Βιβλίο Το γραφείο της κυρίας Συμβουλίδου 
Τίτλος πρωτοτύπου El consultorio de la señora Ánser
Συγγραφέας Meritxell Marti
Εικονογράφος Rocio Bonilla
Μεταφραστής Παναγιώτης Γκότσης
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Κόκκινη Κλωστή Δεμένη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Meritxell Marti έγραψε μια πολύ διασκεδαστική ιστορία για παιδιά από 4 ετών και πάνω, γεμάτη αστεία στιγμιότυπα και ευφάνταστες απαντήσεις. Η αρκούδα Κλάρα θέλει να τρώει μέλι αντί για σολομό όπως την πιέζει η μητέρα της να κάνει, ο σκίουρος Ντέιλ δεν ξέρει ποιανού τις συμβουλές να ακούει, της γιαγιάς ή του μπαμπά, η Μπάρμπαρα το αρνάκι έχει ένα πρόβλημα στο σχολείο, ο γάτος Φέλιξ κρυώνει πάρα πολύ, ο Πάμπλο το ρακούν δεν καταλαβαίνει γιατί του απαγορεύουν να αγγίζει πράγματα λες και είναι από γυαλί, ο ασβός Τόνι δεν ξέρει πώς να ξεκινήσει μια ιστορία για έναν διαγωνισμό, η Λίλυ η λιβελούλα ψάχνει γλωσσοδέτες, ο Μπάρρυ η νυχτερίδα ξαγρυπνάει επειδή τον τυραννάει μια λέξη. Αυτά και άλλα ζωάκια παρακαλούν την κυρία Συμβουλίδου που μένει στη Λεωφόρο Γνώσης 19 να τους γράψει τι να κάνουν και οι λύσεις της τα βοηθάνε…ή και όχι! Μου άρεσαν πολλά πράγματα στο κείμενο: πρώτ’ απ’ όλα, υπάρχει αλληλογραφία με επιστολές και όχι mail, κάτι που δίνει μια εικόνα ρομαντισμού, μια αγωνία ώσπου να έρθει το γράμμα κλπ. Η αφήγηση δεν είναι μονήρης (γράμμα και απάντηση), μιας και πολλές φορές η λύση που προτείνεται οδηγεί σε νέα επιστολή ή σε αντίδραση ενός γονιού που επίσης καταφεύγει στη βοήθεια της κυρίας Συμβουλίδου. Τέλος, αφού μπαίνουν κάποια πράγματα σε σειρά, τα ζώα αποφασίζουν να ανακαλύψουν την ταυτότητά της και τότε…

Η εικονογράφηση του  Rocio Bonilla δημιουργεί με εξαίρετο ρεαλισμό, συναρπαστικές λεπτομέρειες και καταπληκτικά χρώματα αξέχαστα στιγμιότυπα γεμάτα χιούμορ. Η Ζωούπολη στις πρώτες σελίδες κρύβει ένα μωρό που πίνει γάλα, ένα ρακούν μέσα σε καφάσια κι ένα ζεστό υπόγειο σπιτικό για τον σκαντζόχοιρο. Στο δέντρο του σκίουρου βλέπουμε μόνο κάλτσες απλωμένες, η έκφραση του απογοητευμένου από το κρύο γάτου είναι όλα τα λεφτά, το σπίτι του ρακούν έχει ωραία μαγνητάκια στο ψυγείο, η μαμά αρκούδα έχει ένα ξεκαρδιστικό στιγμιότυπο, οι νυχτερίδες ζουν σε μια εκπληκτική σπηλιά, πλαστικά παπάκια εμφανίζονται σε απρόσμενα σημεία. Αυτά είναι μερικά μόνο καρέ από τις εικόνες που συνοδεύουν με τον καλύτερο τρόπο το κείμενο.

«Το γραφείο της κυρίας Συμβουλίδου» έχει την καλύτερη (μάλλον) λύση στο πρόβλημά σου. Γράψτης και θα σου απαντήσει. Μετά…ε, ο Θεός μαζί σου!

Βιβλίο Τι είναι ένα βιβλίο; 
Τίτλος πρωτοτύπου Che cos’è un libro?
Συγγραφέας Lucia Stipari
Εικονογράφος Elisa Codutti
Μετάφραση Παναγιώτης Γκότσης
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Κόκκινη Κλωστή Δεμένη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Lucia Stipari έγραψε ένα υπέροχο παραμύθι με το οποίο καλεί τα παιδιά από 4 ετών και πάνω να ανακαλύψουν τι είναι ένα βιβλίο. Με μικρές και σύντομες προτάσεις και με αχαλίνωτη φαντασία η συγγραφέας εξηγεί πως ναι μεν είναι κάτι μικρό και μοιάζει απλώς με μια στοίβα χαρτιά αλλά δεν είναι μόνο αυτό. «Για περίμενε, κοίταξέ το καλά». Σε ταξιδεύει, σε συντροφεύει, σε πάει σε άγνωστους κόσμους, οξύνει το πνεύμα σου, βοηθάει στον εμπλουτισμό της γνώσης και στην καλλιέργεια της αυτοπεποίθησης.

Ένα βιβλίο είναι ένα σπίτι, σαν μια στέγη πάνω από το κεφάλι σου, ένα ζεστό μέρος μέσα στο οποίο είναι όμορφο να μένεις, μια μικρή γωνιά όπου βρίσκεις καταφύγιο και αισθάνεσαι προστατευμένος και ασφαλής. Ένα βιβλίο είναι μια πόρτα, δεν μπορείς να ξέρεις τι σε περιμένει κι αυτό είναι το ωραίο της περιπέτειας. Είναι σαν μια αγκαλιά εάν θέλεις να κοιμηθείς και σε κρύβει αν θέλεις να εξαφανιστείς. Κυρίως όμως είναι ένας καθρέφτης, όπου αναγνωρίζεις τον εαυτό σου και ανακαλύπτεις περισσότερα για σένα. Το πιο ευχάριστο απ’ όλα μάλιστα είναι πως μπορείς να το μοιραστείς με τους φίλους σου και να διασκεδάσεις ακόμη περισσότερο!

Η εικονογράφηση της Elisa Codutti είναι απολαυστική και γεμάτη κρυμμένες λεπτομέρειες, ζωντανεύοντας με αξεπέραστο τρόπο το κείμενο. Ποικιλία σκηνικών και οπτικών γωνιών, ρεαλισμός και παλ χρώματα δημιουργούν εικόνες που ισορροπούν ανάμεσα στον ρεαλισμό και στη φαντασία. Το κοριτσάκι που μας συντροφεύει σε αυτό το ταξίδι ντύνεται πειρατής, καταφεύγει σ’ ένα φανταστικό σπίτι, ανοίγει τη μυστηριώδη πόρτα, πετάει με πτεροδάκτυλους, παίζει με τη γάτα της που την ακολουθεί παντού, εξερευνά και μαθαίνει, ενισχύοντας τη φαντασία των παιδιών και δείχνοντας με τον καλύτερο τρόπο τι πραγματικά είναι ένα βιβλίο.

