Βιβλίο Η χαμένη στήλη των Ετρούσκων 
Συγγραφέας Κώστας Στοφόρος
Κατηγορία Περιπέτεια / Παιδικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κέδρος
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η παρέα των παιδιών που γνωρίσαμε στα προηγούμενα βιβλία της σειράς είναι πλέον στην εφηβεία ενώ οι περιπέτειες που έχουν ζήσει ως τώρα τους έχουν αλλάξει, τους έχουν ωριμάσει και τους έχουν δείξει πόσο σοβαρό κίνδυνο μπορεί να διατρέξουν στην προσπάθειά τους να λύσουν τα μυστήρια στα οποία μπλέκουν. Οι απώλειες αγαπημένων φίλων και οι αλλαγές στις ζωές τους μερικά τα κάνουν πιο εσωστρεφή και μερικά να πάψουν να παίρνουν αψήφιστα τον κίνδυνο. Το παρεάκι «η Κατερίνα, η Ζωή, τ’ Αντιγονάκ’, η Ζηνοβία» έχει θρυμματιστεί πλέον. Αυτήν τη φορά, οι καλοκαιρινές διακοπές σπάνε στα δύο. Ο Σάββας και ο Ιάσονας θα ταξιδέψουν στη Σαμοθράκη για αναρρίχηση μαζί με τον Ρένο και τη μητέρα του και την Κατερίνα, που πλέον έχει γυρίσει την πλάτη στους γονείς της μετά από αυτό που της έκαναν. Από την άλλη, ο Δημήτρης, παρά τις αντιρρήσεις του, αναγκάζεται να πάει με την αδελφή του, Αντιγόνη, στη Λήμνο. Στη συντροφιά τους προστίθεται η Δόμνα, η οποία θα βρεθεί επιτέλους με τον Βασίλη που ζει στην Αμερική και δεν έχουν προλάβει να ζήσουν στιγμές ως ζευγάρι. Η κοπέλα κάνει μια ανασκόπηση των συναισθημάτων της κι αναρωτιέται αν νιώθει πράγματα για τον Βασίλη ή απλώς τον δέχτηκε για να μην είναι η μόνη από την παρέα χωρίς ταίρι. Η γνωριμία με τον Σώζο όμως θα αλλάξει και πάλι τον ψυχικό της κόσμο, ειδικά όταν μπαίνει στην παρέα η Φραντσέσκα.

Ο Κλάους Τόρε, που τον γνωρίσαμε στον «Ιστό της Αράχνης», πρόεδρος της διεθνούς οργάνωσης «Καθαρή Θάλασσα», με κύρια πηγή χρηματοδότησης γερμανικές και ιταλικές επιχειρήσεις με ευαισθησία απέναντι στο περιβάλλον και τη διαχείριση των βιομηχανικών αποβλήτων, και ταυτόχρονα διευθύνων σύμβουλος μιας από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις πλαστικών στον κόσμο, καταστρώνει ένα σχέδιο εκδίκησης για να τιμωρήσει τα παιδιά του Πόρτο Ράφτη, τα οποία θεωρεί ένοχα για τον θάνατο του Κάρελ Βίντερ. Η απώλεια αυτή έχει αφήσει ακέφαλο τον όμιλο Βίντερ, τον οποίο εποφθαλμιά ο Τόρε για να τον συγχωνεύσει με τον δικό του και να γίνει έτσι η μεγαλύτερη δύναμη στον πλανήτη. Ο Τόρε ανακαλύπτει τη «λημνία γη», ένα δραστικό φάρμακο γνωστό από την αρχαιότητα που εξορυσσόταν στη Λήμνο ως το 1916, και το εύφορο έδαφος του νησιού για αμπελώνες, οπότε αρχίζει να επενδύει στη Λήμνο. Ταυτόχρονα, παρακολουθούμε τα ίχνη του πατέρα της Ζηνοβίας, Μιχάλη, που έχει πλέον ακολουθήσει τον δρόμο της αυτοδικίας μετά από όσα συνέβησαν στην οικογένειά του αλλά και τι απέγιναν ο Παπαγεωργίου, η βοηθός του, Μελίνα και ο Αντώνης από το λιμενικό, μετά τα γεγονότα στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς. Οι τρεις τους αναγκάστηκαν να παραιτηθούν από τα Σώματα που υπηρετούσαν και άνοιξαν δικό τους γραφείο ερευνών. Σταδιακά αρχίζουν να φτάνουν στ’ αυτιά τους πληροφορίες για τον Κλάους Τόρε, για το project των παιδιών, για μια σχετική κινητικότητα στο νησί και πολλά άλλα, με αποτέλεσμα να μπουν σε σκέψεις. Θα μαντέψουν άραγε το σχέδιο του κακού της ιστορίας; Θα προλάβουν να βοηθήσουν τους αγαπημένους τους φίλους;

Τα παιδιά λοιπόν, χάρη σ’ έναν Γερμανό αρχαιολόγο και το project Υψιπύλη όπου συμμετέχουν, ταξιδεύουν σε όλο το νησί και μαθαίνουν πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα για την ιστορία του από την αρχαιότητα ως την Κατοχή. Μύρινα, Κάστρο, Ρωμέικος Γιαλός, Αμμοθίνες, η περιβόητη Μαρούλα, ο Μούδρος με την Πορτάρα και το Συμμαχικό Κοιμητήριο, τα χαριτωμένα πλατώνια, το μουσείο παιχνιδιών στη Μύρινα, τα σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα, μεταξύ των οποίων η Στήλη των Καμινίων, το μέγαρο Χριστοδουλίδη που λειτούργησε ως λέσχη των αξιωματικών της Γκεστάπο κατά την Κατοχή, οι αντιναζί 999ρηδες και πώς τους τιμώρησε το γερμανικό καθεστώς κατά τη διάρκεια του πολέμου, η «υπόθεση Κικέρων» και πολλά άλλα μας ταξιδεύουν στο χτες και στο σήμερα της Λήμνου. Ανατροπές, παγίδες, εκπλήξεις, ερωτικές αντιζηλίες, πλούτος εγκυκλοπαιδικών πληροφοριών δημιουργούν άλλο ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα γεμάτο δράση και σασπένς.

Η γραφή του Κώστα Στοφόρου βελτιώνεται από βιβλίο σε βιβλίο ενώ οι περιπέτειες των ηρώων του δεν πατάνε σε γνώριμα μονοπάτια. Πολυεπίπεδη πλοκή, αγωνία και σασπένς, ανατροπές και κίνδυνοι, εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες και εφηβική ανεμελιά φτιάχνουν έναν συναρπαστικό σκελετό δράσης και περιπέτειας, φτάνοντας την αγωνία και την ένταση στα ύψη ενώ αναμιγνύονται δεξιοτεχνικά και υποδειγματικά τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα με τις φανταστικές περιπέτειες των ηρώων του βιβλίου, δημιουργώντας ένα κράμα αγωνίας, ανατροπών και πληροφόρησης. Η «παρέα του Πόρτο Ράφτη» ζει νέες περιπέτειες που θα φέρει τα μέλη της αντιμέτωπα με θανάσιμα μυστικά και σημαντικές πτυχές της Ιστορίας. Πρόκειται για άλλη μια υπέροχη, ανατρεπτική, καλογραμμένη περιπέτεια για παιδιά και εφήβους που με συντρόφεψε ευχάριστα και με έκανε κι αυτή, όπως και όλες οι προηγούμενες της σειράς, να χάσω αρκετές στάσεις λεωφορείου μέχρι να την τελειώσω. Θα τονίσω ξανά ότι το ανυπέρβλητο ταλέντο του συγγραφέα που μας χαρίζει όλες αυτές τις τεκμηριωμένες και καλά μελετημένες ιστορίες είναι ένα κράμα της εγκυκλοπαιδικότητας της Αντιγόνης Μεταξά, της φροντίδας της Πηνελόπης Δέλτα και της αγωνίας στα βιβλία της Enid Blyton.

Βιβλίο Ο συναχωμένος δράκος
Συγγραφέας Φαίδων Κυριακού
Εικονογράφος Γεωργία Ζάχαρη
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ένας πελώριος δράκος ζει στα βάθη ενός τρίσβαθου πηγαδιού και από παιδί δεν έπαψε στιγμή να βήχει. Η μύτη του τρέχει σταγόνες λάβας, ο λαιμός του τον γαργαλάει σα να έφαγε αναμμένα κάρβουνα, φτερνίζεται… Τελικά το παίρνει απόφαση να ζητήσει βοήθεια και μηχανεύεται ένα σωρό τρόπους για να βγει από το πηγάδι του αλλά δεν τα καταφέρνει. Πώς θα ειδοποιήσει λοιπόν τον γιατρό; Ο Φαίδων Κυριακού έγραψε ένα όμορφο παραμύθι για τη δοτικότητα και για τη βοήθεια, δυο έννοιες που βελτιώνουν αισθητά τη ζωή μας. Ο δράκος έχει τα μαύρα του τα χάλια και αργεί να παραδεχτεί πως θέλει βοήθεια, κάτι που επιδεινώνει την κατάστασή του. Από την άλλη, οι κάτοικοι μιας πόλης αρνούνται να πιστέψουν πως ο δράκος είναι άρρωστος, αντίθετα, πιστεύουν πως πρόκειται για παγίδα. Ο γιατρός τους όμως νιώθει υποχρέωση και ευθύνη να τον εξετάσει κι έτσι ξεκινάει για το μεγάλο ταξίδι. Αυτές οι διαφορετικές ιστορίες μπλέκουν με τρυφερό και συγκινητικό τρόπο και τονίζουν πόσο σημαντικό είναι να ζητάμε βοήθεια αλλά και να την προσφέρουμε απλόχερα όποτε και όταν χρειάζεται. Το πλούσιο μα κατάλληλο για τα μικρά παιδιά λεξιλόγιο και οι ωραίες περιγραφές που δίνουν ατμοσφαιρικότητα στο κείμενο ζωντανεύουν με τον καλύτερο τρόπο μια ιστορία γεμάτη κωμικοτραγικές στιγμές και διαχρονικές έννοιες.

