Βιβλίο Ο άντρας με τις κούκλες 
Συγγραφέας Ιφιγένεια Τέκου
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα / Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Ψυχογιός
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Ιφιγένεια Τέκου μας ταξιδεύει στα ελληνόφωνα χωριά της Κάτω Ιταλίας λίγα χρόνια μετά τη λήξη του πιο αιματηρού πολέμου που γνώρισε ο κόσμος και με αφορμή την Αλεμίνα Κοντότι στήνει έναν ωραίο καμβά επιμέρους ιστοριών, τις οποίες δένει αρμονικά μεταξύ τους, συγκροτώντας έτσι ένα πάνθεον από ενδιαφέροντες χαρακτήρες που δε σταματούν στιγμή να αλλάζουν, να ωριμάζουν και να μεταμορφώνονται. Η ίδια η Αλεμίνα είναι ανεξάρτητη, δυναμική, γεμάτη αντιθέσεις. Παρ’ όλη τη φτώχεια που ζει με τη μητέρα της μετά τον θάνατο του πατέρα της στο μέτωπο, δε θεωρεί τα χρήματα απαραίτητα για μια ευτυχισμένη ζωή. Δείχνει ονειροπαρμένη αλλά στέκεται γερά στα πόδια της, ειδικά όταν έρχεται η σκληρή στιγμή που πρέπει να πάει να γνωρίσει τον παππού της. Σύντομα διαπιστώνει πως το Σαλέντο απεχθάνεται και καταριέται αυτόν τον άντρα κι όταν μαθαίνει για το παρελθόν του αποφασίζει να μείνει μαζί του για να διαπιστώσει η ίδια αν είναι ψέματα ή αλήθεια όσα λέγονται για κείνον. Βρίσκει έναν αγροίκο, αυστηρό, κακοπληρωτή κτηματία και πεισμώνει να τον βελτιώσει ως άνθρωπο και ως εργοδότη. Δεν είναι όμως έτοιμη να αντιμετωπίσει την πραγματικά σκληρή πλευρά του. Τι βάρος κουβαλάει στην ψυχή του ο παππούς Κωνσταντίνος και σε τι οικογένεια μεγάλωσε; Γιατί έχει τόσο μίσος για τον κόσμο γύρω του;

Ταυτόχρονα η συναναστροφή της Αλεμίνα με τον Αντόνιο και την αδελφή του, Γκλόρια, ο μικρός Χρήστος, η καθημερινή ζωή στα κτήματα τη γεμίζουν εικόνες, συναισθήματα, χαρά, ακόμη και έρωτα. Ο πεντάχρονος Χρήστος πώς συνδέεται με τον παππού Κωνσταντίνο και γιατί δεν τον αγαπάει; Γιατί τον θεωρεί απλώς «τον επισκέπτη της Κυριακής» και τι συνέβη με τη μητέρα του που πέθανε; Κι ενώ η ιστορία δείχνει αρχικά μονοδιάστατη, μια σειρά από έξυπνες ανατροπές την εμπλουτίζουν και μας συστήνουν νέα πρόσωπα που το καθένα έχει τον δικό του ρόλο και μια απαραίτητη παρουσία στις εξελίξεις. Ο ιερέας που περιθάλπει τα ορφανά και βοηθάει το ποίμνιό του, η πόρνη που βρίσκει όλη τη χαμένη της τρυφερότητα στο παιδί που μεγαλώνει, ο πλούσιος δικηγόρος που βοηθάει τους φτωχούς χωρίς να δέχεται λεφτά, ο καλός κι ευγενικός επιστάτης και άλλοι είναι χαρακτήρες που ωθούν την ιστορία σε αναπάντεχες εξελίξεις και την απογειώνουν. Στο πλάι τους, ή μάλλον στη σκιά τους, ένας άντρας δολοφονεί και αφαιρεί την καρδιά από δωσίλογους συνεργάτες των Γερμανών, φτιάχνοντας για κάθε θύμα μια ξύλινη κούκλα χωρίς άκρα (kokeshi), όπου, σύμφωνα με έναν ιαπωνικό θρύλο, παραμένει η ψυχή αυτού που φεύγει. Θα καταφέρει ο νέος αρχηγός της αστυνομίας του Σαλέντο Σαλβατόρε Τζερλάνο να τον συλλάβει;

