο Τζέικομπ δε θα το αφήσει έτσι και…

Υπέροχο, αληθινό, τρυφερό, ωμό και σκληρό! Είμαι σίγουρος ότι θα το απολαύσετε!