Βιβλίο Στον δρόμο για το πάρτι
Τίτλος πρωτοτύπου Cami de la festa
Συγγραφέας Meritxell Marti
Εικονογράφος Anna Aparicio Català
Μετάφραση Παναγιώτης Γκότσης
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Κόκκινη Κλωστή Δεμένη
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η κυρία λαγουδίνα έχει ετοιμάσει ένα πάρτι για να γιορτάσει τα γενέθλιά της και καλεί τους φίλους της να έρθουν, μόνο που εκείνοι συναντούν διάφορα εμπόδια στον δρόμο τους. Ο κάστορας, ο βάτραχος, ο τυφλοπόντικας, ο σκίουρος, η πυγολαμπίδα και ο λύκος, κουβαλώντας μια τούρτα που, ομολογουμένως, δε με ενθουσίασε (περιείχε σύκα, ελιές και τσουκνίδες), αρχίζουν να σκαρφίζονται διάφορους τρόπους για να λύσουν τα προβλήματα στο διάβα τους. Αυτό που μου άρεσε στο κείμενο είναι ότι παροτρύνει τους μικρούς αναγνώστες να σκεφτούν, να ψάξουν και να βρουν τη λύση μόνοι τους, βασισμένοι στην εικονογράφηση και στους χαρακτήρες που τους συστήθηκαν στην αρχή του βιβλίου.

Η Meritxell Marti θέτει το πρόβλημα, κάνει την ερώτηση και στη συνέχεια δίνει τη λύση, αφήνοντας στα παιδιά περιθώριο να σκεφτούν ποιος από την παρέα μπορεί να βοηθήσει. Κομμένες γέφυρες, πέτρες σε ορμητικό ποτάμι, αλυσίδες, άγρια σκυλιά, θέλουν σκέψη για να αντιμετωπιστούν και στο τέλος υπάρχουν επιπλέον ερωτήσεις για χαμένα αντικείμενα, κάτι που ωθεί τα παιδιά να πιάσουν το παραμύθι από την αρχή για να απαντήσουν. Κι εκεί που νόμιζα πως έχουμε απλά μια διασκεδαστική ιστορία που ακονίζει το μυαλό έρχεται μια μεγάλη ανατροπή που αφήνει ένα συγκινητικό ηθικό μήνυμα περί φιλίας και για τις άσχημες συνέπειες που προκύπτουν από τα βιαστικά συμπεράσματα.

Η εικονογράφηση της Anna Aparicio Català είναι πολύχρωμη και γεμάτες συναρπαστικές λεπτομέρειες. Μιας κι έχουμε να κάνουμε με διάφορους και διαφορετικούς φίλους, στις πρώτες σελίδες γνωρίζουμε τον καθένα από αυτούς, τις ιδιότητές του, τις δυνατότητές του και μετά μπαίνουμε στην καθαυτή ιστορία. Κάθε λεπτομέρεια είναι σημαντική κι έχει τον ρόλο της στο παραμύθι, κάνοντας έτσι το διάβασμα ένα αξέχαστο παιχνίδι. Μου άρεσαν η εξωτερική διακόσμηση του λαγουμιού της εορτάζουσας, η σκοτεινή φιγούρα που εμφανίζεται σε κάθε σελίδα, οι απρόσμενες και διασκεδαστικές λεπτομέρειες που αποτυπώνουν τον μικρόκοσμο του δάσους, τα χρώματα και οι ποικίλες οπτικές γωνίες. Ας λύσουμε λοιπόν τους γρίφους για να φτάσουμε στο πάρτι της λαγουδίνας εγκαίρως.

Βιβλίο Ο Καρχαρίνος και τα ψαράκια ζελεδάκια!
Συγγραφέας Κωνσταντίνος Δέδες
Εικονογράφος Αγγελική Ρελάκη
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Κωνσταντίνος Δέδες έγραψε μια συναρπαστική ιστορία που θα βοηθήσει τα παιδιά από 4 ετών και πάνω να κατανοήσουν πόσο σημαντική είναι η φροντίδα των δοντιών τους και ταυτόχρονα θα τα διασκεδάσει με τα παθήματα του γλυκού πρωταγωνιστή του παραμυθιού. Ο μικρούλης Καρχαρίνος λοιπόν ζει στα κοράλλια του βυθού, όπου και έφτιαξε μια μυστική φωλιά για να κρύβει τα αγαπημένα του ψαράκια-ζελεδάκια. Λιχουδιές πολύχρωμες και μαλακές που κολλάνε παντού: στα δόντια του, στα πτερύγιά του, όπου θέλετε! Μια μέρα εξομολογείται στη φίλη του τη σουπιά πως έχει δύο τρύπες στα δόντια του κι εκείνη του συνιστά να τα βουρτσίζει, κάτι που ο Καρχαρίνος δε θέλει: «Γιατί να το κάνω; Τα δόντια μου είναι δυνατά». Σταδιακά όμως αρχίζει ν’ ανησυχεί και ζητάει βοήθεια από τα πλασματάκια της θάλασσας. Δυστυχώς, οι φίλοι του δεν καταφέρνουν να του βρουν λύση κι αναγκάζεται να πάει στον δόκτορα Όκταπους, εκεί όμως τον περιμένει μια έκπληξη! Με λιτές προτάσεις, προσεγμένο λεξιλόγιο και κλιμακούμενη πλοκή ξεδιπλώνεται ένα παραμύθι που τονίζει τη σημασία της στοματικής φροντίδας και χαρίζει ξεκαρδιστικά στιγμιότυπα, όπως ο εφιάλτης του Καρχαρίνου, οι σουρεαλιστικές προτάσεις των φίλων του ως προς το τι να κάνει με τις τρύπες του κ. π. ά.

Η εικονογράφηση της Αγγελικής Ρελάκη είναι γεμάτη ρεαλιστικές λεπτομέρειες, χρώματα, σωστές φωτοσκιάσεις και προοπτικές. Ο βυθός ζωντανεύει απτά με φύκια, κοράλλια, βράχους ενώ τα ψάρια, τα χταπόδια και οι άλλοι κάτοικοι βρίσκονται παντού, χωρίς όμως να επιβαρύνουν τις εικόνες. Ο δόκτωρ Οκτάπους, με τα οκτώ πλοκάμια και άλλες τόσες οδοντόβουρτσες, είναι μια απολαυστική εικόνα που θα βοηθήσει τα παιδιά να θυμούνται το βούρτσισμα. Μου άρεσε επίσης που η Αγγελική απεικονίζει πλάσματα ακόμη και του σκοτεινού βυθού (όπως τα καλαμιδόψαρα) κι όχι μόνο αστερίες, μέδουσες ή ιππόκαμπους. Δόντια, μασέλες, οδοντόβουρτσες και οδοντόκρεμες ξεπετάγονται από παντού κι έτσι η κεντρική ιδέα του παραμυθιού γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της ανάγνωσης.

«Ο καρχαρίας και τα ψαράκια ζελεδάκια» είναι μια απολαυστική ιστορία για τη φροντίδα των δοντιών και στις τελευταίες σελίδες μπορεί να βρει κανείς πληροφορίες για τα παιδικά δόντια, συμβουλές, ακόμη και κωδικό QR Code που παραπέμπει στην αφήγηση του παραμυθιού από τον ηθοποιό Άγγελο Παπαδημητρίου μέσω του JukeBooks.

