Βιβλίο Πίσω από τις μάσκες 
Συγγραφέας Γιώργος Δάμτσιος
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το έκτο βιβλίο της σειράς «Ευγενείς άγριοι» είναι άλλο ένα χορταστικό, ανατρεπτικό, πολυεπίπεδο, έξυπνο αστυνομικό μυθιστόρημα που αποκαλύπτει τα καλά κρυμμένα μυστικά στην ψυχοσύνθεση και στον χαρακτήρα των ηρώων που έχουμε αγαπήσει ως τώρα σε αυτήν την πολυθεματική σειρά βιβλίων. Σχεδόν όλοι όσοι γνωρίσαμε είναι και πάλι εδώ, με νέα όμως πετραδάκια που χτίζουν ακόμη περισσότερο τον χαρακτήρα και τον ψυχισμό τους ενώ μια μεγάλη ανατροπή περιμένει τον αναγνώστη στην τελευταία σελίδα. Ο Τζορτζ Ντόρμερ, ιδιωτικός ντετέκτιβ πλέον, κατά καιρούς βυθίζεται σε σκοτεινές σκέψεις, τα μάτια του παίρνουν το αλλόκοτο χρώμα του πάγου και της φωτιάς, δείχνει να κρύβει μέσα του κάτι τελείως επικίνδυνο. Από τη μια είναι χαμογελαστός, ήρεμος, πράος κι από την άλλη σκοτεινός, με κρυφές σκέψεις. Ποιο κομμάτι της προσωπικότητάς του θα υπερισχύσει σε αυτό το βιβλίο και με τι συνέπειες; Ο Λούκα Κοντρέτι, μετά την υπόθεση του Μωυσή στον «Κρυφό μας εαυτό», συνεργάζεται πλέον με τον Ντόρμερ ως ιδιωτικός ερευνητής και μαζί συγκροτούν την ομάδα «Ευγενείς Άγριοι». Τα πάντα έχουν αλλάξει στις ζωές τους, όχι μόνο εξαιτίας του τελευταίου τους αντιπάλου αλλά και μιας νέας ανατροπής που θα μπει οριστικά ανάμεσά τους και είναι στο δικό τους χέρι να επιλέξουν αν θα τινάξουν τη φιλία και τη συνεργασία τους στον αέρα ή όχι. Είναι ολοκληρωμένοι χαρακτήρες που όμως έχουν ακόμη πράγματα να δώσουν, μιας και ο Ντόρμερ κρύβει ένα μυστικό από τον Κοντρέτι που θα του αλλάξει για πάντα τη ζωή. Σε αυτό το βιβλίο οι δύο άντρες βρίσκονται αντιμέτωποι λόγω των εξελίξεων στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς «Ένα με το σκοτάδι» και αποφασίζουν να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα. Η «κοκορομαχία» τους ομολογουμένως έπιασε αρκετές σελίδες του βιβλίου, αυτή η επιλογή όμως ταιριάζει απόλυτα με την πρόθεση του συγγραφέα να γράφει σε κάθε περιπέτεια κι ένα διαφορετικό είδος μυθιστορήματος, οπότε το έκτο βιβλίο θα το χαρακτήριζα σε κάποια σημεία «ρομαντικό», ευτυχώς όμως χωρίς να μειώνεται η δράση ούτε να θυσιάζονται οι συναρπαστικές εξελίξεις.

Η δημοσιογράφος Γεωργία Παππά είναι σύντροφος του Κοντρέτι αλλά παραδέχεται πως είναι μπερδεμένη μεταξύ αυτού και του Ντόρμερ, κάτι που θα ραγίσει τη σχέση μεταξύ των δύο αντρών. Να όμως που μια τυχαία γνωριμία στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς «Ένα με το σκοτάδι» θα της ανοίξει τα μάτια και θα τη βάλει σε σκέψεις ως προς την πραγματική ταυτότητα του Τζορτζ Ντόρμερ, του οποίου η συμπεριφορά και ιδιοσυγκρασία την προβληματίζουν αφάνταστα καιρό τώρα! Ήρθε η στιγμή λοιπόν να του ζητήσει κάτι αναπάντεχο, κάτι φρικτό, που το χρειάζεται ώστε να αλλάξει την πορεία της ζωής της και να σωθεί. Τα πράγματα όμως δε θα πάνε όπως το περιμένανε, αφού η Γεωργία κρύβει ένοχα μυστικά που θα περιπλέξουν την υπόθεση του Παγιδευτή. Κοντά μας και πάλι είναι ο αστυνόμος Δημήτρης Μαρτέλος, διοικητής στην Ειδική Μονάδα Εξιχνίασης Κακουργημάτων, την οποία και ο ίδιος συγκρότησε, μια ομάδα που αποτελείται από ανθρώπους εργασιομανείς, που βάζουν τη δουλειά πάνω απ’ όλα, που δεν έχουν προσωπική ζωή και δεσμεύσεις. Πρόκειται για μια μυστική υπηρεσία-φάντασμα που αναφέρεται απευθείας στον γενικό αστυνομικό διευθυντή της Θεσσαλονίκης και δουλεύει παρασκηνιακά και ακατάπαυστα σε υποθέσεις του Ανθρωποκτονιών ή της Αντιτρομοκρατικής με τις οποίες δεν παύουν να συνεργάζονται, απλώς έχουν τη δική τους μεθοδολογία. Σε αυτό το βιβλίο ο Μαρτέλος προσπαθεί να κρατήσει και αυτός κάτι κρυφό από τους συνεργάτες του. Ο αστυνομικός υποδιευθυντής Συμεών Παπαδόπουλος, που έχει πλέον αλλάξει γνώμη για τους Ευγενείς Αγρίους και δέχεται τη βοήθειά τους στις υποθέσεις της Υποδιεύθυνσης Εγκλημάτων Κατά Ζωής της οποίας είναι διοικητής, η ανθυπαστυνόμος Άννα Μακροπούλου, ο αστυφύλακας Χρήστος Χαριάδης, ένας από τους καλύτερους προγραμματιστές της Ελληνικής Αστυνομίας και άλλοι συμπληρώνουν την ομάδα.