Η εικονογράφηση της Γεωργίας Ζάχαρη ζωντανεύει με τον καλύτερο τρόπο και με ζωηρά χρώματα την ιστορία. Ο δράκος είναι μια γλύκα και ζει τυλιγμένος με κουβέρτες, κρατώντας χαρτομάντιλα και κούπες με ζεστά. Γέλασα πολύ με την απεικόνισή του ως τεχνίτη που αγωνίζεται να φτιάξει κάτι για να βγει από το πηγάδι αλλά δε βρίσκει πρίζα πουθενά και χάρηκα πολύ με τα ανοιχτά χρώματα του φινάλε όπου μια ολόκληρη πόλη περπατάει, γελάει, τρέχει, απολαμβάνει τις απρόσμενες εξελίξεις στην ιστορία. Στο βιβλίο υπάρχει QR Code για να σκανάρετε και να ακούσετε τον συγγραφέα να αφηγείται την ιστορία.

Βιβλίο Γρήγορα, γρήγορα!
Τίτλος πρωτοτύπου Vite, vite!
Συγγραφέας Émilie Chazerand
Εικονογράφος Sandra de la Prada
Μεταφραστής Μάρω Ταυρή
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο

Ένα κοριτσάκι από το πρωί ως το βράδυ ακούει τη φράση «γρήγορα, γρήγορα», μιας κι οι γονείς της την πιέζουν να κάνει πράγματα βιαστικά. Να ξυπνήσει, να φάει (δεν προλαβαίνει να μασήσει), να πάει στο μπάνιο, να ντυθεί (δεν ξέρει τι έχει βάλει), να συμμαζέψει όταν παίζει, να φάει, να ετοιμαστεί για ύπνο. Μήπως όμως όλο αυτό θα έχει συνέπειες που δε φαίνονται με την πρώτη ματιά; «Οι μεγάλοι πάντα βιάζονται να πάνε κάπου» διαπιστώνει το κοριτσάκι της ιστορίας και παραδέχεται πως έχει κουραστεί κι απογοητευτεί: την τραβολογάνε, τη σέρνουν, τη σπρώχνουν, λες και τους κυνηγάει ένα ρολόι. Ακόμη και το νυχτερινό φιλί της μαμάς, «βιαστικό και όχι πολύ δυνατό, ώστε το σήμερα να ξεθωριάσει γρήγορα». Έτσι βιαστικά μεγαλώνει το παιδί, μάλιστα περνάνε βδομάδες χωρίς να το πάρουν χαμπάρι, μήπως λοιπόν οι γονείς να πατήσουν φρένο και να ζήσουν στιγμές;

Μια τρυφερή ιστορία που τονίζει διακριτικά το συνηθισμένο γεγονός της σημερινής μας εποχής: γονείς και παιδιά μπαίνουν σ’ ένα βιαστικό πρόγραμμα υψηλών ταχυτήτων και όταν οι γονείς διαπιστώνουν πως όλον αυτόν τον καιρό άφηναν τον χρόνο να φεύγει χωρίς αληθινές, αυθεντικές, ξεχωριστές στιγμές, χωρίς να βλέπουν το παιδί τους να μεγαλώνει, είναι πλέον αργά. Το κείμενο είναι άκρως ρεαλιστικό και μου άρεσε που το κοριτσάκι της ιστορίας έχει μεν κουραστεί, απολαμβάνει τις οικογενειακές στιγμές αλλά ξέρει πως «αυτό δεν πρόκειται να κρατήσει. Για την ώρα όμως είμαστε μαζί και διασκεδάζουμε». Αυτή είναι η ζωή λοιπόν, όμορφες στιγμές που βοηθάνε τη ρουτίνα και το στρες της καθημερινότητας να μειωθούν και να υπαναχωρήσουν μπροστά στις ουσιαστικές αναμνήσεις, στα γέλια, στις εκδρομές. Πόσο όμορφα θα ήταν αν αφιερώναμε λίγο περισσότερο χρόνο ο ένας στον άλλον…

Η εικονογράφηση της Sandra de la Prada έχει μεγάλες φιγούρες και ελάχιστες λεπτομέρειες που αφήνουν την ιστορία να αποτυπωθεί χωρίς να αποσπάει την προσοχή των μικρών αναγνωστών από το κείμενο. Εκφραστικότητα στα πρόσωπα, τρυφερότητα στις οικογενειακές στιγμές, ρεαλισμός και αφαιρετικότητα ταυτόχρονα ζωντανεύουν με υποδειγματικό τρόπο τη ζωή της οικογένειας του κοριτσιού που «μεγαλώνει βιαστικά».

Βιβλίο Υποξία
Συγγραφέας Τέση Παπαθανασίου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Νίκας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Τέση Παπαθανασίου έγραψε ένα συναρπαστικό, πλούσιο σε δράση και πλοκή αστυνομικό μυθιστόρημα, γεμάτο κινηματογραφικές σκηνές, απανωτές ανατροπές, πολλά ερωτηματικά κι ένα δυνατό τέλος. Πρωταγωνιστεί ο αστυνόμος Παύλος Παβέρης, τον οποίο γνωρίσαμε στη «Λουκουμόσκονη» κι ο οποίος τώρα έχει μετατεθεί στην Πάρο. Η δολοφονία μιας χειρουργού λίγες μέρες πριν τη δίκη για τον θάνατο ενός ασθενούς της και δύο ηλικιωμένων ανθρώπων που ήρθαν στην Αντίπαρο για καλοκαιρινές διακοπές κινούν τα γρανάζια μιας σκοτεινής μηχανής που θα φέρει τον αστυνόμο μπροστά σε σπαζοκεφαλιές, πολλούς υπόπτους και καλά δικτυωμένους ενόχους. Παιχνίδια που παίζονται πίσω από τις πλάτες ασθενών από γιατρούς που έχουν μεγαλοπιαστεί, συζυγικές απάτες, ζήλια και προδοσίες δημιουργούν ένα σφιχτοδεμένο κουβάρι που με ξενύχτησε.

Η Γεωργία Αντωνοπούλου είναι χειρουργός κι έχει ανάγκη να καταφύγει για δύο εβδομάδες στο εξοχικό της στην Πάρο. Τι έχει συμβεί στη ζωή της για το οποίο αρχίζει να μετανιώνει και γιατί ο εραστής της και βοηθός της στις επεμβάσεις, Βασίλης Οικονόμου, προσπαθεί να την κάνει ν’ αλλάξει γνώμη πριν τη δίκη; Ακόμη και ο πρώην σύζυγός της, Αργύρης Καλλέργης, προσπαθεί να τη μεταπείσει κι αυτό τη θυμώνει γιατί βλέπει πως κανείς τους δε νοιάζεται για τα δικά της αισθήματα, τους δικούς της φόβους, τα δικά της «θέλω». Απλώς δε θέλουν να καταστραφεί η καριέρα της, από την οποία κάτι κερδίζουν: χρήμα, δόξα, δουλειά. Έτσι σχεδιάζει να τα τινάξει όλα στον αέρα: «Ο κύκλος της ζωής. Όπως ορμητικά άρπαξε τη ζωή όταν ήταν νέα και προσπάθησε να φτάσει ψηλά, με την ίδια φόρα την πέταγε τώρα έξω η φυγόκεντρος. Ίσως όχι άδικα, πιθανόν να ήρθε η ώρα να κλείσει αυτός ο κύκλος» (σελ. 77).

Την ίδια στιγμή μια σειρά από ανώνυμες απειλητικές επιστολές («Πρόσεχε, έρχεται η σειρά σου») πληθαίνουν σταδιακά και φοβίζουν τη γιατρό. Ποιος είναι ο ανώνυμος αποστολέας και γιατί την έβαλε στο μάτι; Τι του αρέσει στα ανώνυμα τηλεφωνήματα που κάνει και τι έχει βιώσει στην παιδική του ηλικία; Η συγγραφέας μας δίνει με τον καλύτερο τρόπο μια μοναχική, εσωστρεφή φιγούρα που έχει βιώσει κακοποίηση στην παιδική του ηλικία από τη μητέρα του. Είναι ανατριχιαστικές και σοκαριστικές οι σκηνές που αναβιώνουν το παρελθόν του, ειδικά με το ξύλο που τρώει με τη ζώνη της («Το καλύτερο πράγμα που μου άφησε ο πατέρας σας», όπως έλεγε χαρακτηριστικά), το πώς αυτοτιμωρείται και γιατί βρίσκει ανακούφιση κλεισμένος σε μια ντουλάπα. Ποιος όμως δολοφόνησε τη χειρουργό, εμποδίζοντάς τον να εκδικηθεί; Τι σκοπεύει τώρα να κάνει και εναντίον ποιανού θα στραφεί;

Ο Αντώνης και η Καίτη Μεταξά, που ζουν μόνιμα στον Καναδά, επιστρέφουν στην πατρίδα τους, την Αντίπαρο και ξανανιώνουν: «Ολόκληρη η Χώρα σαν ένα απέραντο γιορτινό τραπέζι όπου ξαναβρίσκεται η οικογένεια μετά από πολύ καιρό» (σελ. 104). Γιατί όμως τους αναστατώνει η δολοφονία στην Πάρο; Πώς κατέληξαν στο Τορόντο; Τι δουλειά έκαναν πριν συνταξιοδοτηθούν; Ταυτόχρονα, ο πρώην καλαθοσφαιριστής Αργύρης Καλλέργης γοητεύεται από τη μυστηριώδη Ρόζα και μπλέκεται μαζί της σε μια περιπέτεια γεμάτη πρωτόγνωρο πάθος ενώ ο δημοσιογράφος Σωτήρης Σπάθας, στην προσπάθειά του να βγάλει λαβράκι από την υπόθεση, κάνει μια σειρά από απανωτά λάθη που θα πυροδοτήσουν τις εξελίξεις. Κυνηγάει την είδηση με πάθος αλλά όχι με θεμιτά μέσα, δημιουργώντας έτσι μια ιδιότυπη σχέση με τον Παβέρη, ο οποίος δεν τον βλέπει με καλό μάτι.