Βιβλίο Οι μαγικές τσέπες της γιαγιάς Νιαουνιάρ 
Συντονισμός Ελένη Βρετουδάκη
Εικονογράφος Δέσποινα Καραπάνου
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Ελληνοεκδοτική
Συντάκτης: Γεωργία Νικολοπούλου
Επιμέλεια κειμένου: Πάνος Τουρλής

Είναι ένα πολύ όμορφο και τρυφερό παραμύθι για παιδιά από 6 ετών και πάνω αφιερωμένο στην ανακύκλωση και τονίζει μέσα από μέσα από τα κόλπα της γιαγιάς πόσο σημαντικό είναι όλοι μας να προσέχουμε το περιβάλλον.  Από την αρχή κιόλας, από τον αστείο τίτλο, το βιβλίο σε καλεί να το διαβάσεις και σε κάνει να θέλεις να μάθεις τι κρύβουν οι τσέπες της γιαγιάς και τι τις κάνει μαγικές. Το κείμενο είναι γραμμένο σε ποιητική μορφή με ομοιοκαταληξίες, κάτι που κάνει πιο εύκολη την ανάγνωση για μικρά παιδιά και χρησιμοποιεί πλούσιο και απλό λεξιλόγιο. Η ιστορία ξεκινάει με τη γιαγιά και τον παππού Νιαουνιάρ που υποδέχονται τα εγγονάκια τους στο σπίτι.

Σχεδόν αμέσως βλέπουμε ότι η γιαγιά και ο παππούς βρίσκουν πάντα τρόπους να επαναχρησιμοποιούν πράγματα που έχουν στο σπίτι για να μην τα πετάνε. Τα βαζάκια που αδειάζουν από φαγητό τα ξαναχρησιμοποιούν, παλιά κουρέλια και πανιά τα φτιάχνουν όμορφες κούκλες, υπολείμματα από φαγητά που έχουν περισσέψει τα μαζεύουν και τα κάνουν λιπάσματα για τα φυτά τους, μπαταρίες που τελειώνουν τις φυλάνε, σκισμένα ρούχα τα μπαλώνουν και δεν χρειάζεται να αγοράσουν καινούρια κλπ. Με τον τρόπο τους δείχνουν πως, κάτι που οι άλλοι μπορεί να τα θεωρούν πιθανόν σκουπίδια,  για τον παππού και τη γιαγιά Νιαουνιάρ ξαναγίνονται πολύτιμα και τους δίνουν μια νέα ζωή.

Η εικονογράφηση της Δέσποινας Καραπάνου είναι πολύ όμορφη. Μου κέντρισε το ενδιαφέρον το παιχνίδι με τα χρώματα: από τη μία το γκρίζο χρώμα που δείχνει το άχρωμο και παρατημένο περιβάλλον με τη ρύπανση και την αδιαφορία και από την άλλη το φωτεινό και γεμάτο χρώματα σπίτι την οικογένειας Νιαοουνιάρ χάρη στο οποίο τονίζεται το βασικό μήνυμα ότι όταν φροντίζουμε το περιβάλλον η ζωή μας και η καθημερινότητά μας γίνονται πιο όμορφες και πιο ζωντανές.

Οι μαγικές τσέπες της γιαγιάς Νιαουνιάρ καταφέρνουν κάτι μαγικό: ακόμα και κάτι που φαίνεται άχρηστο μπορεί να ξαναγίνει χρήσιμο. Με ποιον τρόπο; Οι συγγραφείς του βιβλίου μας το δείχνουν μέσα από έξυπνες και χρήσιμες ιδέες ανακύκλωσης. Το όμορφο αυτό παραμύθι μας περνάει το μήνυμα ότι αν αγαπάμε το περιβάλλον, ακόμα και με μικρές πράξεις, όπως αυτές της ανακύκλωσης και της επανάχρησης, μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο.

Βιβλίο Το κορίτσι και η κινητή βιβλιοθήκη
Τίτλος πρωτοτύπου La nena i la biblioteca ambulant
Συγγραφέας Eulàlia Canal
Εικονογράφος Sebastia Serra
Μεταφραστής Ιωάννα Καπετάνου
Κατηγορία Παραμύθι / Αλληγορία
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Αρκούδος και ο Κάστορας έχουν μια κινητή βιβλιοθήκη γεμάτη πολλά βιβλία. Μια μέρα συναντούν μπροστά τους έναν τοίχο από τούβλα που τους εμποδίζει να συνεχίσουν κι ένα κορίτσι που θέλει να περάσει από την άλλη μεριά για να βρει τη μητέρα της. Η ιδέα τους θα φέρει μεγάλη αναστάτωση στους φρουρούς του τοίχου, θα πετύχει όμως; Θα καταφέρουν να συνεχίσουν τον δρόμο τους;

Η ιστορία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και η πλοκή κλιμακώνεται από σελίδα σε σελίδα. Σχεδόν από το πουθενά εμφανίζονται ο Κάστορας και ο Αρκούδος με μια κινητή βιβλιοθήκη και σταματούν μπροστά στον τοίχο. Εκεί γνωρίζουν το κορίτσι που ψάχνει τη μαμά του και αποφασίζουν να το βοηθήσουν. Όσο κρατάει η προσπάθειά τους να περάσουν τον τοίχο χωρίς να γίνουν αντιληπτοί μοιράζονται περιστατικά, ιστορίες και αναμνήσεις από τις ζωές τους, οπότε δημιουργείται ένας ισχυρός φιλικός δεσμός. Όταν όμως βγαίνουν από την άλλη μεριά τα πράγματα δυσκολεύουν αρκετά κι ένας ανέλπιστος σύμμαχος θα τους βοηθήσει. Μου άρεσε πολύ η κεντρική ιδέα του παραμυθιού και πώς εφαρμόζεται στην περιπέτεια των τριών πρωταγωνιστών: τα βιβλία έχουν δύναμη και οι λέξεις μπορούν να γκρεμίσουν τείχη και να οδηγήσουν προς την ελευθερία. Η μάθηση, το διάβασμα, η σκέψη είναι τα «όπλα» που απελευθερώνουν το μυαλό, γκρεμίζουν τα εμπόδια και απελευθερώνουν τον καθένα μας από οποιαδήποτε δεσμά.

Ο στρατιώτης, το φυλάκιο, το τρίκυκλο-βιβλιοθήκη, ακόμη και το ντύσιμο του κοριτσιού θυμίζουν εικόνες από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου, μια αναγκαία εικαστική αναφορά ως αναγνωριστικό σημείο της δυσχέρειας που προκαλεί η φυλάκιση, η τιμωρία, ο αποκλεισμός, η βία. Ο εικονογράφος Sebastia Serra δούλεψε πολύ πάνω σε αυτές τις λεπτομέρειες και δημιούργησε στιγμιότυπα γεμάτα χαρά και φως αλλά και σασπένς. Φυσικά, λάτρεψα το όχημα του Κάστορα και του Αρκούδου, καθώς και την αρχική εικόνα όπου διαβάζουν. Επιπλέον, απόλαυσα τις εικόνες με τα βιβλία που απελευθερώνουν τα τούβλα και σκορπάνε στον αέρα, καθώς και τους διάφορους χρωματικούς τόνους του δάσους και της φύσης όπου διαδραματίζεται η ιστορία. Πρωτότυπες και δύσκολες να αποτυπωθούν τόσο όμορφα οπτικές γωνίες, υπέροχες φωτοσκιάσεις, ολοζώντανες φιγούρες συνοδεύουν με τον καλύτερο τρόπο την ιστορία και πυροδοτούν τη φαντασία των παιδιών.