Tραυματισμένες ψυχές που επουλώνονται ή σαπίζουν, άνθρωποι που βρίσκονται μπροστά στο δίλημμα του καλού και του κακού, μια κοπέλα που ωριμάζει συμπεριφορικά και ερωτικά, ένα παιδί που προσπαθεί να αγαπήσει κάποιον που ουσιαστικά δεν τον έχει, ένας άντρας που νομίζει πως θα τιμωρήσει και θα δικαιωθεί, καταστρέφοντας όμως τον εαυτό του, δυνατές σκηνές, παραστατικοί διάλογοι, συγκινητικές στιγμές και εκπλήξεις είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα του βιβλίου. Καλολογικά στοιχεία και διεισδυτικά ψυχογραφήματα κοσμούν την πλοκή και την εμπλουτίζουν ενώ οι παράλληλες αφηγήσεις των κύριων προσώπων εντείνουν την προσοχή και δεν κάνουν το κείμενο κουραστικό και μονότονο. Η χρήση ιδιωματισμών της γραικανικής γλώσσας, των Ελλήνων της Κάτω Ιταλίας δηλαδή, στολίζει το κείμενο κατά τόπους και του δίνει αληθοφάνεια. Όλοι οι χαρακτήρες του βιβλίου είναι ανθρώπινοι, με ελαττώματα και προτερήματα, ακόμη και ο δολοφόνος, που καταγράφεται με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο και δε σταματά να αλλάζει τρόπο σκέψης και συναισθήματα από φόνο σε φόνο. Γνωρίζουμε το παρελθόν του, την ψυχολογία του, την ιδιοσυγκρασία του, τους λόγους που τον οδήγησαν ν’ αρχίσει να σκοτώνει, πώς ανακάλυπτε κι εντόπιζε τα θύματά του, πώς ήρθε σε επαφή με την ιαπωνική κουλτούρα κ. π. ά. Ο δολοφόνος, όσο κοντεύει να ολοκληρώσει το έργο του, δεν παύει να αλλάζει, να έρχεται αντιμέτωπος με σκληρές αλήθειες, με τις τύψεις του, να κλονίζεται η ιδιοσυγκρασία του, να καταρρέει η βάση στην οποία στηρίχτηκε. Είναι αρκετά όλα αυτά για να αλλάξει γνώμη ή θα συνεχίσει ακάθεκτος; Κάποια θύματα τα γνωρίζουμε μέσα από σύντομα κεφάλαια ως προς το οικογενειακό τους κυρίως περιβάλλον κι αναρωτιόμαστε τι μπορεί να έκαναν στο παρελθόν και τράβηξαν την προσοχή του δολοφόνου. Τελικά, ποιος είναι το θύμα και ποιος ο πραγματικός θύτης όταν υπάρχει ένας αδυσώπητος πόλεμος που αποκτηνώνει τον άνθρωπο; Έχει νόημα να πάρουμε τον νόμο στα χέρια μας; Κι αν τα πράγματα δεν έγιναν έτσι όπως τα ξέρουμε; Αν υπάρχουν κι άλλοι λύκοι με προβιά προβάτου;