Ο αστυνόμος Παύλος Παβέρης που αναλαμβάνει την υπόθεση είναι ένας ιδεαλιστής και ονειροπόλος άνθρωπος που, μόλις αρχίζει να υποψιάζεται συγκάλυψη στην ιστορία, κάνει τα δικά του, πιστός στην απόδοση της δικαιοσύνης και στην κυριαρχία του δίκιου. Ερευνά, ανακρίνει, ψάχνει, παρατηρεί, αγνοεί αρκετές φορές τις προειδοποιήσεις του ανωτέρου του, δημιουργεί προβλήματα στην Αθήνα, μόνο και μόνο γιατί θέλει να φτάσει στην αλήθεια. Είναι αξιέπαινη μάλιστα η επιλογή της συγγραφέως να συνδέσει την ιστορία με την υπόθεση της «Λουκουμόσκονης» όχι αποκαλύπτοντας στοιχεία της πλοκής (το μυθιστόρημα μπορεί να διαβαστεί και αυτόνομα) αλλά παρουσιάζοντας έναν διαφορετικό Παβέρη που έχει επηρεαστεί από τις εξελίξεις στη Σύρο, έχει αλλάξει σε κάποια σημεία, δεν παύει όμως να πιστεύει στην αλήθεια και στη δικαιοσύνη, όσο κι αν κάποιοι τα καταπατούν όλα αυτά. Στο πλάι του βρίσκεται η υπαστυνόμος Μαρίνα Νικολαΐδου, πολύτιμη βοηθός και πανέξυπνη γοητευτική γυναίκα, με ψύχραιμη και λογική ματιά που βοηθάει το μυαλό (και όχι μόνο) του αστυνόμου να καθαρίσει.

Στο μυθιστόρημα ξεχώρισα από την αρχή τις γλαφυρές περιγραφές, όπου σε κάθε κεφάλαιο στήνεται κι ένα διαφορετικό σκηνικό, φαινομενικά άσχετο με τα επόμενα. Στιγμιότυπα που λες και τα παρακολουθείς από κοντά θυμίζουν κινηματογραφικές σεκάνς, με τους διαλόγους να έχουν τη σωστή δομή και έκταση, αφήνοντας έτσι χώρο στην καθαυτή δράση. Στην αρχή έχουμε ελάχιστες πληροφορίες για τα πρόσωπα, σταδιακά όμως η πλοκή γίνεται πιο σφιχτή και αρχίζουν τα πράγματα να μπαίνουν σε μια σειρά. Λιτά μα δυνατά καλολογικά στοιχεία ζωντανεύουν τα χρώματα και τα αρώματα της φύσης στην Πάρο («Θαύμαζαν τα χρώματα, το δυνατό μπλε των παραθύρων και το μοβ της βουκαμβίλιας», σελ. 103) και στην Αντίπαρο, όπου εκεί οι προτάσεις είναι η μία καλύτερη από την άλλη: «…ένα κοχύλι που άνοιγε και από μέσα του ξεχυνόταν παντού η λάμψη του κατάλευκο μαργαριταριού» (σελ. 103), «μια νησίδα… του ήλιου, της πέτρας και του ανεξάντλητου μπλε» (σελ. 128), «μια μικρή καφετιά πινελιά ανάμεσα στο μπλε» (σελ. 168). Αξέχαστες θα μου μείνουν κάποιες σκηνές γεμάτες ένταση, όπως αυτή με την καταρρακτώδη βροχή στις στροφές του δρόμου μεταξύ Αλυκής-Φάραγγα, όπου διαπράττεται ο πρώτος φόνος.

Σε κάποια σημεία η Τέση Παπαθανασίου παρατηρεί και σχολιάζει με ευχέρεια και διακριτικότητα: «Η άνοιξη ήταν εποχή ντεμί-σεζόν. Άλλες φορές ο ήλιος τους έκανε τη χάρη να λάμπει συνεχόμενα από τον Μάρτιο… κι άλλες τους έπαιζε παιχνίδια κι εναλλασσόταν με ψυχρές νύχτες κι απότομες μπόρες…» (σελ. 80). Εξίσου ρεαλιστικά όμως περιγράφονται το Ψυχικό, η περιοχή του Λυκαβηττού και όλο το κέντρο της Αθήνας, από Ακαδημίας μέχρι Μοναστηράκι, με τα μαγαζιά τους, τους δρόμους, τις πλατείες, τον κόσμο που συχνάζει ή μένει εκεί, κάτι που δημιουργεί μια ιδιόμορφη ισορροπία στο κείμενο ανάμεσα στο ρομαντικό του νησιού και στο σκληρό της πόλης. Μία και μόνη πρόταση τα λέει όλα: «…οι δρόμοι της πόλης ένα κουβανέζικο χάος…»! Κι όλα αυτά χωρισμένα σε κεφάλαια που έχουν για τίτλους ιατρική ορολογία (εμβολή, φωτοϋποδοχείς, ενέσιμο ύδωρ, υποξία κ. ά.), με αποτέλεσμα να στήνεται μια υποβλητική ατμόσφαιρα φόβου, παρόμοια με αυτήν που βιώνουμε όταν αναγκαζόμαστε να νοσηλευτούμε.

Η «Υποξία» είναι ένα καλογραμμένο, γρήγορο και ανατρεπτικό αστυνομικό μυθιστόρημα που μας βυθίζει στον σκοτεινό κόσμο της χειρουργικής και μας συστήνει τους επηρμένους, καυχησιάρηδες γιατρούς που παίζουν με τις ανθρώπινες ζωές και ξεγλιστρούν αλλά και τους ιδεολόγους που αγωνίζονται χωρίς να περιμένουν ανταμοιβή. Φως και σκοτάδι παλεύουν την ώρα που ο ασθενής δίνει τη δική του μάχη, μικρές επιμέρους ιστορίες φέρνουν δάκρυα στα μάτια κι όσο προχωράμε βαθύτερα στην καθαυτή υπόθεση τόσο αυξάνονται τα διλήμματα και οι προβληματισμοί. Πόσο άσχημες συνέπειες έχει ένα ιατρικό λάθος στη ζωή του ασθενή και κυρίως των γύρω του; Πόσο αποφασισμένος είναι κάποιος να πραγματοποιήσει τα σκοτεινά του σχέδια; Τι συνδέει τους δύο φόνους με τον μυστηριώδη αποστολέα των απειλητικών επιστολών; Τι θα διακυβευτεί στη δίκη που δεν πρέπει να βγει στο φως; Και τελικά ποιος κρύβεται πίσω απ’ όλ’ αυτά;

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Ποια δύναμη έκανε άραγε τους ανθρώπους να δρουν ανεξέλεγκτα; Η ατιμωρησία. Ή η αίσθηση υπεροχής. Προσωπική ή της αγέλης, δεν έχει σημασία. Τι τους έσπρωχνε πέρα από τα όρια; Εμμονές. Τι τους ωθούσε στο κακό; Μια σειρά από αιτίες. Εγωισμός. Χρήμα. Εξουσία κι επιβολή. Ζήλια. Τρέλα. Εκδίκηση» (σελ. 235). «Άραγε, οι σκιές νικούν πάντα;» Όμως «Το φως είναι που γεννά τις σκιές, χωρίς αυτό δεν υπάρχουν» (σελ. 124).

«Το σύμπαν και η τέχνη, τα μόνα δύο πράγματα που η αναμέτρηση μαζί τους οδηγεί πάντοτε σε μια νίκη της ταπεινότητας. Μια νίκη της ψυχής» (σελ. 156).

«Η αλήθεια. Άτιμο πράγμα. Δεν είναι ξεκάθαρος ο πόνος που επιφέρει… Καλύτερα να ζεις λαβωμένος παρά σε πλάνη. Χωρίς αλήθεια δεν υπάρχει δικαιοσύνη» (σελ. 321).

Βιβλίο Ο θεριστής τη νύχτα 
Συγγραφέας Γιώτα Βασιλείου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Κύφαντα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Γιώτα Βασιλείου έγραψε ένα ανατρεπτικό, υποβλητικό και ανατριχιαστικά ρεαλιστικό μυθιστόρημα που ζωντανεύει την ιστορία και τον μύθο του Τζακ του Αντεροβγάλτη με μια διαφορετική οπτική ματιά ενώ ταυτόχρονα δείχνει την κοινωνική θέση της γυναίκας σε μια εποχή που όφειλε να καταπνίγει τα όνειρά της και να μην εμφανίζεται σε ανδροκρατούμενους κύκλους. Είμαστε στο 1888 και η δράση εκτυλίσσεται στα σκοτεινά και ρυπαρά στενά του Γουαϊτσάπελ, όπου βρίσκει ο Αντεροβγάλτης τα θύματά του, και σε μια αριστοκρατική συνοικία του Λονδίνου όπου μια γυναίκα κατάφερε να σπουδάσει νοσοκόμα και προσπαθεί να γίνει επιτυχημένη χειρουργός, θέλοντας να συμβάλλει στην πρόοδο της επιστήμης. Το κείμενο έχει μια συναρπαστική κεντρική ιδέα κι επιπλέον οι ποικίλες αφηγηματικές μέθοδοι που ακολουθούνται κρατούν το ενδιαφέρον αμείωτο. Ξεκινάμε με αναδρομική αφήγηση, όπου στην αρχή δίνεται η τελευταία σκηνή χωρίς spoiler κι αμέσως μετά παρακολουθούμε με πρωτοπρόσωπη και τριτοπρόσωπη αφήγηση την τρυφηλή ζωή της πρωταγωνίστριας, τις δυσκολίες της, τη μάχη της μ’ έναν μυστηριώδη πυρετό που ηρεμεί μόνο όταν βγαίνει τη νύχτα. Η ροή διακόπτεται σε καίρια σημεία είτε με αυθεντικές (πλην μίας) ιδιόχειρες επιστολές του δολοφόνου είτε με ρεπορτάζ από τις εφημερίδες της εποχής (προϊόντα φαντασίας αλλά τόσο ταιριαστά με την εποχή και με τις εξελίξεις). Επιπλέον, πραγματικά πρόσωπα όπως ο αστυνομικός επίτροπος Sir Charles Warren που δέχτηκε έντονη κριτική για την αποτυχία του να συλλάβει τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη, η πόρνη Φίλις Τσάπμαν που κατάφερε να ξεφύγει την πρώτη φορά αλλά τελικά δολοφονήθηκε, ο Επιθεωρητής Frederick Abberline και άλλοι αναμιγνύονται υποδειγματικά με τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος, δημιουργώντας ένα σωστό ρεαλιστικό φόντο.