Βιβλίο Το αόρατο νήμα
Τίτλος πρωτοτύπου El hilo invisible
Συγγραφέας Miriam Tirado
Εικονογράφος Marta Moreno
Μεταφραστής Δέσποινα Δρακάκη
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Νούρα συζητάει με τη μαμά της για τον αφαλό της και τη ρωτάει σε τι της χρησιμεύει πλέον, αφού γεννήθηκε πια. Η μητέρα της της αποκαλύπτει πως εκεί φυλάσσεται ένα μεγάλο μυστικό: από τον αφαλό βγαίνουν αόρατα νήματα που μας συνδέουν με όσους αγαπάμε και παραμένουμε δεμένοι μαζί τους ακόμη κι αν είμαστε σε απόσταση. «…είμαι δίπλα σου κι ας μη με βλέπεις, είσαι μαζί μου κι ας μην μπορώ να σε αγγίξω»!

Με γλυκό, ευφάνταστο και ευφυή τρόπο η συγγραφέας μιλάει στους μικρούς αναγνώστες για το θαύμα της μητρότητας, για τα αισθήματα που αναπτύσσει η μητέρα προς το παιδί της πριν καν αυτό γεννηθεί: «Και πριν, όταν ακόμη δεν ήσουν στην κοιλιά μου, σε αγαπούσα ήδη, σου μιλούσα και σου έλεγα πως μπορείς να έρθεις όποτε θέλεις, πως σε περιμένουμε…Το αόρατο νήμα με έδενε ήδη μαζί σου κι ας μη σε είχα γνωρίσει ακόμη». Επειδή είναι αόρατο όμως και δεν μπορούμε να το πιάσουμε, δε σημαίνει πως δεν υπάρχει. Τόσα πράγματα είναι άυλα κι όμως γεμίζουν τη ζωή μας, όπως η αγάπη, οι οικείες μυρωδιές που δημιουργούν αναμνήσεις, τα συναισθήματα. Αυτά και άλλα υπέροχα λόγια γεμίζουν ασφάλεια, σιγουριά και αυτοπεποίθηση τη Νούρα, που πλέον δε νιώθει μοναξιά και φόβο. Έτσι παρακολουθούμε στη συνέχεια διάφορα περιστατικά από τη ζωή του κοριτσιού και πόσο απλόχερα δίνει μαθήματα ζωής στον συμμαθητή της που φοβάται μακριά από τη μαμά του, στη γιαγιά της που ξέρει πως κάποια στιγμή θα πεθάνει αλλά το αόρατο νήμα θα τις έχει για πάντα δεμένες κ. π. ά. Τι όμορφα λόγια, πόσο γλυκές στιγμές, τι υπέροχο πλάσμα η Νούρα, τι εκπληκτική γραφή!

Η εικονογράφηση της Marta Moreno αποτυπώνει μεγάλες, χορταστικές φιγούρες, γεμάτες όμως μόνο από βασικές λεπτομέρειες, οπότε δεν κουράζεται το μάτι των παιδιών. Τα νήματα είναι χιλιάδες, πολύχρωμα, προς κάθε κατεύθυνση και δημιουργούν αστείες μικροπεριπέτειες. Κοντινά πλάνα και γενικές αποτυπώσεις, ανοιχτά και χαρούμενα χρώματα, παραστατικές εικόνες που ζωντανεύουν τα καθημερινά περιστατικά στην οικογένεια της Νούρα, μια γλυκιά γιαγιά, μια όμορφη μαμά, δεν ξέρω τι να πρωτοαναφέρω! Ένα μεγάλο μπράβο στις δημιουργούς γι’ αυτό το ξεχωριστό παραμύθι.

Βιβλίο Μου έκανες δώρο τα Χριστούγεννα
Συγγραφέας Κώστας Κρομμύδας
Κατηγορία Ρομαντικό μυθιστόρημα
Εκδότης Διόπτρα
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Κώστας Κρομμύδας έγραψε ένα συναρπαστικό ρομαντικό μυθιστόρημα που μυρίζει ζεστό κρασί και ηπειρώτικη πίτα, αναμμένο τζάκι και έλατο. Μας συστήνει δυο ανθρώπους με διαφορετικές πορείες και καταβολές που έρχονται κοντά κατά τη διαμονή τους στη συναρπαστική ηπειρώτικη φύση και διαπιστώνουν πως ό,τι ξέρουν, ό,τι σκέφτονται και ό,τι νιώθουν δεν έχει σημασία όταν απομονωθούν χωρίς ρεύμα και διαδίκτυο σε ένα παραμυθένιο σκηνικό, όπου χιονίζει ακατάπαυστα. Η ιστορία κλιμακώνεται από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, τα άγρια βουνά της Ηπείρου και οι καλοσυνάτοι άνθρωποί της πλαισιώνουν με τον καλύτερο τρόπο τους δύο πρωταγωνιστές και όλα αλλάζουν σταδιακά μαζί με τον καιρό. Ο συγγραφέας δημιούργησε ενδιαφέρουσες ανατροπές, σχεδίασε έξυπνα τον τρόπο που οι δύο πρωταγωνιστές θα έρθουν κοντά, έστησε τη ζωή τους με παρένθετες ιστορίες που κρατάνε το ενδιαφέρον του αναγνώστη και πασπάλισε το βιβλίο του με ίχνη αισιοδοξίας και ρομαντισμού. Πολλά από τα τοπόσημα και από τους ανθρώπους που συναναστρέφονται είναι αληθινά και δημιουργούν άφθαστο ρεαλισμό, με αποτέλεσμα όχι μόνο να νιώθω πως βρίσκομαι στα δωμάτιά τους και στο χιονισμένο τοπίο αλλά και στο τραπέζι της παραμονής των Χριστουγέννων, στο φιλόξενο σπίτι της κυρίας Ανθούλας, να μυρίζω, να γεύομαι, να παρατηρώ τα πάντα.

Η Δάφνη, υπεύθυνη ανάπτυξης πωλήσεων σε εταιρεία αθλητικών ειδών, πρώην πρωταθλήτρια κολύμβησης, την οποία αναγκάστηκε ν’ αφήσει μετά από ένα τραυματικό γεγονός, ανυπομονεί να ξαναδεί τον αγαπημένο της, Μίλτο, που επιστρέφει απ’ την Ιταλία, με τον οποίο θα περάσει τα Χριστούγεννα σ’ ένα σαλέ στο Δίλοφο. Μια σειρά από γεγονότα όμως τη φέρνουν αντιμέτωπη με μια σκληρή αλήθεια και αλλάζει τα σχέδιά της. Ταξιδεύει λοιπόν χωρίς αυτόν, σε μια προσπάθεια να μαζέψει τα κομμάτια της και να βρει τον εαυτό της. Όταν φτάνει στον προορισμό της, η χιονοθύελλα κάνει τα πράγματα δύσκολα αλλά αποφασίζει να προσαρμοστεί στον «αποκλεισμό» και να μείνει μόνη με τις σκέψεις της και τον εαυτό της, να πάρει αποφάσεις, να αναθεωρήσει, να ρισκάρει στα επόμενα βήματα της ζωής της.