Ναι αλλά τι γίνεται με την υπόθεση του Παγιδευτή, που ξεκινάει όταν ο Ντόρμερ και ο Μαρτέλης καλούνται στην Τριανδρία της Θεσσαλονίκης για να δουν ένα πετσοκομμένο πτώμα γυναίκας που είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι και οι τοίχοι γύρω της στάζουν αίμα ενώ τα προσωπικά της αντικείμενα είναι κυκλωμένα στο πάτωμα από αιμάτινες γραμμές; Ο συγγραφέας μάς χαρίζει και πάλι αξέχαστες στιγμές αγωνίας, κυνηγητού και ανατροπών ενώ τα αινίγματα γίνονται όλο και πιο περίπλοκα ώσπου να κατανοήσουμε τον ψυχισμό του κατά συρροή δολοφόνου και να καταφέρουμε να δούμε τα κίνητρα και τις αφορμές για τις δολοφονίες που διαπράττονται από κεφάλαιο σε κεφάλαιο. Θεωρώ έξυπνο τον συνεκτικό δεσμό μεταξύ των θυμάτων και ευρηματική τη μεγάλη αποκάλυψη για την αλήθεια που κρύβεται πίσω από τα εγκλήματα ενώ ταυτόχρονα παρακολουθούσα με αμείωτο ενδιαφέρον τους χαρακτήρες να απεκδύονται της ευγένειας και να μετατρέπονται σχεδόν σε αγρίους: «-Όποια περίοδο της ανθρωπότητας και να μελετήσεις σε βάθος, στο τέλος θα καταλήξεις ότι ήταν αιματηρή και άγρια… Είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι, ο άνθρωπος δεν κατάφερε ποτέ να χαλιναγωγήσει πλήρως τα ένστικτα που κουβαλούσε τότε που κρυβόταν στις σπηλιές. Αυτοί που μας κρατούν σε υποφερτά πλαίσια τα τελευταία χρόνια είναι οι νόμοι που θεσπίσαμε… Μπορεί πάντα και παντού όλοι να τα βάζουμε με την αστυνομία αλλά διώξ’ την από οποιοδήποτε ευνομούμενο κράτος θέλεις κι έλα καμιά βδομάδα μετά και πες μου κατά πόσο εξευγενιστήκαμε τελικά» (σελ. 14-15). Οι ήρωες του μυθιστορήματος πρέπει να εστιάσουν στα λάθη του δολοφόνου και να μην εντυπωσιάζονται από τα επιτεύγματά του, μόνο έτσι θα καταφέρουν να τον ταυτοποιήσουν και να τον εντοπίσουν. Άλλωστε οι Ευγενείς Άγριοι έχουν την πείρα από τις προηγούμενες υποθέσεις όπου οι κακοί έδειχναν μάγοι ώσπου να βρεθεί κάτι που απλοποιούσε τα πράγματα! Εδώ όμως αφήνονται να παρασυρθούν και να υποκύψουν στις ευτελείς προσωπικές επιδιώξεις και να γίνουν έρμαια του θυμού και του εγωισμού όταν καλούνται να χειριστούν τις προσωπικές τους υποθέσεις, κάτι που τους τυφλώνει, τους αποπροσανατολίζει και δυσχεραίνει την επίλυση της υπόθεσης.

Το μυθιστόρημα «Πίσω από τις μάσκες» είναι ένα πολύ καλό σύνολο περιπετειών και εκπλήξεων που διαδραματίζεται στη Θεσσαλονίκη, με χαρακτήρες που αλλάζουν και μεταμορφώνονται από τη μια στιγμή στην άλλη ενώ ταυτόχρονα μέσα από κινηματογραφικούς διαλόγους και σκηνές ξεπηδούν σημαντικά μηνύματα γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις (Όταν ένας βασιλιάς διατάζει τον στρατό του να αφανίσει τους ανυπάκουους υπηκόους του, ποιος ευθύνεται για τον θάνατό τους, ο βασιλιάς, ο στρατιώτης ή ο ίδιος ο υπήκοος με τη συμπεριφορά του; ). Κίνητρα και αντικίνητρα, πράξεις και αντίποινα, λογική και ειρμός υπάρχουν σ’ ένα κείμενο που έχει δουλευτεί πολύ για να χαρακτηριστεί απλώς «περιπέτεια» και όλα δείχνουν πως ο συγγραφέας συνεχίζει να ακολουθεί τον δρόμο στον οποίο τον καλούν οι χαρακτήρες του, ο καθένας εκ των οποίων έχει μια ενδιαφέρουσα και μελετημένη προσωπικότητα, είτε πρωταγωνιστές είτε κομπάρσοι. Έχουμε και πάλι ένα καλογραμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα που ταυτόχρονα ρίχνει άφθονη τροφή για σκέψη στον αναγνώστη χωρίς όμως να μειώνει την ένταση της ιστορίας τη στιγμή που ο συγγραφέας, με σεμνότητα αλλά και αχαλίνωτη φαντασία, ρίχνει στη λογοτεχνική κονίστρα όποιον θέλει από το σύμπαν που έχει πλάσει και ταυτόχρονα αλλάζει αφηγηματικό στυλ και οπτικές γωνίες, με τρόπο που δεν έχω προσέξει ως τώρα σε άλλα μυθιστορήματα. Είστε έτοιμοι λοιπόν να φορέσετε τη δική σας μάσκα, με οποιοδήποτε κόστος αυτό συνεπάγεται;

Βιβλίο Ένα με το σκοτάδι 
Συγγραφέας Γιώργος Δάμτσιος
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το πέμπτο βιβλίο της σειράς «Ευγενείς άγριοι» είναι ένα χορταστικό, ανατρεπτικό, πολυεπίπεδο, έξυπνο αστυνομικό μυθιστόρημα που συνδέει απρόσμενα και ευφάνταστα δύο αρχικά άσχετες μεταξύ τους υποθέσεις και δημιουργεί έναν εφιαλτικό βραχνά γύρω από τα μέλη της Ειδικής Μονάδας Εξιχνίασης Κακουργημάτων που τις αναλαμβάνουν. Οι παράλληλες ιστορίες τέμνονται σ’ ένα σημείο όπου δεν υπάρχει γυρισμός και το σκοτάδι καταπίνει αχόρταγα χαρακτήρες και αναγνώστες. Η κεντρική ιδέα είναι αρκετά πρωτότυπη για ελληνικό αστυνομικό βιβλίο και με άφησε με ανοιχτό στόμα για τη φρίκη που κρύβει πίσω της και για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να μεγαλώσει κάποιος σε μια δυσλειτουργική οικογένεια. Παράλληλα με τον ένοχο (ή τους ενόχους) έχουμε σημαντικές εξελίξεις και στις διαπροσωπικές σχέσεις κυρίως μεταξύ των πρωταγωνιστών Τζορτζ Ντόρμερ, Λούκα Κοντρέτι και Γεωργίας Παππά, με ένοχα μυστικά να βγαίνουν στο φως, παιχνίδια μυαλού να προσπαθούν να κυριαρχήσουν εις βάρος της καρδιάς, φιλίες να στήνονται σε βάσεις που ίσως αποδειχθούν εύθρυπτες και πολλά άλλα. Η δράση εξελίσσεται και πάλι μεταξύ Θεσσαλονίκης (Συκιές, Πανόραμα, Σέιχ Σου) και Βέροιας ενώ η ιδέα της γυναικείας κακοποίησης και της θυματοποίησης σε μια τέτοια σχέση δίνει στον συγγραφέα την αφορμή να καταγράψει με ενάργεια τις ψυχολογικές παραμέτρους που εκπορεύονται από αυτήν.