Η πρωταγωνίστρια του βιβλίου είναι μια κοπέλα ατίθαση και άτακτη, που δε δέχεται τον ψεύτικο καθωσπρεπισμό της πλούσιας οικογένειάς της και νιώθει παγιδευμένη αλλά προχωράει την ιατρική έρευνά της με πείσμα και επιμονή. Θέλει να γίνει χειρουργός αλλά είναι γυναίκα σε αντροκρατούμενο κόσμο, εξ ου και φτάνει μόνο μέχρι τη νοσηλευτική, δε σταματά όμως να ψάχνει να ανακαλύπτει το ανθρώπινο σώμα. Βιώνει παράξενα συμπτώματα, ψήνεται από τον πυρετό, κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι έχει κι έτσι οι γονείς της την αφήνουν να ζει απομονωμένη στον ψηλότερο όροφο του σπιτιού και δεν ασχολούνται πλέον με τις τρέλες της. Σημειώσεις, σχέδια, εικόνες από ιατρικά συγγράμματα προσπαθεί να τα ταιριάξει με τα συμπτώματά της και δε διστάζει να βγαίνει μες στη νύχτα παρά τον κίνδυνο. Πού πηγαίνει και τι σκοπούς έχει; Γιατί παθαίνει κρίσεις πανικού και άλλα ψυχωσικά επεισόδια όποτε διαβάζει για τα κατορθώματα του Τζακ του Αντεροβγάλτη; Σ’ ένα σπίτι με έναν πατέρα ουσιαστικά απόντα, καταγράφεται με ενάργεια η σχέση της ηρωίδας με τη μητέρα της, Έλινορ, η οποία, παρά το αυστηρό βλέμμα και την επικριτική ηθική της εποχής, αναγνώρισε το ταλέντο της κόρης της και ζητά συχνά την ιατρική βοήθειά της, παρ’ όλ’ αυτά όμως προτίμησε να απομακρυνθεί από το παιδί της παρά να το στηρίξει εναντίον του άντρα της, κάτι που γέμισε θυμό την κόρη της και περιφρόνηση.

Η κοπέλα βρήκε τη μητρική αγκαλιά και την ασφάλεια στη Μάριον, μια γυναίκα που τη στηρίζει και την παρακολουθεί όταν τη βλέπει να καταλαμβάνεται από τον πυρετό και να βγαίνει στους επικίνδυνους λόγω του Αντεροβγάλτη δρόμους. Ήρθε πολλά χρόνια πριν για παρακόρη της μαγείρισσας από ορφανοτροφείο και μεγάλωσε σε αυτό το σπίτι μαζί με την κοπέλα, έγινε νταντά της, την πρόσεχε, υπήρξε δασκάλα και στήριγμα στις δυσκολίες. Σταδιακά διαπιστώνει πως η υγεία της κοπέλας έχει κλονιστεί σε άσχημο βαθμό κι αρχίζει να μπαίνει σε δίλημμα για το αν πρέπει να μιλήσει γ’ αυτά που ξέρει και είδες ή όχι, να κοιτάξει το καλό της ή να σιωπήσει. Μήπως όμως η παρέμβασή της κάνει τα πράγματα χειρότερα; Μια ιδιότυπη και περίεργη σχέση ξεδιπλώνεται ανάμεσα στις δυο γυναίκες σαν ένα παιχνίδι με αμφιλεγόμενες ισορροπίες. Ως πού μπορεί να φτάσει η μεγαλύτερη για να προστατέψει τη μικρότερη; Οι εναλλακτικές μορφές αφήγησης των δύο γυναικών κρατούν το ενδιαφέρον και με γέμιζαν απορίες ως το τελικό ξεκαθάρισμα της ιστορίας και την πλήρη ανάδυση ολόκληρης ης εικόνας που ήθελε η συγγραφέας να αποτυπώσει. Ο ενεστώτας διαρκείας που επελέγη για την αφήγηση δίνει ταχύτητα και παλμό κι ένιωθα σα να διαδραματίζονται τα γεγονότα μπροστά μου. Στα θετικά του μυθιστορήματος είναι και η παραστατική ατμόσφαιρα του Λονδίνου των τελών του 19^ου αιώνα, η οποία αποτυπώνεται χωρίς πολλές λεπτομέρειες αλλά με λέξεις-κλειδιά, οπότε επικεντρωνόμαστε στην καθαυτή ιστορία. Είναι μάλιστα τόσο παραστατική που την ένιωθα πάνω από τον ώμο μου όσο διάβαζα. Η τελική πράξη του έργου δίνεται με άφθαστο ρεαλισμό και θεατρικότητα ενώ υπάρχουν σε παράρτημα αρκετά πραγματολογικά στοιχεία για τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη και τον μύθο του για όσους ενδιαφέρονται να ψάξουν την ιστορία λίγο περισσότερο.

«Ο θεριστής τη νύχτα» είναι μια διαφορετική οπτική πάνω στον μύθο του Τζακ του Αντεροβγάλτη και ταυτόχρονα ένα ιδιαίτερο κείμενο-φόρος τιμής στη βαθιά, ανιδιοτελή, πηγαία αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Κεντρικό πρόσωπο είναι μια σταυροφόρος που πιστεύει πως κάνει καλό στην επιστήμη με τις επιλογές της και ταυτόχρονα συγκρούεται με τις απάνθρωπες δολοφονίες ενός κτήνους, οπότε αυτή η άνιση μάχη θα την επηρεάσει ψυχοσυναισθηματικά. Πρόκειται για μια διαφορετική και πολύ ενδιαφέρουσα νουβέλα μυστηρίου που καταγράφει το χρονικό των δολοφονιών του Τζακ του Αντεροβγάλτη στο Λονδίνο στα τέλη του 19^ου αιώνα μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας που σπούδασε νοσηλευτική και προσπαθεί να κατανοήσει τα κίνητρά του, ένας αγώνας στον οποίο αποδύεται χωρίς να υπολογίζει σωματικό και ψυχικό κόστος. Το κείμενο δίνει άλλο ένα λιθαράκι στις εικασίες και στις υποψίες γύρω από την ταυτότητα του Τζακ του Αντεροβγάλτη μέσα από μια ιστορία ανατριχιαστική και ανατρεπτική. Ταχύτητα που αυξάνεται από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, παλμοί που κορυφώνονται με κάθε ανατροπή και μια ιστορία που με καθήλωσε ως το ανατρεπτικό τέλος είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά του βιβλίου.

Βιβλίο Ο Βοτανολόγος 
Τίτλος πρωτοτύπου The Botanist
Συγγραφέας M. W. Craven
Μεταφραστής Χριστίνα Ριζοπούλου
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο αρχιφύλακας Ουάσινγκτον Πόου, ντετέκτιβ του SCAS (Τομέα Ανάλυσης Σοβαρών Εγκλημάτων, που υπάγεται στην NCA, την Εθνική Υπηρεσία Δίωξης Εγκλήματος), ζει μόνιμα στην Κάμπρια, στο απομονωμένο Χέρντγουικ Κροφτ, το καταφύγιό του. Ο Τομέας είναι πραγματικά ενδιαφέρων, μιας και ο ρόλος του είναι να αναγνωρίζει κατά συρροή βιαστές και δολοφόνους και να παρέχει αναλυτική υποστήριξη σε κάθε αστυνομική υπηρεσία που είχε να ερευνήσει περίπλοκους φόνους δίχως φανερό κίνητρο. Στο πλάι του είναι η Τίλι Μπράντσο, με προβληματικές κοινωνικές δεξιότητες, που έχει μεγαλώσει αποκομμένη από τον κόσμο αλλά με πτυχίο από την Οξφόρδη στα 16 της, που «παίρνει τα πάντα τοις μετρητοίς και πιστεύει όλα όσα της λένε», που έπεφτε θύμα συναδελφικού bullying, αλλά είναι τρομερή στον προγραμματισμό των υπολογιστών και στις τεχνολογίες, μια «κοινωνική χειροβομβίδα με υπέροχη αθωότητα»! Αγαπημένη μου κακή της συνήθεια είναι το γεγονός πως λέει πάντα αυτό που σκέφτεται, χωρίς να έχει συναίσθηση πως έτσι ίσως προσβάλλει ή σοκάρει τον συνομιλητή της (κάποια περιστατικά όμως με έκαναν να γελάσω ηχηρά). Θα μπορούσε να την πει κανείς και αυτιστική, μόνο που πολλές αντιδράσεις της δεν ανήκουν σ’ έναν τέτοιο χαρακτηρισμό.

Αυτοί οι δύο εντελώς αντίθετοι χαρακτήρες έχουν πλέον βρει τα πατήματά τους κι έχουν δέσει πολύ καλά ως συνεργάτες, με αποτέλεσμα αξέχαστες και ξεκαρδιστικές ατάκες αλλά και σκληρή δουλειά. Η συναναστροφή της αθώας κι απονήρευτης Μπράντσο με τον Πόου σταδιακά την έχει αλλάξει εσωτερικά και εξωτερικά, της έχει δώσει περισσότερο θάρρος και αυτοπεποίθηση, αρχίζει πλέον να νιώθει φιλικά απέναντί του και γενικότερα να συνειδητοποιεί πώς είναι να έχεις κάποιον να σε νοιάζεται και να σε βοηθάει. Τώρα μάλιστα που έχει υπό την επίβλεψή της ένα ολόκληρο σώμα αναλυτών, τους «Τυφλοπόντικες», η δράση της απογειώνεται. Η κοπέλα μαλακώνει την αψύτητα του Πόου κι εκείνος τη βοηθάει να προσαρμοστεί στον έξω κόσμο, οπότε συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον χωρίς τη χιλιοειπωμένη ερωτική αίσθηση της χημείας που έχω δει σε χιλιάδες άλλα αστυνομικά μυθιστορήματα με πρωταγωνιστές άντρα και γυναίκα ντετέκτιβ. Στο πλάι τους και πάλι η Στέφανι Φλιν, επιθεωρήτρια και διευθύντρια του SCAS, μητέρα ενός μικρού παιδιού, η οποία επέστρεψε στη δράση, η αρχιεπιθεωρήτρια Τάι-γιανγκ Λι που ερευνά τη δολοφονία του Έλσιντ Ντόιλ, η αστυνόμος Μέιδερς, ο Τζέφερσον Μπλακ από το «Μαύρο καλοκαίρι», ο οποίος πλέον έχει μετατραπεί από κορυφαίο σεφ σε αφεντικό του οργανωμένου εγκλήματος (χάρη σε αυτόν έχουν συμμαζευτεί το εμπόριο ναρκωτικών και η πορνεία στην Κάμπρια) και ο ρόλος του στις εξελίξεις είναι μια έκπληξη, ο αλκοολικός και ξεπεσμένος δημοσιογράφος Χένινγκ Σταλ, μια πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότητα που μπαίνει στο στόχαστρο του Βοτανολόγου αλλά, αν καταφέρει να παραμείνει ζωντανός, ίσως και να κάνει μια νέα αρχή και πολλοί άλλοι.