Από την άλλη, ο ψυχοθεραπευτής Ορέστης Μακρής δίνει με βαριά καρδιά την κόρη του στην πρώην σύζυγό του για χριστουγεννιάτικες διακοπές στο Ντουμπάι, κουρασμένος από τα εμπόδια που εκείνη βάζει διαρκώς ανάμεσά τους. Δε θέλει να είναι πατέρας-επισκέπτης, ξέρει πως χάνει πολύτιμες στιγμές με το παιδί του αλλά δεν μπορεί να παλεύει άλλο: «Ήθελα με κάθε τρόπο να ξέρει πως θα ήμουν πάντα εκεί, για ό,τι χρειαζόταν. Όχι επειδή έτσι έπρεπε αλλά επειδή το είχα εγώ ανάγκη» (σελ. 18). Το επιτηδευμένο εορταστικό κλίμα τον απωθεί κι αποφασίζει να ξεφύγει απ’ όλα αυτά ως την Πρωτοχρονιά. Άλλωστε, συνηθίζει να απομονώνεται τακτικά σε μέρη με ελάχιστη ανθρώπινη δραστηριότητα. Ένα σπίτι στο Δίλοφο, τζάκι και βιβλία, τι άλλο να ονειρευτεί; Το τρίξιμο των ξύλων στο τζάκι, οι νιφάδες που στροβιλίζονται πριν καταλήξουν στο έδαφος, η ησυχία, ο ήχος του αέρα ανάμεσα στα δέντρα, η ηρεμία, η απομόνωση δημιουργούν τις ιδανικές διακοπές για τον Ορέστη: «Δεν ένιωθα μοναξιά αλλά μια γλυκιά αίσθηση πληρότητας…ακόμα και η καρδιά μου ένιωθα πως χτυπούσε πιο αργά, λες και είχε συγχρονιστεί με το περιβάλλον». Εκεί συναντά τη Δάφνη: «Ήμαστε μόνοι και μαζί. Χωρίς διακοπές από ειδοποιήσεις, χωρίς ανάγκη να δείξουμε τίποτα σε κανέναν. Κι όσο περνούσε η ώρα, αυτό το «τίποτα» έγινε το πιο πλήρες που είχα ζήσει εδώ και καιρό» (σελ. 246).

Με εναλλάξ πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις γνωρίζουμε πότε τον έναν και πότε τον άλλον που φτάνουν σε γειτονικά σαλέ σχεδόν ταυτόχρονα κατά τη διάρκεια μιας από τις χειρότερες χιονοθύελλες της περιοχής. Εξερευνούν το κοντινό χωριό, προμηθεύονται τρόφιμα και νερό, έχουν την προσοχή του ιδιοκτήτη που κινείται με χιονοσκούτερ και τελικά γνωρίζονται καλύτερα. Δυο άνθρωποι που αναζητούν τη μοναξιά και την απομόνωση για διαφορετικούς λόγους θα έρθουν κοντά, θα ρίξουν τις άμυνές τους, θα αλλάξουν και θα γνωρίσουν χαρακτηριστικά του εαυτού τους που δεν ήξεραν. Η παραμονή των Χριστουγέννων με τους κατοίκους του χωριού, η γνωριμία με την κυρία Ανθούλα, η θαλπωρή και η ζεστασιά από το τζάκι, οι ακατάπαυστες χιονοπτώσεις, όλα αυτά δημιουργούν ένα ιδανικό ρομαντικό περιβάλλον και αξέχαστες, άκρως ρεαλιστικές σκηνές.

Ταυτόχρονα, όσο ξεδιπλώνεται διακριτικά και βήμα προς βήμα η ρομαντική ιστορία του Ορέστη και της Δάφνης, ο συγγραφέας βρίσκει την ευκαιρία να τους εντάξει σ’ ένα ενδιαφέρον δίπολο: από τη μια η τρέλα των γιορτών στην μπλοκαρισμένη από κίνηση Πανεπιστημίου και στο πηγμένο από κόσμο κέντρο της Αθήνας («Παντού επικρατούσε ένταση και νεύρα…κάποιοι πλακώνονταν στη μέση του δρόμου για ασήμαντες αφορμές», σελ. 14) κι από την άλλη η γαλήνη του σαγηνευτικού ηπειρώτικου τοπίου («Όλοι οι ήχοι είχαν υποταχτεί στη δύναμη της φύσης» και «Ο χρόνος εδώ πέρα μοιάζει να κρατά πιο πολύ, γιατί ό,τι κάνεις έχει αξία»). Πόσο κακό λοιπόν κάνει στην ψυχή μας η εξεζητημένη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα των πόλεων; «Με μελαγχολούσαν οι προσδοκίες των ανθρώπων για τις γιορτές και πάντα ένιωθα ένα μικρό άγχος να περάσω καλά αυτές τις μέρες» (σελ. 13). Και πόση αλήθεια βρίσκουμε σε μια σειρά προτάσεων: «Αυτή η ξαφνική απομόνωση έμοιαζε σαν κάποιος να είχε πατήσει παύση, για να θυμηθούμε πώς είναι να είσαι παρών και να κουβεντιάζεις σε βάθος με έναν άλλον άνθρωπο. Να τον κοιτάς στα μάτια και να μην ψάχνεις το κινητό σου. Να τον ακούς να ανασαίνει δίπλα σου, να γελάει, να λέει ιστορίες που αλλιώς ίσως να μην είχαν ειπωθεί ποτέ…» (σελ. 246).

Το μυθιστόρημα «Μου έκανες δώρο τα Χριστούγεννα» είναι η πιο ζεστή χριστουγεννιάτικη ιστορία που έχω διαβάσει ως τώρα, μια τρυφερή υπενθύμιση πως η αγάπη έρχεται όταν είσαι έτοιμος να τη δεχτείς αφήνοντας χώρο στη σιωπή για να αφουγκραστείς την καρδιά σου και ένας φόρος τιμής σε όσα αγνοούμε τρέχοντας πίσω από την απαιτητική καθημερινότητά μας. Χάρη στη γραφή του Κώστα Κρομμύδα συμπόνεσα, ένιωσα, κατανόησα τους ανθρώπους που δε θέλουν τις γιορτές, με την παραμονή των Χριστουγέννων να είναι η πιο δύσκολη όλη της χρονιάς γι’ αυτούς, και απόλαυσα μια γλυκιά, διακριτική ερωτική ιστορία που με συγκίνησε. Αλήθεια, πώς είμαστε μακριά από τον πολιτισμό; Θα επιβιώσουμε; Κι όμως: «Αρκετοί άνθρωποι θεωρούν τη φύση εχθρό τους αλλά για μένα ήταν ο καθρέφτης στον οποίο μπορούσα να κοιτάξω καθαρά τη ζωή μου και να την επαναπροσδιορίσω» (σελ. 172). Επίσης, πότε και γιατί απαρνηθήκαμε τα έθιμα και τις δοξασίες του τόπου μας, τις συνήθειες που μας έφερναν κοντά και τώρα λησμονήθηκαν, καταργώντας τη ζεστή ατμόσφαιρα των ημερών; Δεν προλάβαινα να σημειώσω σημαντικές διαχρονικές αλήθειες: «Η ενσυναίσθηση…Αυτή μας δείχνει τον δρόμο για να καταλάβουμε ότι η ατομικότητα και ο εγωισμός λυγίζουν μπροστά στη μεγαλύτερη δύναμη που διαθέτει η ανθρώπινη ψυχή. Και δεν είναι τίποτα παραπάνω από το χέρι που απλώνεται για να βοηθήσει κάποιον δίπλα του. Σώζοντας όχι μόνο τον άλλον αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό» (σελ. 153). Μια δυνατή, ρεαλιστική και παραστατική ιστορία, γεμάτη ζωντανές εικόνες, απαλές μυρωδιές και έντονα συναισθήματα.