Οι βασικοί χαρακτήρες που γνωρίζουμε από τα προηγούμενα βιβλία της σειράς είναι και πάλι εδώ, με νέα όμως πετραδάκια που χτίζουν ακόμη περισσότερο τον χαρακτήρα και τον ψυχισμό τους ενώ μια μεγάλη ανατροπή περιμένει τον αναγνώστη στην τελευταία σελίδα. Ο Τζορτζ Ντόρμερ, ιδιωτικός ντετέκτιβ πλέον, πριν από μια δεκαετία είχε βιώσει κάτι στη ζωή του που του είχε στοιχίσει ανεπανόρθωτα. Εδώ και τέσσερα χρόνια όμως κατάφερε να σταθεροποιήσει την πορεία της ζωής του κι έτσι του φαίνεται πλέον δύσκολο να δοκιμάσει μια νέα, οποιαδήποτε αρχή. Ο Λούκα Κοντρέτι, μετά την υπόθεση του Μωυσή στον «Κρυφό μας εαυτό», συνεργάζεται πλέον με τον Ντόρμερ ως ιδιωτικός ερευνητής και μαζί συγκροτούν την ομάδα «Ευγενείς Άγριοι». Τα πάντα έχουν αλλάξει στις ζωές τους, όχι μόνο εξαιτίας του τελευταίου τους αντιπάλου αλλά κι από την αρχή των ιστοριών της σειράς. Είναι ολοκληρωμένοι χαρακτήρες που όμως έχουν ακόμη πράγματα να δώσουν, μιας και ο Ντόρμερ κρύβει ένα μυστικό από τον Κοντρέτι που θα του αλλάξει για πάντα τη ζωή.

Στο πλάι τους, η δημοσιογράφος Γεωργία Παππά που επέζησε από την περιπέτεια του Μωυσή με ένα κουτσό πόδι μόνο αλλά με πολλές ψυχολογικές επιπτώσεις όχι μόνο σ εκείνη αλλά και στο πρωταγωνιστικό ντουέτο, είναι σύντροφος του Κοντρέτι και στο παρόν μυθιστόρημα πιέζει και στριμώχνει τον Ντόρμερ να παραδεχτεί πράγματα στον εαυτό του και να έρθει αντιμέτωπος με το σκοτάδι μέσα του, αφού ο Μωυσής του ξύπνησε κάτι μοχθηρό και επικίνδυνο κι είναι η μόνη που το είδε και του εφιστά την προσοχή κρυφά από τον Κοντρέτι. Το παρελθόν και των δύο που επιβαρύνεται από τον εξευγενισμό του Κοντρέτι που βγήκε αλώβητος από το δικό του παρελθόν απαιτεί η Γεωργία και ο Ντόρμερ να αποκτήσουν ένα παράξενο δέσιμο, όχι ερωτικό αλλά συνενοχικό. Κοντά μας και πάλι είναι και ο αστυνόμος Δημήτρης Μαρτέλος, διοικητής στην Ειδική Μονάδα Εξιχνίασης Κακουργημάτων την οποία και ο ίδιος συγκρότησε, μια ομάδα που αποτελείται από ανθρώπους εργασιομανείς, που βάζουν τη δουλειά πάνω απ’ όλα, που δεν έχουν προσωπική ζωή και δεσμεύσεις. Πρόκειται για μια μυστική υπηρεσία-φάντασμα που αναφέρεται απευθείας στον γενικό αστυνομικό διευθυντή της Θεσσαλονίκης και δουλεύει παρασκηνιακά και ακατάπαυστα σε υποθέσεις του Ανθρωποκτονιών ή της Αντιτρομοκρατικής με τις οποίες δεν παύουν να συνεργάζονται, απλώς έχουν τη δική τους μεθοδολογία. Ανάμεσά τους βρίσκουμε και πάλι τον αστυφύλακα Χρήστο Χαριάδη, έναν από τους καλύτερους προγραμματιστές της Ελληνικής Αστυνομίας και την ανθυπαστυνόμο Άννα Μακροπούλου που ξεκίνησε να μας συντροφεύει από τα βιβλία «Κάθε μυστικό σου» και «Ο κρυφός μας εαυτός». Απέναντί τους είναι ο αστυνομικός υποδιευθυντής Συμεών Παπαδόπουλος, ο νέος διοικητής της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Εγκλημάτων κατά Ζωής και Ιδιοκτησίας, ο οποίος φέρεται εχθρικά στον Κοντρέτι και στον Ντόρμερ γιατί δεν είναι αστυνομικοί και τίθενται θέματα εμπιστοσύνης και απορρήτου. Μάταια προσπαθεί ο Μαρτέλος να του εξηγήσει τον σκοπό και τον τρόπο που λειτουργεί η ομάδα του και να του αλλάξει γνώμη.

«Ιδιωτικοί ερευνητές και αστυνομικοί μιας ειδικής ομάδας ήταν έτοιμοι να ενώσουν τις δυνάμεις τους, αδιαφορώντας για τίτλους και εξουσίες… Και εξαιτίας αυτών βρίσκονταν εκεί. Επειδή όλοι είχαν αντιμετωπίσει και κατά το παρελθόν το κακό. Από τη στιγμή που ήταν παρόντες, το είχαν κερδίσει, αλλά τα σημάδια του είχαν χαραχτεί βαθιά μέσα τους. Και πλέον το να αναμετρηθούν ξανά μαζί του είχε γίνει βασική τους ανάγκη. Ήταν ο τρόπος τους να επουλώσουν τις πληγές τους πριν το σημάδι γίνει ανεξίτηλο» (σελ. 99). Αυτό είναι το γενικό πνεύμα που εμφορεί τους καλούς χαρακτήρες του μυθιστορήματος όσο το ανατριχιαστικό πρωτόγνωρο οικογενειακό περιβάλλον όπου μεγαλώνει ο Λύκος αποκαλύπτεται σταδιακά προκαλώντας μου κάθε φορά και μεγαλύτερο σοκ για τις συνθήκες ζωής του. Όσο προχωράει η υπόθεση οι καταστάσεις γίνονται πιο περίπλοκες και ανατρεπτικές και η πλοκή απογειώνεται όταν οι αποκλίσεις επιτέλους συγκλίνουν, ενώνοντας τα τελευταία κομμάτια ενός ανατριχιαστικού παζλ με φριχτές αλήθειες τη στιγμή που ο χρόνος τρέχει αλόγιστα για το επόμενο θύμα και το επόμενο…