Στο μυθιστόρημα, ο Ουάσιγκτον Πόου και η Τίλι Μπράντσο αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα δύο σκοτεινές υποθέσεις που κάποια στιγμή συνδέονται με αναπάντεχο τρόπο κι ο δυο τους αποδύονται σε ανελέητο κυνήγι με τον χρόνο για τον εντοπισμό του κατά συρροή δολοφόνου και την ίδια στιγμή για την επίλυση της υπόθεσης της Ντόιλ. Η επιστήμονας αυτή, μια γυναίκα με περιθωριακή εμφάνιση αλλά άφθαστες γνώσεις εγκληματολογίας και ιατροδικαστικής, με απαξιωτική συμπεριφορά στους αστυνόμους και κοφτερή γλώσσα, είδαμε στα προηγούμενα βιβλία της σειράς ότι συνεργάζεται άψογα με τον Πόου με τον οποίο φλερτάρει ξεδιάντροπα, εκείνος όμως τη θεωρεί μια πολύ καλή του φίλη κι έχει αποδειχθεί πως όντως είναι πραγματικά εκεί που τη χρειάζεται όταν τη χρειάζεται. Εδώ η Εστέλ συλλαμβάνεται για τον φόνο του πατέρα της στο Νιούκασλ και την υπόθεσή της αναλαμβάνει η αστυνομία της Νορθάμπρια, οπότε η θέση του Πόου στη διερεύνηση της υπόθεσης είναι πολύ λεπτή. Τι στοιχεία υπάρχου εναντίον της; Μέσα, κίνητρο και ευκαιρία την υποδεικνύουν, έλλειψη άλλων ιχνών την καταδικάζουν. Σταδιακά γνωρίζουμε τη σχέση της με τον πατέρα της, τα σκαμπανεβάσματά τους, τις δυσκολίες τους και μας αποκαλύπτεται ένα παρελθόν πολύ διαφορετικό απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς. Αυτή η περιπέτεια θα οδηγήσει Πόου και Ντόιλ να πάρουν δύσκολες μα οριστικές αποφάσεις για το μέλλον τους κι αυτό πυροδοτεί τις εξελίξεις.

Και σε αυτό το βιβλίο η πορεία της επίλυσης επήλθε από μικρές, σχετικά τυχαίες λεπτομέρειες, που έδωσαν το έναυσμα στον συγγραφέα να ξεδιπλώσει ολοζώντανα τα στάδια της έρευνας καθαυτά, γεμίζοντάς με αγωνία για το αποτέλεσμα της αναζήτησης και όλων των ιχνών που έβρισκαν οι πρωταγωνιστές όσο σκάλιζαν την υπόθεση. Η επίλυση του μυστηρίου σχηματίζεται κυρίως μέσα από τα ευρήματα κι ένιωσα σα να ήμουν παρών στις εναλλακτικές οπτικές γωνίες που χρησιμοποιούσαν η Μπράντσο και ο Πόου για να βρουν την αλήθεια. Από τη στιγμή μάλιστα που δημιουργούνται μικρές ανάπαυλες από τη μία υπόθεση που τους δίνει την ευκαιρία ή την αφορμή να ψάξουν την άλλη, δεν μπορούσα να σταματήσω να διαβάζω. Μικρές απροσδιόριστες και αναπάντεχες λεπτομέρειες αποκαλύπτουν αίτια θανάτου και κίνητρα, ανατρέπουν θεωρίες, εμπλουτίζουν την ιστορία, οδηγούν σε κορύφωση της αγωνίας. Αυτήν τη φορά η υπόθεση μας ρίχνει στον σκληρό κόσμο των ναρκισσιστών, των ανθρώπων χωρίς ενσυναίσθηση, τους οποίους ο Βοτανολόγος αποφασίζει να τιμωρήσει σα δικαστής, ένορκος και εκτελεστής τους. Ένας φανατικός μισογύνης, ένας χρεοκοπημένος ηθικά πολιτικός, μια ρατσίστρια youtuber και κάποιοι άλλοι μπαίνουν στο στόχαστρο και ο χρόνος τελειώνει αδυσώπητα γρήγορα! Πώς καταφέρνει όμως ο ένοχος να πραγματοποιεί τα σχέδιά του παρά τις προειδοποιήσεις του που δίνουν χρόνο στην αστυνομία και στο πρωταγωνιστικό ντουέτο; Πώς σκοτώνει τα θύματά του; Πώς συνδέονται τα άτεχνα ποιήματά του με τον θάνατό τους;

«Ο Βοτανολόγος» του M. W. Craven είναι ένας φόρος τιμής στον John Dickson Carr (1906-1977), Αμερικανό συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων, από τους καλύτερους στο είδος των μυστηρίων κλειδωμένου δωματίου, μιας και στο βιβλίο από τη μια έχουμε έναν δολοφόνο που προειδοποιεί τα θύματά του αλλά καταφέρνει να τα σκοτώσει κι από την άλλη κάποιος παγίδεψε την Εστέλ Ντόιλ φεύγοντας από τον τόπο του εγκλήματος χωρίς να αφήσει ίχνη ούτε μέσα ούτε γύρω από το σπίτι του θύματος! Έμαθα πολλά πράγματα για τη φαρμακευτική, καθώς και για τα φυτά και τα δηλητήριά τους, στοιχεία και πληροφορίες που έβαζαν το λιθαράκι τους στην επίλυση του μυστηρίου και με γέμιζαν αγωνία και ένταση ως το τέλος. Ο τρόπος θανάτου μού φάνηκε αρκετά υπερβολικός και κάποιες ανατριχιαστικές εγχειρητικές λεπτομέρειες καλό θα ήταν να απουσιάζουν, πάντως έμεινα ικανοποιημένος και πάλι από τον συγγραφέα, γιατί το κουβάρι ξεμπλέκεται αριστοτεχνικά, με κορυφώσεις, εκπλήξεις και αληθοφανείς ανατροπές. Σύντομα κεφάλαια, τεκμηριωμένες επιστημονικές απόψεις και μια βεντάλια χαρακτήρων που διευκολύνουν ή δυσκολεύουν τις έρευνες είναι και πάλι τα καλά συστατικά μιας νέας περιπέτειας με το αγαπημένο μου ζευγάρι ερευνητών, η οποία ολοκληρώνεται κλιμακωτά, στρωτά και με μεγάλη προσοχή και αληθοφάνεια.

Βιβλίο Το υπόγειο στην οδό Ήρας 12 
Συγγραφέας Πασχαλία Τραυλού
Κατηγορία Κοινωνικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Πασχαλία Τραυλού έγραψε ένα συγκλονιστικό, πολυεπίπεδο μυθιστόρημα για την αυτοδιάθεση της γυναίκας και για τις σκληρές, απάνθρωπες συνθήκες που αυτή βιώνει ακόμη και σήμερα, στην προοδευτική υποτίθεται κοινωνία μας. Με αφορμή τις παράνομες δουλειές και τον απάνθρωπο χαρακτήρα του παπα-Δρόσου, τη μοίρα που περιμένει την κόρη του, Ανθή, να ακολουθήσει την πορεία των γυναικών του χωριού (γάμος, παιδιά, νοικοκυριό και άφθονο ξύλο), τα ανομολόγητα μυστικά της ηγουμένης Ζαμπίας, τον πολύτιμο ρόλο του γιατρού Μόραλη και τον προοδευτικό δάσκαλο Στρατή Κλωναρίδη ξεδιπλώνεται ένα μυθιστόρημα-ποταμός γεμάτο μυστικά, απάτες, βία, κινδύνους και ιστορικά στοιχεία γύρω από τις αμβλώσεις, το γυναικείο κίνημα και όχι μόνο. Σε πάνω από 500 σελίδες ξετυλίγεται μια ιστορία με καλούς και κακούς χαρακτήρες, με στερεότυπα που διαιωνίζονται και ελάχιστοι άνθρωποι καταφέρνουν να τα σπάσουν, με σκληρές σκηνές, με αναπάντεχες εκπλήξεις και με λιτούς διαλόγους. Καλολογικά στοιχεία βρίσκουν χώρο να τρυπώσουν στο κείμενο σε μια δύσκολη προσπάθεια να ομορφύνουν τα όσα διαδραματίζονται ενώ οι εξελίξεις είναι ραγδαίες από κεφάλαιο σε κεφάλαιο.

Όλα ξεκινάνε τη δεκαετία του 1950 στον Παράδεισο, ένα χωριό της βόρειας Ελλάδας κάπου μεταξύ Θράκης και Μακεδονίας: «Τόπος μικρός, συφοριασμένος και κακορίζικος, με ανθρώπους που ήθελαν τις γυναίκες υποταγμένες στις εντολές της φαμίλιας τους. Οι πατεράδες και τα αδέρφια τους ήταν τα αφεντικά που όριζαν τις ψυχές και τα κορμιά τους και καμία δεν τολμούσε να σηκώσει ανάστημα. Τις λογόδιναν πάνω στην κολτσίνα ή την πρέφα δίχως να πάρουν τη γνώμη τους, τις παζάρευαν  σαν να ήταν εμπόρευμα παινεύοντας την ομορφιά, τη νοικοκυροσύνη και την προίκα τους και τις έδερναν αν τολμούσαν να ερωτευτούν, να αντιμιλήσουν ή να γυρέψουν να μάθουν γράμματα. Αποκούμπι τους το δάκρυ, η προσευχή και το όνειρο, το λουφαγμένο στα μάτια τους όταν έπλεναν, μαγείρευαν ή κεντούσαν ώσπου η ψυχή να κουραστεί και να αφεθεί στη μοίρα της» (σελ. 7). Άντρες «Τάχα θρήσκοι και συνάμα θεριακλήδες, μετρώντας το αντριλίκι τους με τις φορές που γονιμοποιούσαν το κορμί της γυναίκας τους, έπειτα από τα οργώματα, τα σκαλίσματα, τα ραντίσματα, τις βοσκές, τα αρμέγματα, τα κυνήγια και τα μεθύσια, ήθελα να εκτονώνουν δίχως έγνοια τη φούντωσή τους…» (σελ. 76), ένα σύνολο «…μουλαρωμένοι χωριάτες που ρούπι δεν ήθελαν να κάνουν απ’ όσα πίστευαν» (σελ. 206). Και οι γυναίκες; «…η δύσμοιρη νύφη, που, ως πιο νέα και πιο ανθεκτική, έπαιρνε τη σκυτάλη της σκλαβιάς και η πεθερά έβγαζε το άχτι της πάνω της, μαθαίνοντάς τη να είναι μια φρόνιμη και πειθήνια δούλα στον άντρα αφέντη και τους γονιούς του» (σελ. 77). «…η ισόβια αγωνία τους και το αδιάκοπο τρέξιμο για να τα βγάλουν πέρα με χωράφια, σπίτι, παιδιά, πεθερικά και άντρα, παράλληλα με το αλύπητο ξύλο…» (σελ. 77).