Βιβλίο Ο πιο άτακτος φίλος του Αϊ-Βασίλη 
Συγγραφέας Ράνια Μπουμπουρή
Εικονογράφος Γιώτα Κοκκόση
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Susaeta
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Θάνος ζει με τις δίδυμες αδελφές του, Εύη και Ειρήνη. Τα Χριστούγεννα το σπίτι τους βουίζει σα μελίσσι, μιας και τα κορίτσια παίζουν και ζωγραφίζουν, συζητάνε για το δώρο που θα τους φέρει ο Αϊ-Βασίλης κλπ. Ο Θάνος όμως είναι στενοχωρημένος γιατί έκανε πολλές αταξίες κι έτσι δε θα πάρει δώρο. Με διαρκή πρωθύστερα μαθαίνουμε λοιπόν πόσες φορές μάλωσε με τις αδελφές του, γιατί χάλασε τη σχολική τσάντα της Εύης, πόσα πράγματα των γονιών του κατέστρεψε κλπ. Να όμως που ο Θάνος βοηθάει ένα αδέσποτο σκυλάκι μαζί με τη μαμά του, που «φαινόταν τόσο λυπημένο, θαρρούσες πως είχε αντικρίσει όλη την κακία του κόσμου και κουβαλούσε όλη την πίκρα του». Το ταΐζουν και το περιποιούνται κι έτσι ο Γλύκας, όπως τον βάφτισαν, γίνεται καλά κι αρχίζει να παίρνει τα πάνω του. Θα το εκτιμήσει άραγε αυτό ο αγαπημένος άγιος των παιδιών;

Η Ράνια Μπουμπουρή με την υπέροχη πένα της ζωντανεύει τη συγκινητική ιστορία ενός παιδιού που καταλαβαίνει πως έκανε πολλές σκανταλιές και πως ταλαιπώρησε την οικογένειά του κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Έχει μετανιώσει αλλά αναγνωρίζει πως δεν του αξίζει ανταμοιβή. Είναι ταπεινό και υπάκουο παιδάκι, γι’ αυτό και δίνει όλη του την αγάπη στον Γλύκα. Η εικονογράφηση της Γιώτας Κοκκόση είναι υπέροχη και άκρως ρεαλιστική. Μεγάλες εικόνες, γεμάτες χρώματα και λεπτομέρειες ζωντανεύουν την καθημερινότητα της οικογένειας του Θάνου εντός σπιτιού αλλά και το κοντινό πάρκο. Ο Γλύκας έχει εκπληκτική εκφραστικότητα και μεταμορφώνεται από σελίδα σε σελίδα, τα τρία παιδιά είναι έτοιμα να ζωντανέψουν και οι οπτικές γωνίες είναι πρωτότυπες και ενδιαφέρουσες. Ένα σπίτι γεμάτο βιβλία (με ελληνικούς και αγγλικούς τίτλους ποικίλης θεματολογίας), πανέμορφα στολισμένο εν όψει των γιορτών (μέχρι και advent calendar έχουν), είναι το φόντο της περιπέτειας και χάζευα αρκετή ώρα τα στολίδια του δέντρου και ό,τι αποτύπωσε η εικονογράφος για να εμπλουτίσει τα σχέδιά της.

Πλούσια πλοκή, χορταστικό κείμενο με παρένθετες αφηγήσεις που ολοκληρώνουν τον χαρακτήρα του μικρού πρωταγωνιστή και ένα γλυκό τέλος είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά μιας ιστορίας που ζωντανεύει με τον καλύτερο τρόπο τη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα μιας ευτυχισμένης οικογένειας. «Ο πιο άτακτος φίλος του Αϊ-Βασίλη» λοιπόν μήπως ήταν τελικά καλό παιδί κατά τη διάρκεια του χρόνου και του αξίζει μια ανταμοιβή;

Βιβλίο Το γάντι
Συγγραφέας Απόστολος Πάππος
Εικονογράφος Φωτεινή Στεφανίδη
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Susaeta
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μια φορά κι έναν καιρό, ένας άντρας έβγαλε βόλτα τον σκύλο του στο χιονισμένο δάσος και του έπεσε το γάντι. Ένα ποντικάκι αποφάσισε λοιπόν να περάσει μέσα σε αυτό τον χειμώνα του. Σταδιακά το γάντι γίνεται καταφύγιο για πολλούς φίλους, τι θα συμβεί όμως όταν επιστρέψει ο άντρας;

Βασισμένη σε ουκρανικό παραδοσιακό παραμύθι, η ιστορία μάς δείχνει με τον καλύτερο τρόπο την αξία της φιλίας και της υποστήριξης σε δύσκολες στιγμές και περιστάσεις, όπως ένας βαρύς χειμώνας. Το γάντι γεμίζει σταδιακά από ζωάκια οπότε τη χαρά και την καταδεκτικότητα σύντομα τις αντικαθιστούν ο δισταγμός και οι δεύτερες σκέψεις. Παρ’ όλ’ αυτά, «χίλιοι καλοί χωράνε», άλλωστε «Ο χειμώνας είναι βαρύς. Ύστερα βλέπουμε» κι έτσι το γάντι γεμίζει ασφυκτικά. Επίσης, μου άρεσε πολύ το τέλος με την επιστροφή του άντρα και τη γλυκιά απόφαση που πήρε. Το κείμενο είναι γραμμένο με επαναλαμβανόμενο τρόπο, με τα ζώα να κάνουν ακριβώς τις ίδιες κινήσεις μέχρι να μπουν στο γάντι, να συστήνονται όλοι ένα προς ένα στον καινούργιο ένοικο και το επιμύθιο να αυξάνεται αντίστοιχα: «Τι θαυμάσια ζεστασιά! Μια τέτοια χειμωνιάτικη μέρα είναι καλύτερα να είσαι με ακόμα δύο…» (ή τρεις ή τέσσερις κλπ). Αυτός ο παιχνιδιάρικος τρόπος της εξιστόρησης μπορεί να δημιουργήσει κέφι και χαρά, με τα παιδιά να προσμένουν τον επόμενο φίλο και τον επόμενο κ. ο. κ. Η ιστορία αποτυπώνεται μάλιστα με τον καλύτερο τρόπο στο ηχογραφημένο παραμύθι που συνοδεύει το βιβλίο και μπορεί να το ακούσει όποιος θέλει σκανάροντας το QR code στις πρώτες σελίδες.

Η εικονογράφηση της Φωτεινής Στεφανίδη είναι γεμάτη παλ χρώματα και στηρίζεται κυρίως στο γαλάζιο και στο ροδακινί, δημιουργώντας έτσι ένα χειμωνιάτικο μούχρωμα με ιδιαίτερο φωτισμό, αποφεύγοντας τη σκοτεινιά του χειμώνα που δε θα επέτρεπε τη ζωντάνια και τις λεπτομέρειες στις φιγούρες της. Αδρές γραμμές, βασικά γνωρίσματα των ζώων του δάσους και του τοπίου γύρω τους, σωστές προοπτικές, όλα αυτά ζωντανεύουν με τον καλύτερο τρόπο το παραμύθι.