«Το κακό έχει τη δύναμη να τις χαράζει [τις πληγές] τόσο βαθιά μέσα στην ανθρώπινη ψυχή, που ακόμα κι αν ευσταθεί η εκδοχή της μετεμψύχωσης, τα σημάδια κληροδοτούνται μαζί της, ό,τι και να κάνεις, όσο και να προσπαθήσεις να το εμποδίσεις. Αυτό ωστόσο δε σημαίνει πως πρέπει να σταματάς να το πολεμάς. Διότι οι πληγές που αφήνει έχουν και μια επιπλέον ιδιότητα. Συνεχίζουν να εξαπλώνονται. Προσπαθούν να τυλίξουν εντελώς την ψυχή σου…Και τότε κινδυνεύεις να γίνεις κι εσύ κομμάτι του κακού» (σελ. 100). Το μυθιστόρημα είναι ένα πολύ καλό σύνολο περιπέτειας και ολοκληρωμένων χαρακτήρων που διαδραματίζεται στη Θεσσαλονίκη και στη Βέροια ενώ ταυτόχρονα μέσα από κινηματογραφικούς διαλόγους και σκηνές ξεπηδούν σημαντικά μηνύματα γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις. Κίνητρα και αντικίνητρα, πράξεις και αντίποινα, λογική και ειρμός υπάρχουν σ’ ένα κείμενο που έχει δουλευτεί πολύ για να χαρακτηριστεί απλώς «περιπέτεια» και όλα δείχνουν πως ο συγγραφέας συνεχίζει να ακολουθεί τον δρόμο στον οποίο τον καλούν οι χαρακτήρες του, ο καθένας εκ των οποίων έχει μια ενδιαφέρουσα και μελετημένη προσωπικότητα, πρωταγωνιστές και κομπάρσοι. Έχουμε και πάλι ένα καλογραμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα που ταυτόχρονα ρίχνει άφθονη τροφή για σκέψη στον αναγνώστη χωρίς όμως να μειώνει την ένταση της ιστορίας τη στιγμή που ο συγγραφέας, με σεμνότητα αλλά και αχαλίνωτη φαντασία, ρίχνει στη λογοτεχνική κονίστρα όποιον θέλει από το σύμπαν που έχει πλάσει και ταυτόχρονα αλλάζει αφηγηματικό στυλ και οπτικές γωνίες, με τρόπο που δεν έχω προσέξει ως τώρα σε άλλα μυθιστορήματα. Είστε έτοιμοι να γνωρίσετε το δικό σας σκοτάδι;

Βιβλίο Ο κρυφός μας εαυτός 
Συγγραφέας Γιώργος Δάμτσιος
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το νέο μυθιστόρημα της σειράς «Ευγενείς Άγριοι» είναι ένα ταξίδι στις κρυφές πτυχές του καθενός μας, στα όρια των αντοχών μας και στο σημείο από το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή έτσι και το περάσεις. Με αφορμή τον Μωυσή, έναν άνθρωπο κυριολεκτικά άδειο από αισθήματα, που δρα χωρίς τύψεις και δεύτερες σκέψεις, ξεδιπλώνεται μια περιπέτεια γεμάτη ένταση και αγωνία κάθε σελίδα της οποίας φέρνει πιο κοντά στον θάνατο δύο αθώες κοπέλες. Η αφήγηση πότε καταγράφει τις εξελίξεις στην υπόθεση της απαγωγής και πότε τα αισθήματα αγωνίας και τρόμου των δύο κοριτσιών που ξύπνησαν δεμένα σε μια μεγάλη δεξαμενή η οποία γεμίζει νερό αργά μα σταθερά. Η αγωνία κλιμακώνεται, κάθε επόμενο βήμα φέρνει τις αντίστοιχες συνέπειες και επηρεάζει τον ψυχισμό όσων εμπλέκονται στην αναζήτηση των κοριτσιών καθώς ο χρόνος τελειώνει. Απρόσμενες καταστάσεις, παραστατική καταγραφή των δρόμων και των περιοχών της Θεσσαλονίκης, εκπλήξεις σχεδόν σε κάθε κεφάλαιο και ένα ανελέητο κυνήγι ενάντια στον χρόνο με ξενύχτησαν.

Η εισαγγελέας Ισιδώρα Κάσπαρη, που γνωρίσαμε στο «Κάθε μυστικό σου», αναφέρει την απαγωγή της κόρης της, Ματίνας Κοματά, και της στενής της φίλης την επομένη του πάρτι γενεθλίων της πρώτης, στο οποίο ήταν παρών ως φύλακας ο Τζορτζ Ντόρμερ. Η υπόθεση είναι προσωπική; Κι αν ναι, γιατί; Η άτεγκτη δκαστικός μετατρέπεται σταδιακά από αυστηρή και τυπική σε άνθρωπο με αδυναμίες και φοβίες, σε μητέρα που πονάει και αγωνιά. Η προσωπικότητά της τσαλακώνεται και κουρελιάζεται όσο η κόρη της δεν εντοπίζεται κι όσο αυτός που κινεί τα νήματα παίζει μαζί της. Εξίσου διεισδυτικά και παραστατικά περιγράφεται και ο Μωυσής, που συγκεντρώνει όλα τα θετικά και ταυτόχρονα αρνητικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα της απάθειας, της αδιαφορίας, της ψυχρότητας και της ωμότητας. Το παρατσούκλι του ταιριάζει μοναδικά με το έγκλημα που διέπραξε κι η συμπεριφορά του βάζει σε μεγάλους μπελάδες την ομάδα του Δημήτρη Μαρτέλου που ανέλαβε την υπόθεση καθώς και την εισαγγελέα. Το κίνητρό του είναι τραγικά απλό και ασύλληπτα δύσκολο: θέλει να φτάσει τη δικαιοσύνη στα όριά της, επομένως μήπως οι απαιτήσεις του δεν είναι και τόσο παράλογες; Τελικά έχει μεγαλύτερη σημασία η ανθρώπινη ζωή ή η ελευθερία; Πρόκειται για μια έξυπνη και διαφορετική προσωπικότητα, που ξεφεύγει αρκετά από τους κλισέ κακούς χαρακτήρες.