«Ο άντρας με τις κούκλες» είναι ένα ανατρεπτικό, τρυφερό και συγκινητικό μυθιστόρημα, αφιερωμένο στην αγάπη και τη συγχώρεση, που καταγράφει ακριβοδίκαια τις ζωές ανθρώπων που αγάπησαν, πρόδωσαν, πίστεψαν, σκότωσαν, μεγάλωσαν, πάλεψαν για ιδεώδη. Με διαρκείς εναλλαγές, με απρόοπτες εξελίξεις, με ρεαλισμό, με σεβασμό απέναντι στην ανθρώπινη ψυχή εν γένει, η Ιφιγένεια Τέκου γράφει ένα κείμενο όπου ψάχνει τους θύτες και τα θύματα στο κοινωνικό, οικονομικό και οικογενειακό περιβάλλον όπου αναγκάζονται να μεγαλώσουν. Χωρίς υπερβολές και ακρότητες, ξεδιπλώνεται μια ιστορία με φωτεινές και σκοτεινές στιγμές, με διαχρονικές αλήθειες μα πάνω απ’ όλα με αγάπη απέναντι στο μεγαλείο της ψυχής, η οποία δεν είναι κακή αυτή καθαυτή κι αν κάποτε μεταστρέφεται, ίσως κάπου εκεί βαθιά έχει ξωμείνει λίγη από την ανθρωπιά της, αρκεί να έχουμε τον χρόνο και τη διάθεση για να τη βοηθήσουμε, φέρνοντάς τη πίσω στο φως.

Βιβλίο Μνήμες χαμένες στην άμμο
Συγγραφέας Ιφιγένεια Τέκου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η νύχτα της 6ης προς 7 Σεπτεμβρίου 1955 θα είναι εφιαλτική για τους Έλληνες της Πόλης. Το ξημέρωμα θα τους βρει πένητες, κάποιους άστεγους, η ζωή θα σταματήσει τον κύκλο της και θα τους πετάξει έξω από την τροχιά της. Εκείνο το βράδυ η οικογένεια Φωτεινού θα διαλυθεί οικονομικά και ψυχολογικά: η σοκολατερί τους θα καταστραφεί ολοσχερώς, η Μαρίκα θα βιαστεί και η Άννα, κυνηγημένη από τους Τούρκους, θα πέσει στον Βόσπορο και θα την περιμαζέψει ένα πλοίο με προορισμό τον Πειραιά, όπου θα αγωνιστεί να νικήσει την αμνησία που υπέστη και να θυμηθεί ποια είναι. Η Μαρίκα, από αγάπη προς τους γονείς της, θα παντρευτεί τον πλούσιο Χιλμί, ιδιοκτήτη εργοστασίου σοκολάτας, που την αγαπά βαθιά, ώστε να ξαναστήσει ο πατέρας της την επιχείρησή του. Θύμα αυτής της εξαγοράς, ο έρωτάς της με τον Αντρέα, τον άντρα που την έσωσε από τη φωτιά της σοκολατερί. Παράλληλα, η Άννα ζει στην Αθήνα με τη φίλη της, Αρμένισσα Ελίζ, που τη βάφτισε Αρίν ώσπου να ξαναθυμηθεί την ταυτότητά της. Ο ξάδερφος της Ελίζ, Αλέξης, έχει αναψυκτήριο στη Σωκράτους κι έχει γίνει στέκι μουσικών παραγωγών και τραγουδιστών. Η Άννα-Αρίν εργάζεται εκεί και τυχαία ανακαλύπτουν την εντυπωσιακή φωνή της. Έτσι ξεκινάει η καινούργια της ζωή στην πρωτεύουσα. Θα καταφέρει η Άννα να θυμηθεί την οικογένειά της στην Πόλη; Τι της επιφυλάσσει η μοίρα στους δύσβατους δρόμους του καλλιτεχνικού στερεώματος; Τι θα γίνει με τον κρυφό έρωτα της Μαρίκας με τον Αντρέα και τι σκοτεινά μυστικά κρύβει ο Χιλμί; Ποια είναι η πραγματική ταυτότητα του κατά συρροή βιαστή που κυκλοφορεί στις φτωχογειτονιές της Βασιλεύουσας;