Βιβλίο Ο Ηρακλής και τα 101 αδέσποτα κουτάβια 
Συγγραφέας Λίνα Μουσιώνη
Εικονογράφος Πέτρος Χριστούλιας
Κατηγορία Παιδικό μυθιστόρημα
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η Λίνα Μουσιώνη μας συστήνει ένα αγόρι με ζωηρή φαντασία και πανέξυπνο μυαλό που με κέρδισε από την αρχή με την αυταπάρνησή του, την επιμονή του και τους τρόπους που μηχανεύεται για να κατασκευάσει κάτι. Δεν είναι περίεργο λοιπόν που στην τελευταία σελίδα αντικρίζουμε έναν ενήλικο Ηρακλή σε ένα απόλυτα ταιριαστό επάγγελμα. Σε γενικές γραμμές, το κείμενο ζωντανεύει με ενάργεια τα όνειρα που κάνει ο μικρός μας ήρωας για τη στιγμή που θα αποκτήσει κατοικίδιο, τα αναλυτικά και καλά φτιαγμένα, σχεδόν επιστημονικά, σχέδια που ετοιμάζει για τη στέγη που θα φιλοξενήσει το σκυλάκι που θέλει να αποκτήσει κ. ά. Ο Ηρακλής με τον τρόπο σκέψης του βοηθάει τους μικρούς αναγνώστες να κατανοήσουν τι σημαίνει να έχεις κατοικίδιο, πόσο καλή παρέα είναι ένα ζώο αλλά και ταυτόχρονα πόσο μεγάλη ευθύνη είναι η ανατροφή τους: «Η αγάπη δεν είναι μπάλα για να τη χτυπάς στον τοίχο και να γυρίζει πίσω. Χρειάζεται τουλάχιστον δυο παίκτες».

Η συγγραφέας όμως δεν αφηγείται μόνο διασκεδαστικές απόπειρες του Ηρακλή ώστε να γελάσουν τα παιδιά, μιας και στη συνέχεια μας οδηγεί στο δημοτικό κυνοκομείο όπου ζουν έγκλειστα χιλιάδες αδέσποτα. Από κείνη τη στιγμή, η ιστορία παίρνει μια αναπάντεχη και συγκινητική ανατροπή. Με αξιέπαινη εξισορρόπηση λοιπόν, το κείμενο πότε βγάζει αβίαστα γέλιο, όπως στον τρόπο που φέρεται ο Ηρακλής στην αδελφή του και πώς της αρπάζει το κουκλόσπιτο και πότε μας δείχνει τον σεβασμό στους γονείς και στις αποφάσεις τους. Θα μπορούσε να είναι ένα κακομαθημένο παλιόπαιδο που κάνει τα πάντα για να τραβήξει την προσοχή τους και να τους εκβιάσει συναισθηματικά αλλά ο Ηρακλής προτιμά να τους φέρει με το μέρος του προσπαθώντας σκληρά και δείχνοντας έμπρακτα την αγάπη του για ένα σκυλάκι. Μου άρεσε πολύ και ο χαρακτήρας της μαμάς, μια γυναίκα που έχει «μια φωνή που λύγιζε σίδερα» αλλά η ίδια αυτή φωνή «γίνεται μαρμελάδα φράουλα» όταν διαβάζει στα παιδιά της βιβλία.

Η εικονογράφηση του Πέτρου Χριστούλια είναι ρεαλιστική και λεπτομερής. Εκπληκτικές σκιαγραφήσεις, ωραία χρώματα, σωστή χρήση φωτοσκίασης, ενδιαφέρουσες προοπτικές, συναρπαστικές λεπτομέρειες είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά μιας δουλειάς που συμπληρώνει ιδανικά το κείμενο. Μικρές και ολοσέλιδες εικόνες αποτυπώνουν εύγλωττα τις απόπειρες του παιδιού για στέγη του κατοικιδίου που θα αποκτήσει και μας ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες του σπιτιού της οικογένειάς του. Απολαυστική η μη λεκτική επικοινωνία μεταξύ των γονιών, κωμική η αποτύπωση της ιδιοχρησίας του κουκλόσπιτου, χαριτωμένες όλες οι αδέσποτες φατσούλες στο κυνοκομείο, τι να πρωτοαναφέρω! Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες για όσα ονόματα και τοπόσημα αναφέρονται στο βιβλίο καθώς και παιχνίδια και ψυχαγωγικές δραστηριότητες.

Βιβλίο Το δώρο των λέξεων 
Τίτλος πρωτοτύπου The gift of words
Συγγραφέας-Εικονογράφος Peter H. Reynolds
Μετάφραση Μάρω Ταυρή
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Ο Τζερόμ βγαίνει μια βόλτα στους χιονισμένους δρόμους μαζί με τον σκύλο του, Έκο. Θέλει να συλλέξει λέξεις ελπίδας και χαράς για να τις μοιράσει σε φίλους και συγγενείς που αγαπάει. Αρχίζει λοιπόν να ψάχνει σε όλη την πόλη, μόνο που ό,τι βλέπει και ό,τι ακούει δεν τον ικανοποιεί. Είναι μέρες γιορτών αλλά παντού συναντά φράσεις που δε ζεσταίνουν την καρδιά του («Εκπτώσεις», «Αγοράστε», «Φτηνά» κλπ.), οπότε στρέφεται στο περίπτερο, όπου τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων μιλάνε για φτώχεια, λειψυδρία κλπ. Το παιδί κοιτά τον κόσμο γύρω του και ακούει λέξεις λύπης, απογοήτευσης και εκνευρισμού. Όλα αυτά όμως αντί να τον αποθαρρύνουν του δίνουν μια ιδέα: «Γιατί να μη βρει τρόπο να δώσει στους ανθρώπους τις λέξεις που χρειάζονταν»; Γιορτινές λέξεις, λέξεις καλοσύνης, χαρούμενες και θετικές, από την πλούσια συλλογή του! Πώς θα το κάνει λοιπόν; Πώς θα καταφέρει να ενώσει ανθρώπους και ζώα κάτω από τις λέξεις και να φωτίσει τη ζωή τους;

Ένα υπέροχο, απολαυστικό και τρυφερό παραμύθι που, με αφορμή τη φωτεινή κατά τα άλλα περίοδο των γιορτών, δείχνει στους μικρούς αναγνώστες πόσο ψυχρή, τυπική και εκνευριστική έχει καταντήσει η καθημερινότητα όλων και πόσο πολύ έχει κυριεύσει τον κόσμο η ανασφάλεια και ο φόβος. Μέσα από την ιστορία του Τζερόμ ο συγγραφέας ρίχνει φως και ζεσταίνει τις καρδιές μικρών και μεγάλων. Ξεκινάει την ιστορία του με γκρίζα, ψυχρά χρώματα και μ’ ένα παιδί που περπατάει μόνο του, παρατηρώντας τον κόσμο γύρω του, σύντομα όμως η καταθλιπτική αυτή κατάσταση θα γεννήσει μια ιδέα στον Τζερόμ κι από εκείνο το σημείο η δράση απογειώνεται. Με ένα αξιέπαινο σεναριακό εύρημα οι άνθρωποι αλλάζουν, έρχονται πιο κοντά και ενώνουν τις φωνές τους για ειρήνη, αγάπη, ελπίδα, χαρά, ευτυχία, ενότητα κ. π. ά.