Έναν χρόνο μετά την υπόθεση του Εξαγνιστή που επιλύθηκε με οδυνηρό τρόπο στο «Κάθε μυστικό σου», συναντάμε ξανά την ανθυπαστυνόμο Άννα Μακροπούλου που έχει διατηρήσει μια τυπική αλλά καλή σχέση με τον Ντόρμερ, βασισμένη στην αμοιβαία εκτίμηση. Η κοπέλα, στην προσπάθειά της να επουλώσει τις πληγές της από το τέλος της προηγούμενης περιπέτειας, εντάχθηκε στην Ειδική Μονάδα Εξιχνίασης Κακουργημάτων (ΕΜΕΚ), «για να μην έχει προσωπική ζωή, για να μην ασχολείται με επίπονες αναμνήσεις». Την ομάδα συγκρότησε ο Αστυνόμος Δημήτρης Μαρτέλος και αποτελείται από ανθρώπους εργασιομανείς, που βάζουν τη δουλειά πάνω απ’ όλα, που δεν έχουν προσωπική ζωή και δεσμεύσεις. Πρόκειται για μια μυστική υπηρεσία-φάντασμα που αναφέρεται απευθείας στον γενικό αστυνομικό διευθυντή της Θεσσαλονίκης. Δουλεύουν παρασκηνιακά και ακατάπαυστα σε υποθέσεις του Ανθρωποκτονιών ή της Αντιτρομοκρατικής με τις οποίες δεν παύουν να συνεργάζονται, απλώς έχουν τη δική τους μεθοδολογία. Πρότυπο για τη συγκρότηση και τη λειτουργία της δεν είναι άλλη από την Τέταρτη Ομάδα της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Εγκλημάτων κατά Ζωής και Ιδιοκτησίας, της οποίας ηγείται η Στέλλα Άνταμς (ένας φόρος τιμής στις περιπέτειες που έχει γράψει η Κική Τσιλιγγερίδου).

Σε αυτό το βιβλίο αρχίζουμε να γνωρίζουμε επιτέλους το παρελθόν του Ντόρμερ, με αφορμή την εμφάνιση της δημοσιογράφου Γεωργίας Παππά. Η γυναίκα ξύπνησε στον ντετέκτιβ αναμνήσεις μιας περασμένης εποχής και το άδοξο τέλος ενός μεγάλου έρωτα. Γιατί όμως η δημοσιογράφος μοιάζει τόσο πολύ με κάτι που ο Ντόρμερ κρατάει μόνο για τον εαυτό του; Ποιος είναι στην πραγματικότητα ο ιδιωτικός ντετέκτιβ και γιατί κρύβει τα συναισθηματικά του αποθέματα από τους γύρω του; Τα βάσανά του βέβαια δεν τελειώνουν εδώ, μιας και στο τέλος του Δ΄ μέρους υπάρχει μια τόσο μεγάλη έκπληξη που έμεινα άφωνος για αρκετή ώρα. Έτσι, τα πράγματα μπλέκουν όσο ο χρόνος τελειώνει και η αγωνία για την τύχη των κοριτσιών κορυφώνεται, μιας και κανείς δεν ξέρει ποιο θα είναι το επόμενο βήμα σε αυτήν την πολύκροτη υπόθεση. Ο Γιώργος Δάμτσιος πράγματι κατάφερε να γράψει ξανά ένα διαφορετικό είδος μυθιστορήματος στο πλαίσιο της σειράς των «Ευγενών Αγρίων». Με χαρά διαπίστωσα πως δε διστάζει να ζωντανέψει συναρπαστικές ιστορίες μεν αλλά με διαφορετικό θεματικό άξονα, εναλλακτικά στυλ αφήγησης (το πρώτο ήταν μια κατασκοπική περιπέτεια, το δεύτερο ένα καλογραμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα, το τρίτο αποδίδει ρεαλισμό σε μια σχιζοφρενή προσωπικότητα, το παρόν είναι ένα ξεκάθαρο περιπετειώδες θρίλερ στο οποίο εμπλέκονται μια απαγωγή και μια σειρά δολοφονιών) και ταυτόχρονα να ρίχνει άφθονη τροφή για σκέψη στον αναγνώστη χωρίς να μειώνει την ένταση. Ο συγγραφέας, με σεμνότητα αλλά και αχαλίνωτη φαντασία, ρίχνει στη λογοτεχνική κονίστρα όποιον θέλει από το σύμπαν που έχει πλάσει και ταυτόχρονα αλλάζει αφηγηματικό στυλ και οπτικές γωνίες, με τρόπο που δεν έχω προσέξει ως τώρα σε άλλα μυθιστορήματα.

Για παράδειγμα, δείτε πόσο καλοδουλεμένα περιγράφονται τα άφατα συναισθήματα μιας οδυνηρής στιγμής, όπως αυτή της αναγνώρισης ενός πτώματος που δεν ξέρεις αν είναι δικός σου άνθρωπος ή του διπλανού σου: «Έπεσαν ταυτόχρονα στα γόνατα, για να βρεθούν όσο το δυνατόν πιο κοντά στο κεφάλι της νεκρής. Μία μάνα και μία αδερφή, γονατιστές απέναντι στον κλήρο του θανάτου. Γνωρίζονταν μια ολόκληρη ζωή, ήταν αγαπημένες, αλλά μέσα τους τώρα κρυβόταν η ίδια σκοτεινή ευχή: η κραυγή οδύνης να ακουστεί από δίπλα τους. Ειδάλλως θα ξεπηδούσε από μέσα τους» (σελ. 164). Αυτό είναι και ένα από τα «ηθικά μηνύματα» που υπάρχουν στο κείμενο και μου δημιούργησαν σοβαρά διλήμματα: πόσο σημαντική είναι η ζωή των δικών μας ανθρώπων και γιατί είναι νομοτελειακά σωστό να έχουμε μια χαιρεκακία όταν το κακό χτυπάει τη διπλανή μας πόρτα (καλά, ο λαός λέει «αρκούδι στη γειτονιά, θαρθεί και στην πόρτα σου», αλλά δεν είναι της παρούσης). Και πόσο επιδέξια άρχισε να μπαίνει ο φόβος του θανάτου ανάμεσα στις δύο φίλες, που μετατρεπόταν σε πανικό κι αυτός σε μίσος (εσύ φταις που φτάσαμε εδώ, εσύ που είσαι πλούσια και σε βάλαν στο μάτι) και αγώνα για τη ζωή (γιατί να πεθάνω εγώ κι όχι εσύ;) όσο ανέβαινε το νερό.

«Ο Κρυφός μας εαυτός» είναι ένα πολύ καλό σύνολο περιπέτειας και ολοκληρωμένων χαρακτήρων που διαδραματίζεται στη Θεσσαλονίκη και μέσα από κινηματογραφικούς διαλόγους και σκηνές ξεπηδούν σημαντικά μηνύματα γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις. Κίνητρα και αντικίνητρα, πράξεις και αντίποινα, λογική και ειρμός υπάρχουν σ’ ένα κείμενο που έχει δουλευτεί πολύ για να χαρακτηριστεί απλώς «περιπέτεια» και όλα δείχνουν πως ο συγγραφέας συνεχίζει να ακολουθεί τον δρόμο στον οποίο τον καλούν οι χαρακτήρες του, ο καθένας εκ των οποίων έχει μια ενδιαφέρουσα και μελετημένη προσωπικότητα, πρωταγωνιστές και κομπάρσοι. Γιατί: «Ο κρυφός μας εαυτός συνυπάρχει με αυτόν που αντικρίζουν καθημερινά οι άνθρωποι που μας περιτριγυρίζουν. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι μας και βρίσκεται κάπου ανάμεσα σ’ εμάς και τις σκιές μας, σαν αν είναι ταυτόχρονα υλικός και άυλος μαζί…είναι τρομερά επικίνδυνος. Συσσωρεύει την κακία μας. Και αλίμονό μας αν ξαφνικά πάρει τα ηνία της ύπαρξής μας…» (σελ. 278).