Είπαμε, η πλοκή ίσως φανεί λίγο ακραία στον αναγνώστη, όμως η συγγραφέας την υπερασπίζεται με αγάπη, την ντύνει με ωραία, καλολογικά και πραγματολογικά στοιχεία, και όλο αυτό κορυφώνεται στα τελευταία κεφάλαια όπου η Μαρίκα βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο. Δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω κακογραμμένο, γιατί διακρίνω ψήγματα καλαισθησίας και είμαι σίγουρος ότι στο δεύτερο βιβλίο της η συγγραφέας θα έχει βελτιωθεί σημαντικά. Έχει ψάξει για την εποχή και τους τόπους (μου έκανε εντύπωση η γνώση της για την Κυψέλη της δεκαετίας του 1950, όπου ζω κι εγώ και ξέρω πρόσωπα και καταστάσεις), έχει δέσει καλά την εξέλιξη του μύθου, τίποτα δε μου φάνηκε περιττό, ούτε καν μια εκτεταμένη ερωτική σκηνή για να γεμίσουν οι σελίδες. Επίσης υπάρχει και μια σεμνότητα κι ένας σεβασμός στον αναγνώστη, όταν (από φόβο; από τρακ;) δεν κατονομάζει τους γνωστούς τραγουδιστές της εποχής που συναναστρέφονται τη Μαρίκα αλλά τους δίνει «μασκαρεμένα» επώνυμα, π. χ. ο Στέλιος Καζαντζίδης είναι ο Στέλιος Κοζανίδης, ο Χριστάκης (;) είναι ο Λυράκης, η Μαρία Κάλλας είναι η Μαρία Κωλέττη κλπ.

Αν τα κοιτάξει κανείς όλα αυτά με αυστηρή ματιά ίσως γελάσει και θεωρήσει την ανάγνωση του βιβλίου χαμένο χρόνο. Προσωπικά, λόγω της πρώτης απόπειρας της συγγραφέως, ούτε ένιωσα έτσι ούτε θέλησα να εκφραστώ έτσι. Ναι, θα μπορούσε η ιστορία των γονιών του Χιλμί να μην είναι επανάληψη του καταδικασμένου έρωτα της Μαρίκας με τον Αντρέα και να μην έζησε και η μάνα Έσρα τα ίδια. Ναι, θα μπορούσε η μάνα του Χιλμί να αντιδράσει διαφορετικά στις αποκαλύψεις του γιου της και τα κίνητρά του να έχουν καταβολές από άλλα αίτια. Ναι, μου φάνηκε πολύ περίεργο που η Μαρίκα ξεκίνησε ως λαϊκή τραγουδίστρια και στη συνέχεια στράφηκε στην όπερα (όπερα είχε σπουδάσει στην Πόλη, άλλωστε). Ναι, θα μπορούσα να γελάσω και να πω «καλά, στον Βόσπορο ήταν το καράβι, δεν μπορούσε να σταματήσει σε καμιά προβλήτα πιο κάτω αντί να συνεχίσει για Πειραιά;», όμως, όπως έχω τονίσει πολλές φορές, ΠΕΙΘΟΜΑΙ γι’ αυτό που διαδραματίζεται στις σελίδες κι είναι τέχνη να καταφέρεις να πείσεις κι όχι να ξεγελάσεις τον αναγνώστη. Η συγγραφέας λοιπόν δεν ξεγελά τον αναγνώστη, δε στηρίζεται σε εύκολες λύσεις, χαράζει τον δικό της δρόμο και παραδίδει το έργο της με αγωνία και χαρά. Είμαι σίγουρος ότι σε μια δεύτερη προσπάθεια θα βελτιώσει κατά πολύ το ταλέντο της.