Εξίσου γλυκά και όμορφα εικονογραφεί ο συγγραφέας το κείμενό του, διαλέγοντας ζωηρά χρώματα και άφθαστη ομορφιά στα σχέδιά του. Ποικιλία χαρακτηριστικών και χρωμάτων, άνθρωποι αρτιμελείς και σε αμαξίδιο, όλων των φυλών και θρησκειών γεμίζουν τις σελίδες, δείχνοντας στα παιδιά την οικουμενικότητα του κειμένου και τονίζοντας την αποδοχή της διαφορετικότητας. Οι χιλιάδες λέξεις θα χαρίσουν ατέλειωτες ώρες ανάγνωσης και εκμάθησης στα παιδιά και πολλά στιγμιότυπα θα φέρουν αβίαστο γέλιο (όπως οι άνθρωποι μπροστά στη βιτρίνα των παιχνιδιών, τα οποία επίσης είναι για κλάματα όπως αποτυπώνονται).

«Το δώρο των λέξεων» είναι μια πραγματική έκπληξη για μικρούς και μεγάλους. Τα πάντα θα γίνουν καλύτερα μετά από αυτό αλλά πού και πώς θα μοιραστούν αυτές οι λέξεις στον κόσμο; Μια γλυκιά και τρυφερή ιστορία γεμάτη θετικά και χαρούμενα μηνύματα.

Βιβλίο Περπατώντας στο δάσος
Συγγραφέας Κατερίνα Ζωντανού
Εικονογράφος Μαίρη Καλαμπαλίκα
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Μεταίχμιο
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Μια λιακάδα μέσα στο καταχείμωνο γεννάει τη λαχτάρα στο σκιουράκι να παίξει όλη μέρα, μόνο που η μητέρα του το αναγκάζει να πάει ξύλα στον γερο-λαγό στην άλλη άκρη του δάσους. Το σκιουράκι ξεκινάει γκρινιάζοντας και βλέπει όλα τα ζώα να έχουν ξεχυθεί για να απολαύσουν τον ήλιο. Μια σειρά από γεγονότα θα του αλλάξουν τη διάθεση όμως και θα του δείξουν πόσο σημαντική είναι η προσφορά. Το παραμύθι της Κατερίνας Ζωντανού περιγράφει μια μέρα από τη ζωή ενός μικρού σκίουρου που, όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας του, θα γκρινιάξει για το θέλημα της μαμάς. Το ελάφι, ο ασβός και ο κάστορας όμως θα βοηθήσουν το σκιουράκι σε δύσκολες στιγμές της πορείας του μέσα στο δάσος και τελικά θα του δείξουν με τον τρόπο τους πόσο όμορφο είναι να βοηθάς όποιον έχει ανάγκη. Φυσικά, αυτό πρέπει να γίνεται αφιλοκερδώς για να έχει μεγαλύτερη αξία, αν όμως ο άλλος σου προσφέρει από μόνος του κάτι με όλη του την αγάπη, τότε το δέχεσαι με χαρά. Κι αν δεν το θες, δεν πειράζει: «όλο και κάποιος θα βρισκόταν που να το λαχταρά»!

Η εικονογράφηση της Μαίρης Καλαμπαλίκα είναι υπέροχη και καλοδουλεμένη. Οι γραμμές της θυμίζουν bandes dessinées και εκτός από ολοσέλιδες εικόνες έχουμε και διαδοχικά καρέ που θυμίζουν κόμικ. Φως, χρώματα, σκιές, ρεαλισμός, εκφραστικότητα ζωντανεύουν με τον καλύτερο τρόπο την ιστορία. Προσέξτε τη μικρή ακαταστασία με τους πεταμένους βόλους κάτω από το κρεβάτι του σκίουρου στην αρχή του βιβλίου, τη σκηνή της γκρίνιας και του μητρικού φιλιού, τα κρυμμένα ζώα στο δάσος, τις χιλιάδες λεπτομέρειες στο τραπέζι του κάστορα και πώς σκάει από το φαΐ ο μικρός μας ήρωας, τις γαλότσες που φοράνε όλοι (ή τις αφήνουν λερωμένες δίπλα στην πόρτα τους) ένεκα το λασπωμένο δάσος κλπ. Επίσης, δε γίνεται να μη γελάσεις με τη σοβαρότητα και την «παππουδίστικη» απεικόνιση του ανέκφραστου γερο-λαγού!

«Περπατώντας στο δάσος» μπορεί να βρεις λοιπόν ανέλπιστους φίλους και να μάθεις με τον καλύτερο τρόπο για την προσφορά και την ανιδιοτέλεια.

Βιβλίο Το Κουτί της Βοήθειας / Δεν είναι αστείο, Σκοτ!
Συγγραφέας Γιώτα Κ. Αλεξάνδρου
Εικονογράφος Ναταλία Καπατσούλια
Κατηγορία Παραμύθι
Εκδότης Susaeta
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Στο «Κουτί της Βοήθειας» η Γκίλι και ο Φλιν βάζουν ένα κουτί στη Γωνιά της Ηρεμίας κάτω από το Βιβλιόδεντρο με ένα κατατοπιστικό σημείωμα: «Αν χρειάζεστε βοήθεια, αφήστε μια ζωγραφιά ή ένα σημείωμα μέσα στο κουτί». Οι δυο φίλοι θέλουν όλοι να είναι χαρούμενοι κι έτσι σύντομα η ζωή τους γεμίζει με μικρά καθήκοντα που θα βοηθήσουν τους ανθρώπους που αγαποούν να βελτιώσουν την καθημερινότητά τους. Η ζωή της παρέας της Γκίλι και του Φλιν γίνεται πολύ καλύτερη χάρη στην ανιδιοτελή αγάπη τους και στη βοήθεια που προσέφεραν γιατί: «Κάθε μέρα είναι μια πιο χαρούμενη μέρα για όλους με μια μικρή πράξη καλοσύνης». Μια όμορφη ιστορία για τη συνεργασία, την προσφορά και την καλοσύνη. Από την άλλη, στο «Δεν είναι αστείο, Σκοτ!» η Γκίλι και ο Φλιν παίζουν ανέμελα στο δάσος, απολαμβάνουν το φθινόπωρο και κάθε φορά γίνονται θύματα στις φάρσες του Σκοτ. Έτσι, αποφασίζουν να στήσουν κι αυτοί με τη σειρά τους μια κασκαρίκα στον φίλο τους για να καταλάβει πως «Ένα αστείο είναι αστείο όταν γελάμε όλοι». Μια ιστορία για τον σεβασμό και τη χαρά του να γελάμε όλοι μαζί.

Η εικονογράφηση της Ναταλίας Καπατσούλια είναι όμορφη και χαριτωμένη, γεμάτη μικρές λεπτομέρειες που θα συναρπάσουν τα παιδιά. Το δάσος, τα σπίτια των ζώων, οι σπηλιές, το μεγάλο φαγοπότι στο πρώτο βιβλίο αποτυπώνονται με χιλιάδες χρώματα και αναδίδουν ζεστασιά και θαλπωρή. Το φυσικό τοπίο, οι εναλλαγές των εποχών και ο μικρόκοσμος των πρωταγωνιστών των βιβλίων στο δεύτερο δίνονται με υπέροχο τρόπο και ζωντανεύουν τις αστείες και χαριτωμένες φάρσες των αγαπημένων φίλων.

Η Γιώτα Αλεξάνδρου με τις δίγλωσσες ιστορίες της, γεμάτες σημαντικά διαχρονικά νοήματα, κωμικές στιγμές και ολοζώντανη εικονογράφηση, θα βοηθήσει τα παιδιά να εμπλουτίσουν το λεξιλόγιό τους και να μάθουν βασικές αρχές συμπεριφοράς.