Βιβλίο Κάθε μυστικό σου
Συγγραφέας Γιώργος Δάμτσιος
Κατηγορία Αστυνομικό μυθιστόρημα
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Το νέο βιβλίο της σειράς «Ευγενείς Άγριοι» έχει κεντρικό πρωταγωνιστή μόνο τον ιδιωτικό ερευνητή Τζορτζ Ντόρμερ, που πλέον έχει έδρα τη Θεσσαλονίκη, και διαδραματίζεται δεκαέξι μήνες μετά τη δεύτερη περιπέτεια της σειράς. Ο Λούκα Κοντρέτι έχει εξαφανιστεί  από προσώπου γης ώστε να παλέψει μόνος του με τους προσωπικούς του δαίμονες κι έτσι ο Ντόρμερ έχει το πεδίο ελεύθερο να μπλέξει σε μια κατάδική του και επικίνδυνη υπόθεση. Μια γυναίκα εκβιάζεται από έναν άγνωστο για να τη βοηθήσει να πάρει πίσω το παιδί της από την Πρόνοια. Ποιοι είναι οι ύποπτοι στην υπόθεση και πώς συνδέονται μαζί της; Είναι κάποιος από αυτούς ο εκβιαστής; Θα καταφέρει ο Ντόρμερ να βγάλει άκρη και να σώσει την πελάτισσά του;

Η αιχμαλωσία από τον Εκτελεστή και η υπόθεση εκβιασμού ξετυλίγονται παράλληλα, με τη μία να προηγείται της άλλης κατά μία εβδομάδα, κάτι που ενισχύει την απορία ως προς τον τρόπο με τον οποίο συνδέονται μεταξύ τους. Ο Στέφανος Γκένος περιγράφει τις στιγμές τρόμου και παράνοιας που ζει κλεισμένος με τέσσερις αγνώστους, που όλοι τους έχουν διαπράξει ένα κακούργημα στη ζωή τους: μοιχεία, δολοφονία, πορνεία, παιδική πορνογραφία, εμπρησμό και βιασμό. Ο Εκτελεστής είναι ένας ψυχρός σαδιστής με ασταθή, φυσικά, ψυχολογία και η προσωπικότητά του δίνει αφορμή στον συγγραφέα του βιβλίου ν’ ασχοληθεί με έναν παρανοϊκό δολοφόνο, δημιουργώντας μια γκροτέσκα ατμόσφαιρα πόνου, έντασης, αγωνίας και ανατροπών. Η σκιαγράφηση είναι άψογη και δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από άλλους μανιακούς της σύγχρονης αστυνομικής λογοτεχνίας, ελληνικής και ξένης.

Με εκπλήσσει ευχάριστα που η σειρά βιβλίων «Ευγενείς Άγριοι» ποικίλλει στο είδος στο οποίο δοκιμάζεται κάθε φορά (το πρώτο ήταν μια κατασκοπική περιπέτεια, το δεύτερο ένα καλογραμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα και το τωρινό αποδίδει ρεαλισμό σε μια σχιζοφρενή προσωπικότητα) και οι πειραματισμοί επιτυγχάνουν. Ο συγγραφέας, με σεμνότητα αλλά και αχαλίνωτη φαντασία, ρίχνει στη λογοτεχνική κονίστρα όποιον θέλει από το σύμπαν που έχει πλάσει και ταυτόχρονα αλλάζει αφηγηματικό στυλ και οπτικές γωνίες, κάτι που δεν έχω προσέξει ως τώρα σε άλλα μυθιστορήματα.

Ως προς την υπόθεση που αναλαμβάνει ο Ντόρμερ, έχουμε διαρκείς ανατροπές κι ένα απανωτό σερί αποτυχιών, κάτι που όμως κρύβει έναν άσο από πίσω του. Οι οπτικές γωνίες ανατρέπονται από τη μια στιγμή στην άλλη, η αλήθεια είναι καλά κρυμμένη ενώ κάποιες κοινές λεπτομέρειες χαρίζονται στον αναγνώστη που αγωνιά να συνδέσει τις δύο υποθέσεις και να βρει και τον δολοφόνο! Ο ντετέκτιβ δρα κυρίως στη Νάουσα και τη Βέροια, χωρίς όμως ν’ αφήνει παραπονεμένη τη Θεσσαλονίκη και διαπιστώνει με τρόμο πως κάτι δεν κολλάει με τίποτα στην υπόθεση που ανέλαβε. Ενδιαφέρουσες είναι οι περιπτώσεις των υπόπτων, των οποίων δε γνωρίζουμε μόνο την προσωπική και οικογενειακή ιστορία αλλά οι αντιδράσεις τους στις έρευνες του ντετέκτιβ φέρνουν τα αντίθετα αποτελέσματα, κάτι που καθυστερεί την εξέλιξη της πλοκής, δίνοντας έτσι ακόμη περισσότερο σασπένς ως την τελική λύση του δράματος. Στα θετικά του κειμένου βάζω και την εναλλαγή μεταξύ τρόμου και χιούμορ «Ήταν ένα μαγαζί μεγέθους τρύπας στην οδό Τσιμισκή, από αυτά όπου συνήθως όταν έκανες τη διαίρεση μεταξύ τετραγωνικών και ενοικίου το αποτέλεσμα που προέκυπτε σε έκανε να αμφιβάλλεις για τα μαθηματικά σου» (σελ. 108). Κατ’ αυτόν τον τρόπο κι έναν δικηγόρο τον βαφτίζει ως Δημοσθένη Δίκαιο, κάτι που φέρνει μειδίαμα στον Ντόρμερ.

«Κάθε μυστικό σου» είναι δικό σου και δεν πρέπει να βγει στην επιφάνεια. Τι θα κάνεις λοιπόν για να το κρατήσεις κρυφό; Η νέα περιπέτεια των Ευγενών Αγρίων είναι γεμάτη αγωνία, ανατροπές και εκπλήξεις, σκιαγραφεί έναν ψυχωσικό δολοφόνο που καλύτερα να μη συναντήσει κανείς ποτέ στη ζωή του και ρίχνει σ’ έναν αγώνα ζωής και θανάτου πέντε άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους, συνηθισμένους και καθημερινούς, εκ των οποίων μόνο ένας θα βγει ζωντανός.