Βιβλίο Αγάπα το ή παράτα το
Συγγραφέας Ιφιγένεια Τέκου
Κατηγορία Εφηβικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Λιβάνης
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Ιάσονας, μαθητής λυκείου, αναγκάζεται να ακολουθήσει τους γονείς του για ένα καλύτερο αύριο στη μακρινή Σύμη, την τελευταία τους ελπίδα να βρουν μια δουλειά στην Ελλάδα της κρίσης. Εκεί γνωρίζει τη Γιάννα, που παίζει κιθάρα και λατρεύει τον τόπο της. Η κολλητή της Γιάννας, Γιούλη, μπλέκεται με τον Γιακουμή, εξαιτίας του οποίου συνδέεται με την απογοήτευση και το μίσος. Με φόντο την πανέμορφη Σύμη, το κείμενο εμπλουτίζεται από ντόπιες εκφράσεις και τοπικά ήθη και έθιμα του νησιού, γεμίζει όμορφα χρώματα και φωτίζει ένα διαφορετικό, πιο ήρεμο και λιγότερο απαιτητικό περιβάλλον. Η συγγραφέας έχει διαλέξει πολύ καλά τους χαρακτήρες της, υποδύεται επιτυχημένα σε κάθε κεφάλαιο και έναν διαφορετικό ήρωα, με το δικό του λεξιλόγιο, συναισθηματικό μικρόκοσμο, τις δικές του αγωνίες, λάθη και τύψεις, αγωνίες και χαρές.

Μια κακή στιγμή αλλάζει για πάντα την πορεία της παρέας της Σύμης και τους βοηθάει να ωριμάσουν κατά τι νωρίτερα. Τι θα συμβεί από κει και πέρα; Η Γιάννα και ο Ιάσονας θα καταφέρουν να ξεπεράσουν τα εμπόδια της εφηβείας και του έντονου διαβάσματος για να είναι μαζί για πάντα; Τι προκαλεί τον Γιακουμή να αντιδρά έτσι; Πόσο πολύ αγαπούν τον τόπο τους παιδιά που δε ζουν στις δεδομένες και περίπλοκες ανέσεις της Αθήνας;

Ένα καλογραμμένο εφηβικό ψυχογράφημα από μια συγγραφέα που έχει δοκιμαστεί στον χώρο του μυθιστορήματος ενηλίκων και τώρα χαρίζει ένα αξιοπρεπέστατο δείγμα σε έναν δύσκολο συγγραφικά χώρο. Σύμφωνα με την κυρία Τέκου: «Να δίνεις όλο σου το είναι στα πρόσωπα και τα πράγματα που αγαπάς. Να μη λυπάσαι τον κόπο και την προσπάθεια. Κι αν, παρ’ όλ’ αυτά, δε σου βγαίνει, παράτα τα δίχως τύψεις και δεύτερες σκέψεις και προχώρα σε άλλα» (σελ. 195). Επομένως, το βιβλίο αυτό σίγουρα θα το αγαπήσουν όλοι και δε θα το παρατήσει κανείς!

Βιβλίο Θάλασσες μας χώρισαν
Συγγραφέας Ιφιγένεια Τέκου
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα / Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Σε γενικές γραμμές η συγγραφέας έχει βελτιωθεί πολύ ως προς το στυλ και το ύφος της. Έχει σκιτσάρει ωραία τους χαρακτήρες της, έχει δέσει σωστά τις μεταξύ τους σχέσεις, περιγράφει άψογα την καθημερινή ζωή στη Σύμη και στην Κωνσταντινούπολη, έχει μελετήσει ενδελεχώς τα ιδιώματα και τη λαογραφία της Σύμης και της Ικαρίας και έχει ξεσηκώσει κάθε κρυφή και ρομαντική πτυχή της Κωνσταντινούπολης. Αγάπησα πολύ την αρχή της ιστορίας στο νησί των Δωδεκανήσων και κατάλαβα πάνω σε ποιες βάσεις θα στηριχτεί η σχέση των δύο κοριτσιών. Μου άρεσε πολύ η ζωή των γυναικών στην Κωνσταντινούπολη στα απαρτμάν, πώς βοηθούσε η μία την άλλη, πώς μαγείρευαν σχεδόν αγκαλιά μιας και τα διαμερίσματά τους ήταν τόσο κοντά. Μία γυναίκα κάθε μέρα ζέσταινε νερό ώστε όλες μαζί να πλύνουν ρούχα και πιάτα, η κάθε μία κράταγε με εμπιστοσύνη και αγάπη τα παιδιά της άλλης, ένας υπέροχος και σκληρός μικρόκοσμος, που δε ζει και χωρίς τις κουτσομπόλες του. Εξίσου καλογραμμένη και η Αλεξάνδρεια, με τη δική της σκληρή καθημερινότητα, το μίσος των Αιγυπτίων για τους ξένους, ειδικά τους Άγγλους, τα ήθη και τις συνήθειές τους.