Σε αυτόν τον τόπο πρυτανεύουν το ξύλο, η βία, η υποταγή, η υπακοή, με το ξυλοφόρτωμα μέχρι λιποθυμίας να θεωρείται απλώς ένα καβγαδάκι που γίνεται κάπου κάπου! Τον Παράδεισο εξουσιάζει ο παπα-Δρόσος, που λύνει και δένει περισσότερο από τον πρόεδρο του χωριού, μια μαριονέτα στα χέρια του ιερέα «για να μην τον ζαλίζει με κατάρες, αφορισμούς και τα ρέστα». Ταυτόχρονα, κοντά στο χωριό, στην πιο απόμακρη αετοράχη του Παγγαίου, υψώνεται το μοναστήρι της Αγίας Λεχούσας, με ηγουμένη τη Ζαμπία, αδελφή του παπα-Δρόσου, το οποίο ο πατέρας τους, ο παπα-Διονύσης, ίδρυσε και έκανε γνωστό με πλάγιους και ύποπτους τρόπους («εργολαβία τα ιερατικά αξιώματα στο σόι τους»). Ολόκληρη επιχείρηση το μοναστήρι της Αγίας Λεχούσας, την οποία επικαλούνταν όλες οι ετοιμόγεννες και αντίστοιχα χρύσωναν με τάματα οι κάτοικοι του χωριού. Κανείς δεν έψαξε για την Αγία Λεχούσα όμως, κανείς δεν τόλμησε να μιλήσει για το τι γίνονταν τα τάματα αυτά και για τους πραγματικούς λόγους που έπαιρνε νεαρές κοπέλες για καλόγριες η μονή. Μόνο κάπου κάπου άφηνε υπονοούμενα ο παπα-Ζαφείρης απ’ το διπλανό χωριό της Νικήσιανης, κι αυτά μόνο στις κουβέντες του με τον καινούργιο δάσκαλο Στρατή Κλωναρίδη!

Η Ζαμπία, πρώην Ελένη, βρέθηκε, μετά τον θάνατο του πατέρα της, μαραζωμένη και εξαντλημένη από τις βαριές δουλειές που την έβαζε να κάνει η μάνα της, μια χοντροκομμένη χριστιανή που ξέσπασε όλα τα απωθημένα από τον συζυγικό βίο στα παιδιά της. Είναι από τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες του μυθιστορήματος, μιας και βαδίζει στα χρώματα του γκρίζου, δείχνοντας αυστηρή και υπάκουη, απαραίτητο συμπλήρωμα στις δουλειές του παπα-Δρόσου, να όμως που η ψυχή της δε λερώθηκε, μόνο μαύρισε λίγο εκεί στα ξέφτια γιατί η ηγουμένη κάνει τα πάντα για να προστατεύει και να προσέχει την ανιψιά της, την Ανθή, με τον αδερφό της να σκοτώνονται συχνά για κείνη αλλά και μια αμοιβαία συμφωνία να τους κρατά στις γωνίες τους. Με σκουριασμένες και απαράδεκτες ιδέες αλλά με πιο ανοιχτό μυαλό ως προς την ανιψιά της λόγω της τρομοκρατίας που βιώνει στο σπιτικό της, εξ ου και την έχει από κοντά και την υποστηρίζει. Ο παπα-Δρόσος είναι αυστηρός, απόμακρος, απόλυτος, δεν αφουγκράστηκε ποτέ την καρδιά του παιδιού του κι έτσι βρήκε ευκαιρία ο διάβολος κι έβαλε την ουρά του για να ταράξει τη γαλήνη του χωριού, όπως κάνει σε κάθε Παράδεισο! Θανάσιμος εχθρός του παπά από τότε που κατέδωσε τον πατέρα του στους ταγματασφαλίτες, με τους οποίους τα είχε κάνει πλακάκια στον εμφύλιο, είναι ο γεωπόνος Νώντας Σιδέρης, δηλωμένος κομμουνιστής, παρορμητικός και αψίκορος, με γυάλινο μάτι αλλά όμορφος. Επίσης, στο σπιτικό της Ανθής δουλεύουν οι ψυχοκόρες Βγενιώ και Θεανώ, με τη μία να συντρέχει και να υποστηρίζει την κυρά της, την Ανθή, και την άλλη, φίδι κολοβό, να μη χάνει ευκαιρία να κάνει την καλή στον ιερέα για να ξεφύγει από τη μαύρη της μοίρα κολακεύοντάς τον και καρφώνοντάς του ό,τι αφορά την κόρη του.

Μα πόσους και πόσο ενδιαφέροντες χαρακτήρες περιέχει αυτό το μυθιστόρημα! Άλλος ένας μίσχος που αγωνίζεται για το φως είναι η πόρνη Λούλα, με τραγικό και δύσκολο παρελθόν, έχει αυτοπεποίθηση, ξέρει τι κάνει, εκμεταλλεύεται το σώμα της εν γνώσει της, η ψυχή της όμως παραμένει σαν παιδιού. Και μέσα σε αυτόν τον φαύλο κύκλο βίας, παρανομίας και κακοποίησης παρακολουθούμε τους αγώνες του δασκάλου από το διπλανό χωριό να αποτινάξει από τα μυαλά των χωριανών τις προκαταλήψεις και τις δεισιδαιμονίες, να ανοίξει τα μυαλά των κοριτσιών, να διδάξει σωστά  τα μαθήματά του, να βοηθάει στην πράξη τους ανήμπορους χωρίς ανταμοιβή, εξ ου και μαθαίνει γράμματα στη Λούλα κι ας τον κατηγορούν πως την επισκέπτεται για το ακατανόμαστο! Πράος, βοηθητικός αλλά και αυστηρός με την ξεροκεφαλιά, αδιάφορος για όσα του σούρνουν πίσω από την πλάτη του, στο πλάι του πάντως βρίσκεται παραδόξως ο παπα-Δρόσος που χρησιμοποιεί τις άκρες του στην Αρχιεπισκοπή για να μην τον απομακρύνει το Υπουργείο μετά τις σωρείες αναφορών και καταγγελιών. «Η συμπόνια και η καλοσύνη λουστράριζαν το κοίταγμά του και το έκαναν να μοιάζει ουράνιο» (σελ. 245). Κι όταν η ιστορία αρχίζει να διαδραματίζεται στην Αθήνα, βρίσκουμε τον γιατρό Αλέξανδρο Μόραλη, ένα υπόδειγμα επιστήμονα και άντρα που δε διστάζει να αντιπαρατεθεί με τους νόμους της εποχής του, να σταθεί στο πλάι των κατατρεγμένων γυναικών και να κρύβει μια χρυσή καρδιά πίσω από το αυστηρό, επαγγελματικό του προσωπείο στο ιατρείο του και στις παραδόσεις της Σχολής. Πώς θα σπάσει άραγε αυτό το προσωπείο από μια γυναίκα, όταν απαιτεί από αυτήν ήθος, ωριμότητα και αξιοπρέπεια, να σιγουρευτεί πως θέλει να αφοσιωθεί σε μια επιστήμη που θα τη δεσμεύει για πάντα, απομακρύνοντάς την από οικογένεια, παιδιά, έρωτες;

Την άνοιξη του 1955 λοιπόν η Ανθή, η κόρη του παπα-Δρόσου, το έσκασε από το χωριό και από τη σκληρή ζωή των γυναικών: «Έτσι απλά γίνονται οι επαναστάσεις και αλλάζει ρότα ο κόσμος» (σελ. 8). Η Ανθή που διέφερε, που δεν την καταλάβαιναν, που είχε όνειρα αταίριαστα στη μοίρα των γυναικών του Παράδεισου με μια της κίνηση πυροδοτεί εξελίξεις που δεν ξέρεις πού θα οδηγήσουν στη συνέχεια. Στο χέρι της κρατούσε το τεφτέρι της Παγώνας, «εγχειρίδιο διαχείρισης της γυναικείας απόγνωσης», κάτι παραπάνω από θησαυρός μαγείας και μαντζουνιών! Βρήκα έξυπνη και αληθινή τη σκέψη της Ανθής να απευθυνθεί στο πρόσωπο που διάλεξε για βοήθεια και συμπαράσταση στα σχέδιά της, δημιουργώντας έτσι μια συγκινητική φιλία και ταυτόχρονα μια απρόσμενη εξέλιξη. Οι συνθήκες που οδήγησαν την Ανθή σε αυτήν την απόφαση, το σχέδιό της να δραπετεύσει, η απρόσμενη βοήθεια που δέχτηκε και πολλά άλλα συγκροτούν μια καλοσχεδιασμένη πλοκή γεμάτη ανατροπές, εμπόδια, ελπίδα αλλά και σκότος, προδοσίες, μυστικά και φυσικά, πάντα, βία. Η συγγραφέας περνάει χιλιάδες μηνύματα μέσα από τις γραμμές, μου χάρισε αξέχαστες αναγνωστικές στιγμές, πολλούς προβληματισμούς πάνω στα ανθρώπινα γενικότερα και της γυναίκας ειδικότερα δικαιώματα. Με κοφτερή πένα καταγράφονται τα γνωρίσματα της κακοποίησης (σκοτεινιασμένο βλέμμα, αφηρημάδες, σιωπή, σβησμένα γέλια, τρίψιμο με σφουγγάρι να φύγει η αίσθηση της βρωμιάς κ. ά.) αλλά το χειρότερο είναι που: «…οι αισθήσεις έχουν αμείλικτη μνήμη και αρνούνται σθεναρά να ξεχάσουν» (σελ. 69), οδηγώντας στην αυτοτιμωρία, στην αίσθηση πως φταίει το θύμα κι όχι ο θύτης: «Ένιωθε την ψυχή της μπουκωμένη τύψεις σαν ξέχειλο αμπάρι» (σελ. 70).

Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα και σκληρή ιστορία, που γεννήθηκε από την ανάγκη να προστατευτούν οι γυναίκες από τις συνέπειες της αντροκρατίας και της πατριαρχίας, μιας και το τελευταίο διάστημα έχει αυξηθεί υπερβολικά ο αριθμός των γυναικοκτονιών και να χρησιμεύσει ως μέτρο προστασίας τους, ως λιμάνι και καταφύγιό τους, με πρότυπο μια γυναίκα σαν κι αυτές, που έζησε την κόλαση αλλά κατάφερε να ξεφύγει. Σκληρές σκηνές, γυναίκες-θύματα, γυναίκες-σκιές που ψάχνουν αυτήν τη θρυαλλίδα που θα αλλάξει το ριζικό τους και θα κατατροπώσει την πατριαρχία στη σκιά της οποίας μεγαλώνουν με πόνο, βάσανα, στερήσεις. Μικρά πρωθύστερα, καλογραμμένοι διάλογοι, αφήγηση που κυλάει σα νερό γεμάτη μεταφορές και παρομοιώσεις, ρεαλισμός και ανατροπές είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά του μυθιστορήματος. Ανατρίχιασα με τις προσπάθειες μιας γυναίκας με ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη να ρίξει το παιδί της με φαρμάκια και κόλπα ενώ ταυτόχρονα του μιλούσε ζητώντας του συγχώρεση και εξηγώντας του τους λόγους που το έκανε! Από την άλλη θύμωνα με τα πρακτικά προβλήματα που δημιουργούνταν από τις ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες και με τα αληθοφανέστατα επιχειρήματα που δεν υποστήριζαν άλλα παιδιά (η φτώχεια, τα προβλήματα υγείας κλπ.) αλλά ο παπα-Δρόσος να επιμένει στις κατάρες και στα αναθέματα για όποιον συζητά για εκτρώσεις ή ακόμη και προφυλάξεις, θεωρώντας την υπακοή στον άντρα και στο θέλημα του Θεού αρετή! Η αποχή, η συζήτηση, ακόμη και η έκτρωση απαγορεύονταν δια ροπάλου ή μάλλον άνευ μετανοιών και Θείας Κοινωνίας! Δεν είναι στόχος όμως του βιβλίου η Εκκλησία, απλώς έτυχε ως κεντρικός ήρωας και κινητήριος μοχλός των εξελίξεων να είναι ο παπα-Δρόσος λόγω της θέσης ισχύος του που βοηθάει πολύ συγγραφικά. Το παράλογο ενάντια στη λογική, η αντρική επιθυμία ενάντια στη γυναικεία, αυτά είναι τα δίπολα που παλεύουν λυσσαλέα σε όλο το μυθιστόρημα!

Τα πάντα για τους αγώνες της γυναίκας σε προσωπικό και σε συλλογικό επίπεδο περνάνε από αυτό το μυθιστόρημα. Η έκτρωση από ηθικής, θρησκευτικής, κοινωνικής και ιατρικής πλευράς, το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, η ανάγκη να γίνει σεβαστή η επιθυμία της γυναίκας στον ερωτικό και στον οικογενειακό τομέα, το δικαίωμά της στη μόρφωση, η ανάγκη να θεωρείται ισότιμο μέλος της κοινωνίας, να γίνει αποδεκτή στον επαγγελματικό τομέα, να γίνει σεβαστή η αξία της και να αναδειχθούν τα ταλέντα της και τα προσόντα της, να καταξιωθεί στον χώρο εργασίας της κλπ. Η συγγραφέας είναι ξεκάθαρη: «Την ελευθερία του γυρεύει ο άνθρωπος σε όλη του τη ζωή. Μόνο που οι γυναίκες δεν ξέρατε καν τι σήμαινε η λέξη. Δεν προφταίνατε να την ψάξετε. Σας έπεισαν πως είναι ντροπή να την αποζητά η καρδιά σας. Την καταχώνιαζαν σε απίστευτες κρυψώνες για να μην τη βρείτε ποτέ. Μέσα στα γράμματα που δεν ξέρατε, κάτω από τις στοίβες με τα άπλυτα και τα ασιδέρωτα ρούχα του αφέντη, κάτω από τα κλάματα των παιδιών που γεννούσατε» (σελ. 372). «Το υπόγειο στην οδό Ήρας 12» είναι ένα δυνατό, ανατρεπτικό, γεμάτο ιδέες, αλήθειες και ανατροπές μυθιστόρημα που χαρίζει απλόχερα σφαιρική γνώση και καταρρίπτει μυθεύματα και δόγματα που απλώς αυξάνουν τον τρόμο και συσκοτίζουν την αλήθεια και την αυτοδιάθεση. Είναι γεμάτο «Οδηγίες διάσωσης… τρόπους για να προστατευτούν οι γυναίκες, όσο γινόταν, την ψυχή και το σώμα τους, σ’ έναν κόσμο φτιαγμένο από άντρες για άντρες που ήθελαν να έχουν τα θηλυκά μαριονέτες στα αδίστακτα χέρια τους» (σελ. 84). Άλλωστε: «Ανίκητη η δύναμη της συνήθειας και αναπόφευκτη η υποταγή του ανθρώπου στην εξουσία που του ασκούν οι φόβοι του. Όπως είναι αναπόδραστη και η σκλαβιά του στον φόβο κάθε εξουσίας» (σελ. 225). Και: «Μόνο τολμώντας να αντιδράσεις μπορείς να λιάσεις τα φτερά σου στο φως της ελπίδας» (σελ. 8).

Βιβλίο Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 
Συγγραφέας Βασίλης Κουτσιαρής, Γιάννης Διακομανώλης
Εικονογράφος Μιχάλης Κυλάκος
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Βασίλης Κουτσιαρής και ο Γιάννης Διακομανώλης ζωντανεύουν εύληπτα την Ελληνική Επανάσταση και καταγράφουν τα γεγονότα με απλό λεξιλόγιο και συναρπαστική γραφή. Έχουν επιλέξει κι έχουν αναπαραστήσει συγκινητικά όλες τις στιγμές του ελληνικού ξεσηκωμού, από την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας και την άλωση της Τριπολιτσάς ως τις σημαντικότερες μάχες, την έξοδο του Μεσολογγίου, τις Εθνοσυνελεύσεις κ. π. ά. Με κατανοητό τρόπο οι συγγραφείς δείχνουν στα μικρά παιδιά τον τρόπο που πολέμησαν οι πρόγονοί μας, τα λάθη που έγιναν, τον ηρωισμό τους, τον τρόπο θανάτου τους. Λέξεις γεμάτες ηρωισμό αναπαριστούν σκηνές που έμειναν στην Ιστορία και στην καρδιά των επόμενων γενεών. Η εικονογράφηση του Θάνου Τσίλη αναπαριστά με ζωηρά χρώματα, λεπτομέρειες και ενδιαφέροντα φόντα τις σκηνές που περιγράφουν οι συγγραφείς. Πολύχρωμες λεπτομέρειες, ρεαλιστική απεικόνιση των γνωστών προσώπων της ιστορικής εκείνης περιόδου και ενδιαφέρουσες προοπτικές και οπτικές γωνίες δημιουργούν το σωστό εικονογραφικό πλαίσιο της σημαντικής αυτής μάχης. Ο Μιχάλης Κυλάκος φυσικά απέφυγε να δείξει έντονα τη βία μιας μάχης και ταυτόχρονα κατάφερε με την αφαιρετικότητα και την παραστατικότητά του να μου φέρει δάκρυα στα μάτια σε στιγμές όπως η έξοδος του Μεσολογγίου ή τα πρώτα βήματα του ελεύθερου ελληνικού κράτους μετά τη ναυμαχία του Ναβαρίνου. Η σειρά «Γνωρίζω την Ιστορία» των εκδόσεων Μίνωας μαθαίνει στα παιδιά έως πέντε ετών για βασικά γεγονότα της ελληνικής Ιστορίας και τα προετοιμάζει σωστά και διασκεδαστικά για να μάθουν το παρελθόν μας και να ξεκινήσουν τις δικές τους έρευνες, αναπτύσσοντας έτσι τη φιλομάθεια και την περιέργειά τους για περαιτέρω λεπτομέρειες.