Βιβλίο Εξημέρωση
Συγγραφέας Γιώργος Δάμτσιος
Κατηγορία Περιπέτεια
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Η πλοκή έχει πιο προσγειωμένες φιλοδοξίες από το πρώτο βιβλίο της σειράς και οι «γήινες διαστάσεις» της καθαυτής υπόθεσης αφήνουν αρκετό περιθώριο στον συγγραφέα να ξεδιπλώσει μια ρεαλιστική ιστορία γεμάτη ανατροπές, εκπλήξεις και αγωνία, μιας και στο κατόπι του Λούκα δεν είναι μόνο ο προαγωγός της κοπέλας που προστατεύει αλλά και μια μυστηριώδης σκιά από το παρελθόν. Θεσσαλονίκη, Νάουσα και Έδεσσα είναι τα θέατρα των νέων επιχειρήσεων και η πλοκή έχει ωραία, στρωτή εξέλιξη, με συμμάχους που δεν περιμένεις, εμφανίσεις καλοδεχούμενες μιας και δημιουργούν το στοιχείο της έκπληξης που απαιτεί μια καλογραμμένη περιπέτεια και μέσα σε όλη αυτήν την πληθώρα των γεγονότων ζωντανεύει ένα οργανωμένο δίκτυο trafficking, το οποίο ο συγγραφέας καταγράφει σωστά και ρεαλιστικά. Ταυτόχρονα, οι έρευνες των Καρέτη και Μακροπούλου φέρνουν αποσπασματικά στο προσκήνιο κάποια περιστατικά από το «Σκοτεινό πέπλο» ενώ αναρωτιόμουν ποιος είναι ο ρόλος τους στο βιβλίο, μιας και θέλουν να κάνουν τα πάντα προκειμένου να κλείσουν την υπόθεση.

Ο Λούκα, που έκανε διάφορα ατοπήματα και έπεφτε σε γκάφες τις οποίες κανένας έμπειρος και «ψυχρός» εκτελεστής σαν αυτόν δε θα διέπραττε, εδώ επεξηγείται σχεδόν πλήρως πόσο παρορμητικός είναι! Να λοιπόν μια χαραμάδα ρεαλισμού απέναντι σε κάτι που θα μπορούσε στα χέρια άλλου συγγραφέα να αναπτυχθεί σε σούπερ ήρωα και να γελοιοποιηθεί στα μάτια του αναγνωστικού κοινού. Είναι άνθρωπος, με σάρκα, οστά και πάνω απ’ όλα ψυχή! Μάλιστα, η απόφασή του να προβεί σε κάτι που φυσικά πήγε στραβά, προδίδοντας εμπιστοσύνη και σιγουριές, απογειώνει τις εξελίξεις και βοηθάει τον αστυνόμο Χρήστο Καπετάνο για μια καμέο εμφάνιση! Ο Λούκα, που ευτυχώς τώρα δεν έχει αμνησία κι έτσι μπορούμε να μάθουμε πολλά για τις σκέψεις, τα κίνητρα, τη νοοτροπία και τις αντιλήψεις του, καταλαβαίνει τα λάθη του, διαπιστώνει τις ανοησίες του, κρίνει αυστηρά τον εαυτό του, κάνει όμως κάτι για ν’ αλλάξει ή να διορθώσει τις αβλεψίες του; Θα το αφήσω στον αναγνώστη να το ανακαλύψει, αναφέροντας απλώς ότι η ποικιλία μεταξύ  πρωτοπρόσωπης και τριτοπρόσωπης αφήγησης δίνει τη δυνατότητα για στερεοσκοπική παράθεση των γεγονότων κι έτσι μπορούμε ν’ απομακρυνθούμε λίγο από την «ατομικότητα» του πρωταγωνιστή και να δούμε τα δρώμενα σφαιρικά.

Τα μειονεκτήματα του χαρακτήρα του Λούκα τονίζονται περισσότερο μέσα από τα λόγια του μυστηριώδους ιδιωτικού ερευνητή Τζορτζ Ντόρμερ (κάτι μου λέει πως σε επόμενο βιβλίο θα μάθουμε επιτέλους και γι’ αυτόν πράγματα) που του δίνει κάποια μαθήματα παρακολούθησης, τονίζοντας επανειλημμένα ότι σκέφτεται βραχυπρόθεσμα, κάτι που αποτελεί την κύρια πηγή του κακού και κάποιες γενικότερες οδηγίες επιβίωσης στον κλάδο του ιδιωτικού ντετέκτιβ, αγνοώντας τις αντιρρήσεις του φίλου του ότι «δε θέλει να πετύχει σ’ αυτήν τη δουλειά», απλώς να τιμωρήσει! Η μεγάλη έκπληξη όμως είναι οι συνέπειες του τέλους της ιστορίας στον ψυχισμό του πρωταγωνιστή, που πλέον έχει διαβεί πολλές φορές το μονοπάτι χωρίς επιστροφή κι αυτό τον γεμίζει με άφθονους εφιάλτες. Μπορεί να έχει επιδεξιότητες «πράκτορα», μπορεί να είναι γυμνασμένος, να είναι και γκαφατζής ακόμη, δεν έχει όμως τη στόφα του δολοφόνου, επομένως ακόμη κι η αφαίρεση ζωών εν αμύνει δεν παύει να είναι λιτά και καθαρά αυτό: φόνος. Όπως λέει και ο Τζορτζ (ξανά): «-Άρχισες να καταπολεμάς το άγριο θηρίο που υπάρχει μέσα σου. Να το εξημερώνεις και να το διαχειρίζεσαι… Είσαι φτιαγμένος για να πολεμάς το κακό, Λούκα» (σελ. 370). Είναι έτσι τα πράγματα όμως ή το θηριάκι περιμένει ανυπόμονα την επόμενη τροφή του; Αναρωτιέμαι τι θα συμβεί στη συνέχεια!

Από την άλλη, η πόρνη Χόουπ που ήρθε από τη Νιγηρία στα δεκατέσσερά της είναι το ιδανικό πρόσωπο για να περιγράψει μια αντικειμενική κατάσταση στην ξένη χώρα στην οποία κατέφυγε, την Ελλάδα: «-Υπάρχει πολλή κακία σ’ αυτό τον κόσμο… Όποιος μπορεί να κάνει κακό σε κάποιον άλλο, να τον κλέψει, α τον βασανίσει, να τον κάνει σκλάβο, το κάνει χωρίς να το σκεφτεί ξανά. Το κάνει με χαρά» (σελ. 177). Η προσωπική της ιστορία μάλιστα είναι δοσμένη με μέτρο και παίζει σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις. Κατ’ εμέ είναι ο πιο άρτια δομημένος χαρακτήρας και το καλύτερο παράδειγμα για να τονίσει κανείς το νόημα και τη σημασία της ελπίδας, ιδιαίτερα όταν ξέρεις ότι το κορίτσι αυτό έχει ζήσει την κακοποίηση σε κάθε της μορφή. Ο συγγραφέας είναι αρκετά «ωμός» και δεν ωραιοποιεί τίποτα: ο ψυχικός και σωματικός βιασμός είναι κάτι απάνθρωπο και αφήνει σημάδια είτε γίνεται σε πόρνες είτε σε συζύγους και συντρόφους.