Δυστυχώς όμως, από ένα σημείο και μετά, η μαγεία αυτή χάνεται γιατί η πλοκή παίρνει ανεδαφικές προεκτάσεις και οι χαρακτήρες παίρνουν αποφάσεις αναίτιες και αδικαιολόγητες ενώ η μοίρα που εξυφαίνει η συγγραφέας δε με πείθει καθόλου και με ανάγκασε να κλείσω σχεδόν επί τροχάδην το βιβλίο. Ήταν τόσο ακραίες και μη πιστευτές οι ανατροπές και τα σχέδια των κοριτσιών που, όσο ελαστικός ήμουν στο πρώτο βιβλίο, τόσο στενοχωρέθηκα στο δεύτερο. Επιτρέψτε μου να εκφράσω ακριβώς τις αντιρρήσεις κατωτέρω, οπότε μη διαβάσετε τη συνέχεια όσοι δεν έχετε τελειώσει το βιβλίο.

ΠΡΟΣΟΧΗ, SPOILERS

Θα προσπαθήσω να μη χαλάσω τη μαγεία της αποκάλυψης με συγκεκριμένα στοιχεία και να παραμείνω γενικόλογος ως προς τα επιχειρήματά μου αλλά καλού κακού μη διαβάσετε παρακάτω παρά μόνο αφού έχετε τελειώσει το μυθιστόρημα.

Πρώτα από όλα, τον έρωτα μεταξύ αδελφών για τον ίδιο άντρα τον έχω διαβάσει και στην Καρυστιάνη, στη «Μικρά Αγγλία». Δε θα το συγκρίνω, εννοείται, άλλωστε ο καθένας μπορεί να γράψει την ίδια ιστορία με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους και να κερδίσει εξίσου τον αναγνώστη. Η γραφή λοιπόν της κυρίας Τέκου, όπως έγραψα και ανωτέρω, με κέρδισε αρκετά. Αληθινοί χαρακτήρες, αυθεντικές σκηνές μιας οικογένειας σε ένα απομονωμένο νησί, στη ρομαντική και αρωματισμένη Κωνσταντινούπολη, στη δύσκολη Αλεξάνδρεια, στην τραχιά Ικαρία. Όμως, από ένα σημείο και μετά η ιστορία γίνεται μαλλιά κουβάρια.

Δε με έπεισε ο Παύλος που ενέδωσε στα θέλγητρα της Ελπίδας κι ύστερα γύρισε στη γυναίκα του σα να μη συνέβη τίποτε. Η συγγραφέας τον έδειξε τυραγνισμένο από πόθο, αληθινό άντρα με διλήμματα και φοβίες αλλά μετά την Ελπίδα γύρισε στην Παρασκευούλα. Δε με έπεισε με τίποτα ο Αντρέας, όταν έμαθε ότι το παιδί της γυναίκας του δεν είναι δικό του αλλά του Παύλου, που έκατσε στο πλάι της και δεν την εγκατέλειψε. Η τιμή είναι πάνω από όλα για έναν άνθρωπο και ειλικρινά στη θέση του θα κατέφευγα τουλάχιστον σε διαζύγιο ή αν έμενα δίπλα της για τον κόσμο να μην ανοίξει το στόμα του δε θα της συμπαραστεκόμουν και δε θα την υποστήριζα όσο το δείχνει η συγγραφέας.