Βιβλίο Άτακτο περιστατικό
Συγγραφέας Γιώργος Κωνσταντινίδης
Εικονογράφος Σωτήρης Μητρούσης
Κατηγορία Χιούμορ / Παιδικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μίνωας
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μια νέα σειρά περιπετειών ήρθε να κατακτήσει το αναγνωστικό κοινό των 8 ετών και πάνω. Ο Στέλιος ο Μπούφος, ο καλυτεροχειρότερος ντετέκτιβ του κόσμου, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας και με έκανε να διασκεδάσω αφάνταστα! Γέλιο, μυστήριο, παραστατική εικονογράφηση που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της αφήγησης, ρεαλιστική απεικόνιση του κόσμου και των αντιλήψεων ενός μικρού παιδιού και έξυπνοι διάλογοι. Στα βιβλία πρωταγωνιστεί μια αχτύπητη παρέα, διαλεγμένη προσεκτικά για να συμπληρώσει τον γκαφατζή Στέλιο: το αδερφάκι του, ο Ιάσονας, οι γονείς του και οι φίλοι του, Ισίδωρος και Μανόλης! Μάλιστα ο Στέλιος είναι τόσο μπούφος που ακόμη και η σελιδαρίθμηση των βιβλίων του είναι βαλμένη ανάποδα. Στο 12^ο βιβλίο της σειράς, «Άτακτο περιστατικό», ο Στέλιος μπαίνει στο χειρουργείο και πριν τον πιάσει η νάρκωση ακούει μια ενδιαφέρουσα συζήτηση. Όταν συνέρχεται προσπαθεί να βγάλει άκρη και να λύσει μια νέα μυστηριώδη υπόθεση, μόνο που αυτήν τη φορά ο Ισίδωρος και ο Ιάσων θα τον βοηθήσουν εξ αποστάσεως. Η ιστορία ξετυλίγεται απίστευτα γρήγορα και συναρπαστικά. Οι μέθοδοι που ακολουθεί ο Στέλιος και γενικότερα η αναλυτική του σκέψη δίνουν την ευκαιρία στον συγγραφέα Γιώργο Κωνσταντινίδη να αναπτύξει ένα πλούσιο και ποικίλο λεξιλόγιο και στον εικονογράφο Σωτήρη Μητρούση να εικονογραφήσει ένα τρελό, σουρεαλιστικό και ταυτόχρονα τόσο αληθινό περιβάλλον που δε σταμάτησα στιγμή να γελάω. Το μάτι μου πήγαινε πότε στο κείμενο, πότε στα σκίτσα και ζούσα την κάθε στιγμή λες και ήμουν μπροστά! Τα σκίτσα είναι απόλυτα καρτουνίστικα, χωρίς περιττές λεπτομέρειες και πολύ παραστατικά. Γκάφες, χαζομάρες, ό,τι θεωρείται λογικό στο μυαλό ενός παιδιού (κι ενός νηπίου, εντάξει, Ιάσονα, είσαι κι εσύ στο βιβλίο και σ’ ευχαριστούμε για τα εντατικά μαθήματα χημείας) δημιουργούν μια ιστορία ανατρεπτική, ευρηματική και πανέξυπνη. Σε αυτό το βιβλίο μάλιστα έχουμε κι ένα ρολόι στα τελευταία κεφάλαια για να μετράμε τον χρόνο ως την ώρα μηδέν (ή για να καταγράψουμε πόσες βλακείες μπορεί να κάνει ο Στέλιος μέσα σε ένα τέταρτο)! Πώς και γιατί βρέθηκε ο Στέλιος στο χειρουργείο; Τι σατανικό ετοιμάζουν οι νοσοκόμοι που δεν πρέπει να μάθει κανείς; Πώς μπορεί να πάει για ψάρεμα κάποιος που σιχαίνεται το ψάρεμα; Γιατί ο Στέλιος νοσηλεύεται στο ίδιο δωμάτιο με τον… Τουταγχαμών; Πού κολλάει στην ιστορία ο Γιώργος Ζαμπέτας; Πώς θα μάθει ο Στέλιος τα σχέδια των νέων του αντιπάλων; Τι είναι ο διαιθυλαιθέρας; Τι είναι η χημεία και σε ποια πεδία είναι χρήσιμη; Το «Άτακτο περιστατικό» είναι μια θεότρελη, διασκεδαστική και καλογραμμένη ιστορία, με διαλόγους που παγώνουν μέχρι και πιγκουίνους, που συνδυάζει τη μάθηση με τη διασκέδαση και περιγράφει ανερυθρίαστα κωμικά έναν συναρπαστικό μικρόκοσμο που θα λατρέψουν τα μικρά παιδιά! Είναι μια έξυπνη ιδέα, δοσμένη σωστά, καλοδουλεμένη και εικονογραφημένη με τον τρόπο που θέλουν οι αναγνώστες ηλικίας 8 ετών και πάνω. Αγωνία και χιούμορ σε έναν σωστό και ιδανικό συνδυασμό.

Βιβλίο Το μυστήριο των σιαμαίων αδελφών
Τίτλος πρωτοτύπου The siamese twin mystery
Συγγραφέας Ellery Queen
Μεταφραστής Τασσώ Καββαδία
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Το Βήμα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Άλλο ένα ωραίο whodunit, πιο κλειστοφοβικό αυτήν τη φορά. Πατέρας και γιος, εξαιτίας πυρκαγιάς, απομονώνονται σε μια έπαυλη γεμάτη μυστικά. Δύο θύματα, ένας δολοφόνος. Είναι η σύζυγος, είναι ο αδερφός, είναι η πελάτισσα; Ανατριχιαστική η περίπτωση των σιαμαίων αδελφών και των πειραμάτων που έκανε ο νεκρός πια γιατρός για να πετύχει τη χειρουργική αφαίρεση. Αλλά ποιο το κίνητρο; Και όλα αυτά ενώ η φωτιά πλησιάζει το σπίτι!!!

Βιβλίο Ο τρίτος δίδυμος
Τίτλος πρωτοτύπου The third twin
Συγγραφέας Ken Follett
Μεταφραστής Πητ Κωνσταντέας
Κατηγορία Περιπέτεια
Εκδότης Bell (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μια απλή έρευνα-μελέτη καταλήγει να ξεσκεπάσει μια απίστευτη συνωμοσία. Ένα βιβλίο για τους ανθρώπινους κλώνους, την ηθική και το ρόλο της κληρονομικότητας αλλά και του περιβάλλοντος στην ανάπτυξη των ανθρώπινων χαρακτηριστικών. Γοργοί ρυθμοί, ανατρεπτική πλοκή, ζωντανοί χαρακτήρες,, εμπόδια αλλά και συμμαχίες. Τα μυστικά του DNA και της κλωνοποίησης σε απλή γλώσσα και ταυτόχρονα ένα καλό θριλεράκι. Από τις πολύ καλές στιγμές του Follett.

Βιβλίο Το μυστικό
Τίτλος πρωτοτύπου Secretum
Συγγραφείς Rita Monaldi, Francesco Sorti
Μεταφραστής Βασίλης Καραγιώργος
Κατηγορία Ιστορικό μυθιστόρημα / Αστυνομικό μυθιστόρημα 
Εκδότης Μελάνι (εξαντλημένο στον εκδότη)
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Δεκαεπτά χρόνια μετά το πρώτο βιβλίο, ο νάνος (τότε παραγιός του ξενοδοχείου, τώρα έξτρα βοηθός σε πλούσιο αγροτόσπιτο της οικογένειας Σπάντα), σύζυγος πλέον της πόρνης Κλορίνιτια, που έχει εξελιχθεί σε σοφή μαμή και της ζητούν τη βοήθεια όλες οι γυναίκες Ρώμης και περιχώρων, ο νάνος λοιπόν θα προσληφθεί για να βοηθήσει στις πλούσιες, πενθήμερες ετοιμασίες του γάμου του γιου Σπάντα και με έκπληξη θα διαπιστώσει ότι ο Άτο Μελάνι είναι ανάμεσα στους καλεσμένους! Ποιος λοιπόν ο σκοπός της παρουσίας του στη γιορτή; Ποια τα βαθύτερα σχέδιά του; Θα τον εμπιστευθεί τελικά ο νάνος; Άλλαξε συμπεριφορά ο Άτο ή εξακολουθεί να εκμεταλλεύεται και να δωροδοκεί;

Από τη μια πεθαίνει ο Κάρολος Β΄, βασιλιάς της Ισπανίας, και δυστυχώς χωρίς απογόνους, και από την άλλη ο νέος Πάπας Ιννοκέντιος ΙΒ΄ γιορτάζει άλλο ένα ιωβηλαίο της παπικής εκκλησίας (φήμες κυκλοφορούν ότι είναι ετοιμοθάνατος). Ο Βασιλιάς της Ισπανίας ζητά λύση διαδοχής από τον Πάπα κι έτσι ο Άτο Μελάνι με ένα σωρό συνωμοσίες και συνεργούς πλαστογραφεί την υπογραφή του Πάπα και προτείνει ως διάδοχο τον εγγονό του Λουδοβίκου ΙΔ΄, Φίλιππο του Ανζού, με αποτέλεσμα ο Λουδοβίκος να βάζει χέρι στις ισπανικές κτήσεις. Αυτή η κίνηση πυροδοτεί έναν σκληρό κι αιματηρό πόλεμο σε όλη την Ευρώπη, με τις αποικίες και τις κτήσεις όλων, τα σύνορα και τα δεδομένα να αμφισβητούνται απ΄ όλους. Ανάμεσα στους συνεργούς είναι και η Μαρία Μαντσίνι, ερωμένη του Λουδοβίκου ΙΔ΄, την οποία η Βασιλομήτωρ εξεδίωξε από την αυλή και ο Λουδοβίκος, που δεν πρόκειται να ερωτευτεί ποτέ ξανά καμία γυναίκα, να ξεσπά σε όλες τις θηλυκές υπάρξεις του κράτους του και του κρεβατιού του.

Όλα αυτά, που δίνονται με το σταγονόμετρο, ο Μελάνι φωτίζεται πότε έντονα και πότε ελάχιστα, διανθισμένα από ένα σωρό λεπτομέρειες φαγητών, ντυσιμάτων, τρόπων διασκέδασης, τρόπων ξεγέννησης, νοοτροπιών για τη μαιευτική και για το πώς να έρχονται στον κόσμο υγιή παιδιά (να φανταστείτε ότι, αν γεννηθεί μαύρο παιδί από λευκή, άρα τρέχα γύρευε πώς πέρναγε την ώρα της τα βράδια η ύπανδρος σύζυξ, έλεγαν οι μαίες, α, δεν είναι τίποτα, είδε έναν μαύρο δούλο στον δρόμο και εντυπώθηκε η εικόνα του στο μυαλό της!!!!). Αναλυτικές περιγραφές, αναλυτικές σκευωρίες, αναλυτικοί χαρακτήρες, κάτι σαν φάντασμα που δεν κατάλαβα πώς το εξηγεί ο συγγραφέας, ελάχιστες ανατροπές, άρχισα να πηδάω σελίδες στο τέλος. Να φανταστείτε ούτε καν ασχολήθηκα με τις ιστορικές επεξηγήσεις και τεκμηριώσεις! Επίσης, αυτήν τη φορά ο Λαυρέντιος, που είχε στείλει το πρώτο αντίγραφο του «Τυπωθήτω» στα χέρια του Γραμματέα της Επιτροπής για την Ανακήρυξη των Αγίων ώστε να σκεφτεί καλύτερα πριν αγιοποιήσει τον Ιννοκέντιο ΙΑ΄, τώρα βρίσκεται εξόριστος σε απόμερο μέρος της Ιταλίας, διαμαρτύρεται στο ίδιο άτομο και του στέλνει κι άλλο χειρόγραφο των συγγραφέων που είχε γνωρίσει! Πώς και γιατί επίσης δεν πολυκατάλαβα.

Τέλος πάντων, πολύ δύσκολο, πολύ μπερδεμένο, πολύ αναλυτικό, το αφήνω στη δική σας κρίση. Την κατάσταση την κάνει χειρότερη η μετάφραση, που εδώ είναι πάρα πολύ αδύνατη (για να μην τη χαρακτηρίσω αλλιώς), με ένα σωρό λέξεις και συντάξεις που δεν ευσταθούν στην ελληνική γλώσσα (αποκορύφωμα: η απόδοση της βασίλισσας της Λήμνου Υψιπύλης ως Ισιφίλη-σελ. 190). Η έκδοση συνοδεύεται από CD, που δυστυχώς η δική μου κόπια δεν είχε και δεν ξέρω να σας πω τι ακούγεται και πόσο ταιριάζει με την ατμόσφαιρα του βιβλίου.