Η «Εξημέρωση» είναι ένα πολύ καλό σύνολο περιπέτειας και ολοκληρωμένων χαρακτήρων που διαδραματίζεται σε Νάουσα και Θεσσαλονίκη και μέσα από κινηματογραφικούς διαλόγους και σκηνές ξεπηδούν σημαντικά μηνύματα γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις. Κίνητρα και αντικίνητρα, πράξεις και αντίποινα, λογική και ειρμός υπάρχουν σ’ ένα κείμενο που έχει δουλευτεί πολύ για να χαρακτηριστεί απλώς «περιπέτεια» και όλα δείχνουν πως ο συγγραφέας επιτέλους βρήκε τον δρόμο στον οποίο τον καλούν οι χαρακτήρες του, ο καθένας εκ των οποίων έχει μια ενδιαφέρουσα και μελετημένη προσωπικότητα: ο μπάρμαν, ο ντετέκτιβ, ο Λούκα, η κακοποιημένη ανήλικη, η μυστηριώδης ιδιοκτήτρια, ο νονός της νύχτας, ο παλιός έρωτας και άλλοι, πρωταγωνιστές και κομπάρσοι σε μια ενδιαφέρουσα ιστορία που θ’ αφήσει τα σημάδια της στον αναγνώστη και δε θα τον αφήσει σε ησυχία μέχρι την κυριολεκτικά τελευταία σελίδα, όπου όλα τα ερωτήματα απαντώνται και όλοι οι χαρακτήρες μεταστρέφονται.

Βιβλίο Σκοτεινό πέπλο
Συγγραφέας Γιώργος Δάμτσιος
Κατηγορία Περιπέτεια
Εκδότης Bell
Συντάκτης: Πάνος Τουρλής

Πρόκειται για την αρχή μιας σειράς περιπετειών με άξονα την τρομοκρατία και τις συνέπειές της στον κόσμο, με ενδιαφέρουσες αποκαλύψεις κι ένα διαρκές παιχνίδι μυστικών και αποκαλύψεων. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση γεμίζει ερωτηματικά τον αναγνώστη, μιας και τα στοιχεία της ταυτότητας του πρωταγωνιστή αποκαλύπτονται σταδιακά σε μια συναρπαστική αλληλουχία γεγονότων! Η Θεσσαλονίκη γίνεται στόχος βομβιστικών επιθέσεων και οι δρόμοι της, οι περιοχές της, τα μαγαζιά της περιγράφονται με γλαφυρότητα και ρεαλισμό. Η πλοκή κορυφώνεται από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές και ένα μεγάλο μυστικό έρχεται να ανατρέψει τις ευαίσθητες ισορροπίες. Το «Σκοτεινό πέπλο» δε σκεπάζει μόνο τη συμπρωτεύουσα ως απειλή αλλά και το μυαλό του πρωταγωνιστή που δε θυμάται τίποτα από την προηγούμενη ζωή του κι αγωνίζεται να ταιριάξει μεταξύ τους φαινομενικά ασύνδετα κομμάτια.

Όπως σχεδόν σε όλες τις περιπέτειες, έτσι κι εδώ δεν υπάρχει εμβάθυνση στους χαρακτήρες και ίσως κάποια γεγονότα να φανούν υπερβολικά συμπτωματικά ή να δημιουργείται η αίσθηση πως υπάρχουν κενά, όπως παρατήρησα και το γεγονός πως μιας σειρά από μικρές γκάφες ή αστοχίες του πρωταγωνιστή που του τις επισημαίνουν οι συνομιλητές και συνεργάτες του, κάτι που δεν πιστεύω πως θα γίνονταν από κάποιον σαν αυτόν, μιας και το DNA προδικάζει κάποιες αυτοματοποιημένες κινήσεις και σκέψεις. Δεν μπορώ όμως να παραβλέψω το γεγονός πως πρόκειται για ένα καθαρά ελληνικό μυθιστόρημα του είδους, από τα ελάχιστα μέχρι στιγμής που υπάρχουν, και πως η προσπάθεια είναι αρκετά αξιέπαινη. Ναι, μπορεί να γίνει τρομοκρατική επίθεση στην Ελλάδα, ναι, μπορεί να υπάρξουν κινητήριοι μοχλοί σαν αυτοί που περιγράφονται στο παρόν βιβλίο κι επομένως επικροτώ με χαρά αυτήν την προσπάθεια. Με την περιπέτεια να ολοκληρώνεται σχεδόν στο τέλος του μυθιστορήματος και με το επόμενο βιβλίο, την «Εξημέρωση», να με περιμένει με διπλάσιο αριθμό σελίδων, ανυπομονώ να δω τι άλλο έχει στο μυαλό του ο ευφάνταστος Γιώργος Δάμτσιος για τη συνέχεια.

Η προσπάθεια του συγγραφέα, αν όχι για βαθύτερη μελέτη της τρομοκρατίας, τουλάχιστον για επικέντρωση της προσοχής του κόσμου σε αυτήν και τις συνέπειές της, φαίνεται κι από το ακόλουθο χωρίο: «Εγώ έβλεπα ήδη ξεκάθαρα ότι αν γίνονταν τριάντα ή και περισσότερες ταυτόχρονες εκρήξεις στον κόσμο, παρόμοιας λογικής η κατάσταση θα ξέφευγε εντελώς. Διότι μέσα σ’ αυτές θα υπήρχαν και Ρώσοι που θα πέθαιναν στην Αμερική, Κινέζοι στη Ρωσία ή Αμερικανοί στη Βόρεια Κορέα. Και σίγουρα κάποιος ηγέτης από αυτά τα κράτη θα το έβλεπε διαφορετικά όλο αυτό και θα εκτόξευε τα πυρηνικά του στον μισητό του εχθρό, με αποτέλεσμα να υπάρξουν αντίποινα» (σελ. 216). Τέλος, δεν μπόρεσα να κρύψω ένα χαμόγελο για τον φόρο τιμής σε Ευαγγελία Παπανίκου, Μαρία Ζαχαράκη και Μάριο Δημητριάδη, όλοι γνωστοί συγγραφείς του ελληνικού φανταστικού, με τους οποίους ο συγγραφέας έχει συνεργαστεί.

Το «Σκοτεινό πέπλο» είναι μια αξιόλογη προσπάθεια ελληνικής περιπέτειας και η αρχή μιας συναρπαστικής σειράς γύρω από την αιώνια διαμάχη του καλού και του κακού, μιας σειράς με απανωτές ανατροπές, κινηματογραφικές σκηνές, ρεαλισμό και ενδιαφέρουσες αποκαλύψεις.