Δε με έπεισε με τίποτα η τελική σκηνή της αποκάλυψης για την πατρότητα του παιδιού της Ελπίδας, την οποία τυχαία κρυφάκουσαν δύο πρόσωπα που δεν έπρεπε να είναι εκεί, το ένα μάλιστα κατέφυγε και σε ακραίες, ακρότατες αντιδράσεις που έβαλαν μπροστά άλλες εξελίξεις. Συγνώμη αλλά το θεωρώ παρατραβηγμένο και πρόχειρο να δοθεί μια τέτοια λύση.

Εξίσου ανεδαφικό θεώρησα το γεγονός ότι η οικογένεια της Ελπίδας, με ένα παιδί που μοιάζει στον πατέρα του, να μην έχει άλλη λύση μετά τα Σπετεμβριανά παρά να εγκατασταθεί στην Αλεξάνδρεια όπου ζει η Παρασκευούλα και όχι πίσω στη Σύμη! Είναι δυνατόν να πάρεις αυτήν την απόφαση; Η συγγραφέας δεν υποστήριξε σθεναρά αυτήν την απόφαση στο κείμενο, από πραγματιστικής άποψης αυτό είναι σα να γυρεύεις μπελάδες!

Και πάμε στο χειρότερο: δε με έπεισε ένα πρόσωπο να καταφεύγει στο έγκλημα και μετά να βρίσκει τη λύτρωση και τη σωτηρία σε μοναστήρι για να γαληνέψει η ψυχή του. Όσο εσωτερική πάλη και να γίνεται μέσα του, όσο πόνο και μετάνοια να κρύβει η ψυχή αργότερα, το θεωρώ επιφανειακό σα λύση να κλειστεί σε μοναστήρι. Αν εξαιρέσεις αυτό το παρατραβηγμένο κομμάτι, κατά τα άλλα η συνέχεια της ιστορίας μπορεί να θεωρηθεί και συγκινητική, έτσι όπως επιλέγει η συγγραφέας να την ολοκληρώσει. Και πάλι εκφράζω την εξής αντίρρηση: τη λύση του δράματος τη δίνει μια επιστολή που στέλνεται κατά λάθος. Δε γίνεται να θες να γράφεις γράμματα σε πρόσωπο που αγαπάς με σκοπό να μην τα στείλεις ποτέ αλλά παρ’ όλ’ αυτά να τα κλείνεις σε φακέλους με τη διεύθυνση και του αποστολέα και του παραλήπτη!

Ίσως είμαι εγώ μονοδιάστατος και δεν αφήνω τον εαυτό μου να πιστέψει σε ακραία γυρίσματα της τύχης και ζητώ προκαταβολικά συγνώμη, όμως με το θάρρος από την επαφή που έχω με τον χώρο της ανάγνωσης παραδέχομαι ότι οι συμπτώσεις και οι ακρότητες ήταν υπερβολικά πολλές για να τις δεχτώ χωρίς σχολιασμό.

Το μυθιστόρημα αξίζει από πλευράς γραφής, ύφους και στυλ. Η κυρία Τέκου μελέτησε και εργάστηκε πολύ πάνω στο θέμα της και φαίνεται η αγάπη της γι’ αυτό. Δυστυχώς οι εξελίξεις στην ιστορία μου χάλασαν τη θετική εικόνα. Εξακολουθώ να πιστεύω ακράδαντα πάντως ότι η συγγραφέας έχει πολλές δυνατότητες και με χαρά θα διαβάσω και επόμενό της μυθιστόρημα.